Aangezichtsverlamming

Een aangezichtsverlamming treedt in de helft van de gevallen op bij de verlamming van Bell. Het belangrijkste kenmerk is het typerende scheve gezicht. Oorzaken zijn verschillend, van een middenooronsteking tot gordelroos, maar ook koude. De behandeling kan afwachtend zijn of een operatie.

Aangezichtsverlamming

Een verlamming van de gelaatsspieren wordt een aangezichtsverlamming oftewel facialisparalyse genoemd. Meestal treedt de verlamming aan één gezichtshelft op. Het gezicht staat dan scheef.

Oorzaak

De gezichtszenuw nervus facialis zorgt voor de mimiek van het gezicht. Deze zit aan beiden kanten van het gezicht. De aangezichtszenuw is kwetsbaarder dan andere zenuwen. Wanneer deze zenuw beschadigd raakt, werkt deze minder goed. De spieren van het gezicht kunnen daardoor niet meer aangestuurd worden, en er treedt een verlamming in het gezicht op. Bij perifere aangezichtsverlamming is de oorzaak vaak kou of door een aandoening aan het middenoor. Omdat de zenuw ook door het middenoor loopt, is deze bevattelijk voor ontstekingen in het middenoor. Na een operatie kan de zenuw ook beschadigd zijn. Een ongeval, waarbij een schedelbasisfractuur optreedt, kan ook een oorzaak zijn voor het beschadigen van de zenuw. Gordelroos rond het oor is ook een van de oorzaken, dit wordt dan het syndroom van Ramsey-Hunt genoemd. Bij de verlamming van Bell is er sprake van een reumatische verlamming, deze komt in ruim de helft van de gevallen voor. Oorzaak is dan vaak het herpesvirus dat ook verantwoordelijk is voor de koortslip. Soms is een tekenbeet de oorzaak, waardoor er de ziekte van lyme ontstaat.

Symptomen

Meestal treedt de verlamming aan één gezichtshelft op. Het gezicht krijgt hierdoor een scheef uiterlijk. De spieren vallen uit, daardoor gaat de mondhoek hangen. De plooi tussen mondhoek en neus is niet meer te zien. Het oog kan vaak niet meer gesloten worden. Het oog aan de gezonde helft staat ook wijder dan aan de aangedane helft. Praten en slikken is voor de patiënt niet makkelijk, omdat de mondhoek omlaag hangt en de wang slap is. Vaak is er ook uitval van de smaakzintuigen van de tong.

Behandeling

Bij een middenoorontsteking wordt er anti-biotica voorgeschreven, om de ontsteking te doen verdwijnen. Wanneer er geen verbetering optreedt, kan door middel van een ooroperatie de zenuw ontlast worden. Bij een chronische middenoorontsteking wordt vaak direct geopereerd. Na een ongeluk en een schedelbasisfractuur wacht men vaak af of er vanzelf verbetering optreedt. Zo niet, dan kan er geopereerd worden om de beknelde zenuw weer vrij te maken. Bij gordelroos wordt soms geopereerd. Bij de verlamming van Bell treedt er vaak spontaan herstel op. Dit herstel duurt 6 tot 8 weken. Hoe ouder de persoon, hoe minder groot de kans is op spontane genezing.