De geschiedenis van de homeopathie

Homeopathie is een alternatieve geneestkunst waarbij niet alleen bepaalde lichamelijke symptomen behandeld worden, maar de hele mens. De gedachte hierachter is dat geest en lichaam heel nauw met elkaar verbonden zijn en om die reden kan het ene niet genezen worden zonder kennis te nemen van het andere.

De geschiedenis van de homeopathie

De geschiedenis van de homeopathie gaat terug tot de vijfde eeuw voor Christus. Geneesheer Hippocrates predikte toen dat ziekten niets te maken hadden met de goden, maar eerder met natuurlijke krachten. Door het lichaam van de mens te stimuleren, kon er een genezende kracht opgewekt worden. In deze tijd ging men uit van de wet van tegengestelden. Dit betekend een ziekte werd behandeld met een stof die het tegengestelde effect opleverde. Hippocrates stond niet achter deze manier van genezen en kwam met de wet van het gelijke. Dit houdt in dat iets dat ziekte veroorzaakt bij nog gezonde mensen, zieke mensen kan beter maken.

In de tijd van de Romeinen werd er voort geborduurd op de kennis van de Grieken. De romein Galenus geloofde net als Aristoteles dat het belangrijk was om de vier levenssappen waaruit de mens bestond ( bloed, gele gal, zwarte gal en slijm) in evenwicht gehouden moest worden. Verder deed hij veel onderzoek naar de eigenschappen van verschillende kruiden. Tot aan de 17de eeuw maakte men vooral gebruik van zijn werk. Daarna stond de alchemist Paracelsus op, hij bedacht nieuwe theorieën. Zo vond hij dat het uiterlijk van een plant een teken was van god en gezien zou moeten worden als een uitleg voor de genezende kwaliteiten van de plant. Ook beweerde hij dat ziekte vooral te maken had met externe factoren zoals slechte voeding, vervuild water en een slechte hygiëne. Hij geloofde dat elke plant en elke metaalsoort elementen bevatte om ziekten te behandelen. Hij deed veel praktische onderzoeken en propageerde de mening van Hippocrates. Om deze reden wordt hij tegenwoordig gezien als de grondlegger van de homeopathie zoals deze nu bekend is.

Hoewel Paracelsus deze dingen predikte ging het niet goed in Europa. Mensen stierven vroegtijdig, door slechte voeding en een gebrek aan hygiëne. Zieken werden niet goed behandeld. Aderlatingen en behandelingen met giftige stoffen als lood, kwik en arsenicum kwamen veelvuldig voor. Na een bezoek aan de dokter was de kans te sterven over het algemeen fors toegenomen. In deze tijd stond de volgende interessante persoon uit de geschiedenis van de homeopathie op. Samuel Christian Hahnemann opende als reguliere arts een praktijk en raakte zodanig gedesillusioneerd dat hij besloot dat hij het anders moest aanpakken. Hij geloofde dat een goede hygiëne, goede woonomstandigheden, goede voeding, lichaamsbeweging en frisse lucht de sleutels waren na een gezond leven. Toen hij het werk van William Cullen vertaalde raakte hij geïnteresseerd in homeopathie. Hij begon verschillende stoffen te onderzoeken en testen en zo al hun kwaliteiten te noteren. Hij hoopte zo nieuwe betere medicijnen te ontwikkelen. Hij noemde zijn manier van werken Homeopathos, wat betekend gelijkend lijden. Hij ging tot zijn dood door met onderzoeken en boeken schrijven over zijn resultaten. Als snel werd homeopathie vrij populair.

Kenmerken van Homeopathie

• Men gaat uit van de smilia regel die door Hipocrates bedacht werd. Een stof die een gezonde ziek maakt, kan een zieke genezen.
• Tijdens het genezingsproces verschuiven de symptomen zich van vitale organen, naar minder vitale organen.
• Verder vind genezing van boven naar beneden plaats. Dit betekend dat het hoofd het eerste geneest en de handen en voeten als laatste
• In veel gevallen komen bepaalde tijdelijk terug, in omgekeerde volgorde. Het lichaam zal zich wanneer dit gebeurd herinneren hoe de symptomen uitgeschakeld moeten worden.
• Men gaat vrijwel altijd uit van een gelijkwaardige relatie tussen geest en lichaam. Wanneer lichamelijk symptomen heel erg zijn, word hiervan wel eens afgeweken.
• Er word nog steeds veel homeopathisch onderzoek gedaan. Medicijnen worden getest op het zogenaamde placebo effect.