Röntgenfoto's bij de tandarts

Bitewing-foto's zijn röntgenfoto’s die de kroon en wortelgedeelten van gebitselementen kunnen weergeven. Ook is interdentaal bot – bot dat tussen de tanden en kiezen zit – op de foto's te zien. De foto's kunnen waardevolle gegevens verschaffen aan de tandarts over de staat van het parodontium (de tandophanging) en de tanden zelf. Zo kunnen bijvoorbeeld ontstekingen en gaatjes (caries) worden opgespoord.

Bitewings: algemene informatie

Het komt weleens voor dat je tandarts bij de periodieke controle een röntgenfoto maakt, de zogenaamde bitewing. De naam Bitewing komt door de bevestigingsmethode van de film, hierbij wordt namelijk gebruik gemaakt van zogenaamde bijtvleugeltjes. De bijtvleugeltjes zijn kleine plaatjes die haaks op de röntgenfilm zijn aangebracht. De patiënt in de behandelstoel houdt de film op zijn plaats door het zijplaatje (de bitewing) tussen de kaken te klemmen. Bitewingopnamen kunnen uit de losse hand en met hulpmiddelen genomen worden. De film wordt op de juiste plaats aangebracht en gefixeerd doordat de patiënt op het bijtvleugeltje bijt.

Bitewing-loop en bitewing-tab

De bijtvleugeltjes zijn in verschillende vormen en maten te verkrijgen. Ze kunnen fabrieksmatig aan de film zijn bevestigd, maar ze kunnen ook los geleverd worden in de vorm van een bitewing-loop en bitewing-tab. De bitewing-loop wordt om de film heen geschoven en de bitewing-tab wordt op de te belichten zijde van de film geplakt. Het voordeel van de tab is dat een type tab bruikbaar is voor meerdere maten films.

Soorten bitewing foto's

Er kunnen verschillende soorten bitewing foto's worden gemaakt. De twee hoofdgroepen die onderscheden worden zijn verticale en horizontale bitewing foto's. De horizontale foto’s worden voornamelijk bij de molaarstreek (kiezen) gebruikt omdat er dan een groter overzicht ontstaat. Bij de frontelementen (bij de voortanden) worden voornamelijk verticale bitewings gemaakt.

Foto maken bij de tandarts de techniek

De foto wordt haaks op de gemeenschappelijke lengte-as van de boven- en onderelementen genomen (meestal 10 graden boven het horizontale vlak). Ook wordt er rekening gehouden met de richting van de approximale vlakken (zijvlakken van de tanden), de röntgenstraal moet hier dwars doorheen kunnen gaan. Bij periapicale foto's - waarbij het hele element (tand of kies) met de gehele wortel wordt gefotografeerd - wordt de belichtingsfilm onder een schuinere hoek belicht.

Tot slot

Het voordeel van het gebruik van hulpmiddelen, zoals een filmhouder, is dat de kans dat een foto mislukt een stuk kleiner is. Lees ook de Specials Mondgezondheid of De anatomie van het gebit voor meer tandheelkundige artikelen.