Vaccinatie nuttig of niet?

Zolangvaccinatietegen bepaalde ziekten bestaat, is er al sprake van een sterke controverse tussen voor-en tegenstanders. Ook in Nederland is sinds kort de discusse over het voor en tegen van vaccinatie en immunisatie weer opgelaaid. Al jarenlang worden onze huisdieren gevaccineerd, van honden en katten tot paarden en hele veestapels toe. Eigenaren van dieren zijn er altijd op gewezen dat als je een dier niet laat vaccineren voor bepaalde ziekten, het dier dan juist deze ziekte krijgt. De gedachtegang achter het vaccineren is, dat de specifieke afweer tegen bepaalde ziekten door het vaccineren toe kan nemen om op die manier de ziekte te bestrijden of te weren. In de praktijk blijkt echter steeds vaker, dat de algehele afweer juist enorm kan afnemen ten gevolge van een vaccinatie. Na de vaccinaties zie je dan bepaalde dieren, die tot dan toe een probleemloze gezondheid hadden, ineens allerlei kwalen ontwikkelen, of je ziet reeds bestaande klachten verergeren. Hiervoor worden dan vaak door de dierenarts medicijnen, zoals antibiotica en prednison voorgschreven, waardoor de reeds verzwakte afweer nog meer verslechtert.

Een verklaring voor deze verzwakte afweer kan mogelijk gevonden worden in de verschuiving van een meer cellulaire afweer (met behulp van witte bloedcellen) naar een overwegend humorale afweer (met behulp van antistoffen, afkomstig uit het vaccin). Door het vaccineren wordt de humorale afweer versterkt en de cellulaire afweer verminderd. Gebeurt dat wanneer de dieren nog maar enkele maanden oud zijn en hun cellulaire afweer nog aan het opbouwen zijn, dan kan een ernstig verlies van algehele weerstand en dus infectiegevoeligheid het gevolg zijn.

Het post vaccinaal syndroom (PVS)

Vaccins blijken veel meer bijwerkinge te hebben dan tot nu toe werd aangenomen. Vaccins zijn immers samengesteld uit verzwakte, gedode of gesplitste ziektekiemen of toxinen met hun toevoegingen, waaraan altijd verontreinigingen kleven, zoals aluminiumfostfaat, aluminiumhydroxide, neomycine, thiomersal (kwikverbinding), formaldehyde of 2-fenoxyethanol (kippeneiwit).

De ziekteverschijnselen die deel uitmaken van PVS zijn van tweeérlei oorsprong. Aan de ene kant wordt een groot aantal van deze symptomen regelmatig in de literatuur vermeld als postvaccinale ziekte verschijnselen en aan de andere kant zijn bepaalde symptomen de waarnemingen van mensen, Therapeuten, artsen en dergelijke. Daarbij geldt het principe, dat als een symptoom ontstaan is na een vaccinatie en pas weer verdwijnt door de toediening van het gepotentieerde vaccin, dit symptoom veroorzaakt is door het betreffende vaccin. Wanneer een dier echter geen directe ofwel acute reactie op een vaccinatie heeft gehad, betekent dat nog niet dat het vaccin niet de oorzaak zou kunnen zijn van chronische klachten. De klachten kunnen zich namelijk ook veel later manifesteren, terwijl de vaccinatie al weken, maanden en zelfs jaren eerder gegeven is. Het afwijzen van de diagnose PVS bij chronische klachten op grond van een te lange tijd tussen de oorzaak (vaccinatie) en het verschijnen van de klachten is daarom fundamenteel onjuist. Het kan namelijk best zo zijn dat er pas na de tweede, derde, vierde of zelfs de vijfde herhaling van de vaccinatie ineens problemen ontstaan.

Er is in Engeland grootschalig onderzoek gedaan naar de neveneffecten van vaccins. Dit onderzoek is verricht door het Canine Health Concern, een vereniging die zich bezighoudt met allerlei zaken die te maken hebben met de gezondheid van onze viervoeters. Behalve vaccinaties houdt deze organisatie zich bijvoorbeeld ook bezig met de kwaliteit van diervoeders en andere zaken die de gezondheid van de dieren kunnen schaden of juist bevorderen en ondersteunen. Uit het genoemde onderzoek is ook gebleken dat dierenartsen in veel gevalllen ontwetend zijn wat betreft de bijwerkingen van de vaccins, omdat ze geen of slechte voorlichting krijgen van de fabrikanten, maar er zijn er ook die ondanks alle informatie en onderzoeken blijven beweren dat vaccins noodzakelijk en volkomen onschuldig zijn voor het dier.

Mogelijke gevolgen van vaccins

In de praktijk zie je dat er veel auto-immunziekten ontstaan na vaccinaties, zoals;

• hashimoto´s thyroíditis (chronische schildklierontsteking, vooral bij teven)
• Ziekte van Addison (onvoldoende functie van de bijnierschors)
• Reumatoídde artritis (chronische gewrichtsreuma)
• Lupus erythematosus (voornamelijk chronische huidafwijking met rode, schilferige plekken met littekenvorming)
• Idiopathische trombocytopenische purpura ( op zichzelf staande bloedvlekziekte met verlaagd aantal bloedplaatjes)
• Haemolytische anemie (versterkte afbraak en ontoereikende aanmaak van de rode bloedlichaampjes)
• Chronische actieve hepatitis
• Diabetes mellitus
• Hypogonadisme (onvoldoende functie geslachtsklieren en gestoorde seksualiteit)
• Myasthenia gravis (ernstige spierzwakte met op verlamming lijkende verschijnselen)
• Pemphigus vitiligo (huidontsteking)
• Alopecia (plaatselijke haaruitval)
• Glomerulonefritis (ontsteking van de vaatlussen in de nierschors)
• Ziekte van Grave (schildklieraandoening)
• Hypoparathyroídie (onvoldoende werking bijschildklieren)
• Diverse neurologische aandoeningen
• Uveítis en andere immunologische oogziekten

Wanneer je deze lange lijst ziet, zul je misschien ook beter begrijpen waarom er dieren zijn die ziekten of aandoeningen hebben, welke niet direct verklaarbaar zijn. Bovendien zal er niet gauw een link gelegd worden tussen vaccineren en de aandoening.