Groot en Lang

Het leven van een grote mens

Dit artikel gaat eigenlijk over hoe moeilijk een mens heeft in de maatschappij te leven als hij te groot is. Ik zelf ben 190 groot en als vrouw is dat heel erg groot en vertel hierbij wat ik allemaal heb moeten doorstaan om toch nog te overleven in de maatschappij.


Ik ben altijd al de grootste geweest, als baby was ik zelfs 59 cm groot. Tijdens mijn schooljaren ging het niet zo goed omdat ik totaal gepest werd omwille van mijn lengte, toen ik 12 was meette ik al 175 cm. wat eigenlijk uitzonderlijk groot is voor een kind van 12 jaar. Het is de bedoeling om mensen te laten zien hoe moeilijk wij het soms hebben om te overleven in deze maatschappij.

Een voorbeeld: de mode
Hoe vaak ik een mannenbroek heb moeten aandoen kan ik niet op mijn vingers tellen. Ik kon nooit de mode volgen, ofwel de mouwen te kort ofwel de broekspijpen te kort en als de pijpen lang genoeg waren dan was de taille te breed. Ik zag altijd andere vrouwen met mooie vrouwelijke broeken en ik moet het maar doen met een lompe mannenbroek. Dan heb ik het nog niet over de schoenen gehad, het was eens de mode geweest voor hoge plateauzolen of hoge hakken, wel ik ben al zo groot, wat wil de samenleving dan , dat ik nog groter toot om meer op te vallen? mooie schoenen waren het wel maar kon ze toch niet aandoen omdat ik al zo groot ben, dus dan maar de onozele platte schoentjes.

Nooit kon ik eens meedoen met de mode, het was altijd iets. Een rok is het enigste wat is kan aandoen maar wat voor iemand normaal een lange rok moet zijn was voor mij een rok boven de knie. De maatschappij is dan ook zo gemeen dat ik nog steeds nagegaapt wordt of uitgelachen als ik ergens durf te gaan wandelen. Overal dat gefiesel en gelach en dan mij bekijken en dan schieten ze in hun lach, normaal he, lompe mannenbroek, bloes met te korte mouwen en dan nog platte schoentjes, ik vond dat ik meer opval als iemand anders. En in de winter kon ik nog geen nylonkousen aandoen want die zijn ook steeds te kort, dus koud lijden dus.

Ik was eens gaan zien naar winkels voor speciale maten maar dat was alleen voor mannen en als er een was voor vrouwen kon ik bijna 100€ betalen voor één broek, zeg nou zelf is dit eerlijk? Ik kan er ook niets aan doen dat ik groot ben, ik heb mijzelf niet eens gemaakt, wou dat ik dat gekunt had.

Maar ik heb het overleefd, ik ben terug gelukkig, ik heb twee prachtige kinderen en de maatschappij kan voor mijn part de pot op want ik heb wat ik moet hebben. Ik moet zeggen dat mijn man een stuk kleiner is dan mij maar dat heb ik overleeft want liefde zit niet op het uiterlijk maar in het hart. Op het begin had ik daar natuurlijk wel wat problemen mee en zeker als hij mij ten dans vroeg. Ik wil hiermee zeggen, te groot, te dik, te dun of te klein, jullie kunnen het allemaal overleven, laat ze maar lachen, het is hun probleem en niet het onze. Ik heb mij daar leren over zetten en dat kunnen jullie ook, met ieder probleem want tenslotte leef en krijg je liefde, dat is het enigste dat heel belangrijk is.
© 2007 - 2009 Helena, gepubliceerd in Leven (Mens en Gezondheid) op 17-04-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Helena is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Het leven van een grote mens"


Door Melod (infoteur) op 22-06-2008

Ik deel je leed, al ben ik een stuk kleiner, ik ben 1m81. Maar een broek kopen voor een fatsoenlijke prijs is inderdaad een ramp... De Zara en de Berschka hebben soms erg lang uitvallende broeken, ik heb lengtemaat 36 en wil daar soms nog wel eens in passen :)