Scheiden: Ouderlijk gezag

Scheiden is niet alleen emotioneel voor de partners. Ook de kinderen scheiden mee. Het scheiden van ouders en het al dan niet in goede harmonie afwikkelen van de scheidingsprocedure, hebben veel invloed op het gedrag van kinderen. Het is onderzocht dat kinderen van gescheiden ouders vaak slechtere prestaties leveren op school. Na een echtscheiding behouden beide ouders in principe het ouderlijk gezag. De ouders blijven dus gezamenlijk verantwoordelijk voor de opvoeding en verzorging van de kinderen. Alle belangrijke beslissingen over de kinderen worden door de ouders gezamenlijk genomen. U kunt hierbij denken aan de gezondheid van de kinderen of de schoolkeuze. De ouder bij wie het kind niet woont, heeft het recht op omgang, het recht op informatie over het kind en het recht op consultatie, dat is in simpel gezegd het recht om mee te beslissen. Ouderlijk gezag heeft veder niks te maken met de verblijfplaats van het kind, het is puur en alleen dat ouders het gezag mogen uitoefenen. Een rechter zal niet snel een van de ouders het ouderlijk gezag ontnemen. Bij eventuele problemen kan de rechter wel de verblijfplaats van het kind verruilen met de andere partij, of er worden wijzigingen aangebracht in de omgangsregeling.

Iemand anders dan de ouders

Ouderlijk gezag dat na een scheiding bij beide ouders berust, blijft dat in principe, ook al gaat een van de ex-partners een nieuwe relatie aan. Alleen als het ouderlijk gezag na de scheiding slechts aan een van beide ouders is toegewezen, kan die de rechter verzoeken om een gezamenlijk ouderlijk gezag met de nieuwe levenspartner. Die nieuwe levenspartner wordt ook wel stiefouder genoemd. Deze stiefouder dient wel een goede band met het kind te hebben en minimaal een jaar samen met de ouder die het ouderlijk gezag heeft, voor het kind te hebben gezorgd. Bovendien moet de ouder met her ouderlijk gezag dit ouderlijk gezag al minimaal drie jaar allen hebben gehad. Wordt de nieuwe relatie verbroken, dan raakt de stiefouder zijn/haar ouderlijk gezag over het betrokken kind kwijt.

Probleem

Meestal komen de ouders, vaak met overleg met de kinderen, er gezamenlijk uit hoe de onderlinge verhoudingen (omgangsregeling met de kinderen en de verblijfplaats van de kinderen) en het ouderlijk gezag na de scheiding worden geregeld. Mocht dit niet lukken dan zal de rechter actie ondernemen door een mediator of de Raad voor de Kinderbescherming inschakelen voor verder onderzoek en advies. Zo’n traject neemt echter wel een paar jaar in beslag. Als eerst probeert de Raad van de Kinderbescherming de ouders te adviseren in de hoop dat ze dit lange traject niet hoeven te ondergaan, voornamelijk in het belang van het kind. Mocht dit ook niet werken dan neemt de Raad van de Kinderbescherming aan de rechtbank doorgeven wat hun het beste lijkt voor het kind. In 9 van de 10 maal zal de rechter het advies van de Raad van de Kinderbescherming volgen. De rechter is vervolgends tot staat het ouderlijk gezag aan een van de ouders toewijzen. Hierbij speelt de mening van het kind (vanaf 12 jaar) ook een belangrijke rol. Een reden om van een van de ouders het ouderlijk gezag te ontzeggen kan verwaarlozing van de kinderen zijn of ‘slecht levensgedrag’ van de ouder. De beslissing van de rechter over de toewijzing van het ouderlijk gezag is een momentopname. Bij gewijzigde omstandigheden kan iedere belanghebbende de rechter verzoeken een nieuwe beslissing te nemen. Het verzoek moet bij de rechter worden ingediend via een advocaat.

Meer over scheiden?