Vreemdgaan: het leven van de minnares

Reageer op het artikel "Vreemdgaan: het leven van de minnares"

Smash, 24-01-2012 20:22
Al 19 jaar, tussen hoop en vrees , meer tranen dan lachen. Liefde is een vreselijk ding en een prachtig ding. Gelukkig een carriere en kinderen . Volgens mij span ik hier de kroon qua lengte relatie . En geloof me....daar ga ik niet prat op!!

Fee, 28-11-2011 09:25
Ik ben meer dan twee jaar samen met mijn vriend. We wonen samen. Ik weet van mezelf dat ik graag flirt. Hij weet dit ook van mij. Een paar maanden geleden was er een feest waar ik nogal veel gedronken had. Een goede vriend hield me vast. De wereld leek even stil te staan. We spraken naar elkaar uit dat er een spanning te voelen was. Na die avond wilde ik niet meer met hem praten. Ik wilde het vergeten. We smste wat. Hij vroeg of ik naar hem toe wilde komen. Ik ging naar hem toe. Van het één kwam het ander. De tijd leek weer stil te staan. Hij, de muziek het was zo perfect. We zijn nu twee maanden verder en ik ga twee keer in de week stiekem naar hem toe. We vrijen en ik ga weer naar huis. Ik snap mijn gevoel niet meer. Ben ik verliefd? Of ontsnap ik even uit de werkelijkheid om van mijn vrijheid te genieten? Hij wilt absoluut geen relatie en het rare is dat dat mij pijn doet. Ik word naar van het gevoel dat ik hem met een ander zou zien. En mijn vriend. Ik hou van hem, maar misschien ben ik nog niet klaar voor een relatie. Ik ben enorm in de war.

Nadenker, 27-11-2011 01:05
Ook ik ben verliefd geworden op een man die een vaste relatie heeft met iemand en hebben 1 kind. Hij is met zijn tweede relatie al 8 jaar en uit zijn eerste heeft die ook al een kind. Sinds 1 jaar hebben ze geen intimiteit meer beweert hij en slaapt vaak op de bank om niet bij haar in bed te hoeven. Hun communicatie staat op een laag pitje en daardoor sraken wij heel vaak over bepaalde dingen op het werk die prive zijn. Mijn relatie had ik al uit gemaakt 4 maanden eerder, dus ik was vrij te gaan en staan waar ik wilde.

We werden zoo verliefd op elkaar dat we uren chatten en bellen, en uiteindelijk is die bij mij geweest en kwam HET ervan. Het was best leuk en voelde goed zei hij en HET was voor hem ook top en wil graag weer. Maar nu gebeurde het volgende...hij was zooo verliefd op me en ik was in zijn ogen de perfecte vrouw, the love off his life. Dus hij vertelde zijn vriendin dat die verliefd op me is en dat die weg wilde daar.......met alle gevolgen van dien. Zij was nog niet zo lang van de wiet af en volgt therapie, is veel depresief en na dit bericht storte haar wereld nog verder in. Hij vertelde me dat alles nog wel eens heel snel kon verlopen en wilde meteen bij mij in trekken. Nou daar was ik nog best van geschrokken want zal dat brengen he. Maar ja wat doe je dan, dus ik zei dat die welkom was, per slot zou hij haar verlaten en voor mij en kon niet op straat wonen hé?
De situatie daar thuis was zooo heftig, dat hij instorte en zijn schuldgevoel naar zijn dochter en het verdriet om haar was zo heftig dat hij alles een halt heeft toe geroepen en nu dus toch daar blijft, welliswaar sliep hij op de logeerkamer maar dat is reeds weer verplaatst naar de eigen slaapkamer met haar. Waar ze geen sex hebben volgens hem.
Ik weet niet wie hij denkt voor te liegen maar mij lukt het hem zeer zeker niet!
Hij is ook niet eerlijk tegen over zijn vriendin en zegt niets met mij gedaan te hebben.....maar ondertussen doet die nog steeds voorstellen om samen te slapen aan me.

Zoon man moet ik dus niet he, als die al bij haar zo doet dan zal die bij mij dat ook gaan doen en dus ga ik er niet op in meer, ben zelfs afgeknapt op hem door dit gedrag en wisselvalligheden van hem. Ik ben een eerlijk mens en zeer intuitief dus dat zou ik door hebben. Zijn vriendin daarentegen vond een bericht op zijn facebook met mijn verhaal over die enen keer en met de vraag wanneer die weer zou komen bij me met kusjes erbij (wat ik er nog op gezet had voordat hij besloot daar te blijven eerst en in therapie zou gaan). Hij kreeg haar heel boos aan de telefoon en kwam er mee bij mij wat die moest doen ermee. Ik zei misschien gewoon eerlijk zijn hé heeft ze recht op. Hij heeft uiteindelijk verteld dat ik een grapje had gemaakt en er niets van waar was. En zij gelooft het ook nog notabene. Nou met zo'n man win je de oorlog toch niet? Blijkt ook al vaker bij andere vrouwen zijn heil te halen en zoals hij ooit zei "ik zorg zelf wel dat mijn leven uitdagend blijft".
Ergens nog steeds wel een leuke man hoor maar ik ben opeens niet meer verliefd en hoop dat ze er echt zelf ooit achter komt, want hoe leuk je relatie ook lijkt, en hoe goed je met elkaar kan praten, wat betekent je relatie nou als alles een grote leugen is hé???

Ik hoop echt dat vrouwen minder naief worden, ik zelf heb er een punt achter gezet zodra hij in de war raakte en niet weg wilde gaan uiteindelijk om goed alles op een rij te zetten eerst en in therapie gaat voor zichzelf. Dit zijn toch echt alarmbellen en nu is het nog vroeg, wat als je al een half jaar verder bent samen dan wordt het steeds moeilijker. En ik ben alleen het beste waard en geen leugenaar.

Dus lieve minnaressen luister naar de bellen dat bespaard een boel pijn en tijd. Zolang een man niet weg is bij zijn gezin of vrouw, las dan een penispauze in en laat ze achter jou aan komen op jouw voorwaarde.

Sterkte en succes

Rboy, 18-11-2011 17:10
Ik snap jullie vrouwen niet. Ok het zal best leuk zijn in het begin, maar ten eerste doe je de partner van diegene verschrikkelijk veel pijn (je zou zelf toch ook niet willen dat je partner waar jij gek op bent met een ander in bed ligt, dus wat dat betreft zijn jullie geen haar beter en eerlijk gezegt zou ik mezelf niet meer aan durven te kijken in de spiegel van schaamte en schuldgevoel.) Ten tweede, ze kiezen toch altijd voor hun vrouw dus jij blijft achter met een gebroken hart. Zullen ze toch voor jou kiezen dan kun je de klok erop gelijk zetten dat ze jou hetzelfde gaan aandoen als ze bij hun vrouw hebben gedaan. Geloof me ik ken genoeg van dit soort mannen en ze doen het keer op keer. Dat komt omdat ze denken iets te missen in hun relatie wat ze gaan zoeken bij een andere vrouw. Als ze lang genoeg bij die andere vrouw zijn geweest gaan ze daar weer wat missen in die relatie, terwijl het einde van het liedje is dat ze iets missen bij zichzelf en dat hebben ze vaak niet in de gaten.

Ik snap dat het heel moeilijk is om niet toe te geven aan die verliefde gevoelens en verlangens. Ik ben zelf ook 3 jaar verliefd geweest op een getrouwde man die mij ook leuk vond. Het was een hel voor mij om te weigeren. Ik kon en wou het niet omdat ik weet hoe het is om bedrogen te worden en dat doet verschrikkelijk veel pijn en dat wou ik zijn vrouw (die ik alleen af en toe zag en niet kende) niet aandoen want ze leek me aardig en lief. Ik wist dat als ik toe zou geven ik geen haar beter dan mijn 2 exen zou zijn, dat ik mezelf niet meer durf aan te kijken en vol schuldgevoel zit en dat het einde van het liedje was dat er 2 gebroken harten (die van mij en zijn vrouw) uit zouden komen. Ik heb tegen hem gezegt dat als hij zo verliefd is op mij en bij mij wil zijn en niet bij zijn vrouw dan maar moet gaan scheiden. Ik heb hem 3 jaar de tijd gegeven want ik kreeg hem niet uit mijn hoofd maar na die tijd kon hij nog geen beslissing maken en toen wist ik genoeg en heb ik gezegt dat ik hem nooit meer wilde zien want ik wilde ook verder met mijn leven en verliefd worden op iemand die wel voor mij wil gaan. Ik heb nooit sex met hem gehad of met hem gezoend, zelfs niet afgesproken, we kwam elkaar regelmatig tegen. Achteraf ben ik heel blij dat ik het zo heb opgelost want het ging schijnbaar alleen om de sex en een goede gesprekspartner zijn, hij was nooit van plan zijn leven met zijn vrouw voor mij op te geven anders had hij dat wel gedaan in die 3 jaar, je kunt niet beide hebben. Ik ben ook blij dat ik mezelf niet schuldig voel want verliefdheid overkomt je, er iets mee doen terwijl je een relatie hebt of die persoon een relatie heeft is fout, gelukkig kan ik mezelf met trots aankijken en is mij en zijn vrouw een hoop leed bespaart.

Ik wil jullie hiermee niet een slecht gevoel geven, helemaal niet. Ik hoop alleen dat jullie mijn verhaal lezen en er iets uit kunnen leren voor de toekomst en dat het jullie een hoop leed kan besparen. Veel sterkte ermee!

Mon, 05-11-2011 17:51
Ik wil graag Esma bedanken... zonder dat ze het weet heeft ze me enorm geholpen... :)
Heb zelf ook een relatie met een getrouwde man... mega verliefd, hou van hem, wil hem niet kwijt, voelt heel goed samen. Maar ik kan dit niet; zo'n leven. Maar om de knoop doorhakken is het zwaar. Toen ik het stukje las van jou Esma, voelde ik kracht, kracht om voor mezelf te strijden.... Heel erg bedankt..

Meisje, 29-09-2011 20:25
Hier ook een minnares. Heel herkenbaar dit artikel en ook de reacties hieronder. Heb net weer een sms verzonden omdat ook ik vind dat ik weinig smsjes van hem krijg en te weinig aandacht. Inderdaad je moet een getrouwde man altijd delen. Helaas zit ik in de situatie dat ik al meer dan een jaar echt van deze man houd en vooral in het begin strontverliefd op hem was. Dat is wel wat minder geworden, juist omdat hij er niet altijd voor mij is of reageert op smsjes. Het is extra lastig omdat mijn getrouwde man in het buitenland woont. Nooit in mijn leven had ik gedacht een stiekeme relatie met een getrouwde man te hebben maar ik heb hem. Verschillende malen heb ik eraan gedacht om het te beeindigen omdat ik ook ik vind dat ik recht heb op iemand die echt van mij houdt. En doordat hij echt in mijn hartje zit kan ik moeilijk verliefd worden op een andere man. Het is bijna obsessief zoveel als ik aan hem denk en me dus ook alleen voel. Elke keer als ik een andere man ontmoet kap ik het af na 2 keer want ja je zal maar verliefd worden dat kan toch niet. Misschien moet ik eens echt sterk zijn en er nu nog een punt achter zetten, eindelijk zal ik me dan niet meer schuldig hoeven voelen ten opzichte van zijn vrouw en zijn 2 kinderen.

Mamaatje, 28-06-2011 15:02
...Er zijn aardig wat minnaressen zo te lezen. En allemaal met een eigen verhaal. Ben zelf ook minnares met 2 erkende kinderen van hem. Werk voor hem en zijn familie en kom ook gewoon bij zijn ouders over de vloer. Iedereen speelt het spelletje mee. Hij heeft het dus aardig voor elkaar. Er zijn momenten dat ik helemaal geen moeite heb met de ondergeschikte rol. Het is immers geen man die niemand trouw zal blijven. Succesvol, ziet er goed uit en erg op sex en vrouwen gericht. Zlefs zijn moeder vind dat wij niet mogen klagen. Wij hebben een dochter en binnenkort ook een zoon, met haar heeft hij na onze dochter 2 zoontjes gekregen. Dus eerst ik...ze kwam er achter en is zwanger geraakt, snel een tweede er bij om de stand 2-1 te maken, en nu ik na 3 miskramen een 2e ..at last. Hij woont met haar samen. Hij is vrijwel nooit thuis, slaapt ook waar hij wilt. Voor hem is het belangrijk dat zijn kinderen goed worden verzorgd, de vrouwen niet klagen en hij gewoon zijn ding kan doen. Ik kan de situatie niet mooier maken dan dat het is. Ik zal deze situatie ook nooit verdedigen. Het is complete waanzin de manier waarop wij alle 3, hij, zij en ik leven. Iedereen weet hoe de situatie is en toch blijft het stand houden. Ik denk dat dit soort situaties ontstaan wanneer mensen geen keuzes durven te maken. Nu ik zwanger ben van de tweede vraag ik mezelf wel eens af waarom ik niet gewoon ben weggegaan met 1 kind. Ik maak het mezelf onnodig moeilijk...zoals de meeste minaressen. Gelukkig is niet hij het belangrijkste in mijn leven maar zijn dat mijn kinderen. Ik ben opgevoed, samen met mijn broer en zus, door mijn alleenstaande feminstische moeder. Wellicht sta ik hierdoor wat steviger in mn schoenen. Stand zal het niet houden, uiteindelijk gaan we allemaal onze eigen weg. Succes iedereen.

Sunshine, 23-06-2011 23:14
Ik heb nu ook een relatie met een getrouwde man. Het ergste is dat ik weet dat ik hem nooit zal krijgen. Ik weet van binnen dat hij heel veel van zijn vrouw houdt.
De ergste komt nog .........hij heeft 4 kinderen 2 bij zijn vrouw en 2 bij mij. Zijn vrouw weet alleen van 1 kind van ons samen af. Ik ben niet zwanger geworden om hem bij mij te houden, integendeel. Ik ben tegen abortus, maar ben kort na elkaar zwanger geworden. Mijn kinderen schelen 16 maanden van elkaar. Ik ben zwanger geworden omdat ik antibiotica gebruikte en de pil minder werkzaam erdoor. Bij de tweede gebruikte ik de pil cerazette en had na sex Norlevo ingenomen..... Dat had dus ook niet geholpen. Meneer had geen zijn om condoom te gebruiken. Dus moest ik gesteliseerd worden.
Wat ons kinderen betreft. Vroeg of laat komen ze toch achter. Ik zal eerlijk aan hun moeten vertellen.
Ik weet dat ik en zijn vrouw niet de enigste op deze wereld zijn, hij heeft vaker vriendinnen gehad waar hij snel een wipje maakte. Hij is een koerier van beroep en reist dus letterlijk van stad naar stad. Hij heeft altijd mooie praatjes en weet me ook zoet te houden. Ik weet dat ik niet geinfecteerd ben, want ik heb me laten testen, maar ik speel letterlijk met de russische roulette.
Ik wil heel graag de relatie beeindigen, maar hij speelt letterlijk met mijn gevoelens en geeft me continu een grote schuldgevoel. Hij weet mij makkelijk te manipuleren.
HIj is bereikbaar wanneer het hem uitkomt en als ik de telefoon niet opneem, heb ik gelijk de poppen aan het dansen.
Ik weet dat veel mensen me haten na lezen van deze reactie. Maar ik hoop dat ze begrip kunnen tonen, dat de liefde de raarste sprongen maak. Ik hou heel veel van mijn kinderen. En ik ga ze met heel mijn hart en liefde groot brengen. Ze dragen mijn naam en hij hoeft ze voor mij part ook niet te erkennen. Ze blijven mijn kinderen. Hij is misschien wel de verwekker, maar zeker niet hun vader. Want die verantwoordelijkheid neem ik op me. Mijn kinderen hebben letterlijk mijn ogen geopend.
Hij draagt de lusten en ik de lasten. Als hij komt is het alleen omdat hij sex wil. Ik vertrouw hem ook niet meer. En in plaats van dat ik meer van hem moet houden, begin ik hem te haten en te walgen van zijn leugens en valse beloftes. Hij belooft me hemel en aarde, maar komt aan met ....stront.
Nee voor mij niet meer. Ik hoop dat ik ooit de pijn en verdriet kan vergeten. Ik heb ook momenten van liefde gekend, maar in de 7 jaar relatie met elkaar, wekelijk 167 verdriet en 1 uur geluk.
Ik kan het niet meer aan als zijn minnares Reactie infoteur, 24-06-2011
Beste Sunshine,

Heel hartelijk dank voor je openhartig bericht! Hier spreekt een heel krachtig en sterke vrouw die - volgens mij - een zeer wijs besluit heeft genomen! Heel erg moedig en dapper van je: je neemt nu de verantwoording op je en je gaat de kinderen alleen opvoeden! Een zware taak, maar er spreekt zoveel kracht uit je bericht dat je het volgens mij gaat klaarspelen ook! Hulde meisje!

En besef: ook jij bent het waard om echte liefde in je leven te kennen: iemand die echt van je houdt en echt bij je wil blijven.

Beste Sunshine, ik wil je heel graag het aller beste toewensen voor de toekomst en leer van je ervaring met je (ex) minnaar en gebruik het geleerde voor je mooie en nieuwe toekomst! Heel veel geluk toegewenst!

Met vriendelijke groet, Roberta

Lieve, 10-03-2011 23:50
Hoi,
Ik heb ook al sinds 8 jaar een minnaar(getrouwde man). Ben heel blij dat ik hem ben tegen gekomen . Door dat ik verliefd op hem was had ik het extra tikkeltje moed om bij mijn exman weg te gaan. Daar ben ik nog altijd blij voor. Maar inderdaad ,mijn minnaar wil zijn vrouw niet kwetsen, durft zijn veiligheid niet op het spel te zetten , maar wil mij ook niet kwijt.IK heb ondertussen al eens een relatie van een half jaar gehad maar omdat die man bleef door hameren over eerlijk zijn ben ik daar mee gestopt. Nu heb ik terug een relatie met een man, mijn minnaar weet hier van.Ik heb wel schuldgevoelens tegen over nieuwe vriend maar ik geraak in paniek als ik eens niets hoor van mijn minnaar. Ik zie mijn minnaar heel graag, maar besef wel dat ik hem waarschijnlijk nooit voor mij alleen zal hebben of??? Kan je daar iets aan doen?

Esma, 01-03-2011 12:17
Hier een gewezen minnares. Het is nu 2 jaar geleden dat ik er zelf een punt achter heb gezet na 8 jaar een relatie met een getrouwde man gehad te hebben. Tot op de dag van vandaag heb ik niemand meer gevonden die mij de intimiteit en liefde heeft laten ervaren die ik met mijn minnaar heb ervaren. Kortom ik heb nog steeds verdriet en verlang nog steeds naar hem. Toch zal ik er niet voor kiezen weer in deze positie te komen. Het was een goede keuze te stoppen met de relatie omdat het me uiteindelijk niets zou opleveren dan hartzeer en eenzaamheid. De eenzame momenten zonder hem maar wel het verlangen naar hem. Ik ben erachter dat ik het waard ben om voor 100% geliefd te worden en niet af en toe in het geheim. Ook al had ik een eigen leven voor mijzelf ingericht. Ik heb geleerd dat ik op mijn eigen benen kan staan en verdien daar ook het beste in. Mijn minnaar hield van mij maar niet genoeg om voor mij te kiezen en uiteindelijk is dat wel het gevoel wat ik verdien. Iemand die 100% voor mij gaat en niet stiekem een relatie gebaseert op leugens. Ik heb dan mijn grote liefde mogen ervaren maar ik geloof dat er nog een grote(re) liefde op mij wacht.

Minares, 15-01-2011 20:15
Hoi ,
IK ben inmiddels al anderhalf jaar minares me minaar wil getrouwd blijven zoals het er op lijkt.
Nu ga ik ook mijn eigen weg naast hem , alleen als ik hem bv vertel ik wil eens uit en wie weet wat op mijn pad dan kruist
krijg ik zoveel lieve en ook lichtelijke jaloerse mails dat vind ik dan een beetje ego bedoel hij heeft zijn vrouw
al heeft hij daar geen intiem contact mee zegt hij dat mag mij er toch niet van weerhouden om eens uit te gaan?
Ik weet wel in mijn minnaar heb ik iets gevonden wat ik nooit kende echt alles is bespreekbaar en het klikt gewoon super.
Nu is dus de vraag vind ik ooit zo'n klik met iemand anders , heb het wel geprobeerd hoor alleen via emailen maar het is nooit zoals mijn minnaar.
Of ik blijf contact houden met minnnaar en dan inderdaad geen echt samenleven en met feestdagen alleen of hopen toch op de ware maar zal me wel pijn doen om te stoppen met minnnaar , we hebben het al eens geprobeerd om te stoppen maar telkens komen we weer bij mekaar.
Moet er nog bij typen we hebben ooit iets afgesproken in hotel hij zou tot de volgende ochtend blijven maar moest toch zelfde avond nog weg was dus de nacht alleeen en ontbijt ook alleen had toen gedacht ik stop ermee maar toch lukt da

Missme, 20-09-2010 14:19
Ja hier is er nog 1 hoor, ook een minnares. Mijn minnaar (getrouwde man) heeft de eerste stap naar mij toe gezet, ik was toen 17 jaar en vond het wel spannend. Het was de eerste man die ik in mijn leven ben tegengekomen die mij echt het gevoel geeft dat hij van me houdt. Al na enkele maanden wilde ik meer van hem, ik wilde dat hij me meer zou bellen en smsen (alle smsjes komen van mij uit) ik wilde dus dat hij zou veranderen tegenover mij (zeer meer zou interesseren in mij etc.), en we hebben daar heel veel ruzie om gehad. Na 1,5 jaar heb ik besloten om geen contact meer met hem te hebben. Ik heb welgeteld toen 2 smsjes van hem gehad, en toen was het 6 maanden stil. Ik ging toen toch weer naar hem verlangen en heb hem weer gesmst (STOM!!) en nu zit ik er weer midden in. De relatie duurt nu dus al ruim 2 jaar. En hij zegt mij niet kwijt te willen, en ik wil hem ook niet kwijt, maar op deze manier kan ik niet met hem leven. Hij smst mij nog steeds niet genoeg naar mijn mening en ik zou veel liever een man hebben die ik helemaal voor mijzelf heb, maar ja al weet je verstand het nog zo goed, je gevoel werkt tegen!

Secret, 22-07-2010 11:02
Iok ik heb er eentje hoor een "minnaar" , en zelf als minnares ben ik toch niet te vergelijken met het stereotype beeld dat hier getoond word. Ik heb wel degenlijk een "eigen leven", ik wacht niet op hem, hij spreekt af, tres simple verder, ik zie hem graag, maar als partner zou ik hem niet willen, t'is mijn buddy, mijn vriend, mijn maatje , mijn fysieke partner, maar ik schroom me er niet voor om te daten of met andere mannen om te gaan, ik besef heel goed dat hier geen toekomst in zit, en ik ben ook niet verliefd op hem. Verder, tja i enyoy what i have got, en ondertussen, ooit zal mij de ware nog wel bereiken he. Reactie infoteur, 22-07-2010
Beste Secret,

Ik ben juist heel blij om te lezen dat je wel degelijk een eigen leven hebt! Fantastisch! Juist omdat je open staat voor het "echte leven" (ik hoop van ganser harte dat ik niemand met deze uitdrukking kwets!) sta je ook open om de ware te ontmoeten! Het scheelt een hele hoop dat je niet verliefd bent op je minnaar, een hoop minnaressen zijn echt verliefd op hun minnaar.

Beste Secret, ik wil je heel graag het allerbeste toewensen voor de toekomst en ik hoop van harte dat je zeer binnenkort de ware tegen komt!

Met vriendelijke groet, Roberta

Caterine, 07-05-2010 12:22
In relatie met een gehuwde man, is realistisch moeten blijven in het leven, eisen is een aanval en zeker als hij al alles heeft opgebouwd in zijn gezin, dat je moet respecteren als je een relatie aangaat met een gehuwde man, je bent tot over je oren verliefd en houd heel veel van hem, en deze is heel zeker wederzijds, er zijn situaties waar je niks aan kan doen, ok je blijft wachten op hem, maar hij wacht ook op het juiste moment om elkaar te kunnen zien.Het verlangen naar elkaar is heel groot. Het is niet zo dat de minnares zich op de 2de plaats voelt, tegendeel, als je weet dat ze heel diep van elkaar houden en heel veel met elkaar delen en dat alles boeiend is, dat hun fantasieën uitkomen, passie ect..niks kan hen uit elkaar halen. Dat heet liefde, laat me zo zeggen de minnares sta op de eerste plaats want hij zal alles doen om haar te zien, hij zal meer denken aan haar dan aan zijn eigen vrouw, hij zal je bellen, en hij zal dingen doen dat hij nooit eerder gedaan heeft met zijn eigen vrouw, so lady's go for it! Geniet van je leven met je minnaar, verlangen naar elkaar terug te zien, een toekomst is er wel, maar dan op een hele andere manier. Reactie infoteur, 10-05-2010
Beste Caterine,

Je schrijft iets heel waars: "Het verlangen naar elkaar is heel groot," en ik begrijp volkomen wat je bedoelt. Maar echte liefde is geen driehoeksverhouding: echte liefde is kiezen voor jou. Alleen jij.

De gevoelens die loskomen zowel bij jou als bij je getrouwde minaar zijn heel diep, echt heel erg diep. Hij zal meer aan jou denken dan aan zijn vrouw, hij zal liever bij jou willen zijn dan bij zijn eigen vrouw, jullie voelen een bijzonder grote passie en het verlangen om bij elkaar te zijn is groot. Het is een dierlijke passie, volkomen menselijk trouwens, gebaseerd op seksuele verlangens en op seksuele aantrekkingskracht dat tussen jullie heerst. Alles over passie en hartstocht tijdens het vreemdgaan in naam der liefde kan je hier lezen:

http://mens-en-samenleving.infonu.nl/sociaal/52862-verklaring-vreemdgaan.html

Beste Caterine, ik wil je heel hartelijk danken voor je reactie en ik wil je voor de toekomst heel veel geluk en liefde toewensen!

Met vriendelijke groet, Roberta

Miriam, 14-10-2009 19:07
Heel herkenbaar. Zit momenteel in een affaire met een getrouwde man en je zou het kunnen vergelijken met een verslaving. Mijn ratio protesteert in alle hevigheid, maar mijn gevoel gaat met me op de loop, mijn verstand verbijsterd achterlatend. Enig voordeel is dat ik weet dat deze man niet voor mij zal kiezen omdat hij de veiligheid van zijn huwelijk niet zal verlaten. De concequenties zijn te groot en hij heeft gewoon het lef niet om weg te gaan. Dat maakt dat ik mij niet blindstaar op een toekomst met hem, maar makkelijker is het daarmee niet. Reactie infoteur, 06-11-2009
Beste Miriam,
Ik hoop van ganser harte dat in de nabije toekomst je een man tegenkomt die zowel beschikbaar is als denkt dat jij de engel op aarde bent en alleen met jou verder wil in het leven. Met jou alleen, zonder je te moeten delen met een ander. Dat ben je het namelijk waard, om een volwaardige relatie te krijgen met iemand die dolverliefd op je is, die echt van je houdt en die al zijn aandacht aan jou wil geven.
Ik besef ter dege dat je dat misschien nu niet wil horen en ik wil je ook graag op het hart drukken dat ik er niet op uit ben om je op de een of andere manier te kwetsen, maar ik kan het me zo moeilijk voorstellen dat het leven van een minnares nou het leven is waar een meisje over droomt als ze aan haar prins op het witte paard denkt.
Beste Miriam, ik wil je heel veel sterkte toewensen!!
Met vriendelijke groet, Roberta

• Plaats zelf een reactie op dit artikel…