ADD Attention Deficit Disorder

Reageer op het artikel "ADD Attention Deficit Disorder"

Oscar Goos, 11-01-2012 18:27
Interessant artikel, Ik kan beginnen ik heb het ook ADD maar eigenlijk is dat voor me zelf niet zo relevant. De problemen die ADDers hebben is met de omgeving niet met hun zelf. Het is naar mijn inzien zaak dat de omgeving bewust wordt van het bestaan van dit type ADD mens en zo zou de ADDer bewust moeten worden van hoe het functioneer met de zogenaamde "normale mensen". Hier zit hem de kneep de zogenaamde normale groep is in de meerderheid. Komt daar nog bij dat de maatschap eist dat we meer en meer gestructureerd worden naar standaard mensen en zie hier we hebben een conflict. Vroeger had je de dorps gek die hoorde er gewoon bij en niemand die de vraag stelde of hij geholpen moest worden. Nu onze tolerantie voor sociaal gedrag afneemt komt de groep van ADD die altijd al heeft bestaan in het gedrang. Nee beste mensen er is niets mis met u. U hebt altijd al bestaan het probleem zit hem in de veranderingen van maatschappij. Ik realiseer me dat dit geen oplossing bied voor u maar hoop dat het u toch een hart onder de riem steekt.
Ik zelf, ja heb problemen met mijn relatie, de verwijten van je vergeet altijd alles, luister niet, heb een minderwaardigheid complex, reageer niet als is aandachtig TV kijk, laat me niet uitspreken, Wordt snel boos als iets me niet lukt zoals ik vind dat het moet.......aha en heb dyslexie ha wat een wrak zou je zeggen, Maar ik bouw mijn eigen huis, kan rekenen als de beste, vind muziek leuk, maak graag grappen, vind humor ook leuk, ben op mijn manier sociaal en dus ...... genoeg om trots op te zijn, kop op, zoals we zeggen in gruning Kop er voor en door drukken maar niet te ver.

Michael, 30-12-2011 14:05
Ik ben een volwasse man van 27 en herken bijna allle punten die boven worden omschreven. Ik ben altijd druk in mijn hoofd, zeer snel afgeleid, ik HAAT wachten, krijg zo traanogen bij b.v. een wachtkamer. Ik ben een ramp in het verkeer, haat stoplichten, wachten en slome mensen veel en veel meer dan een ander. Erger me dood hieraan. Het kan nooit snel genoeg gaan. Ik heb een kort termijngeheugen van een zeef, en wil altijd tien dingen tegelijk doen. Hiermee(dit opschrijven) heb ik al moeite omdat ik alweer 10 dingen bedenk hier neer te zetten maar kan zo snel niet typen. Vergeetachtig: wil 10 dingen tegelijk dus, en soms schiet me spontaan iets te binnen als iemand tegen mij praat en lul ik het liefst dwars door diegene heen, maar dat is onbeleefd. Dus dan wacht ik netjes en ''probeer'' ik te luisteren met vaak het dilema dat als ik dit aandachtig doe ik weer kwijt ben wat ik wil zeggen. Verveel me in no-time als iets mij niet boeit wat ook zeer frustrerend is voor een ander, neem bijvoorbeeld mijn vriendin. De juiste mensen helpen om je heen, want ik voel me soms wel eens klote maar dat geldt voor iedereen. Betreft angst, ja wel eens last van op financieel gebied terwijl dit vaak onnodig is. Als iets mij niet zindt kan ik makkelijk geirriteerd raken, ben dan snel aangebrand. Alles opschrijven, liefst meteen als iets me tebinnen schiet anders vergeet ik het toch. In hoofdrekenen ben ik zeer goed, maar in boekhouding en ordenen een lopend rampenplan! Oh en uitstellen daar ben ik een superster in! Op een gegeven moment betaalde ik maar iemand om mn huiswerk te doen, omdat ik de grootste moeite had als tiener om mij hiertoe te zetten. Ben nog nooit hiervoor naar de dokter geweest, maar denk echt wel dat ik het heb. Soms extreem moeilijk om mezelf te motiveren voor iets waar ik een hekel aan heb, zoals administratie of eentonige dingen en dingen die om veel aandacht vragen. Zo kan nog wel 100 dingen bedenken maar ben er even klaar mee.

Gerard, 27-09-2011 17:09
Herken mezelf precies in alles wat hier gezegd wordt, moet alleen nog (steeds) naar de huisarts en alles om mezelf te testen. Uitstel symptoompje haha :P

Weetje... wat mij erg op valt is dat mensen met ADD goed met elkaar kunnen praten en opschieten. Hoorde afgelopen jaar dat 2 vrienden van me ook ADD hebben. Vandaar dat ik bijzonder goed met deze mensen overweg kon...

Tip voor Sanne: Allereerst overweeg je huisarts, neemt je blijkbaar niet serieus en lijkt wel een kwakzalver als ik het zo hoor, moet je nagaan als je bij hem komt met een tumor en dat ie zegt dat het een moedervlek is... mja over je vraag "wat moet ik doen": Bovenstaande tips zijn goed maar wat ik vooral voor mezelf heb is: truucjes en methodes om goed met me zwaktes om te gaan. Zo zet ik 2 wekkers en forceer mezelf voor Tijd X naar school/werk te gaan. Als er iets belangrijks is dat ik moet doen, schrijf ik het gelijk op want ik weet dat ik er na 1 minuut waarschijnlijk niet meer aan denk. dus... agenda :P. Over agenda's gesproken, die schrijfagenda's vond ik altijd maar kut en keek ik liever niet in. Ik heb nu een HTC Sensation, zit een agenda in en werkt echt 10x beter voor mij. Misschien omdat ik mijn telefoon altijd bij me heb of omdat het ook nog leuk is op die manier je planning bij te houden.... mja hopelijk heb je er wat aan.

Groetjes!

Jan, 03-12-2010 10:30
ADD is voor iedereen verschillend in type en in mate van last. Net zoals de medicatie (amfitamines) voor iedereen een verschillend effect hebben. ADD is iets waar men zich leert (gedeeltelijk) aan aanpassen maar het blijft altijd toch weer een dagelijkse last. Ik heb op mijn website een aantal essentiële kenmerken en oplossingen rond ADD en concentratieproblemen neergeschreven

Sanne, 13-10-2010 10:50
Ik ben 17 jaar en ik las twee jaar geleden ook al over ADD. Ik herkende mezelf er in en een vriendin van mijn moeder (die ADD heeft) zei dat ze al eerder dacht dat ik het ook had. Dit was voor mij de doorslag en ik ben de volgende dag gelijk naar de dokter gegaan. Met de symptomen lijst van ADD. Toen hij deze eenmaal doorlas, zei hij dat hij de symptomen niets bijzonders vond en dat hij zelfs zijn eigen (tiener)dochters erin herkende. Het werd dus afgewimpeld als "niets", maar ik stond erop dat ik tenminste getest zou worden. Ik werd doorverwezen naar de kinderarts, maar ook die zei dat de symptomen niets bijzonders waren en dat iedereen wel eens een dipje heeft of zich niet kan concentreren.

Ik vind dit heel erg, aangezien ik merk dat ik mij slecht kan concentreren en regelmatig stemmingswisselingen heb (extreme stemmingswisselingen), altijd dingen vergeet en ergens anders las ik ook dat ADD'ers problemen hebben met slapen en ook dat is bij mij van toepassing. Nu ik op het MBO zit en veel meer losgelaten word, dan op de middelbare school, merk ik gewoon deze symptomen mij erg in de weg zitten. Er is gewoon altijd een soort van storm in mijn hoofd. Ik kan me amper concentreren en op school krijg ik adviezen als "maak maar een huiswerkschema", maar daar houd ik me dan niet aan. Niet expres, maar gewoon omdat ik halverwege de dag/schema ineens iets compleet anders wil en het doe. Omdat ik het schema vergeet. Ik vind de opleiding zelf helemaal geweldig, maar verlies continu mijn motivatie en concentratie. Wat moet ik doen?

Marjolein, 18-05-2010 14:37
Ik weet al vanaf de 4e klas van de basisschool dat ik ADD heb.
Maar omdat ik altijd vrij "goed" heb gefunctioneerd hebben mijn ouders en ik er nooit rekening mee gehouden dat ik sommigen dingen niet kan.. of zo moeilijk vindt dat het resultaat het vaak niet waard is..
Nu ik volwassen wordt ga ik steeds meer problemen krijgen die ik pas sinds een paar weken herken als ADD.
Dit heeft de twijfels over mijn opleiding, die ik al een tijdje had, bevestigd en versterkt.
Sinds ik zoveel over ADD weet, heb ik ook de motivatie verloren om nog tegen mijn dagelijkse problemen te vechten.
Ik ben best wel een beetje tegen Concerta en Ritalin omdat ik van mening ben dat dit emotie's, eetlust, en behoefte's onderdrukt.. Na een paar dagen concerta voel ik me daardoor vaak depressief..

Vogel, 18-01-2010 00:58
Sinds ik studeer en bij een meisje in huis woonde waarbij add al geconstateerd was, en zij vertelde wat het inhield, is bij mij de gedacht opgekomen dat ik het ook wel eens zou kunnen hebben. al sinds de basis school heb ik last van concentratie stoornissen, maar daar nooit moeite gehad met de stof en heb daar ook een klas over geslagen. Vervolgens ben ik op de middelbare school weer blijven zitten,wat ik zelf altijd toeschreef aan laksheid. Ik heb mijn eindexamen uiteindelijk gehaald met veel bijles en het studeren in een vrijwel afgesloten ruimte waar ik weinig afleiding had. Nu ik het zelf moet doen nu ik studeer merk ik meer problemen. Mijn kamer is een grote puinzooi en hoe vaak ik ook begin met opruimen, ik maak het nooit af. Ook merk ik in sociale kringen dat ik mijn aandacht er vaak niet bij kan houden en zelfs midden in gesprekken zomaar weg kan lopen. Ik kom vaak te laat en kan tijd nooit goed in schatten, vooral in hoelang ik ergens mee bezig zal zijn. Als ik uit eten ga kan ik na het hoofdgerecht amper op mijn stoel blijven zitten, en het enige waar ik wel discipline in heb is fitnessen. Ik vind mijn studie heel interessant maar blokken lukt me echt niet. Ik rook om tijd te doden en als ik ergens heen loop en geen sigaret heb, ga ik rennen omdat ik het zo saai vind. Ik wil veel, maar weinig komt tot uiting. Heel erg veel dingen interesseren me, maar als ik aan het studeren ben dwalen mijn gedachten af naar andere dingen. Ik wil er echt vanaf, ik weet niet of ik add heb of een discipline gebrek, maar heel veel wat ik heb gelezen op sites of add komt overeen met de klachten waar ik last van heb. Ik ga morgen langs de dokter, tenminste dat is mijn plan. Die worden namelijk vaak uitgesteld of vergeten. Weet iemand of ritalin werkt voor dit soort dingen?

Ferrie, 16-01-2010 13:33
Sinds een jaar een relatie met een fantastische vrouw, maar vaak onenigheid. Hoor altijd van haar dat ik niet luister...En via de link Concentratie problemen bij volwassenen hier terecht gekomen. En mij te pletter geschrokken....dit ben ik... Alles viel op zijn plaats! Ik ga maandag naar mijn huisarts...

Hettie, 19-10-2009 14:00
Ik weet nog niet of ik add heb, maar door de info te lezen die ik hier lees en uit boeken ging een wereld voor me open. Ik heb het gevoel dat als ik naar een deskundige ga ik depressief gevonden ga worden en daarvoor behandeld ga worden (ik heb nl een kind met leukemie en daar word je ook niet echt vrolijk van) en dat ze mijn andere klachten die hiervoor aanwezig waren niet serieus nemen. Heeft daar nog iemand ervaring mee en hoe kan ik het verschil tussen deze beide situaties duidelijk maken en gescheiden houden. Als ik mijn vragen zo door lees is het erg warrig ,soory hiervoor. is er iemand die mij een beetje kan helpen? Reactie infoteur, 22-10-2009
Ik heb zelf bij een orthopedagoge gelopen. Via de dokter krijg je een verwijs brief hiervoor. Nooit gedacht, maar zij nam al mijn klachten heel serieus en dat heeft aangezet tot verdere onderzoeken. Misschien een optie om naar de huisarts te gaan en een verwijsbrief te vragen voor de orthopedagoog.

Evert, 14-03-2009 13:02
Hallo! Ik ben nu 31 jaar en heb ADD. Heb toen ik wat jonger was vele beroeps testen gedaan. Kwam vaak ook wat verschillends uit. Ik vind namelijk de ene keer dit leuk en de andere dat. Ik werd nog onzekerder door deze testen. Het kan natuurlijk geen kwaad ze te doen en mischien helpt het je wel. Ik had toen nog niet de diagnose dus we wisten nog niet van mijn ADD. Ze dachten dat ik gewoon een beetje lui en ongeintereseerd was. Ik herinner me nog vaak die verbaasde gezichten van mijn ouders en leraren. Mijn mening is dan ook dat je vooral veel liefde en steun moet geven met alles wat ze wil doen (tot op zekere hoogte natuurlijk). Toen ik dat eenmaal kreeg en ook veel mensen hun verontschuldigingen aanboden omdat ze me nooit begrepen en me maar een kant op duwde bloeide ik op. Ik voelde me eindelijk minder alleen en het maakte door de steun van iedereen om me heen niet meer zo uit of ik niet slaagde. We gingen gewoon vrolijk iets anders proberen! Ik denk dat ik het altijd zal blijven houden dat er een dag komt dat de dingen die ik nu doe straks niet meer leuk of zelfs saai worden. Dan pas ik me weer aan en ga ik lekker weer een nieuwe uitdaging aan. Tja..zal wel voor iedereen anders zijn welke weg je kan nemen (moet is een vreselijk woord haha). Liefde,begrip en steun hebben mij gered! succes.

Nathaly, 29-01-2009 13:00
Ik begeleid een meisje van bijna 18 jaar die géén keuze kan maken voor vervolgonderwijs. Het lijkt alsof zij op ons wacht totdat wij haar vertellen wat zij moet gaan doen. Ik, als begeleidster, mág deze keuze echter niet voor haar maken. Van haar moeder neemt mijn cliente helaas weinig aan. Hoe kan ik dit meisje helpen in het maken van een keuze m.b.t. haar vervolgopleiding. Ze heeft geen echte passie en vindt alles 'even' leuk en daarna saai. Reactie infoteur, 05-02-2009
Misschien is het goed om haar een beroepentest te laten doen. Deze test heb ik zelf ook gedaan en heeft mij enorm geholpen. Wellicht is het een aanrader om samen met haar te kijken waar zij het meest voor voelt. Schrijf samen met haar de positieve en negatieve punten op, zo vormt zij in haar hoofd of dit de juiste beroepenkeus is.
Mijn broer heeft ADD en hij heeft nu een paar beroepen achter de rug, na het 3de beroep kwam hij tot inzicht wel beroep hij graag wilde. Dit heeft wel een aantal jaren in beslag genomen, omdat hij eigenwijs was en alles zelf wilde ontdekken. Zelf heb ik altijd getwijfeld (mede door de ADD) of ik het juiste beroep had, mensen in haar nabijheid kunnen dit beoordelen door haar gedragingen. Mocht je nog vragen hebben dan hoor ik het graag. Succes met de client, ik hoop dat ze de juiste keuze kan maken.

• Plaats zelf een reactie op dit artikel…