Niertransplantatie, een vreemde nier in jouw lichaam

Voor niertransplantaties zijn verschillende indicaties. De meest voorkomende is de terminale nierinsufficiëntie, bijvoorbeeld op basis van een chronische glomerulonephritis. Uitval van de nierfunctie is niet met het leven verenigbaar. Tot de uitvinding van de dialyse waren deze patiënten dan ook ten dode opgeschreven. Met dialyse kunnen patiënten tegenwoordig in leven woren gebouden totdat er een donornier voor hen ter beschikking komt.

Donornierren en perservatietechnieken.

Men gebruikt bij voorkeur nieren die geen of een geringe afstotingsreactie veroorzaken in het lichaam waarin ze worden ingebracht. Nieren avn identieke tweelingbroer of -zus zijn wat dat betreft het meest interessant. Voor een nier van nauw verwante familileden geldt ongeveer hetzelfde, al zullen de afstotingsproblemen wel duidelijker aanwezig zijn. In beide gevallen betreft het een donatie van een (meestal levend) familielid, hetgeen ethische en emotionele problemen met zich meebrengt.

Veel vaker wordt gewerkt met nieren afkomstig van een overledene, meestal niet familiair verwant. Het betreft vooral organen van doden ten gevolge van verkeersongevallen. Nadat ze uit het lichaam van de overleden patiënt zijn verwijderd, kunnen ze op twee manieren worden bewaard (= gepreserveerd):

• Door ze te doorspoelen met een elektrolytenoplossing (een soort fysiologisch zout dat ook in infuuszakken zit) van vier graden Celcius en vervolgens bij eenzelfde temperatuur op te bergen. Ze kunnen zo ongeveer 24 uur worden bewaard.
• Indien het langer dan 24 uur duurt voordat de nier bij een patiënt kan worden ingebracht, moet een andere techniek worden gebruikt. Hierbij wordt door middel van een perfusie-apparaat de bloeddoorstroming van de nier buiten het lichaam gewaarborgt en blijft de nier intact. Dit is een uitermate kostbare methode die weinig wordt toegepast. Het is ook zelden nodig omdat er een groot tekort aan donornieren bestaat. Er is dus altijd wel een patiënt die binnen 24 uur geopereerd kan worden.

Operatietechniek.

De nier wordt uiteindelijk bij de patiënt ingebracht in het kleine bekken, achter het buikvlies. De slagaders en aders worden met de bekkenvaten verbonden. De urineleider wordt met de bestaande urineleider van de patiënt verbonden.

Nabehandeling.

De ingebrachte nier wordt als vreemd ervaren en dus zal het lichaam door middel van afweerreacties trachten de nier af te stoten. Deze reacties worden onderdrukt door toediening van afweeronderdrukkende middelen, waaronder corticosteroïden. Hierdoor loopt de patiënt echter wel een verhoogd risico op het oplopen van allerlei infecties en een bestaande infectie vlak voor de operatie vormt een absolute contra-indicatie voor de ingreep. Een dergelijke infectie kan de patiënt namelijk in het postoperatieve verloop nauwelijks bestrijden. Na iedere transplantatie treedt binnen twee maanden een acute afstotingsreactie op, ondanks de medicijnen die ertegen gegeven worden. Een definitieve afstoting van het donororgaan is echter met een tijdelijke verhoging van de dosering vrijwel altijd te ondervangen. Soms gaat de reactie echter over in een chronische afstoting waardoor de nier uiteindelijk afsterft. De patiënt valt dan weer terug op de idalyse. Het blijkt dat tegenwoordig bij 50% van de patiënten de nier na vijf jaar nog functioneert. Voor 50% van de patiënten betekent dit dus vijf jaar lang geen dialyse: een zegen gezien de belastende therapie van dialyse. © 2007 - 2009 Hikari, gepubliceerd in Ziekten (Mens en Gezondheid) op 22-02-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Hikari is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Een nier van een levende donor - Niertransplantatie: Een nier van een levende donor is eigenlijk veel beter dan een nier van een overleden donor. Een direct familielid kan zijn nier afstaan. Dit wordt relat…
• Afstoting bij transplantaties: Het risico bij een transplantatie is de mogelijke afstoting van het orgaan door cellen van het afweersysteem (leukocyten) van de ontvanger. Deze herkennen vreemde stofjes (anti…
• Orgaan en weefsel donatie: Dit artikel gaat over orgaan en weefsel transplantatie. De geschiedenis ervan, hoe de lange wachtlijsten komen, enz.
• Beenmergtransplantatie: Er zijn twee soorten beenmergtransplantaties: Allogene BMT en Autogene BMT. BMT is de afkorting van: BeenMergTransplantatie.
• Wat houdt het Donorschap in?: Een donor is iemand die vrijwillig delen van zijn lichaam ter beschikking stelt aan iemand anders. Je kan dan denken aan bloed, bot, hart, long, nier, hoornvlies, huid en sperma…