Ziekte van Parkinson

De ziekte van Parkinson werd voor het eerst in 1817 beschreven door de Engelse arts James Parkinson. De ziekte die zo omstreeks het vijftigste levensjaar begint en langzaam progressief verloopt wordt gekenmerkt door een aantal hoofdverschijnselen:

Beven (tremor)

Dit verschijnsel treedt vaan het eerst op, en wel aan de vingers, die dan tenslotte munttelbewegingen gaan maken. Later breidt het beven zich verder uit over armen, de benen, het gelaat en vaak ook de tong.

Spierstijfheid

Wanneer geprobeerd wordt een arm in de elleboog te buigen dan wordt een duidelijke weerstand gevoeld die, als er doorgeduwd wordt, schoksgewijs meegeeft. Als gevolg van de spierstijfheid vertonen de patienten ook een duidelijke bewegingsarmoedeen als ze bewegen maakt het geheel een wat houterige indruk.

Bij het lopen bewegen de armen niet mee en de patient buigt steeds meer voorover, hij loopt met kleine pasjes en op een gegeven moment lijkt hij aan de vloer te kleven. Het gelaat wordt star en uitdrukkingsloos. Men spreekt van een maskergelaat. Er is nagenoeg geen mimiek. Ook dit is terug te voeren op spierstijfheid, in dit geval in de mimische spiertjes. De spraak wordt steeds zachter en minder duidelijk.

Beweginsremming

Deze blijkt vooral uit een moeilijke start van allerlei bewegingen (de patient kan niet op gang komen). Het lopen, kleden, eten, spreken en schrijven wordt steeds moeilijker, waardoor de patient meer en meer invalide wordt.

Tevens is er vaak een sterke speekselvloed en een sterke talgafscheiding in het gezicht en wel vooral op het voorhoofd.

De oorzaak van de ziekte moet gezocht worden in de meer in het van de hersenen gelegen kernen die de spierspanning en de bewegingscoordinatie regelen. Gebleken is dat in deze gebieden een duidelijk tekort bestaat aan de stof dopamine.

Behandeling

Voor de behandeling van de ziekte beschikken we over diverse geneesmiddelen die soms het beven doen verminderen, maar de spierstijfheid en bewegingsremming laat bestaan. Daarnaas zijn er geneesmiddelen die het tekort aan dopamine kunnen opheffen. Hierdoor neemt de spierstijfheid en bewegingsremming af. Verder is fysiotherapie en ergotherapie een belangrijk hulpmiddel voor de patient. De ziekte kan echter niet genezen worden.