Bloedziekten: Bloedstollingsstoornissen

Normaal wordt er bij of tijdens een bloeding een bloedstolsel gevormd om het beschadigde bloedvat te dichten en verder bloedverlies te voorkomen. Het stolsel wordt gevormd doordat onder andere de bloedplaatjes bepaalde stoffen afgeven die reageren met eiwitten die stollingsfactoren worden genoemd. Als er te weinig stollingsfactoren of bloedplaatjes zijn, loopt het stollingsproces niet goed en dat leidt tot het snel ontstaan van blauwe plekken, hevige bloedingen en interne bloedingen. Veel aandoeningen die tot overmatig bloeden leiden zijn erfelijk, de belangrijkste zijn hemoflilie A en B en de verwante ziekte van Von Willebrand. Deze aandoeningen ontstaan als een gen dat vernatwoordelijk is voor een bepaalde stollingsfactor abnormaal blijkt waardoor er heel weinig of helemaal geen stollingsfactor in het bloed zit.

Bij trombocytopenie zijn er te weinig bloedplaatjes. Deze aandoening is soms een complicatie bij beenmergziekten als leukemie en aplastische anemie, maar kan ook als bijwerking ontstaan van bepaalde medicijnen, bijvoorbeeld kankermedicijnen die bij chemotherapie worden voorgeschreven. Een tekort aan bloedplaatjes kan door een infectie, bijvoorbeeld van hiv, of door sepsis veroorzaakt worden. ook aandoeningen aan de lever, die stollingsfactoren produceert, of de darmen, waar vitamine K ( een essentieel bestanddeel) wordt geabsorbeerd, kunnen tot abnormale bloedingen leiden.

De behandeling

Bloedstollingsstoornissen die het gevolg zijn van het ontbreken van een of meer stollingsfactoren behandelt men met regelmatige injecties met de ontbrekende factoren. Als de gestoorde bloedstolling het gevolg van een medicijn is, kan men het gebruik ervan stoppen. In andere gevallen is de behandeling gericht op de onderliggende aandoening.