Mola-zwangerschap

Wij hebben nu een mola ( 24/8/2009) en zijn van 2 april 09 reeds bezig met chemo. De HCG waarde stond op 22000 en daalde goed, tot de laatste 6 weken toen schommelde ze tussen 3,5 en 6,2. Ondertussen zijn we aan kuur nr 10 bezig, een héél frustrerende situatie, want niemand kan vertellen hoelang het nog zal duren en waarom de kuur niet verzwaard wordt?, jammer genoeg hebben we nog geen kinderen om ons aan op te trekken. Daarna moeten we volgens de dokters 2 jaar wachten met een zwangerschap en ondertussen gecontroleerd worden. Zouden er in Nederland andere richtlijnen zijn dan in België want in Nederland moet men blijkbaar slechts 1 jaar wachten.

Hoi, volgens mij staat in het artikel dat een mola-zwangerschap zonder vrucht is. In mijn geval in 1997 , heb ik een mola-zwangerschap gehad, met een levend vruchtje van 16 weken oud... en ook de druiventrosmoederkoek erbij. Helaas heb ik nooit geen bloedverlies gehad, vandaar dat ik mijn 1e echo met 16 weken kreeg de 1e, ookal klaagde ik over moe misselijk en was 7 kilo afgevallen. Dus bloedverlies is wel belangrijk omdat dat iets aangeefd dat iets mis is. Heb nooit chemo gehad gelukkig, mijn waarden zakten snel na de bevalling kindje is wel overleden natuurlijk. Maar ik heb nu 2 zonen van 9 en 7 en prijs me gelukkig.

In 2006 heb ik een MOLA gehad ik vond het heel erg schrikken! als het 1 op de 25.000 overkomt en ik had het dus dan schrik je behoorlijk! ik was 8 weken zwanger dat t ontdekt is en direkt gecurriteerd, vervolgens geprikt voor het HCG en daarna toen de waardes goed waren nog een half jaar nacontrole. ik ben wel erg goed onderzocht en goede nacontrole vond ik heel belangrijk Ik heb zelf 3 kinderen en met deze zwangerschap voelde ik mij vreemd, heel erg moe, ziek enz. achteraf voelde ik mij niet zwanger zoals t hoorde meer ziek, De chromosomen die je maakt bij een MOLA is net tekort voor een tweeling en net teveel voor een eenling zo is t mij verteld). toen ik in augustus 2008 beviel van mijn prachtige zoon hebben ze de placenta naar Nijmegen (want daar doen ze onderzoek naar de MOLA) verstuurd nog voor na onderzoek

Ik was bang voor prikken maar na dit verhaal ben ik er wel aan gewend!

Ik heb afgelopen vrijdag (12-12) gehoord dat ik een mola zwangerschap heb (gehad). Na 9 weken kreeg ik licht bloedverlies en de verloskundige had voor de zekerheid een echo geregeld en daar bleek dat het leeg was. Dat alleen was al een zware klap. Na twee weken ben ik gecurreteerd en ik dacht dat daarmee de kous af was. Maar afgelopen vrijdag werd ik gebeld door de gynaecoloog dat er toch verder onderzoek nodig was. Weer een klap. Wist niet eens dat ze nog een onderzoek zouden doen na de curretage. Er is zo weinig over bekend dat de gynaecoloog ook niet veel kan vertellen.

Ik vind het erg dat ik de komende tijd in onzekerheid moet leven. Ik moet weer anticonceptie gebruiken, wat ik niet wil. Ik moet bloedprikken, en ik ben een beetje bang van prikjes en ik heb een hekel aan wachten en afhankelijk zijn van uitslagen en wat de dokter zegt.

Door de onbekendheid merk ik dat mensen ook niet weten hoe ze moeten reageren. En zeggen dingen als "joh, wat maakt een jaartje uitstel nou uit?" en "je kan toch nog gewoon zwanger worden?" Die reacties vind ik moeilijk. Ik heb de neiging om te denken dat ik me aanstel. Aan de andere kant denk ik dat die mensen ook niet beter weten. Ik heb het ook aan mijn werkgever al verteld, omdat ik tijdens werktijd te uitslag via de gynaecoloog te horen krijg (ik werk in een winkel, dus wij mogen niet zomaar belafspraken hebben tijdens werktijd, uiteraard). Mijn bazin was gelukkig heel begripvol.
Het kost me moeilte om mijn planning helemaal aan te passen. En ik durf er eigenlijkng niet aan dat ik volgend jaar rond deze tijd waarschijnlijk pas weer groen licht krijg. Zucht....

Mij is het ook overkomen, een mola zwangerschap, in 2000. Ik had net als Anne-Marie bloedverlies met 8 weken en na telefonisch overleg met de verloskundige mocht ik met 11 weken komen. Daar, aan de echo, bleek het foute boel te zijn... moest de volgende dag direct naar het ziekenhuis en daar viel de diagnose: mola zwangerschap! En dan gaat het zo snel... bloed prikken, afspraak maken voor curretage en met de mededeling: dat als ik bloedverlies zou krijgen direct naar het ziekenhuis moest komen voor een bloedtransfusie! In de auto huiswaarts kijk je elkaar aan en denkt... HELP... waar zijn we in beland? (mede ook omdat de gyneacoloog niet veel informatie kon geven). Na de curretage moest ik wekelijks bloed prikken, een longfoto laten maken... na 5 maanden was het hcg uit mijn lichaam en moest ik nog 6 maanden maandelijks terug om bloed te prikken... en toen... jaaaa... groen licht, ik mocht weer zwanger worden.

En toen vond ik het eng... stel dat het nog eens gebeurd... kan ik dat aan? Ik vond het zo erg dat er iets in mijn lichaam zat en dat ik niets kon doen... alleen maar afwachten of het zou afnemen en verdwijnen... vreselijk om zo machteloos aan de "zijlijn" te staan... en mij over te geven aan een lichaam die het had laten afweten! Maar ik ben weer zwanger geraakt... zelfs 2x en ik ben nu dé trotse moeder van een zoon en een dochter.

Ik vind het heel goed dat iemand de moeite neemt over dit onderwerp een artikel te schrijven, maar het is een vrij persoonlijk verhaal. Het had best een stuk neutraler gekunt.

Mij is het vorig jaar over komen, een Mola zwangerschap en inderdaad er is niet veel over bekend. Daarom ook mijn reactie! Ik kreeg met 8 weken zwangerschap bloedverlies. Ik wist dat het niet goed was en ging voor de zekerheid en om te weten wat te doen naar de verloskundige praktijk. Echter konden ze me hier geen zekerheid of duidelijkheid geven! Ze zagen op de echo wel dat het niet goed zat maar zagen ook een pulserend iets. Met gemengde gevoelens en een sprankje hoop naar huis. Ik voelde me zo zwanger misschien toch.....? Na 2 weken onzekerheid ben ik doorverwezen naar het ziekenhuis, de gynaecoloog zei meteen dat het mis was en dat ik binnen 3 dagen terug moest voor een cuuretage. Beng dat was een mega klap! Maar goed je doet wat ze zeggen en ik kan je vertellen dat het heeel tegenstrijdig was, ik voelde me nog zo zwanger!! Pas na een maand na de ingreep lreeg ik een telefoontje van de gynaecoloog dat de uitslagen niet goed waren. Uitslagen?? Ik wist niet eens dat er nog een onderzoek zou plaats vinden! Niet goed?? Wat mankeer ik dan? Hij vertelde me alleen dat mijn hcg te hoog was en dat ik een jaar niet zwanger mocht raken en dat ik me niet ongerust moest maken en hij het me zou uitleggen bij het bezoek! BENG weer een mega klap! Ik ben toen s'avonds gaan googlen en kwam al snel uit op het begrip Mola. En ja dat klopte dus ook. Ik ben nu bijna een jaar verder nog 1 maand prikken en dan zijn we weer prikvrij en krijg ik de controle over mijn lijf en leven weer terug! Dat heeft mij nog het meeste verdriet gedaan, geen controle over je eigen leven. Je MOET aan de pil, je MOET bloedprikken en je MOET wachten. Vreselijk! Gelukkig put ik veel kracht en energie uit mijn lieve vrolijke eigenwijze dochter van 2 jaar! Ja voor haar wil en zal ik een leuke gezellige vrolijke moeder zijn! Heel veel sterkte en probeer de moed er in te houden!