InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Verslaving > Stap 1 van het Minnesota Model voor herstel van verslaving

Stap 1 van het Minnesota Model voor herstel van verslaving

Stap 1 van het Minnesota Model voor herstel van verslaving Het eerste van alles is het begin. Zo is het ook met de stappen naar herstel. De Eerste Stap is het begin van het herstelproces. De genezing begint. We kunnen niet verder tot we stap 1 gedaan hebben. De eerste stap kun je niet half nemen. Deze stap moet voor 100% gezet worden met volle overtuiging. In de meeste gevallen begint deze stap na 'rock bottom'. Dat wil zeggen; de bodem bereikt hebben van je verslaving. Alles kwijt of kwijt dreigen te raken. Als deze stap niet tot je doordringt ben je nog niet toe aan het programma. Geef je toe dat je machteloos staat tegenover je verslaving dan ben je klaar voor deze stap. Stap 1
“We erkenden dat we machteloos waren tegenover onze verslaving en dat ons leven een puinhoop was geworden.”

Ziekte opnieuw actief

Sommige leden “voelen” hun weg door de Eerste Stap, door gevoel. Anderen kiezen ervoor om de Eerste Stap op een meer systematische manier te doen. Onze redenen om Stap 1 nauwkeurig te doen zullen verschillen van lid tot lid. Misschien zijn we nieuw in herstel en hebben net een uitputtend gevecht met de verslaving achter de rug, dat we hebben verloren. Ruzie met je ouders, met je werkgever of met je vrouw. Misschien volgen we al lang het Twaalf Stappen programma, zonder het verslavende middel te gebruiken, maar ontdekten dat onze ziekte actief geworden is in een ander gebied van ons leven. Zo kan het ons opnieuw dwingen om onze machteloosheid en de onhanteerbaarheid van ons leven weer onder ogen te zien. Niet elke handeling van groei wordt veroorzaakt door pijn. Misschien is het gewoon tijd om weer door de stappen te gaan. Een volgende fase van onze nooit eindigende reis van herstel.

Bodem bereikt

Sommigen van ons zijn opgelucht als we beseffen dat wij door een ziekte en niet door een verkeerd karakter of tekortkoming de ‘bodem’ hebben bereikt. Anderen vinden de oorzaak niet belangrijk, we willen hieruit! Hoe dan ook, het is tijd om aan de stappen te werken. Met concrete handelingen meer vrijheid van onze verslaving te vinden, ongeacht de vorm die onze verslaving de laatste tijd heeft aangenomen. Onze hoop is om de principes van Stap 1 eigen te maken. Onze overgave te vergroten en om de principes van aanvaarding, nederigheid, bereidwilligheid, eerlijkheid en openheid van geest een fundamenteel deel te maken van wie we zijn.

Overgave

Eerst moeten we tot overgave komen. Er zijn veel verschillende manieren om dit te doen. Voor sommigen van ons was de weg die we hebben afgelegd voor de Eerste Stap meer dan genoeg om ons te overtuigen dat onvoorwaardelijke overgave onze enige optie was. Anderen beginnen dit proces terwijl we niet helemaal overtuigd zijn dat we verslaafden zijn of dat we echt de bodem bereikt hebben. Alleen door de Eerste Stap te werken, komen we echt tot het besef dat we machteloos zijn, verslaafden zijn, dat we de bodem hebben bereikt en dat we ons moeten overgeven.

Stay Clean

Voordat we beginnen te werken aan de Eerste Stap moeten we ons onthouden van drugs, alcohol, gokken, gamen, of welke verslaving ook. Als we net beginnen met het Twaalf Stappen programma en wij in onze Eerste Stap voornamelijk kijken naar de effecten van de verslaving op ons leven, is het nodig dat we clean worden. Als we al een tijd clean zijn en onze Eerste Stap gaat over onze machteloosheid over één of ander gedrag dat ons leven onhanteerbaar maakt, is het nodig dat we een manier vinden om het gedrag te stoppen zodat onze overgave niet vertroebeld wordt door een uitvlucht om te gebruiken.

De Ziekte van Verslaving

Wat ons tot verslaafden maakt is de ziekte van verslaving -niet de drugs, niet de drank, niet het gokken, niet het gamen, niet ons gedrag, maar onze ziekte. Er is iets binnenin ons dat het voor ons onmogelijk maakt om het gebruik te controleren. Ditzelfde “iets” zorgt dat we aanleg hebben voor obsessie en dwangmatigheid op andere vlakken van ons leven. Wanneer we gevangen worden door obsessieve, dwangmatige, egocentrische routines, eindeloze cirkels die nergens toe leiden dan naar fysiek, mentaal, spiritueel en emotioneel verval weten wij dat onze ziekte actief is. Onze verslaving kan zich op verschillende manieren openbaren. Wanneer we voor het eerst op bijeenkomsten van bijvoorbeeld AA of NA komen, zal ons probleem natuurlijk de verslaving zijn. Later komen wij erachter dat verslaving op vele manieren ons leven kan verpesten.

Ontkenning

Ontkenning is het deel van onze ziekte dat ons zegt dat we geen ziekte hebben. Wanneer we in ontkenning zitten, zijn we niet in staat om de realiteit van onze verslaving te zien. We kleineren de effecten ervan. We staan boven de verslaving. We geven de schuld aan anderen, en de te hoge verwachtingen van onze families, vrienden en werkgevers. We vergelijken ons met andere verslaafden van wie de verslaving “erger” lijkt dan die van ons. Misschien geven we de schuld aan één bepaald middel. Als we langere tijd clean zijn, vergelijken we misschien een gebeurtenis van onze verslaving met ons druggebruik en verklaren we dat niets wat we vandaag doen zo slecht kan zijn als dàt was! Eén van de gemakkelijkste manieren om er achter te komen dat we in ontkenning zijn is wanneer we ondervinden dat we mogelijke, maar onware redenen geven voor ons gedrag.

De bodem bereikt: Wanhoop en Isolatie

Onze verslaving brengt ons uiteindelijk naar een punt waar we niet langer de ware aard van ons probleem kunnen ontkennen. Alle leugens, alle verklaringen en alle illusies vallen weg als we oog in oog staan met wat er van ons leven geworden is. We beseffen dat we zonder hoop leefden. We ondervinden dat we geen vrienden meer hebben of dat we zo vervreemd zijn dat onze relaties een schijnvertoning zijn, een bespotting van liefde en vertrouwelijkheid. Hoewel het kan lijken dat alles verloren is wanneer we ons in deze toestand bevinden, is de waarheid dat we dit punt moeten passeren voor we aan onze reis van herstel kunnen beginnen.

Machteloosheid

Als verslaafden reageren wij op verschillende manieren op het woord “machteloosheid”. Sommigen van ons erkennen dat er geen nauwkeurigere beschrijving van onze situatie kan bestaan en geven onze machteloosheid toe met een gevoel van opluchting. Anderen deinzen terug van het woord. Ze associëren het met zwakheid of geloven dat het gelijk staat aan een of andere tekortkoming in ons karakter. Machteloosheid begrijpen en begrijpen dat het toegeven onze eigen machteloosheid essentieel is voor ons herstel, zal ons helpen over alle mogelijke negatieve over dit begrip heen te komen. We zijn machteloos wanneer de drijvende kracht in ons leven buiten onze controle valt. Onze verslaving kan zeker betiteld worden als een oncontroleerbare drijvende kracht. We kunnen ons drugsgebruik of ander compulsief gedrag niet matigen of controleren, zelfs als ze de oorzaak zijn dat we de dingen waar we het meest om geven verliezen. We kunnen niet stoppen, zelfs als doorgaan zeker zal leiden tot onherstelbare fysieke schade.

Wel willen maar niet kunnen

We merken dat we dingen doen die we nooit zouden doen als we niet verslaafd waren, dingen die ons diep doen schamen wanneer we eraan denken. We kunnen de beslissing nemen dat we niet willen gebruiken, dat we niet zullen gaan gebruiken, om vervolgens te beseffen we dat we eenvoudigweg niet kùnnen stoppen wanneer we de kans hebben. Misschien probeerden we enige tijd geen drugs te gebruiken of ons te weerhouden van ander compulsief gedrag, misschien zelfs met enig succes, maar zonder een programma, om te merken dat onze onbehandelde verslaving ons uiteindelijk weer terug brengt naar waar we waren. Om de Eerste Stap te werken moeten we onze eigen individuele machteloosheid aan onszelf duidelijk maken op een diep niveau.

Onhanteerbaarheid

De Eerste Stap vraagt ons twee dingen toe te geven: één, dat we machteloos zijn tegenover onze verslaving; en twee, dat ons leven onhanteerbaar is geworden. In feite zou het erg moeilijk zijn voor ons om wel het één toe te geven en niet het ander. Onze onhanteerbaarheid is het uiterlijke bewijs van onze machteloosheid. Er zijn twee algemene types van onhanteerbaarheid: uiterlijke onhanteerbaarheid, de soort die zichtbaar is voor anderen; en innerlijke, of persoonlijke, onhanteerbaarheid.

Uiterlijke onhanteerbaarheid

Uiterlijke onhanteerbaarheid is te herkennen door zaken als arrestaties, verlies van banen en door familieproblemen. Sommige van onze leden hebben opgesloten gezeten. Sommigen is het nooit gelukt om een relatie te hebben die langer duurde dan een paar maanden. Bij sommigen zijn de banden met onze familie verbroken, met de vraag om nooit meer contact te zoeken.

Innerlijke onhanteerbaarheid

Innerlijke of persoonlijke onhanteerbaarheid is vaak te herkennen door ongezonde of onware ideeën over onszelf, de wereld waarin we leven en de mensen in ons leven. Misschien geloven we dat we waardeloos zijn. Misschien geloven we dat de wereld om ons draait -niet dat het zo zou moeten zijn, maar dat het zo is. Misschien geloven we dat we niet voor onszelf hoeven te zorgen; iemand anders zou dat moeten doen. Misschien geloven we dat normale verantwoordelijkheden voor ons gewoon een te zware last zijn om te dragen. Misschien over- of onderreageren we op gebeurtenissen in ons leven. Het doorschieten in emoties is vaak één van de meest duidelijke voorbeelden van persoonlijke onhanteerbaarheid.

Voorbehouden

Voorbehouden zijn momenten in ons programma die we hebben gereserveerd voor terugval. Zij kunnen rond het idee gebouwd zijn dat we enige controle kunnen behouden, iets zoals, “Oké, ik accepteer dat ik mijn gebruik niet kan controleren, maar ik kan nog wel drugs verkopen, toch?” Of we denken dat we vrienden kunnen blijven met de mensen waarmee we gebruikten of waarvan we drugs kochten. We kunnen denken dat bepaalde stukken van het programma niet op ons van toepassing zijn. Misschien denken we dat er iets is dat we clean niet aankunnen, - een ernstige ziekte bijvoorbeeld of de dood van een geliefde- en plannen we om te gaan gebruiken als dit ooit gebeurt. Misschien denken we dat als we een bepaald doel bereikt hebben, een bepaalde som geld verdiend hebben of clean zijn voor een aantal jaren, we dan in staat zullen zijn om ons gebruik te controleren. Voorbehouden zijn gewoonlijk ergens weggestopt in onze geest; we zijn er ons niet volledig bewust van. Het is noodzakelijk dat we alle voorbehouden die we zouden kunnen hebben blootleggen en dat we ze schrappen, hier en nu!

Overgave

Er ligt een enorm verschil tussen berusting en overgave. Berusting is wat we voelen wanneer we beseffen dat we verslaafden zijn, maar nog niet aanvaarden dat herstel de oplossing is voor ons probleem. Velen van ons kenden deze situatie lang voordat we hulp zochten. We dachten misschien dat het ons lot was om een verslaafde te zijn, om te leven en te sterven in onze verslaving. Overgave aan de andere kant is wat er gebeurt nadat we de Eerste Stap hebben aanvaard als iets dat realiteit is voor ons en nadat we hebben aanvaard dat herstel de oplossing is. We willen ons niet blijven voelen zoals we ons al die tijd voelden.

Religieuze principes

In de Eerste Stap richten we ons op eerlijkheid, openheid van geest, bereidwilligheid, nederigheid en aanvaarding. Het toepassen van het principe van eerlijkheid van de Eerste Stap begint met het toegeven van de waarheid over onze verslaving. Het gaat verder met het toepassen van eerlijkheid op een dagelijkse basis. Wanneer we op een bijeenkomst zeggen “Ik ben verslaafd”, kan dat de eerste eerlijke zin zijn die we sinds lange tijd zeggen. We leren eerst om eerlijk te zijn tegenover onszelf, vervolgens om eerlijk te zijn naar anderen toe.

Bereidwilligheid en trouw

Het principe van bereidwilligheid en trouw van de Eerste Stap kan op vele manieren worden toegepast. Wanneer we voor het eerst beginnen te denken aan herstel, geloven velen van ons dat het niet voor ons is weggelegd. Of we begrijpen niet hoe het zal werken, maar we gaan toch door met de Eerste Stap -en dat is onze eerste ervaring met bereidwilligheid. Bereidwilligheid is ook het doen van iets dat ons herstel zal helpen: vroeg naar bijeenkomsten gaan en laat blijven, helpen om bijeenkomsten voor te bereiden, het vragen van telefoonnummers van andere leden en hen opbellen.

Nederigheid en acceptatie

Het principe van nederigheid, zo belangrijk voor de Eerste Stap, wordt het zuiverst in praktijk gebracht in onze overgave. Nederigheid wordt het makkelijkst herkend als de acceptatie van wie we werkelijk zijn -niet slechter of beter dan we dachten toen we gebruikten, gewoon menselijk. Om het principe van acceptatie toe te passen, moeten we meer doen dan slechts toegeven dat we verslaafden zijn. Wanneer we onze verslaving accepteren, voelen we een diepe innerlijke verandering die samen gaat met een groeiend gevoel van hoop. We beginnen ook rust te voelen. We aanvaarden onze verslaving, ons herstel en de betekenis die deze twee werelden zullen aannemen in ons leven. We vrezen niet voor een toekomst met bijeenkomsten, buddycontact en stappenwerk. In de plaats daarvan beginnen we herstel te zien als een kostbaar cadeau en het werk dat daarvoor nodig is als niet meer moeite dan andere routines in ons leven.

Doorgaan

Terwijl we bijna klaar zijn zullen we ons waarschijnlijk afvragen of we Stap Eén goed genoeg gedaan hebben. Weten we zeker dat het tijd is om door te gaan? Hebben we evenveel tijd gestoken in deze stap als anderen? Hebben we deze stap echt begrepen? Velen van ons vonden het nuttig om over ons begrip van elke stap te schrijven voordat we ons opmaken om door te gaan. We zijn op een punt gekomen waar we de resultaten zien van onze oude manier van leven en we aanvaarden dat het tijd is voor een nieuwe manier, maar we zien waarschijnlijk nog niet hoe vol van mogelijkheden het leven van herstel is. Het kan voorlopig genoeg zijn om vrij te zijn van actieve verslaving, maar we zullen snel ondervinden dat de leegte die we altijd vulden met drugs of ander obsessief en dwangmatig gedrag er om smeekt om gevuld te worden.
© 2011 - 2019 Hessel, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden. Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Gerelateerde artikelen
Jellinek Minnesota: nieuwe behandelmethode van verslavingJellinek Minnesota: nieuwe behandelmethode van verslavingJellinek, een instelling voor verslavingszorg, heeft in augustus 2009 een nieuw behandelcentrum geopend met een behandel…
Verslaving behandeling: Het 12 stappenplan (Minnesota model)Verslaving behandeling: Het 12 stappenplan (Minnesota model)Wanneer je lijdt aan een verslaving bestaat er nu ook in Nederland de mogelijkheid om die te overwinnen met het befaamde…
Bijbelse toepassing op het Minnesota-Model: de eerste stapBijbelse toepassing op het Minnesota-Model: de eerste stapHet Minnesota-Model, beter bekend als het Twaalf Stappenplan van de Anonieme Alcoholisten, is een religieus programma. O…
VerslavingskliniekVerslavingskliniekEr is een veelheid aan zaken waaraan mensen verslaafd kunnen raken, de bekenste zijn: drugs, alcohol, gokken, games, med…
Verslaving: verslaafd zijn aan pijnstillers en medicijnenVerslaving: verslaafd zijn aan pijnstillers en medicijnenVerslaafd zijn aan pijnstillers of medicijnen is iets waar vaak nogal hevige discussies rond ontstaan. Ten eerste moet e…
Bronnen en referenties
  • Inleidingsfoto: Geralt, Pixabay (bewerkt)
  • The Narcotic Anonymous Step Working Guides

Reageer op het artikel "Stap 1 van het Minnesota Model voor herstel van verslaving"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Infoteur: Hessel
Laatste update: 29-10-2019
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Verslaving
Bronnen en referenties: 2
Medische informatie…
Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Schrijf mee!