InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Ziekten > Ervaring als medewerker psychiatrische verpleging

Ervaring als medewerker psychiatrische verpleging

Als psychiatrisch verpleegkundige, werkzaam op een gesloten opnameafdeling, heb ik de afgelopen 15 jaar een duidelijke tendens kunnen waarnemen, waaruit blijkt dat patiënten, bij opname, in toenemende mate, chronisch psychiatrische ziektebeelden vertonen.

Ontwikkelingen binnen de kliniek.

Op een gesloten opnameafdeling kwamen destijds patiënten, die in een acute crisis verkeerden. Daarnaast was een opname vaak bedoeld om het zorgsysteem (tijdelijk) te ontlasten. Het fenomeen van de zogenaamde draaideur patiënten (patiënten, die met enige regelmaat worden opgenomen) bestond toen ook al, maar is de afgelopen jaren sterk toegenomen. De patiënten, die nu worden opgenomen, hebben veelal een langdurig traject achter de rug. Vaak belanden zij in de lang(er)durende zorg. Dat komt er in de praktijk op neer, dat zij voor de rest van hun leven behandeling– en vaak een plek binnen de psychiatrie nodig hebben. Hoe valt dit te verklaren?

Mogelijke oorzaken

Er is weinig fantasie voor nodig om zich te realiseren , dat een maatschappij, die in rap tempo verandert en steeds meer eisen oplegt aan de burgers, zijn tol eist van de zwakkeren die deel uitmaken van diezelfde samenleving. De ambulante zorg voor psychiatrische patiënten heeft een sterke groei door gemaakt, waardoor patiënten langer dan voorheen buiten de kliniek kunnen blijven. Ambulante psychiatrische begeleiding vergt van de zorgvrager een zekere draagkracht. Wanneer deze niet- of in onvoldoende mate aanwezig is, is de kans dat een patiënt decompenseert des te groter. Dat klemt temeer, wanneer de patiënt niet- of in onvoldoende mate kan rekenen op een adequaat zorgsysteem. De structuur van een systeem zorgt er vaak voor dat psychiatrische patronen in stand worden gehouden. Uit de praktijk blijkt namelijk (ironisch genoeg) dat binnen datzelfde zorgsysteem vaak meerdere psychiatrische problematiek schuilgaat. Met andere woorden: mensen kunnen niet op elkaar terugvallen, maar moeten individueel alle zeilen bij zetten om zich staande te houden.

Hoe ziet een dag eruit voor een psychiatrische patiënt?

Op een gesloten opnameafdeling wordt de patiënt geobserveerd. Wat is de diagnose? Om dat vast te stellen wordt er door de psychiaters gebruik gemaakt van de DSM 4. Deze is ingedeeld in 5 rubrieken:

  1. Psychiatrische ziektebeelden
  2. Persoonlijkheidstoornissen
  3. Psychosociale factoren
  4. Lichamelijke factoren
  5. Een score, die een afspiegeling vormt van bovenstaande factoren, alsmede het algemeen functioneren

Behalve verpleegkundige observatie, rapportage, het in overleg met de patiënt vervaardigen van een verpleegplan, het volgen van therapieën, is er een psychiater -of co- assistent (een psychiater in opleiding) die pillen voorschrijft, wanneer de diagnose vast staat. Het adagium binnen een gesloten opnameafdeling is “Pillen en praten”.

Praktijk van alledag

Wanneer je de praktijk van alle dag in ogenschouw neemt, binnen een setting van een gesloten opnameafdeling, doemt vaak een treurig stemmend scala aan taferelen op. Vaak komt het er op neer, dat- ondanks alle goede bedoelingen- patiënten lusteloos en gelaten hun pillen slikken en het grootste gedeelte van de dag “zitten te zitten”. Natuurlijk zijn er therapieën, maar daar valt wel onder uit te komen en anders geeft de therapeut in kwestie wel aan, dat hij die patiënten er nog liever niet bij heeft. De verpleegkundigen -alle goede wil ten spijt- zijn in het algemeen niet voldoende opgeleid, of hebben te weinig ervaring met het aanbrengen van variaties in de gesprekstechnieken, waarmee zij de patiënten echt iets te bieden zouden hebben. Co- assistenten werken doorgaans een half jaar op een afdeling. Zij zijn vaak onervaren, maar niet zelden behept met een attitude, waaruit autoriteit zou moeten blijken, maar dat in de praktijk niet meer voorstelt dan het verbloemen van onzekerheid en onvermogen om van de ervaringen van de verpleegkundigen gebruik te maken. Vanzelfsprekend kan dat wrijvingen tussen de artsen en de verpleegkundigen geven en dat komt de zorg voor de patiënten niet ten goede. De patiënten hebben te maken met een tekort aan gerichte gesprekken met de artsen, simpelweg omdat deze te weinig tijd hebben of anders gesteld: er zijn te weinig psychiaters, al dan niet in opleiding.

De meeste patiënten worden opgenomen met een IBS of RM.

Sinds de inwerkingtreding van de wet Bijzondere opneming in een psychiatrisch ziekenhuis van 1991 (de wet BOPZ), die de Krankzinnigenwet van 1861 verving, kan een patiënt alleen worden opgenomen, wanneer hij of zij een gevaar vormt voor zichzelf of de samenleving en een psychiatrische ziekte is vastgesteld. Dit wordt het gevaarscriterium genoemd, dat in de plaats is gekomen van het “Bestwil criterium”, zoals dat in de krankzinnigenwet van 1861 werd gebezigd. De procedure is vaak tijdrovend en niet zelden tot mislukken gedoemd, omdat de criteria niet hard te maken zijn. Dat stuit vaak op onbegrip van de samenleving. Lukt het om een patiënt -tegen zijn zin- opgenomen te krijgen, dan doemt het probleem op dat de meeste patiënten niet behandeld willen worden. Het ziekte inzicht en besef ontbreken vaak.
In dat geval zal een procedure moeten worden opgestart om dwangmedicatie toe te kunnen dienen. Dat is eveneens een tijdrovende aangelegenheid, waardoor de patiënt vaak maanden psychotisch en totaal gedesoriënteerd op de afdeling rondloopt, zonder dat er met een behandeling kan worden begonnen. Het is schrijnend om te zien dat patiënten, die een hoge lijdensdruk ervaren, vaak maanden moeten wachten,alvorens behandeld te kunnen worden!

De populatie

Op de gesloten opnameafdeling worden patiënten opgenomen van 18 tot 65 jaar met de meest uiteen lopende psychiatrische ziektebeelden. Het gaat dan o.a.om schizofrenie, (manisch) depressieve patiënten, patiënten met persoonlijkheidsstoornissen. Het valt niet te ontkennen dat veel patiënten een dubbele diagnose hebben. Naast een psychiatrische stoornis speelt dan ook een of andere vorm van verslavingsproblematiek een belangrijke rol bij de ziekte.
© 2008 - 2019 Babellonie1, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden. Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Gerelateerde artikelen
Schizofrenie: hulpverleningsorganisaties bij schizofrenieNaast de professionele hulpverlening zijn er nog andere organisaties waar je veel aan kunt hebben. Ze gaan vaak uit van…
De psychiater en de psychiatrie sinds vorige eeuwDe psychiater en de psychiatrie sinds vorige eeuwRond de zeventiger jaren van de vorige eeuw zijn er in de psychiatrie in Nederland maar ook in Amerika en in Engeland on…
Psychiatrie: kinderen, jeugd en ouderenPsychiatrie: kinderen, jeugd en ouderenDe psychiatrie is opgericht voor mensen met psychische problemen. Men probeert deze psychische problemen op maat van de…
Schizofrenie: rechten en regels voor schizofreniepatiëntenSchizofrenie: rechten en regels voor schizofreniepatiëntenAls schizofreniepatiënt heb je zowel rechten als plichten. Het recht bestaat bijvoorbeeld uit goede informatie; de plich…
Psychiatrie: vroeger en nuPsychiatrie: vroeger en nuMensen met een psyiatrische stoornis hebben nu de mogelijkheid om goede hulp te krijgen bij hun probleem. Dit is in onze…
Bronnen en referenties
  • Eigen ervaringen
  • De scribent is Psychiatrisch verpleegkundige op een gesloten opnameafdeling.

Reageer op het artikel "Ervaring als medewerker psychiatrische verpleging"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Peter, 19-12-2011 18:14 #3
Ik kan me goed vinden in de ideeën en stellingen van de schrijver. Ik ben in tegenstelling tot een eerdere reactie van mening dat er erg weinig wordt gedaan aan bijscholing van verpleegkundigen bijv. in de vorm van het aanleren van gesprekstechnieken. Zelf ben ik een voorstander van bijvoorbeeld het volgen van een cursus (trainer) Mindfulness Based Cognitieve Therapie voor verpleegkundigen. Hoewel 'Mindfulness' trekken vertoont van een hype valt uit veel recente wetenschappelijke literatuur op te maken dat het gebruik ervan in de psychiatrie vaak heel goede resultaten op kan leveren, ook in de begeleiding van patienten in de 'acute' psychiatrie. Niet in de laatste plaats omdat verpleegkundigen ook zelf een andere/betere houding kunnen leren aannemen in de uitoefening van hun vak. Psychiaters beperken zich te vaak, al of niet t.g.v. tijdgebrek, tot het voorschrijven van medicatie. Ik geloof ook dat het veel vaker inzetten van verpleegkundig specialisten tot flinke verbeteringen kan leiden. Ze hebben inmiddels de bevoegdheid om 'zelfstandig' te behandelen en worden ook geacht de deskundigheid van verpleegkundigen te bevorderen. Belangrijk in deze tijd is ook dat ze veel 'goedkoper' zijn dan een psychiater. Bovendien beschikken ze over het algemeen over veel meer praktijkervaring dan een pas afgestudeerd basisarts (die de psychiater assisteert). Een co-assistent komt wat mij betreft slechts een kijkje nemen en zou m.i. geen of weinig invloed op het beleid moeten kunnen hebben. Ze komen op de afdeling om te leren. Ze hebben recht op die status.

Pauline, 26-03-2008 09:21 #2
Informatief. De stelling die de schrijver deponeert dat vpk. onvoldoende zijn opgeleid en te weinig gesprekstechnieken bezitten is nogal voorbarig! Binnen de instellingen en door de beroepsorganisatie wordt veel aandacht besteed aan de ontwikkelingen en scholingen van verpleegkundige. Daarnaast is het opleidings niveau van een gemiddelde verpleegkundige HBO niveau. Op een afdeling wordt veel gedaan aan intervisie en supervisie. De stelling moet volgens mij veel meer zijn dat er gekeken wordt naar een juist aanbod binnen een psychiatrische inrichting. Want volgens mij kan er veel meer dan pillen en praten! Het lijkt mij bijvoorbeeld handig om ook systeem gesprekken, CTG enz. in te voeren op een afdeling.

Loes Jochems, 21-03-2008 14:44 #1
Dit is het vierde artikel wat ik van deze infoteur gelezen heb, en het is zeer goed geschreven met de nodige details. Ik zie daarom ook graag een volgend artikel van deze infoteur tegemoet. Ik denk dat ik niet de enige ben, die daar belangstelling voor heeft.

Infoteur: Babellonie1
Gepubliceerd: 16-03-2008
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Ziekten
Bronnen en referenties: 2
Reacties: 3
Medische informatie…
Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Schrijf mee!