InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Kinderen > Je kind is overleden, wat kan je verwachten

Je kind is overleden, wat kan je verwachten

Je hoopt het nooit mee te maken maar toch komt het vaker voor dan de meeste mensen denken, je kind komt te overlijden. Het is ongeveer het ergste wat je mee kunt maken. Of het overlijden verwacht of onverwacht komt, het blijft een enorme klap die je leven voorgoed verandert. Veel relaties overleven het na deze ervaring niet. Na het laatste afscheid van je kind, wat kan je dan nog verwachten.
Het is iets wat je als moeder of vader nooit mee hoopt te maken, je kind komt te overlijden. Het kan natuurlijk veel verschillende redenen hebben waardoor je kind is overleden. Toch hakt het afscheid moeten nemen van je kind er meer in dan je zonder deze ervaring ook maar in kunt denken, ongeacht de reden van overlijden. Gedachten, gevoelens, emoties, herinneringen, woede, onmacht en verdriet zijn maar enkele zaken die je na het overlijden van je kind bezighouden. Ouders vinden steun bij elkaar, of juist niet. Veel relaties gaan kapot binnen een jaar na het overlijden van een kind. Naast de emoties en de wijze waarop ieder individu het verlies verwerkt kan het voorkomen dat vader en moeder als gevolg van het verlies en de wijze waarop ze het verlies ieder apart verwerken elkaar niet meer aanvoelen waardoor vervelende situaties ontstaan. Je kind is overleden, wat kan je verwachten vanaf dat moment. Iedere situatie is anders maar er zijn dingen die in 99% van de gevallen terugkomen.

Je kind is overleden, wat nu

Op het moment dat je kind is overleden val je in een bodemloze put. De meeste mensen zien op dat moment de zin van het leven niet meer. Het is dan ook onnatuurlijk dat een kind eerder overlijdt dan zijn ouders. Gevoelens van onmacht, woede, verdriet en meer komen boven in een heftigheid die je niet eerder mee hebt gemaakt. Het is bijna onmogelijk voor de meeste ouders om hun hoofd erbij te houden maar het is toch iets wat zoveel mogelijk geprobeerd moet worden. Wat gaat er met uw kind gebeuren.. Wordt hij of zij naar een uitvaartcentrum gebracht waar familie, vrienden en kennissen alleen tijdens de bezoekuren naartoe kunnen gaan of wordt het kindje thuis opgebaard. Dit is een keuze die iedereen voor zichzelf moet maken. Beide keuzes hebben voor- en nadelen.

In het geval je kind in een uitvaartcentrum is opgebaard heb je zelf meer je handen vrij om zaken te gaan regelen die te maken hebben met de uitvaart en eventueel verdere zaken die geregeld moeten worden. Het kan enige rust geven omdat je dan niet in de verleiding kan komen om de hele dag en nacht bij je kind te gaan zitten waken. Natuurlijk doe je dit met alle liefde voor je kind maar er zijn mensen die hierdoor alleen maar verdrietiger worden.
Aan de andere kant geeft het veel ouders een vervelend gevoel als hun kind alleen in een uitvaartcentrum ligt en niet in een vertrouwde omgeving samen met vader en moeder. Een lastige keuze die gemaakt moet worden. Denk er goed over na en volg je gevoel. Praat erover met je partner zodat beide partijen het er samen helemaal over eens zijn. Dit voorkomt op later tijdstip vervelende herinneringen. Denk hier zeer goed over na. Een verkeerde keuze kan later een schuldgevoel veroorzaken.

Enigszins in dezelfde lijn als hierboven besproken is het zaak na te denken of er een crematie of begrafenis volgt. Over het algemeen hebben mensen hier zelf al een duidelijke mening over waardoor deze beslissing vaak minder moeilijk is dan het bovenstaande.

De rouwkaart

Neem na het overlijden zo snel mogelijk contact op met het uitvaartcentrum waar u de uitvaart wilt laten plaatsvinden. Een vertegenwoordiger van deze organisatie zal bij u langskomen om de mogelijkheden zoals hierboven vermeld te bespreken. Ook heeft deze persoon over het algemeen de beschikking over een collectie rouwkaarten waaruit gekozen kan worden. Er hoeft natuurlijk geen keuze gemaakt te worden uit deze standaard kaarten. Iedere drukkerij van kaarten heeft een uitgebreide collecte rouwkaarten waaruit gekozen kan worden. Mocht in de collectie van de vertegenwoordiger van het uitvaartcentrum niets naar uw wens zitten, dan is dat natuurlijk nog een optie.

Natuurlijk kan er een rouwkaart gemaakt worden naar aanleiding van een foto of een eigen ontwerp. Dit maakt het geheel wat persoonlijker. Ga in dit laatste geval wel even goed na wat de consequenties zijn van het gebruiken van een eigen ontwerp. Misschien dat de levertijd langer wordt. Het kan ook zijn dat kleuren die in het ontwerp gebruikt worden niet 100 % overeenkomen met de kleuren op de uiteindelijke kaart. Overleg de mogelijkheden goed met de drukker of vertegenwoordiger.
Een ander idee is om de rouwkaart te combineren met het geboortekaartje. Dit is wel heel erg persoonlijk. Sommigen vinden dit een zeer mooie combinatie terwijl andere mensen de geboorte en het overlijden niet kunnen verenigen.

De uitvaartceremonie

De uitvaart is een belangrijk punt in het verdere verwerkingsproces. Het is dan ook zaak dat het helemaal naar wens verloopt. Neem met de uitvaartorganisatie alle mogelijkheden en onmogelijkheden goed door en plan de uitvaart tot in detail. Houd hierbij uw eigen wensen als leidraad. Ook de eventuele wensen van uw kind worden natuurlijk gerespecteerd. Haal alle karaktertrekken, hobby's en specifieke dingen van je kind voor de geest en bedenk zo of er speciale punten zijn die in de uitvaartceremonie aan bod moeten komen of die meespelen in de opzet ervan. Een uitvaartcentrum kan hier heel goed bij helpen maar blijf ervoor waken dat de uitvaartceremoniet precies zo wordt zoals jullie als vader en moeder samen willen dat het moet gaan.

Relatieproblemen

Relatieproblemen die ontstaan nadat je kind is overleden is een onderschat probleem. Een groot deel van de relaties loopt stuk binnen een jaar na het overlijden. Uit eigen ervaring weet ik dat het eerste wat bovenkomt wanneer dit ter sprake komt iets is als " Wat een onzin!" of "Hierdoor wordt de relatie alleen maar sterker!". Helaas is dit meestal niet zo.

Vlak na het overlijden van je kind stort je wereld volledig in. Iedere ouder zou zonder nadenken willen ruilen met zijn of haar kind. Verdriet, woede en gevoelens van onmacht spelen vierentwintig uur per dag door je hoofd. Wat is er nog om voor te leven?!
Dit is het moment dat beide partners samen het rouwproces ingaan. In het begin zie je vaak dat een van beide partners hierin een leidende rol speelt en de kar zo goed mogelijk trekt. Dit is een natuurlijk proces. In situaties van angst of in dit geval onbeschrijfelijk veel verdriet kom je automatisch in actie. Dit is iets wat ieder mens in zich heeft. De ene persoon slaat helemaal dicht en bij de ander maken de hersenen overuren om alles tot in detail voor te bereiden en de ander zoveel mogelijk te ontzien. Dit is een heel gewoon proces wat door bepaalde situaties bij ieder mens wordt geactiveerd. Vlak na het overlijden van je kind lijkt het inderdaad dat de relatie meteen sterker wordt en in sommige gevallen lijkt het wel een geoliede machine. Helaas blijft dit meestal niet zo.

Hoe lang de ouders ook samen zijn en hoe goed ze elkaar kennen, iedereen blijft een individu met zijn eigen wijze van verwerken van het verlies. Na verloop van tijd zullen vader en moeder niet meer op hetzelfde niveau zitten wat de verwerking betreft. Op dat moment wordt het lastiger om precies aan te voelen wat de ander voelt of nodig heeft van jou. Vlak na het overlijden ging dat nog zo soepel maar later in het verwerkingsproces zal dit waarschijnlijk anders zijn. Als de partner tijdens dit rouwproces niet op de juiste wijze reageert op de ander, omdat hij of zij op een ander niveau in het proces zit, kan dit door alle emoties die er zijn goed spaak lopen. Spanningen binnen het gezin na het overlijden van je kind komen dan ook heel erg vaak voor. Omdat geen van beide partners zichzelf is kunnen hierdoor relaties vrij makkelijk stuk lopen. Het klinkt onlogisch en ongeloofwaardig maar de statistieken onderschrijven dit.
Belangrijk is dat zowel vader als moeder heel goed blijven beseffen dat de spanningen een gevolg zijn van het rouwproces waarbij het niveau of de wijze van verwerking bij beide partijen niet meer overeenkomt. In zo'n geval wordt het een harde strijd om samen goed door het hele proces heen te komen. Lukt dit, dan kan er meestal gesteld worden dat de relatie inderdaad vaak sterker is geworden.

Zeg geen nee tegen hulp

Als je kind in een ziekenhuis is overleden wordt je vaak hulp aangeboden in de vorm van maatschappelijk werk. Neem dit met beide handen aan en ga de gesprekken met maatschappelijk werk aan. Denk niet dat je het zelf wel oplost, deze mensen zijn er niet voor niets.
Loop je bij maatschappelijk werk, kijk dan wel verder. Er zijn vele vormen van hulp. Overleg de mogelijkheden in ieder geval met de huisarts. Deze kan informatie geven over de verschillende hulpverleningsmogelijkheden.

Iets waar niet vaak aan wordt gedacht als het gaat om hulp bij dit verwerkingsproces is haptonomie. Voor veel mensen is dit iets zweverigs maar het kan heel goed helpen als je er voor open staat. Een haptonoom maakt naast het praten met de patiënt wat hij als therapeut doet ook contact met je lichaam. Hij gebruikt aanrakingen met je huid als extra hulpmiddel je te helpen met de verwerking. Niet iedereen zal hier baat bij hebben maar dat is met alle vormen van hulp zo. Wat voor de ene persoon goed werkt is voor de andere nutteloos. Belangrijk is ook dat het klikt met je therapeut en dat je hem/haar volledig vertrouwt waardoor je jezelf helemaal open kan stellen. Ga samen met je partner naar afspraken maar plan ook individuele afspraken in zodat alle aandacht helemaal naar jou gaat.

Herinnering

Foto's neerzetten van je kind is iets wat natuurlijk gaat gebeuren. In het geval dat je kind is gecremeerd zijn er verschillende mogelijkheden wat er na afloop met de overgebleven resten kunnen gebeuren. Hierover kan informatie gegeven worden door het uitvaartcentrum.
Een mogelijkheid die voor veel mensen goed voelt is het laten maken van een beeld van keramiek waarin de asbus wordt geplaatst. Er zijn diverse bedrijven verspreid over het land die zijn gespecialiseerd in het maken van urnen en dit soort beelden. Bijna alles kan worden gemaakt. Overleg hiervoor met het bedrijf die deze beelden maakt. Deze bedrijven zijn goed te vinden als bij een zoekmachine de combinatie van urnen en keramiek wordt ingevuld.

Tijd heelt alle wonden

De uitdrukking ' tijd heelt alle wonden' is zeker niet in alle gevallen juist. Het overlijden van je kind is zeker zo'n geval waarop deze uitdrukking niet van toepassing is. De scherpe kantjes gaan eraf maar er blijven altijd momenten bestaan waarop er herinneringen bovenkomen waardoor het verlies er ineens weer in hakt.

Accepteren

Het is makkelijker gezegd dan gedaan maar accepteren dat je kind is overleden is erg belangrijk. Op het moment dat je accepteert dat de situatie is zoals het is, dat je kind er echt niet meer is en dat er niets meer aan de situatie veranderd kan worden is een enorme stap vooruit in het verwerkingsproces. Dit moment van acceptatie komt voor iedereen op het moment dat die persoon daar klaar voor is. Dit is bij iedereen een ander moment. Op dit moment valt er een belangrijk deel van je schouders af waardoor het nemen van een volgende stap in het rouwproces genomen kan worden.
© 2010 - 2014 Panic, gepubliceerd in Kinderen (Mens en Gezondheid) op . Het auteursrecht van dit artikel en antwoorden op reacties ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Wettig of onwettig: Wanneer is een kind wettig of onwettig?Wettig of onwettig: Wanneer is een kind wettig of onwettig?Het is en blijft een raar woord: een onwettig kind. Toch bestaat het nog steeds voor de wet. Maar wanneer is een kind nu…
Rechten van de vader bij een kindRechten van de vader bij een kindIk wil u even kort inlichten over de rechten van de man bij een kind als vader heb je rechten van wie niet iedereen weet…
Als ouders erven van hun kind(eren)Als ouders erven van hun kind(eren)Een overlijden is altijd een emotionele gebeurtenis, vooral als het je kind betreft. Als je kind geen partner heeft en g…
Kindermishandeling en de gevolgenElke dag worden kinderen mishandeld. Wat zijn hiervan de gevolgen voor het kind, en wat kunnen we er aan doen?
Woning kopen voor kindWoning kopen voor kindAls ouder kunt u uw kind financieel ondersteunen bij het kopen van een woning, bijvoorbeeld door te schenken, borg te st…

Reageer op het artikel "Je kind is overleden, wat kan je verwachten"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Ria, 15-01-2014 15:51 #16
Onze dochter is vijf maanden geleden overleden. Zij was pas 36 en nooit ziek. Een septische shock is haar fataal geworden. Ik paste op de twee kleinkinderen van 3 en 6 jaar als onze dochter en schoonzoon moeten werken. Vanaf de geboorte heb ik het met veel liefde gedaan. Nu ben ik door mijn schoonzoon en zijn familie aan de kant gezet. Reden niet bekend. Ook zien we de kleinkinderen niet meer. Dus dochter kwijt en kleinkinderen geen contact meer. Wat kan een mens verdragen?

Gina, 14-08-2013 09:56 #15
Mijn zoon heeft zich 21 mei van het leven genomen. We zijn er kapot van. Hij was nog maar 33 jaar, 3 jaar getrouwd goeie baan, alles voor elkaar. De vraag waarom hadden we in het begin ook, maar daar zijn we van afgestapt, want dat was er niet. Het is toch raar, we zijn z'n hecht gezin. We deden alles samen, nooit ruzie of woorden. Wat wel was hij veranderde het laatste jaar een beetje, zag veel dingen negatief de ene andere dag was hij gewoon. We dachten dat hij overwerkt was, hij draaide veel uren.

We zoeken nu als gezin hulp. Onze oudste zoon en schoondochter (vrouw van Marcel) hebben al hulp. Ik ga samen met mijn man eindelijk hulp zoeken. Mijn man dacht het zelf op te lossen, maar dat gaat niet, anders zie ik ons huwelijk nog stranden. We weten uit ervaring nu hoe het voelt om het iets te verliezen wat het liefste op de wereld is. We missen hem nu nog meer omdat we weten hij komt nooit meer… en dat is moeilijk…

S., 03-08-2013 21:24 #14
Mijn dochter is met 8 maanden plotseling overleden. Geen uitslag waarom dus ' wiegedood'. Mijn man en ik gingen er heel anders mee om. Ik heb een zelfmoord poging gedaan na een heftige ruzie. En nu nu wil hij scheiden van me… Ik voel me alleen en verlaten. Wil niet meer…

Moeder, 15-07-2013 23:07 #13
Mijn zoon is bijna 3 jaar geleden overleden aan een agressieve vorm van kanker. Het was binnen 7 maanden na de diagnose afgelopen. Wat een verdriet, wat een pijn. Wat het extra pijnlijk maakt is dat het contact met vrienden ook is komen te verwateren. Ik mis hem onwijs.

Belinda, 26-06-2013 15:57 #12
Op 11 april 2003 is mijn jongste dochter Nikki op 19 jarige leeftijd overleden aan de ziekte MS. Mijn oudste dochte Rosanne is 10 jaar geleden overleden door suïcide. Het voelt zo raar om een moeder zonder kinderen te zijn! Na de dood van Rosanne was het zo moeilijk om door te gaan. Met het verstrijken van de jaren werd het alleen maar moeilijker, leek ze steeds verder weg te zijn. Toch moest ik me samenpakken want Nikki had me zo nodig. Op 10 jarige leeftijd oogzenuwonsteking en tijdelijk blind, en op 13 jarige leeftijd tijdelijke dwarslaesie met de diagnose MS. Een zeer progressieve vorm, helaas. Jaren vechten, om haar zo goed mogelijk te kunnen laten leven. Vooral de instanties en de burocratie wordt je helemaal gek van. En dat terwijl dit burocratie gedoe ook al zo erg speelde toen Rosanne zo zeer psychische hulp nodig had.
Ik kan geen instantie meer zien!
Ben voor psychische hulp een week naar een heerlijk plekje in Frankrijk gegaan.alleen.
En als ik weer vastloop ga ik dat op dezelfde manier doen. Ik heb een hele lieve partner Gaby, die al voor Nikki zorgt vanaf dat ze 6 jaar was.
Gaby is gebroken, in een diep gat gevallen. Ik merk dat ik nu diegene ben, die zoals bovenstaand artikel omschrijft, `de kar trekt`. Gaby deed dat na het overlijden van Rosanne. Ik hou het nog vol. Ik zie mijn pijn als, onthechtingspijn` ik ben ervan overtuigd dat mijn meisjes nu bij elkaar zijn, en verlost zijn van het `aardse gedoe`, en dat troost mij.
Op haar sterfbed heb ik Nikki beloofd dat ik mijn best zou doen om door te gaan, en dat is precies war ik nu doe, mijn best.

Je kunt hier niets aan doen, het enige wat je zelf kan doen is keuzes maken in hoe je ermee om zou kunnen gaan… als je daar de kracht voor hebt dan.

Alle ouders wens ik alle liefde toe, en speciaal de ouders die hun kind verloren zijn!

Freitas, 15-06-2013 00:21 #11
Wij zijn op 19 mei dit jaar ons zoontje van 14 maanden verloren. Maandag zijn we naar de dokter geweest, had een gewone keelontsteking, woensdag nog niet beter en terug gegaan blijkbaar klierkoorts. Vrijdag nog steeds niet goed, binnen op spoed en daar omen ze tot de conclusie dat het de ziekte van kawazaki is? een ziekte die weinig voorkomt hier in belgie, maar die te genezen valt. Moest uiteindelijk daarblijven omdat hij diezelfde dag niet had kunnen plassen. Zaterdag middag van hasselt over brengen naar leuven omdat ze daar niks meer kunnen doen? kreeg net voor de oververplaatsing hartstilstand, hebben ze 2 uur zitten reanimeren. Daar in leuven in een mum van tijd beentjes en armpjes volledig zwart… bleek dat hij ook nog zat met een vleesetende bacterie! Zondag avond hebben we hem moeten loslaten. Onze wereld is ingestort, we hebben nog een zoontje van 6 en proberen ons sterk te houden voor hem. Maar iedere dag afzien en dan u oudste zoontje zien wenen in zijn bed, en zeggen dat hij zijn broertje mist, breekt je gewoon!

A. Coban, 15-05-2013 12:27 #10
Hallo allemaal. Op 2 November 2011 is mijn zoon Kaan geboren. bij begin liet hij niks merken de dokters zeiden ook dat hij gezond was. maar toen hij ongeveer bijna 2 maanden oud werd deed hij rare bewegingen. Eerst dacht ik dat het normaal was hij schrok en ogen naar achteren. Het bleek later dat hij epilepsie syndroom west hebben. Met hersen balk afwijking. ongeveer 2 maanden heeft hij in VU in Amsterdam gelegen.
Toen ze daar tegen mij zeiden dat mijn zoon geen kans had om te overleven toen ben ik in hel beland. Je gelooft het niet maar later wel. 28 november 2012 was hij overleden. Ook al zal hij leven dan was hij een kas plantje geworden had hij geen leven gehad. Ik weet wat het is om een kind verliezen vooral als hij een baby is. Alle moeders en vaders geniet van jullie kinderen nu het nog kan. Je weet nooit wat er kan gebeuren.

H. Struik, 14-03-2013 23:24 #9
Onze zoon van 19 jaar is net 3 weken geleden overleden door een bedrijfsongeval op een boerderij. Fatale fout die hij zelf heeft gemaakt. Zeer pijnlijk voor de ouders en familie en vol ongeloof zitten wij nu in dit verdriet! Verdoofd en hoe moeten we nu verder en wat staat ons te wachten. Hulp gaan we zeker zoeken.

Groetjes uit Drenthe.

Carry, 18-02-2013 13:43 #8
Mijn zoontje van 17 jr is 24-11-2012 onterecht doodgeschoten door een politie. Hij zou 2-2-2013 18 jr. worden en verheugde daarop maar hft die niet gehaald door een fout v.d. politie. Ik kan niet met dit verdriet omgaan en heb het heel moeilijk mee. Ik wacht nog ieder dag op hem en kan niet accepteren dat hij er niet is. Ik heb geen zin meer om te leven en ben helemaal kapot van. Heb wel hulp van pshycholoog en slachtoffershulp. Ik wil graag in contact met zijn ziel/geest en vraag ieder dag of hij terugkomt. Ik mis hem, ik mis zijn lach en niemand kan hem vervangen. Ik mis hem zo erg. Mijn leven is een hel en ben sindsdien niet meer buiten geweest. Alles zie ik als nep en ben boos op ieder en verdrietig. Ik kan niet verder en wil uitgillen.

Wietse 69, 23-01-2013 16:16 #7
Hallo,
Op 21 juni 2012 is mijn zoon op 45 jarige leeftijd in het UMCG Groningen na 2½ maand vechten voor zijn leven overleden aan alvleesklier ontsteking. De doktoren konden er geen kant mee op en begrepen er niets van. Er bleef niets van ons kind over. Het was een grote sterke kerel, nooit gerookt, nooit gedronken, altijd bezig met sporten of in de tuin, altijd klaar staan voor anderen. Hij had net alles een beetje op een rij en wou nu meer gaan genieten met zijn vrouw en 2 kinderen, 21 en 22 jaar, dat waren zijn woorden die hij nog tegen mij zei toen het weer een dag een beetje goed leek te gaan en hij bij kennis was. Zelf ben ik op 21 jarige leeftijd een van mijn ouders verloren en mijn zus is op 49 jarige leeftijd overleden. De laatste 3 jaar 3 broers, mijn laatste broer, toen mijn zoon met spoed in Groningen is opgenomen het was allemaal verschrikkelijk. Maar het verlies van onze zoon is nergens mee te vergelijken dat is nu nog iedere dag totale verbijstering, verdriet, ellende. Je begrijpt het niet wat je overkomt. Het komt op de gekste momenten bij je binnen en dan ben je weer totaal kapot van verdriet. Dat geld ook voor mijn vrouw. Wij proberen elkaar te steunen, maar dat valt ook niet mee. Je verwerkt het verschillend. Het verdriet is even groot. Wij hebben gelukkig nog een dochter, die heeft het er ook erg zwaar mee en helpt ons ook zo veel mogelijk en we hebben nog 4 kleinkinderen daar zetten we voor door [mensen die het zelfde mee maken begrijpen wel wat ik bedoel]. Ik heb altijd gezegd een kind verliezen is het ergste wat je kan overkomen maar je hebt dan geen enkel idee wat je werkelijk over komt dat kun je ook niet uitleggen. Daarom is het voor mij ook moeilijk om steun te vragen bij hulpinstanties waar vind je iemand die het zelf heeft meegemaakt of meemaakt, anders is het toch maar theorie. Het is onmogelijk om het zelfde te voelen. Ik wens iedereen die het zelfde meemaakt ontzettend veel sterkte, meer kan ik ook niet doen.
Een kind is en blijft je kind.

Jannita, 13-09-2012 22:11 #6
Ja bij het GGZ zeggen ze dat ook tegen mij… en ik ben inderdaad soms erg boos… vooral omdat het haar schuld niet was. Altijd ging ze met haar eigen auto ergens heen. Vooral omdat ze alleen zichzelf vertrouwde en ze niet dronk en dan kon ze naar huis wanneer ze wou… en 1 x bij iemand anders in de auto stappen en dat wordt haar fataal. De bestuurder is ook omgekomen en had gelukkig niet gedronken. De politie denkt dat hij in slaap is gevallen… maar het blijft maar hangen bij mij. Waarom waarom? Een daar krijg je nooit geen antwoord meer op!
Bedankt voor de reactie. r Jannita

Jannita, 21-08-2012 23:17 #5
Hallo,

Ik ben voor 3 maanden terug mijn dochter van 21 jaar verloren door een auto ongeluk. Ik kan niet met dit verdriet omgaan. Ik heb hulp van GGZ… veel steun van mijn ouders en familie en vrienden, maar ik heb het gevoel dat ik steeds dieper wegzak en heb geen zin meer om te leven… mijn dochter was altijd ""mijn zorgenkindje"" we waren zo close samen… Ik heb ook nog een lieve zoon van 23 die net in die periode van het overlijden van mijn dochter ging samenwonen. Soms denk ik ik stap er ook uit dan ben ik weer bij mijn dochter, maar dat kan ik mijn naasten en vooral mijn zoon niet aandoen… maar ik zie het nut van het leven niet meer in! Wat is het oneerlijk allemaal in het leven!

Jannita Reactie infoteur, 10-09-2012
Het is pas drie maanden geleden… Op den duur zal je je leven weer meer en meer oppakken maar de momenten dat je het niet meer ziet zitten zullen ongetwijfeld af en toe blijven terugkomen.
Het voelt inderdaad heel oneerlijk en je kan er boos om worden.
Nogmaals, het is pas drie maanden geleden. Voor dit soort dingen is een langere periode nodig om er mee te leren leven!

Nancy, 18-04-2012 20:56 #4
Hallo,
Ik zag hier een aantal reacties staan en ik wilde graag reageren op Jennifer. Wat verschrikkelijk om binnen 1 jaar 2 kindjes te verliezen. Wij hebben ons zoontje verloren met 23 weken en 2 dagen zwangerschap op 8-11-2011. Hij leed aan hypoplastisch linkerhart syndroom en 45 andere niet volgroeide punten aan zijn hart, waaronder zijn aorta aan links. Het verlies is erg moeilijk en veel mensen begrijpen niet wat je mee maakt. Onze zoon had een chromosoom afwijking en is genetisch, helaas van mijn vriend mee gekregen. 25 april a.s. krijgen wij de uitslagen van alle onderzoeken die gedaan zijn en horen wij of we ooit nog een kindje mogen krijgen.

Hebben ze bij jullie onderzoek gedaan naar beide overleden kindjes? Het zou misschien helpen bij de verwerking van jullie verdriet?

Het leven lijkt geen zin meer te hebben, dat heb ik ook ervaren. 3x zwanger, en ook 3 x geen kindje. De eerste 2 waren " miskramen" zoals ze dat dan noemen in een veoeg stadium, maar dat zijn wel onze kindjes!

Ik zag het ook niet meer zitten. Ik heb hulp gezocht via de huisarts en ik moet zeggen, dat het fijnis om een ander je te laten helpen en je doem gedachtes helpen om te zetten in mooie herinneringen. Ik denk dat je kindjes niet zouden willen dat jullie het zouden opgeven! NOOIT!

Ik kan alleen zeggen… blijf erover praten… zoek desnoods goede hulp via de huisarts, maar geef het niet op.

Ik hoop dat jullie er samen uit komen en dat je leven weer zin kan krijgen.

Veel liefs en sterkte

Liefs Nancy

Veel sterkte voor alle ouders ie hun kindjes zijn verloren.

Jeniffer, 10-09-2011 09:57 #3
Ik ben vorig jaar mijn zoontje verloren, hij is geboren met 27 weken en is overleden met 29 weken. hij verdriet was voor ons zo ondragelijk dat we uiteindelijk toch besloten om het na 6 maanden weer te proberen, tot 31weken verliep mijn zwangerschap heel goed, na een paar dagen kreeg ik te horen dat ik een verkorte baarmoederhals had. de artsen hebben me gelukkig op tijd geholpen en mocht ik na een paar dagen weer naar huis. 2 weken later belande ik weer in het ziekenhuis met de zelfde klacht als vorig jaar zwangerschapsvergiftiging! mij wereld stortte weer in, maar bleef ondanks alles gewoon positief. Onze tweede zoontje kwam met 33 weken en 2 dagen, we waren als ouders zo gelukkig, omdat hij toch veel meer kansen had dan zijn broertje. we mochten ook meteen na de bevalling naar onze eigen ziekenhuis, achteraf was er te vroeg gejuicht, omdat onze zoon niet kon poepen moest ie blijven. Dagen daarna ging het steeds minder hij kreeg een bacterie en die werd meteen behandeld, gelukkig kwam het toch weer goed, maar tegelijkertijd dat wij horen dat zijn ontlasting weer op gang is gekomen, horen we ook dat hij een grote vlek op zijn hersenen heeft zitten, weer een tegenslag ze gingen meteen een scan maken, en na een paar dagen daarna kregen wij het slechte nieuws te horen dat onze zoon drie kwart van zijn hersenen niet meer werkte en dat ze niets meer voor ons konden doen, en dat onze zoon komt te overlijden. Hoe kan dit ons als ouders overkomen dat je twee kinderen in 11maanden tijd moet begraven! waar moet je in deze situatie nog voor leven? Hoe kan je als ouders zijnde met deze verlies omgaan? Wie kan mij de juiste weg wijzen?

Vogel, 13-09-2010 13:46 #2
Wat is de bron als het gaat om 'de statistieken' rondom het aantal scheidingen na overlijden van een kind? Hier was ik namelijk naar op zoek maar kan het elders nergens vinden en in dit artikel is het erg vaag omschreven.

Weegschaal1970 (infoteur), 03-02-2010 21:10 #1
Ik heb zelf negen jaar geleden mijn pasgeboren zoontje verloren. Het was een verschrikkelijke tijd. Ik had nog een dochter van negen jaar en zij moest alles heel bewust meemaken. Gelukkig kreeg ik bijna zeven jaar geleden een gezonde zoon. Ik zie mijn jongste zoon niet als een vervanging voor mijn overleden zoontje maar als extra geschenk. Ik ben gewoon moeder van 3 kinderen. Reactie infoteur, 04-02-2010
Het is heel mooi om na het overlijden alsnog een gezond kindje te krijgen maar het voelt allemaal erg dubbel is mijn ervaring. Het zal je verloren kindje ook nooit vervangen of het gemis minder maken.

Veel mensen die (gelukkig) niet de ervaring hebben van het verliezen van een kind begrijpen vaak niet dat je inderdaad drie kinderen hebt. Je overleden kind blijft je eigen kind en telt in zekere zin mee als volwaardig lid van het gezin. Ik heb zelfs een ervaring waarbij dit op een flinke discussie is uitgelopen.

Infoteur: Panic
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Kinderen
Reacties: 16
Medische informatie…
Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Schrijf mee!