InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Relatie en huwelijk > De relaties tussen broers en zussen

De relaties tussen broers en zussen

Sommige relaties tussen broers en zussen zijn hecht, waarbij men elkaar als vrienden beschouwt. In andere gevallen zijn ze afstandelijker, koel of geladen. We gaan er hier even dieper op in.

Levenslang

De broer-zus relatie is een levenslange relatie die we niet kunnen kiezen en ons gegeven wordt. Net omdat die band levenslang en onbreekbaar is, durven we ons tegenover hem of haar meer laten gaan.

Conflicten

De reden dat er conflicten ontstaan kan zijn omdat broer en zus als mens verschillend zijn. We willen dat onze broer of zus meer op ons gelijkt en als dat dan niet zo is, komen er frustraties boven. Toch hebben deze verschillen ook een belangrijke achtergrond. Vaak zijn ze namelijk gegroeid uit het verleden om competitie te vermijden. Als je broer een goeie muzikant is en je moet het steeds tegen hem afleggen, ga je andere zaken zoeken die je meer kunnen liggen en dat versterkt dus die verschillen. Een conflictenvrije relatie is ondenkbaar, maar de omgang met broer of zus kan wel belangrijk zijn in het ontwikkelen van sociaal gedrag.

Rivaliteit

Broers en zussen rivaliseren met elkaar om aandacht en middelen van de ouders. Naarmate je ouder wordt, neemt dit wel af. Toch kan zich dit ook later nog afspelen. Het gebeurt vaak dat een moeder met een bepaalde volwassen zoon of dochter meer verbondenheid toont dan met een ander. En dat kan op latere leeftijd, bijvoorbeeld bij het verdelen van een erfenis, de nodige wrijvingen met zich meebrengen.

Relaties

Zus-zus relaties zijn over het algemeen het hechtst. Daarna volgt de broer-zus relatie. Zussen praten meer met mekaar, maar het is wel zo dat ze minder goed overweg kunnen met conflicten. Broers praten met mekaar niet vaak over problemen. Tussen hen is er ook het meeste competitie. Het is wel zo dat relaties vaak hechter worden bij belangrijke gebeurtenissen, zoals bijvoorbeeld het overlijden van één van de ouders. Als we ouder worden, gaan we meer belang hechten aan de relatie met broer of zus. Je kan de band nog versterken door eens wat meer tijd voor mekaar vrij te maken en mekaars standpunten meer proberen te begrijpen.

De band met je broer of zus kan dus gaan van vriendschap tot een goede relatie met weinig contact. De relatie kan onverschillig zijn, maar kan ook iets negatiever worden, wanneer ze te competitief of zelfs vijandig is.
© 2008 - 2017 Kurtad1, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Erfenis ontvangen van broer of zusOp basis van de wettelijke verdeling van een nalatenschap kunnen broers en zussen recht hebben op een deel van de nalate…
Ouders erven van hun kinderenOnder voorwaarden kunnen ouders de nalatenschap van kinderen erven. Indien ze erven, hebben ze minimaal recht op een kwa…
Als ouders erven van hun kind(eren)Een overlijden is altijd een emotionele gebeurtenis, vooral als het je kind betreft. Als je kind geen partner heeft en g…
ConflicthanteringConflicthanteringIedereen heeft wel eens een conflict. Een conflict is een situatie waarin twee partijen tegengestelde belangen of opvatt…
Waarom erfbelasting 2013 betalen?Waarom erfbelasting 2013 betalen?Successierechten, waarom en wanneer moeten we in 2013, 2014 en in 2015 zoveel erfbelasting en successierechten betalen e…
Bronnen en referenties
  • Psychologie magazine, maart 2008

Reageer op het artikel "De relaties tussen broers en zussen"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Anwar, 13-09-2012 04:53 #7
Uit gevoel ben ik erachter gekomen dat me broer me als competitie ziet. Het lijkt er meer op dat hij mij geen geluk gunt, want wij zijn ''equals'' zo ziet hij dat. Als ik bijvoorbeeld iets heb gehaald of meer verstand heb van iets ergert hij in zichzelf. Waarna hij over paar dagen ongeveer hetzelfde heeft gehaald. Of wil doen. Mij interesseert hem helemaal niet. Kan me niet schelen wat hij koopt, doet enzenz. Wel irriteer ik me aan zijn kinderachtige competitie aan mij. En me broer denk weer dat ik jaloers ben op hem, dat doet hem goed. Het ergste is dat we allebei richting de 35 zitten. Wat is er toch? Hij zet geen strijd tegen de wereld maar tegen zijn broertje we komen uit hetzelfde gat dus we MOETEN equal blijven, vindt hij.

Wendy, 23-11-2009 11:44 #6
T-bone, dat lijkt zo'n beetje mijn verhaal wel! Shit, van je familie moet je het hebben he… Heel vroeger, toen ik nog heel klein was, kon ik niets verkeerd doen. Iedereen vond mij altijd zo sociaal, diplomatiek en intelligent. Ik schijn ook een iq van 130 te hebben, maar dat van hem is ook behoorlijk hoog, al ontbreekt het m.i. bij hem nogal aan empathie. Hij is meer het type vakidioot, was vroeger al "anders", werd vaak gepest en reageerde dat thuis ook vaak op mij af. Maar zijn gedrag werd steeds vaker goed gepraat. Waarschijnlijk was dat makkelijker voor mijn ouders dan te erkennen dat er iets niet goed zat.

Inmiddels "lijkt" hij zich sociaal wat meer ontwikkeld te hebben, maar ik merk bij hem nog altijd aan steken onder water dat er eigenlijk niets veranderd is. Als ik er al wat van zeg, krijg ik nog steeds een schuldgevoel aangepraat: "heb je haar weer met haar overgevoelige gedoe". En vooral mijn moeder gaat daar lekker in mee, want zij heeft ook moeite met emoties. Steeds meer heb ik het gevoel dat mijn broer gewoon iedereen manipuleert.

Ik mag mijn moeder en broer nooit confronteren met mijn gevoelens, want dan hebben zij het gevoel dat zij "op eieren moeten lopen". Dit laatste praat mijn broer volgens mij iedereen aan. Alsof het abnormaal is om een beetje respect te vragen… Er schijnt nu zelfs gedacht te worden dat ik borderline heb. Nou als dat zo was had ik allang met zelfmoord gedreigd ofzoiets. Werkelijk alles word tegen me gebruikt, ik schijn niet genoeg algemene interesse te hebben, omdat ik me niet zo voor politiek interesseer en blablabla. Ik zit daar niet zo mee, maar zij kennelijk heel erg.

Ik word steeds meer als freak bestempeld, terwijl ik me met niemand bemoei en gewoon een fijn en stabiel leven leid met kind en leuke vrienden. Mijn spontaniteit wordt als een soort ziektesymptoom beschouwd, terwijl ik steeds vaker opmerk, dat ze mijn ideeën die ze eerst zo hard afkraken, een paar weken later gewoon kopiëren… Het lullige is dat ik altijd openlijk in de verdediging ging, terwijl mijn broer veel stiekemer is. Mijn broer is heel passief-aggressief. Hij maakt bepaalde opmerkingen vaak net op zo'n moment of op zo'n toon dat alleen ik doorheb waar ie mee bezig is… Mijn moeder maakt zich daar overigens ook heel vaak schuldig aan. En als ik dan boos word, kunnen zij mooi slachtoffer spelen bij de familie.

Het vervelende is dat je hierdoor wel regelmatig aan jezelf gaat twijfelen. Want iedereen schijnt hun versie gewoon te accepteren. Het is vechten tegen de bierkaai. Ik heb na 33 jaar geen zin meer om steeds alles in te slikken, zodat zij lekker door kunnen gaan met hun kwetsende opmerkingen. Een eerlijke dialoog is echt helemaal niet mogelijk, want zij hebben mij allang in dat "hokje" gestopt. Mijn moeder wil nergens over praten met mij, maar met hem praat ze er dus wel over dat ik borderline zou hebben. Je zou er helemaal krankjorum van kunnen worden! Ik blijf nu maar zo ver mogelijk bij ze vandaan.

T-Bone, 10-08-2009 19:16 #5
Mijn broer en ik verschillen qua karakter hemelsbreed van elkaar. Ik sta bv. altijd open voor nieuwe dingen; mijn broer is van het type "wat ik niet ken of begrijp, dat is flauwekul". En "excuses maken is voor slappelingen"… Ik heb ons verschil allang geaccepteerd, maar hij blijkbaar niet, want ik krijg continu vervelende opmerkingen, steken onder water e.d. te horen. Ook maakt hij me achter mijn rug om zwart bij andere familieleden. Ik heb dit heel lang getolereerd, omdat ik de verhoudingen niet wou verstoren en ik zoiets had van "laat ik dan maar de verstandigste zijn" (terwijl ik 8 jaar jonger bem dan hem). Er valt ook niet normaal mee te praten: hij moet altijd zijn gelijk krijgen en als ie dat niet krijgt dan "heb ik er geen verstand van" of "ben ik niet goed bij mijn hoofd". Terwijl ik toch een IQ van 125 heb ;-). Ook met mijn EQ zit het wel goed: ik wordt op mijn werk geprezen voor mijn sociale karakter. Ik denk dat het afgunst is en dat hij zich wil bewijzen tov de rest van de familie. Als kind al werd hij vroeger veel gepest en omdat ik de jongste van de familie was, kon hij altijd makkelijk zijn frustraties op mij botvieren. Ik vrees alleen dat de rest van de familie dat niet weet en niet ziet (of wil zien). Problemen worden bij deze familie het liefst onder het tapijt geschoven. Gevolg: ik krijg de zwarte piet toegeschoven en in de ogen van mijn familie ben ik de boosdoener. Uiteraard moest de bom een keer barsten: dit is dan ook afgelopen weekend gebeurd. Ik vind het vooral vervelend voor mijn bejaarde moeder, maar ik wens geen enkel contact meer met mijn broer. Daarvoor is er teveel gebeurd. Ik ben best bereid tot dialoog, maar daarvoor zijn 2 personen nodig… Zijn er mensen die zich hierin herkennen? Hoe hebben jullie dit op kunnen lossen?

Brenda, 06-03-2009 22:27 #4
Mijn broer en ik verschillen 7jaar en ik merk ook steeds vaker dat hij onze band met z'n tweeën steeds hechter probeerd te maken na het overlijden van onze moeder, het enige is dat hoe meer wij proberen hoe fouter het gaat. Hij werkt, ik ga naar school. We komen beide chagrijnig thuis en katten mekaar af. Vervolgens gaat hij naar zijn vriendin en voel ik mij rot omdat hij nooit thuis is. Elke dag is er een ergere ruzie en ik ga er kapot aan wat hij maar niet merkt. En ik weet heus wel dat hij het wel aanvoelt, hij hoeft me alleen maar aan te kijken. Maar er gebeurd niets. Hij komt niet naar mij toe, en wanneer ik dat probeer is hij boos omdat hij het druk heeft.

Zusje, 17-11-2008 10:20 #3
Mijn zus en ik waren als kind de beste vriendinnen. Nu kunnen we elkaar gewoon niet meer 'vinden'. Mijn ouders zijn daar wel flink debet aan, altijd verdeling zaaien en uiteindelijk is het daardoor niet meer recht te trekken. Alles wat we bespreken loopt uit op ruzie, het is om gek van te worden. Ik wil mijn zus van vroeger terug!

Margita, 14-03-2008 17:26 #2
De relaties tussen mijn en mijn jonge zus is begone paar jaar geleden omdat zat tussen ons 8 jaar verschiel. Zij heb bij mijn gewoond we delen samen, alles we haden heel goede band. helaas is onze band door onwervacht erfelijke ziekte niet meer mogelijk ik moet afscheid van haar nemen.Jonge meid is maar 22 jaar oud geworden. De vedried is heel groot. Dus een advies. Je hoeft niet elkar met alles eens zijn maar het blijft jouw zus of broer, en het kwijt rakte tijd halje nooit. Pas als degene weg valt besefje dat nog zooo veel wilen vertelen maar dan is mestal al laat. Dus twe keer over nadenken over wat voor zin heb dat dat je door ruzies of andere dingen geen contact heb.

Anoek, 03-03-2008 08:50 #1
Dit is ook een leuk stukje. Gelukkig is er bij ons, mijn broer, zus en ik, een hele goede relatie. Ik woon wat verder weg, maar als we elkaar zien is het erg leuk, ook toen we bijelkaar in de buurt woonden trouwens.
Groetjes Anoek

Infoteur: Kurtad1
Gepubliceerd: 02-03-2008
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Relatie en huwelijk
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 7
Schrijf mee!