InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Relatie en huwelijk > Vreemdgaan: het leven van de minnares

Vreemdgaan: het leven van de minnares

Vreemdgaan: het leven van de minnares De minnares van een klassieke driehoeksverhouding brengt de lange eenzame dagen voornamelijk door met wachten op haar minnaar, fantaseren en dromen over haar minnaar. Haar getrouwde minnaar. Wat doet de minnares zichzelf aan om in deze ondergeschikte tweede rangspositie te gaan zitten? Haar eigen leven op een laag pitje te zetten om maar altijd beschikbaar te zijn? Hoe ziet het leven eruit van een minnares? Een overzicht.

Uitgaan en afspreken met vriendinnen

Vaak komt de minnaar onaangekondigd, als een verrassing, langs. De minnares blijft daarom zoveel mogelijk thuis en zo dicht mogelijk bij haar huis. Sociale contacten verwateren en afspraken met haar vriendinnen zijn vrijwel altijd onder voorbehoud.

24 uur beschikbaar

De minnares concentreert zich volledig op die paar gestolen momenten samen met haar minnaar. Haar eigen leven zet ze op een heel laag pitje, want ze wil kunnen genieten van haar minnaar zodra hij tijd heeft kunnen vrijmaken voor haar, en zal 24 uur per dag beschikbaar voor hem zijn. Ze blijft altijd in de buurt van haar huis.

Tweede rang positie

De klassieke driehoeksverhouding gaat “goed”, zolang de minnares die paar gestolen momenten met haar minnaar kan verdragen. Al snel zal ze die tweede rangspositie zat worden en eisen gaan stellen. Ze wil meer, veel meer!

Alleen en onzichtbaar zijn

Als de minnaar beweert van zijn minnares meer te houden dan van zijn eigen vrouw, is het voor de minnares een hard gelag om met (bv) de Kerstdagen alleen te zijn, terwijl de minnaar fijn de Kerstdagen viert met zijn vrouw en gezin! Ze voelt zich onzichtbaar, alsof ze niet bestaat. Lange eenzame dagen en nachten wacht ze op een glimp van haar minnaar.

De eisen van een minnares

Sporadisch komt de minnaar langs, terwijl de minnares alle tijd heeft. Ze is het wachten op hem spuugzat, ze wil veel meer tijd met haar geliefde doorbrengen. Ze wil die onafhankelijkheid van hem veranderen door van hen te eisen van te voren af te spreken wanneer hij langs komt.

Ze wil meer

De minnares geeft aan dat ze een hele nacht met hem wil doorbrengen, een dag samen op stap, een weekendje weg of samen op vakantie. De minnaar zal zich zeer gevleid voelen dat zijn geliefde zo graag bij hem wil zijn! Maar het drukt hem ook in een lastig pakket: hoe zijn de eisen van de minnares met het thuisfront te regelen?

Valse beloftes

Vriendinnen van de minnares – die op de hoogte zijn van de situatie – zullen de minnares goedbedoeld waarschuwen: “Hij eet van twee walletjes!” en “Kijk uit dat hij je niet aan het lijntje houdt!” Als de minnaar getrouwd is, zal hij serieus in overweging nemen om zijn vrouw en gezin te verlaten, zeker als hij meer van zijn minnares houdt. De meeste minnaars blijven echter bij hun vrouw en bij hun gezin, bang voor alle consequenties! Valse beloftes voor de minnares of juist hoopvolle beloftes?

Einde van de relatie

Als de minnaar haar lang in de veronderstelling laat dat er hoop is op een vaste serieuze relatie samen, zal de klap hard aankomen als de minnaar definitief kiest voor zijn vrouw en voor zijn gezin. Alles is verloren. De hoop is vervlogen. Een zeer lange en intensieve relatie is plotseling voorbij. Emotioneel gezien is dit voor de minnares een heel grote klap. Velen komen na het beëindigen van de relatie met de minnaar in een echte grote crisis terechtkomen.

Terroriseert het leven van de ex-minnaar

Er zijn ex-minnaressen die het niet hebben kunnen verwerken dat ze verloren hebben. De vaste partner van de minnaar heeft de “strijd” gewonnen. Ze kunnen zich vreselijk minderwaardig voelen en ontvlammen in pure woede en razernij! Ze gaan hun ex-minnaar achtervolgen, bellen hem en zijn vrouw midden in de nacht op, met als doel: zoveel mogelijk schade aanrichten in het leven van de ex-minnaar. Net zoveel schade als hij bij haar heeft aangericht! Hoe meer schade de ex-minnares aanricht, hoe meer de ex-minnaar er heilig van overtuigd raakt dat hij de juiste keuze heeft gemaakt: kiezen voor zijn vrouw.

Heldhaftig gedrag van de ex-minnares

Merendeel van de ex-minnaressen likken hun wonden in stilte en kijken alleen en eenzaam terug op de verhouding met hun minnaar om te zien of ze er iets van geleerd hebben. Sommigen zullen in relatietherapie gaan, anderen zullen zo gemotiveerd zijn om nooit meer in de rol van de minnares af te glijden. Zij zullen de meeste kans hebben op een volwaardige relatie met een eigen vaste partner voor in de toekomst.
© 2009 - 2017 Roberta, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Het effect van een minnaar of minnares op je relatieHet effect van een minnaar of minnares op je relatieIn deze tijd (en ook in vroegere tijden, alleen sprak men er toen misschien niet over) gaan sommige mensen die een vaste…
Stoppen met je minnaar of minnaresStoppen met je minnaar of minnaresAls je verwikkeld bent in een relatie buiten je huwelijk of vaste relatie kan het voorkomen dat je hier om wat voor rede…
Beginnen met een minnaar of minnaresBeginnen met een minnaar of minnaresBeginnen met een minnaar of minnares is niet iets wat je zomaar ‘even’ doet. Het kan je overvallen dat je verliefd wordt…
De do´s en don´ts om de perfecte minnares te wordenDe do´s en don´ts om de perfecte minnares te wordenJe had niet verwacht dat het je zou overkomen. Toch is het gebeurd. Je bent verliefd geworden op een bezette man. In je…
Verdergaan met je minnaar of minnaresVerdergaan met je minnaar of minnaresAls je vreemdgaat of je hebt een open relatie dan heb je een minnaar of een minnares. Een minnaarrelatie kan verschillen…
Bronnen en referenties
  • Duivelsdriehoek - Carolien Roodvoets

Reageer op het artikel "Vreemdgaan: het leven van de minnares"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

San, 13-04-2016 11:18 #43
Beste Tania
Na het lezen van je reactie /verhaal bekroop me het gevoel van wederom zoveel herkenning. Nogmaals ik hoop dat het je gaat lukken om helemaal los van hem te komen, geen contact mogelijkheden meer bieden nergens op reageren bleek in mijn geval de enige methode te zijn. Moeilijk als je nog met je gevoel erin zit maar het kán wel. Opvallend is ook het charme offensief, zodra ik toch weer hoop kreeg na allerlei smeekbedes en beloften en hem weer toeliet kon hij opeens toch niet de zogenaamd aangevraagde scheiding doorzetten. Alle smoezen die je maar kunt bedenken heb ik zien langskomen. De vraag wie vertelt nu de waarheid werd uiteindelijk zo doorzichtig, een man die geen moeite heeft met zijn vrouw kinderen vrienden enz jarenlang te bedriegen door een dubbelleven erop na te houden heeft er nog veel minder moeite mee om zijn minnares te beliegen. Het feit dat hij mij jarenlang bleef bestoken met telefoontjes - mails -brieven in mijn bus die hij persoonlijk bezorgde enz getuigt ook van totaal geen liefde of respect want als die er wel echt was had hij me de kans gegeven om los te komen en een nieuw leven op te bouwen zonder hem. Kan je alleen maar nogmaals toe wensen dat je ziet dat je zoveel meer verdient dan dit en jezelf de kans geeft op een goede gezonde liefdevolle relatie.

Tania, 31-03-2016 20:02 #42
Beste San,
dank voor je reactie, een hele tijd geleden nu, en nee helaas ben ik van hem nog niet eens losgekomen
integendeel, sedert ik wil stoppen staat hij zo vaak bij me dat ik het nauwelijks geloof, hij doet alles om toch bij mij te kunnen komen, maar de rest blijft hetzelfde.
ik heb ondertussen iemand ontmoet met wie het echt goed klikt, maar kan die stomme minnaar maar niet lossen
het lukt me niet, ik probeerde zo vaak, maar bij het horen en zien, van zijn verdriet breekt men hart
ik weet wel heel bewust, dat ik dit wel moet doen, en zo snel mogelijk
zodat ik die nieuwe vriend van mij, mag gaan beschouwen als mijn nieuwe liefde
het lijkt wel alsof men minnaar nu pas in actie schiet, uren hebben we al gepraat.
en nee ik zie een leven met hem allang niet meer zitten, waarschijnlijk schrok hij daar enorm van, en lijkt me nu wel vast te klauwen, zo erg ik het toen deed, zo erg heeft hij het nu te pakken, want hij beseft. hij raakt me kwijt
ik zou liegen mocht ik zeggen, dat het me niks doet, integendeel, hij speelt daar handig op in hoor, dat besef ik wel, hij kent me immers door en door, en zit er zelfs niet mee in dat ik een nieuwe relatie zou beginnen, en hem erbij neem dan, daar ben ik wel door wakker geschud… voor hem is het normaal, maar ik bedroog men ex nooit, en zou dat nu ook nooit doen in een nieuwe relatie…
maar men hart kan niet openstaan nog voor die andere, die moet even opzij nog, tot ik volledig gebroken heb met die minnaar van mij… ik heb al gehuild en hij ook hoor, echt het doet zo n zeer…
maar ik besef als ik verder wil met men leven is het nu zover
ik ga die kans ook grijpen. of moet ik zeggen proberen toch…
ik deed het al een paar keer nu, afscheid nemen, maar gisteren, stond hij plots weer aan men deur, en ja, ik ben natuurlijk als een blok gevallen, want verdomme ik zie die graag…
hij kent me door en door, en met hem vrijen is oo zo fijn, maar erna komt die leegte, en verdomme die doet zo n zeer
t zal moeilijk worden, maar ik probeer los te komen…
echt wel, alleen wil hij me nu niet loslaten. hij overweegt plots echt weg te gaan bij zijn vriendin, ze is trouwens de laatste maanden weer hevig beginnen drinken, ik heb medelijden met hem, want hij verdiend echt beter
doch ik keek even op hun fb pagina, en daar zie ik enkel foto s van hen samen, lachend… dus vraag ik me af, wie verteld nu de waarheid.
enfin, deze morgen nam ik afscheid, en volgens mij nu definitief… althans dat is toch de bedoeling
ik doe zo hard men best, maar hij, hij wil me niet verliezen zegt hij
hij ziet me graag
alleen heeft hij het lef niet om uit zijn huidige relatie te stappen, nu eerlijk, voor mij hoeft hij het niet meer te doen
maar missen, ja dat doe ik iedere dag, elk moment, tot ik hem terugzie
het is zo vertrouwd, zo herkenbaar, de geur, zijn lichaam, zijn glimlach zijn ogen, verdomme toch wat is dit zwaar

San, 20-01-2016 11:02 #41
Dag Tania, heb al eerder gereageerd maar denk dat er iets misgegaan is met het verzenden van dat bericht. Hoop voor je dat je sterk genoeg gebleven bent en geen contact meer hebt met hem. Dat is de enige manier om uit zo'n relatie te komen, geen contact meer op geen enkel manier want voor je het weet gaat je gevoel weer met je op de loop. Moeilijk ja zeker maar als je daar eenmaal doorheen bent gaat er een nieuwe wereld voor je open. Zorg goed voor jezelf je verdient het!

Tania, 04-01-2016 20:24 #40
Ik heb net gebroken, of probeer het althans te doen, twee jaar ben ik gescheiden nu, ik leerde mijn minnaar kennen op het einde van mijn huwelijk, het ging bij hem ook heel slecht zei hij, hij was niet getrouwd maar woonde wel samen. zij dronk of drinkt net als mijn ex, hij was bezig aan zijn eigen huis, en de bedoeling was op een bepaald moment dat hij voor mij zou kiezen.
Ik heb nog nooit in men leven zoveel verdriet gehad als toen, in het begin was alles prima, het eerste jaar steunde hij me enorm, we konden af en toe samen slapen, eten, en genieten, en het was zalig.
maar telkens verdween hij weer, ik hoorde dan een hele tijd niks, geen mail geen sms gewoon niks; altijd was er het uitvlucht van zijn vriendin die er was, of te druk met zijn zaak. ik kreeg het er steeds moeilijker mee.
ondertussen zat ik midden in een heftige scheiding, en mistte mijn kinderen enorm.
in het begin begreep hij me nog, maar na een tijd vond hij dat ik van mijn vrijheid moest genieten, alleen ik zat daar wel he, hij was er nooit, op den duur zag ik hem maar eens op de twee weken, en soms moest dat heel snel of kort.
ik kon er maar met één iemand over praten, zo beschaamd was ik, het klikte zo super, en toch voelde het allang niet goed meer voor mij, ik ging eraan kapot, letterlijk
meerdere keren maakte ik het uit, maar door zijn verdriet liet ik me steeds weer ompraten, en hij had echt verdriet, t was niet gespeeld, maar wat moest ik dan…
hij durfde niet weg, altijd was er wel iets waardoor het nu niet paste
ik nam al een paar keer definitief antwoord, maar erna zagen we elkaar toch nog terug, ik weet dat hij me graag ziet, maar is dat nu een leven? ik zie hem supergraag, echt. maar ik kon niet meer verder,
met kerst nu, hoorde ik niets meer, ook niet voor oudejaarsavond en dat deed de bom bij mij ontploffen, t is genoeg geweest
ik stop nu definitief, althans dat heb ik hem geschreven en gsms t, op oudejaarsavond, hij maakt de mijne kapot, wel ik kon het idee niet meer verdragen dat hij zat te feesten met haar… ik zat kapot van verdriet hier alleen.
en wil niet nog zo n jaar meemaken.
ik ben op kapot, en zo verdrietig omdat ik hem nu kwijt ben
op de sms reageerde hij nog, hij was zo verwonderd, vroeg wat hij misdaan had… belde me nog, dus hij was dan toch vrij genoeg op dat moment, waarom belde hij niet vooraf…
ik stuurde hem een hele lange afscheidsmail, schreef alles van me af. de pijn het verdriet, het waarom ik moest stoppen
ik kreeg er geen reactie meer op op men mail, dat verwonderd me niet, want het gaat zo al maanden, enkel de dag na nieuwjaar een sms met de beste wensen.
ik heb hem gewoon ook het beste gewenst terug, nu blijft het angst aanjagend stil.
en ik. ik zit er gewoon door, helemaal.weet niet eens hoe ik dit moet verwerken,
ik weet dat hij probeert te doen wat hij altijd doet, afwachten tot ik weer contact neem met hem.
maar deze keer doe ik het niet…
ik verbied mezelf dit te doen. hopelijk kan ik het nu wel volhouden…
ik weet dat ik vreselijk in de fout ging door te beginnen met een nog bezette man, het klonk allemaal zo veelbelovend, we zijn zo ontzettend close. t is zo n zonde hem te moeten lossen nu.
maar zo wil ik niet meer leven, t is een vreselijk bestaan leven van een minnares nee voor mij nooit meer in heel men leven…
de uren die ik zat te wachten tot ik gek werd; zal ik nu proberen anders te spenderen, maar het heeft mij alleen maar nog dieper in de put geduwd, want ondertussen zit ik hier na twee jaar echtscheiding nog heel alleen.
ik hoor het hem nog zeggen, moet je nu een huis kopen, we hebben der nu twee… nu denk ik wat een geluk zeg, dat ik dit wel deed, waar zou ik anders eindigen.
alleen iemand die dit meemaakte weet hoe erg dit voelt… en ik hoop voor ieder hier, dat ze op een dag een nieuwe oprechte liefde mogen tegenkomen. eentje die wel mag…

San, 09-12-2015 10:21 #39
Tijdens mijn scheiding kwam ik hem "tegen" op een datingsite, getrouwd en doodongelukkig vertelde hij. Ik geloofde hem want tenslotte was ik ook doodongelukkig in mijn huwelijk en had daarom de scheiding aangevraagd. Na maanden van chatten biechtte hij me op verliefd op mij te zijn, ik schrok daar enorm van en lachte het weg. Na 10 maanden chatten ontmoetten we elkaar voor het eerst en werd ik verliefd op hem. Hij vertelde me de daarop volgende maanden dat hij nu hij mij gevonden had, uit zijn huwelijk zou stappen en een leven met mij ging opbouwen. In de vooraf gaande chatmaanden was er over en weer veel verteld en wist hij inmiddels mijn hele geschiedenis, om een heeeeeeeeel lang verhaal kort te houden. Van die geschiedenis maakt hij handig gebruik, en ook van de liefde die ik voor hem voelde. Alleen zág ik dat heel lang niet (verblind door liefde). Toen ik na 4! jaren van bedrog, manipulatie eindelijk sterk genoeg was om te kappen met deze relatie, bleef hij me bijna 3 jaar lang stalken op alle mogelijke manieren. Dit terwijl hij nog steeds gebonden was en bleef. Wat ik voelde als mijn grootste geluk, werd een nachtmerrie waar ik bijna aan onder door ging. Begrijp me goed ik zie mijn aandeel in dit verhaal zeker en wil niet het onschuldige slachtoffertje spelen want tenslotte ben ik zelf verantwoordelijk voor de foute keuzes die ik destijds maakte. De waaroms van die keuze zijn mij duidelijk geworden en ik weet dat ik nooit meer in zo'n zieke (want dat was het) relatie terecht zal komen. Voor de vrouwen die wél nog in dit soort relaties vastzitten: de sleutel van je geluk ligt bij jezelf namelijk eigenliefde en daarvan wens ik jullie vooral veel toe.

Carola, 10-11-2015 23:53 #38
Hey Veronica, ik herken jouw verhaal, heb ook 2 jaar een "relatie" met een getrouwde man gehad, ook via een spelletje op internet ontmoet. Stapel gek op hem geworden en hij op mij. Meer dan een jaar alleen maar gechat en gebeld. Ik lag in dat jaar in scheiding en kon hem nog niet ontmoeten, dat begreep hij. Toen ik eenmaal op mezelf woonden hebben we elkaar meerdere keren ontmoet, spraken ergens af, een keer bij mij thuis geweest, voelde voor ons beide zo goed, hadden een enorme klik. Meerdere keren is hij gestopt, vrouw erachter gekomen dat hij contact met mij had via de chat, schuldgevoel naar zijn kinderen en vrouw, maar telkens zocht hij mij toch weer op. Laatst weer iets voorgevallen bij hem thuis waardoor hij mij weer vol verdriet vertelden dat hij echt moest stoppen met mij, hij zat vol verdriet en schuldgevoel naar zijn gezin, naar mij. We hebben altijd geweten dat wat wij hadden eens zou ophouden. Ik heb altijd geweten dat hij nooit bij zijn vrouw weg zou gaan, hoe graag hij misschien ook bij mij wilden zijn en ons een kans wilden geven. Tussen willen en kunnen zit hier zo'n groot verschil zei hij altijd. Ik weet dat ik nu niets meer van hem zal horen, dit was het voor ons. Heb zoveel verdriet, geeft zoveel pijn, ben zoveel om hem gaan geven. Jij moet verder zei hij altijd, jij moet iemand ontmoeten die jou kan geven wat ik je niet kan geven. Er komt wel weer iemand op mijn pad, maar of de klik net zo groot zal zijn als met hem… ik betwijfel het. Gaat van alles door mijn hoofd, kijk telkens of hij mijn berichten gelezen heeft, maak mezelf gek daarmee. Ben ik naïef, misschien wel, ik weet het niet… ben ervan overtuigd dat hij altijd oprecht is geweest, ben ervan overtuigd dat zijn gevoelens voor mij, wat hij zei, oprecht waren. Mijn verhaal kan ik aan niemand kwijt en dat is zwaar, meerdere zullen het ook niet begrijpen en hebben hun oordeel. Ik weet precies hoe jij je voelt Veronica, zo lastig. Misschien vindt je het leuk om in contact met mij te komen zodat we samen onze verhalen kunnen delen.

Veronica, 28-10-2015 11:37 #37
Dank je wel voor je reactie marcel. Ik heb het er erg moeilijk mee, ik wil graag geloven dat het angst is bij hem, maar heb toch twijfels… zijn vrouw is niet op de hoogte, heeft denk ik wel vermoedens. De eerst keer dat zij erachter kwam, heeft zij het ook van een ander (in dit geval mij) moeten horen. Ik denk ook dat als zij het hem zal vragen, hij niet eerlijk zal zijn, of hij vertelt haar een afgezwakte versie om zijn eigen hachie te redden en mij weer als een of ander monster neer zet. Ik hoop dat ik het fout heb. Ik zie zijn vrouw ook niet als concurrent, ik vind het gewoon zielig voor haar. Goed er gaat nog vanalles door mij heen.

Marcel, 28-10-2015 10:08 #36
Beste Veronica, ik begrijp je woede en verdriet.
Ik was bijna 30 jaar niet geheel ongelukkig getrouwd. Ik leerde mijn minnares 5 jaar geleden kennen, zij bleek alles te hebben wat ontbrak in mijn eigen huwelijk. Ik realiseerde me toen dat mijn huwelijk zelf niet meer zo veel voorstelde. Maar ik twijfelde ook ontzettend, vond het eng, was bang voor reacties, vooral die van mijn kinderen. Ik wist dat mijn leven compleet zou veranderen dus ik maakte mezelf wijs dat mijn huwelijk toch niet zo slecht was.
Mijn vrouw wist van niets, ik voelde me steeds schuldiger en hield nog steeds veel van mijn minnares al zag ik haar niet meer. Ik heb toen besloten om er een punt achter te zetten, heb thuis alles opgebiecht. Inmiddels alweer twee jaar gelukkig en geen moment spijt van mijn beslissing.
In jouw situatie lijkt het erop dat hij het allemaal prima vond tot het moment jij begon te zeuren, maar het kan toch ook de angst zijn om het vertrouwde kwijt te raken. Hij zit nu in een huwelijk dat eigenlijk geen waarde heeft en ik ben benieuwd of zijn vrouw op de hoogte is.
Heel veel sterkte.

Veronica, 07-10-2015 22:08 #35
Ik vertel mijn verhaal in een notendop.
Ook ik had nooit gedacht dat het me zou overkomen… verliefd worden op een getrouwde man. We leerden elkaar kennen via een spelletje.had toen nog geen idee in wat voor groter spel ik terecht zou komen… laat ik hem voor het gemak wim noemen.
Allebei getrouwd hij 30 jaar ik 25 jaar en niet gelukkig in het huwelijk, we misten allebei belangrijke elementen, liefde, seks, aandacht en niet kunnen praten met je partner. Het klikte zo goed tussen ons, wisten allebei niet wat ons overkwam, we wisten wel een ding zeker, dat we meer dan verliefd waren, van elkaar houden.
Na een half jaar wist ik al dat ik nooit meer zonder wim kon, de manier hoe hij me begeerde, lief had, me zijn droomvrouw noemde.na een half jaar begon ik tegen wim te zeggen dat dit fout is, dat ik een relatie wil die ik niet geheim hoeft te houden. Wim vond het ook fout, maar wilde het thuis nog niet zeggen. Nog een half jaar later werd het me teveel, weer vroeg ik wat hij nu wilde, mij of zijn vrouw, hij zij dat hij veel van mij hield, niet zonder me kon, maar vertelde thuis mooi niets. Ik werd boos en lichte zijn vrouw in, kon me niets meer schelen.dan maar kwijt. Wim koos ervoor om zijn huwelijk te redden, ging in relatietherapie met zijn vrouw, ik heb toen niets meer van me laten horen. Na twee maanden ongeveer zocht wim weer contact met me, hij hield nog steeds van me. Ik was toen terughoudend, ik wilde alleen contact met hem als hij het meende en wilde dat hij het thuis moest oplossen. Zelf deed ik dat namelijk ook. (dat had trouwens ook gebeurd zonder wim). Maar goed, uiteraard gebeurde er niet veel van zijn kant, iedere keer een ander excuus, ik pikte het weer, weer zette ik alles opzij waar ik normaal achterstond… eerlijk zijn en niet liegen. Inmiddels 3,5 jaar verder. Drie weken geleden eiste ik dat er nu wat moest gebeuren
Hij gaf me gelijk, we bedreven de liefde, zei hoeveel hij van me hield, hij een vrouw thuis had zitten waar hij zich allang niet meer fysiek tot aangetrokken voelt, niet vrouwelijk is enz…
Na een dag of drie, via de telefoon, vroeg ik het weer.onderneem nou iets… nou je raadt het al, ik citeer zijn woorden " ik ben een maand geleden gaan twijfelen, mijn vrouw is zich wat beter gaan verzorgen, ze heeft haar haar nu ook een beetje zoals jij, is zich wat vrouwelijker gaan kleden, en ik ben toch weer om haar gaan geven".nou je begrijpt wel dat ik door de grond zakte.Wat een zak… hij wil gewoon dat ze op mij lijkt!… tis te triest voor woorden.ieder dag me vertellen hoeveel hij wel niet van me houdt, de liefde met me bedrijft tot op de dag dat ik eindelijk ging eisen dat er wat moet gebeuren.
Nu zegt hij ijskoud dat ik het de laatste maand toch wel heb moeten merken… NEE.absoluut niet.hoe kan dat ook als je tot op de dag dat ik eisen ging stellen, mij de hemel in prijst.
Mijn liefde voor hem heeft me blind gemaakt, daar zal ik nu voor bloeden. Maar wat ik heel erg vind, dat hij thuis een vrouwtje heeft zitten, zij geen idee heeft wat er allemaal speelt, haar uiterste best doet om te veranderen en waarvoor… hij heeft haar toen ook niet gehele waarheid verteld, haar laten geloven dat het een vlaag van verstandsverbijstering was, zij weet niet eens dat het toen al een jaar aan de gang was.
Hij is haar blijven voorliegen, hij heeft haar toen een keuze ontnomen door haar een afgezwakte versie te vertellen, puur om zijn eigen hachie te redden, nu wil hij haar ook niets zeggen, zogenaamd om haar niet te kwetsen.in feite is het weer eigenbelang…
liefde maakt blind.stekeblind.goed, ik ben nu hard op mijn snuit gegaan, heb er veel verdriet van… verwijt mezelf vanalles…
En weet je wat het ergste is, ik hou nog steeds van hem. dat is mijn straf.

May, 06-08-2015 08:32 #34
Zo eenvoudig is het niet, getrouwde man komt liefde tekort, er is al 4 jaar geen seks meer tussen hem en zijn vrouw, sterke band met volwassen kinderen, hij word verliefd op andere vrouw maar wil niet zijn persoonlijke omstandigheden veranderen wegens zijn kinderen en kleinkinderen.
Er is niets meer over van de liefde die er ooit was. dit is echt gebeurd en ik kan deze man niet veroordelen dat hij iets verkeerd doet, ik vind het zelfs heel begrijpelijk dat hij met een andere vrouw een relatie begint. hij wil ook nog iets met zijn onbeantwoorde gevoelens thuis doen.

La, 14-11-2014 17:04 #33
Ik snap jullie vrouwen niet hoor.
ten eerste, enig idee hoe veel pijn en schade je kan aanrichten aan de partner en eventuele kinderen?
Ten tweede… ga in therapie voor wat eigenwaarde op te gaan bouwen want je bent en zult altijd nummer 2 zijn als minnares.

Mensen die zeggen " ja maar mijn relatie was een sleur". dat heb je nog altijd aan jezelf te danken, dus waarom de andere beschadigen voor het leven. Ga eerder weer eens je best doen voor je partner ipv buiten de deur neuken.
Jullie zijn allemaal van lotje getikt

Y., 13-11-2014 16:15 #32
Na aanleiding van al de stukjes hierboven wil ik jullie het volgende nog zeggen:

Getrouwd zijn is een feit.
In een stukje papier staat dat je samen door lief en leed door het leven gaat.
Getekend in het jaar…
We worden ouder, veranderen en we maken veel dingen mee.
Je veranderd als je ouder word.
Ben jij nog de zelfde persoon als toen je het papiertje tekende?
Zelf had ik een goed huwelijk niks mis mee.
Maar verder ook niks, het huwelijk was in slaapgevallen.
Dan komt daar de Don Juan en ik had er überhaupt geen erg in dat ik mega verliefd was geworden.
Verliefdheid is drugs, je kunt niet helder denken je wilt alleen genieten, genieten en nog eens genieten.
Je wilt echt voor die man/ vrouw gaan.
In die tussentijd ga jij nadenken hoe je het gaat regelen.
Wat is voor iedere partij het gunstigst?
Verdriet komt er zo wie zo, maar zijn er 3 verliezers of 1?
Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat een getrouwde man / vrouw hier misbruik van maakt.
Mensen oordeel niet over diegene die getrouwd is en het is overkomen.
Zij zijn geen leugenaars of bedriegers! Zij houden heel veel van de persoon en die willen ze echt niet kwijt.
Men gaat het huwelijk echt niet op het spel zetten als daar alles koek en ei is!
Zij of hij heeft tijd nodig om te verwerken wat er is gebeurd! De minnaar integen is onzeker door verhalen en oordelen en beginnen druk uit te oefenen wat verstikkend is voor de ander.
Je duwt je lief werkelijk van je vandaan.
Als je hen de tijd geeft ( zelfs jaren) en het is echte liefde van jou kant uit en van jou geliefde zal deze man of vrouw echt voor jou kiezen! Zielsliefde,
Uit eigen ervaring: mijn lief werd heel ongeduldig ik werd van begin af aan al onder druk gezet en hoe!
Ik had zoveel te verwerken, regelen en wat heel belangrijk is dat je gevoel past hoe je het samen wilt regelen.
Ook voor kinderen en de vrouw of man die slachtoffer zijn geworden van mijn verliefdheid.
Ik ben altijd eerlijk tegenover mijn lief geweest, ik lag werkelijk niet meer naast mijn getrouwde man in bed.
Ik ging samen met mijn dochter op vakantie zonder man.
Mijn man wist dat ik niet verder wilde gaan.
Hij trok ook verder zijn plan.
Waarom ik nog bij mijn man woonde was alleen nog uit nood, mijn werk en mijn dochter van 13.
Ik woonde ver van mijn geliefde vandaan namelijk ik kon dus niet ff op een avondje spontaan naar hem.
Wat ik wel heb gedaan!
Toen kwam er plots een huisje op het pad, maar ondertussen had mijn lief zo wantrouwen opgebouwd dat hij me dumpte.
Omdat ik zoveel van mijn lief hield ben ik diegene die alles gelijmd heeft.
We kwamen weer bij elkaar maar het was eigenlijk te laat.
Mijn lief kon het niet begrijpen dat ik de kans van een huisje had laten lopen ( in die zelfde tijd was de relatie 1,5 mnd uit.)
Door het wantrouwen kregen we alleen nog maar ruzie.
De definitieve breuk kwam een half jaartje later.
Ik wil alleen zeggen zoals ik de verhalen hier lees dat men denkt dat er veel smoesjes en leugens zijn en dat men denkt van 2 walletjes te willen eten dit niet altijd reëel is.
wanneer het echte liefde is wil diegene die getrouwd is echt met die persoon door!
Mijn getrouwde man is van alle incl details op de hoogte.
Eerlijkheid duurt het langst, ook hier.
De manier waarop je een relatie beëindigd maakt wel veel uit.
Wees niet laf neem zelf het initiatief in een goed gesprek haar of hem in te lichten je bent niet voor niets zolang bij elkaar geweest, en als er liefde is wees niet bang om het een kans te geven.
Je houd echt van elkaar, geniet van elkaar.
Als dat vertrouwen weg is dan kun je op een goede manier afscheid nemen dat scheelt in het stukje verwerking. Dat ben je hem of haar verplicht.
Ga goed uit elkaar je weet immers nooit hoe een balletje rolt in de toekomst.

Anna, 07-10-2014 23:27 #31
Wat zijn er veel lotgenoten. Ik wil ook m'n verhaal kwijt als minnares. Ik ken hem al ruim 20 jaar. Ik ben 38, heb een dochtertje. hij is 2 jaren jonger en heeft een vrouw en een kind. 2 jaar geleden ben ik gescheiden en eigenlijk kon ik toen heel veel met hem praten, was kapot van mijn scheiding en hij was er als een goede vriend voor mij. Hij zat zelf in de rouw. En eigenlijk gingen we samen heel veel praten met elkaar, we waren er gewoon voor elkaar. En op een dag, hield hij opeens m'n hand vast en m'n hart stond stil. Later ging hij weg en gaf me een kus op m'n mond ipv op m'n wang en ik schrok en m'n hart bonste sneller. En die avond kwam hij weer langs en stelde hij mij voor dat ik niet alleen hoefde te zijn. Zolang ik alleen ben ik het dus leuk met hem kon hebben zonder dat we wat van elkaar verwachten. Dus gewoon leuke dingen samen doen en sex. Heel raar van mij maar, ik vond het raar maar voelde me tegelijkertijd ook heel gevleid. En ik werd ook nog verlegen, iets wat mij niet vaak overkomt. En ik stemde ermee in. Hij had het niet verwacht van me omdat ik niet zo inelkaar zit. Hij was blij verrast. Nu zijn we bijna 2 jaar verder en hij is regelmatig bij me. We gaan weekendjes weg. Doen hele leuke dingen samen. Hij zegt ook dat hij naast zijn vrouw mij ook als zijn vrouw ziet. Hij behandeld me ook zo en geeft mij niet de kans om te klagen dat ik geen aandacht krijg. We bellen elke dag en appen de hele dag. En zie hem een paar keer per week. Om de meeste feesten of aangelegenheden zijn we samen. Hij met zijn gezin en ik met mijn kind. Niemand weet van ons alleen hij en ik. Hij vind dat wel spannend maar aan de andere kant ook vervelend omdat hij graag met me om wilt gaan zoals we samen zijn met elkaar. We zijn ook echt verliefd op elkaar. Ik heb echt niks te klagen alleen dat hij niet volledig met me kan zijn en ik ken zijn vrouw en dat brengt ook schuldgevoelens met zich mee. Ik weet dat ik nummer 2 ben. Hij heeft ook nooit gezegd dat hij z'n vrouw zou laten. Hij heeft zijn gezin en hij en ik zouden bijelkaar zijn tot ik zeg maar verder met m'n leven zou gaan. Tot ik iemand gevonden heb. Hij wilde er alleen voor me zijn en mij goed en gelukkig zien omdat ik teveel heb meegemaakt. Maar nu kunnen we niet zonder elkaar. We hebben in en bij elkaar gevonden wat we misten. We maken elkaar echt compleet. En hij zegt ook als hij het slecht thuis zou hebben zou hij met mij verder gaan. Maar hij heeft het goed thuis en hij kan niet zonder mij. Hij heeft schuldgevoelens naar z'n vrouw en naar mij. Ik kan ook niet zonder hem. Nu leef ik als een nummer 2. Maar moet wel zeggen dat hij mij echt volop aandacht geeft en het is niet een relatie van ff leuk en weg. Het is veel meer dan dat.

Boomer, 05-08-2014 15:08 #30
Ik heb sinds een half jaar ook een affaire met een man. Wij zijn beide getrouwd en missen spanning in ons huwelijk. Wij hebben sm gevoelens en onze huwelijkspartner niet. Sinds een paar maanden zijn wij dus vol op aan het spelen met elkaar en onze gevoelens worden steeds heftiger. Wij durven echt te zeggen dat wij verliefd op elkaar worden, maar nooit ons huwelijk zouden breken. Ik zou hem geen dag meer uit mijn leven willen missen, heb hem echt nodig. Zijn vrouw heeft hem zelfs drie maanden geleden voorgesteld een Meesteres te gaan zoeken. Wij wilden dat op een rustig tempo aan zijn vrouw laten weten dat hij een meesteres gevonden heeft.Maar nu komt het. Hij wilde na zijn vakantie haar gaan vertellen dat hij mij gevonden had. Maar plots veranderde dat. Vandaag belde hij mij op met leuke gesprekken. Plots viel de verbinding weg en werd ik later terug gebeld. Zijn vrouw bleek van haar wandeling thuis te zijn gekomen en heeft waarschijnlijk het een en ander meegekregen. Ik zit nog in spanning te wachten op wat er gebeurd is en uiteraard wat er gebeuren gaat. Gaat onze relatie stuk, of verteld hij haar dat hij mij gevonden heeft als meesteres zoals zij drie maanden geleden zelf voorgesteld heeft. Wat zal hij zeggen? Hoe zal zij reageren? Ik weet het niet, stiekem ben ik toch bang hem nu te verliezen.

Babs, 25-07-2014 23:34 #29
Snds oktober vorig jaar een heftige spannende zeer seksuele relatie met een veel jongere minnaar. We hebben het werkelijk overal gedaan, op plekken die ik normaal gesproken niet voor mogelijk zou hebben gehouden, heel spannend allemaal. Het maakte me sterk, ik kon de wereld aan, voelde me geweldig! Ik voedde me met zijn tomeloze energie, hij op zijn beurt verlustigde zich ongelimiteerd aan mij. Geweldig is het om zo begeerd te worden en zelf ook zo te begeren. Hij heeft iets in me wakker gemaakt, waarvan ik niet wist dat ik het in me had.
Het begon allemaal met wat appjes over en weer, ik weet nog dat ik zei, maar ik heb een relatie, dit kan niet hoor en dat hij antwoordde, ik ook, maakt niet uit dan toch? Inmiddels is mijn relatie uit en woon ik alleen. De geheime relatie was daar niet de reden van, maar wel de aanleiding. Ik was het al langer van plan, maar het leven kabbelde rustig voort en was 'prima' zoals het was. Maar door deze nieuwe ervaring in mijn leven, knapte er iets, ik moest los, het versterkte mijn gevoel om een andere weg in te slaan, te breken met de oude relatie en los te komen. Ik las dat je relaties hebt die op dat moment in je leven goed voor je zijn, dat je ze als het ware zelf uitkiest, ik geloof daar wel in. Deze relatie gaf me de power om oude patronen te doorbreken.
De relatie van mijn minnaar is nog in stand, maar dat vind ik prima, ik wil ook geen vaste relatie met hem, hij is ook helemaal happy met zijn vriendin, wil daar kinderen mee krijgen, oud mee worden. Aanvankelijk was onze affaire wat uit balans, ik voelde me eenzaam als hij me verliet, het bekende patroon van de minnares deed opeens zijn intrede. Dus beeindigde ik de relatie. Dat duurde precies twee weken, ik miste hem echt teveel, zijn energie, ongeremde geilheid. Waarom zou ik het zonder moeten, terwijl ik het binnen handbereik heb? Geen idee hoe lang het 'aan' blijft, maar ik voel me er prima bij. Ik woon heerlijk in mijn nieuwe huisje, heb nog steeds geweldige sex met hem en doe verder waar ik zin in heb. Sluit een nieuwe relatie ook niet uit, ik heb meer sjans als ik met hem ben, dan wanneer ik 'droog' sta, haha. Zolang het/hij me zoveel energie geeft geniet ik er met volle teugen van. So far so good, go with the flow

Tara, 12-05-2014 23:57 #28
Twee jaar geleden een affaire gehad met een getrouwde man, ik ben zelf ook getrouwd. Zijn vrouw kwam er destijds achter en mijn hart was gebroken. Na 10 maanden zocht hij weer contact, dat liep uit op ruzie en wederom weer radiostilte.
Begin dit jaar zocht hij rond Valentijn weer contact, na strubbelingen toch besloten om wat te drinken en te praten.
We vinden elkaar nog steeds leuk, zoenen weer met elkaar maar niet meer dan dat. Durft hij niet, bang dat hij te veel voor me gaat voelen. Ik vind het hartverscheurend, ik ben dol op mijn man hij is mijn maatje, maar ik koester ook diepe gevoelens voor mijn ex minnaar. Het is nu dus al 2 jaar bezig met ups en downs, verstandelijk weet ik dat het beter is om te stoppen met het contact maar ik wil hem niet kwijt. Kon ik maar 22 jaar terug in de tijd dan was hij mijn man geweest, elke dag voel ik de pijn…
Wat staat me toch allemaal te wachten en waarom doe ik mijzelf deze pijn toch aan?

Smash, 16-04-2014 23:10 #27
Dapper van jou Anoniempje. Veel succes! Ik veroordeel jou niet hoor

Anoniempje, 30-01-2014 23:38 #26
Wat fijn om te lezen dat er meer zijn. Ik ontmoete mijn minnaar tijdens een leuke avond uit. Geen ring dus ik ging… omdat mijn eerste vraag niet was. Ben je getrouwd? Werd ik verliefd en hadden we het erg leuk. Ik kon hem altijd bellen en hij belde mij. Geen spoortje van bezetheid. Na een paar maanden kwam ik er pas achter dat hij getrouwd was en 2 jonge kids had. En dat deed zeer want was me hart al verloren. Na de bekende ik ga scheiden en ik houd niet van haar het is puur voor de kids, jakker je toch voort want je wilt het geloven… zeker omdat hij gewoon nachtjes bleef slapen en we samen weekendjes weg gingen. Toch bleef het uit… altijd wel weer iets dat hij niet kon scheiden. Na 4 jaar was het voor mij genoeg… ben er weken kapot van geweest. En niemand waarmee je het echt kan delen, want je wordt veroordeeld. Ik heb er nu een paar maanden later nog steeds last van. Zeker als je dan weer eens een gelukkige familiefoto van hem langs ziet komen ( pffff facebook vrienden van kennissen) ook dat je dan ziet dat de dromen die je met elkaar had dat hij die dromen met zijn vrouw doet. Jouw uitgezochte auto… die heeft zij gekregen… dat je samen een hondje wilde… die hebben zij genomen nadat ik contact verbroken had… dat ene vakantie huisje die ik te koop had zien staan… nadat contact verbroken had wilde ik die toch kopen( dan maar alleen) had hij die gekocht voor zijn vrouw… minnaressen worden in kwaad daglicht gezet want jij maakt familie kapot ( ja zijn vrouw wist het al heel snel) maar ook wij krijgen er littekens door. Tuurlijk ben ik fout geweest, ik had er mee moeten stoppen zodra ik het wist… ja slechts 1% van de mannen verlaat zijn vrouw voor zijn minnares… maar het hart en het hoofd… tja… Ik moest het even kwijt allemaal. Op zoveel andere site wordt je gelijk veroordeeld, hier hopelijk niet. Ik hoop dat het hoofd en het hart binnenkort de weg weer vinden. Maar ben bang dat het verdriet toch nog lang zal blijven

Smash, 26-12-2013 08:44 #25
Deze chat is zo'n beetje de enige die niet veroordelend is en niet gaat over 'geile sex' oproepjes zoals bij andere sites. Daarom kom ik hier graag terug om te lezen hoe het met mijn lotgenoten gaat. Het is Kerst en ik moet zeggen dat ik het nu redelijk doe. Ik heb mijn familie dichtbij en mijn kinderen zijn nog thuis.
Ik zie mijn minnaar nu alleen als we met honden loten. Deze dagen dus. Gisteren merkte ik dat hij het veel moeilijker hadden met van mij weg te zijn. Hij is alleen als hij met zijn vrouw samen is. Ik laat het me niet meer raken. Volgend jaar in januari ben ik 20 hart zijn minnares. Ellende went
Ik zou het niet meer zo doen als ik het zou overdoen. Nee, zeker niet. Ik leg met mijn kinderen samen en sta niet open voor een nieuwe man. Ik vond hem gewoon de leukste. Ben hem trouw. Ik heb 3 kinderen die wel iets vermoeden maar ik praat nog niet met ze over mijn liefdesleven. Ze zijn 23-20 en 16 jaar. Ik ben met hun 2 vaders niet samen.
Ik koos altijd alleen voor het kindje en niet voor een andere relatie dan met mijn minnaar.
Ik voel vaak dat het nu over zal gaan. Ik word ouder en mijn minnaar is al 10 jaar ouder, hij zit er erg meecdat hij seksueel net meer dezelfde is terwijl mij dat niet zoveel kan schelen. Wel vind ik het shit dat hij er down van is Daar wordt het niet beter van. Ik kan 20 jaar niet zomaar afsluiten maar ik voel dat het verandert. Ik kom zeker nog eens terug op de site hier

Karen, 22-10-2013 16:13 #24
Ik ben een vrouw die een minnaar en man heeft! na 26j huwelijk is het wat sleur, mijn man doet niets anders dan werken, nooit eens ontspanning altijd zijn zin. ik heb nu al 2 jaar een lieve minnaar. een man die alleen is, wij doen veel samen, de seks is heerlijk! hij is ook een hele goede vriend geworden waar ik alles tegen kwijt kan! ik zie hem verdomd heel graag. nu de laatste tijd vraagt hij ook om te scheiden, maar heb er bang voor. bang om met hem constant te wonen, nu weet ik wat ik kan en heb thuis maar dan… toch ben ik erg jaloers op hem als hij iets gaat drinken met een andere vrouw. ik heb die jaloerse gevoelens nooit met mijn man gekend. in het diepste van mijn hart gun ik hem een vrouw want hij is zo een goede man dat hij dat verdient maar ik wil hem niet kwijt. het doet erg pijn.

Yvonne, 09-09-2013 15:30 #23
Ik ben ook zo'n vrouw die niet van getrouwde mannen af kan blijven. Het is ook moeilijk om een leuke partner te vinden. De leuke mannen zijn getrouwd en de vrijgezellen hebben vaak een dramatische achtergrond. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mijn laatste buitenman wel had wil houden en dat ik woedend was dat hij voor zijn vrouw koos nadat hij mij 3 jaar gebruikt heeft. Het was smeken om aandacht, af en toe een nachtje en 2 keer een weekend, want hij wilde niet blijven slapen. Ik was me wel bewust van het feit dat het over zou zijn als hij het zijn vrouw zou vertellen maar had stille hoop dat zij hem eruit zou gooien. Dat deed ze niet. In de vakantie (ik dacht de laatste met mijn man en zoon) heeft zij hem betrapt en hij maakte het telefonisch uit. De lul… Ik voel me ook wel een stommerd dat ik geloofde dat hij voor mij zou kiezen. Het is nu 2 jaar geleden, nog huil ik want hij was mijn grote liefde en hij heeft mij voorgelogen. Denk 10 keer na voor je je scharrel gelooft.

Lara, 12-09-2012 15:31 #22
Ik was ook een minnares van een man in een relatie terwijl ik zelf ook een relatie had. We vielen halsoverkop voor elkaar. Ik ben 27 en hij is 42. Na een jaar samen geweest te zijn en liefde van beide kanten heeft hij voor mij gekozen. Hij is weg bij zijn vrouw maar nu toch ook weg bij mij. Het moet eerst alles op een rijtje zetten, de band met zijn dochter herstellen, het voelt nu niet goed en hij houdt niet genoeg van me voor een relatie zegt hij. Dit allemaal terwijl hij achter mij aanzat en hij met me wilde trouwen en alles. Ik doe iets met hem, we hebben humor samen, een klik en ik was/ben de perfecte vrouw voor hem.

Nu 3 weken later hebben we wel weer seks maar is hij er nog steeds van overtuigd dat het niet werkt tussen ons maar hij houdt wel van me. Hij geeft als reden het leeftijdsverschil (wat niemand ooit gemerkt heeft tussen ons), dat ik nog kinderen wil (wil ik niet) en de tijd die we samengewoond hebben (in een hotel) hij niet gelukkig was maar hij had geen huis, baan en was zwervende en had daar last van. Hij had verwacht dat we meteen ultiem gelukkig zouden worden in een hotel notabene! Deze man heeft een bord voor zijn hoofd en ziet niet wat hij heeft en durft er niet voor te kiezen omdat onze beide levens nu chaos zijn. Bij hem door zijn dochter en een dreigende exvrouw en ik zit nog met een koophuis wat verkocht moet worden. Ik heb tegen hem gezegd dat ik hem ook niet meer wil maar het seksuele nog niet op wil geven dus genieten we nu van elkaar en het leven.

Hij heeft gezegd dat we nooit meer samen komen maar ik betrap hem erop dat hij geniet van mij. De kleine dingetjes, onze humor, hij voelt zich op zijn gemak en hij wil de kleine dingen waar hij zo van hield toen we samen waren. En ik… ik wacht stiekem tot hij bij zinnen komt omdat ik zeker weet dat hij van me houdt maar nu niet durft door meerdere factoren: Zijn dochter, een dreigende ex, leeftijdsverschil, mij beschermen tegen zijn wereld omdat we zouden gaan samenwonen in zijn woonplaats die best ver weg is bij mijn huidige, hij is bang dat ik hem over 8 jaar weer verlaat omdat hij dan opeens te oud is. Hij wil nu eerst rust en zichzelf vinden en ik denk dat hij dan mij ook weer vindt. Als iemand je echt niet meer wilt zoekt hij ook geen contact meer en de seks vraag kwam vanuit mij en hij heeft daarmee ingestemd terwijl hij altijd gezegd heeft dat hij geen seks zonder liefde kan hebben.

Ik krijg excuus na excuus dus laat ik hem met rust en zoekt hij contact met mij en dat werkt. Als hij alles op een rijtje heeft en ziet wat hij weggooit komt hij wel terug en zo niet ben ik ook al verder gegaan met mijn leven.

Begin er dus nooit aan en verlies nooit je hart want loslaten is moeilijk zelfs als hij wel voor je gekozen heeft.

Kim, 10-09-2012 22:11 #21
Ik ben 4 maanden geleden verliefd geworden op mijn leraar, het bleek ook wederzijds te zijn maar hij heeft all een relatie van 4 jaar met een andere vrouw. Wij spreken vaak af bij hem thuis of in de kroeg, hij beweert echt van me te houden en hij blijft beweren dat de reden waarom het niks serieus kan worden is doordat hij mijn leraar is. Maar als hij echt van me zou houden zijn er zoveel opties zoals bv dat hij ontslag neemt… Ik twijfel niet of hij van me houdt of niet maar ik denk wel dat hij meer van zijn huidige vriendin houdt. Ik vind het moeilijkste van deze situatie dat ik niks van die vriendin weet, misschien komt ze wel een uur later nadat ik daar vertrokken ben en doet hij precies het zelfde bij haar… en bv volgende week geeft hij een feest met vrienden die ik eerder heb gezien en ontmoet, maar ik kan niet op dat feest zijn omdat er collega's en zijn vriendin aanwezig zijn. Ik voel me dan echt 2e rangs. en dat doet me wel pijn.

Karen, 16-06-2012 20:33 #20
Hoi sylva, mijn man had geen liefdesverdriet over die ander, hij was bereidt met mij te praten over dat wat wel was. en is inmiddels. Zij heeft hem toen iets geboden waarvan hij vond dat hij daar recht op had.Inmiddels ziet hij ook de andere kant.
ik denk bij jullie dat je een goede therapuet moet zoeken. Zelfs als hij alleen voor de kinderen blijft (gelukkig) dan nog moet je met elkaar een vorm vinden om daar mee om te gaan. dat kan je ingang zijn… En anders denk ik dat je weg moet gaan, jij bent ook belangrijk.!

Sylva, 17-05-2012 20:43 #19
Ik vraag me af: Karen ben je blij dat je man voor jou koos en kun je zijn overspel vergeten? Zo ja, hoe doe je dat? Lena, zoals ik uit jou vraag begrijp heeft jou man je ook bedrogen. Ben je daar gelukkig mee? Heeft jullie man echt voor jullie gekozen? Mijn man heeft niet voor mij gekozen, maar voor de kinderen. Daar is hij duidelijk over. Hij wil met mij niets, geen enkele intimiteit. Hij is in de rouw over het verlies en los moeten laten van zijn minnares. Zijn grote liefde. Als de kinderen groot zijn is hij gauw het huis uit. Dat duurt nog even. Tot die tijd moeten we het zien te redden. Of ik gelukkig ben? Ach, wat is geluk? Het gezin is bij elkaar, ik ben niet alleen met de kinderen, ik hoef financieel niet te beknibbelen.

Lena, 03-05-2012 16:55 #18
Beste minnaressen.
Een vraag van een bedrogen vrouw: wat maakt dat iemand na een redelijk keurig afscheid (natuurlijk verdrietig) toch doorgaat met contact zoeken? Met eigenlijk het tegenovergestelde effect, nl dat mijn man steeds meer een hekel aan haar krijgt? Is het wijs om boos te worden of juist negeren? Ik erger me dood. Het is al 8 maanden geleden.

Karen, 08-04-2012 15:37 #17
Laatst het boek van Carolien Roodvoet gelezen waar zowel de vreemdgaande man, de belazerde vrouw en de minnares besproken worden. Erg boeiend. Ik herkende mijn man. de vreemdganger. Inderdaad dames, hij zal 9 van de 10 keer voor zijn vrouw kiezen. Het is heerlijk om buiten de deur opgehemeld te worden, op een voetstuk gezet worden, de leukste man van de wereld te zijn (zonder al dat gezeur thuis) en ook nog sex. wat wil je nog meer…
Maar de minnares is de pineut. zeker wanneer een man (of vrouw) al lang een relatie heeft en kinderen. Is er geen enkele reden om echt weg te gaan voor de minnares. Zij blijft het toch wel doen, tegen beter weten in zichzelf in de luren leggen.
Ik vind het soms zo sneu voor al die vrouwen die wachten op niets. Als je je minnaar dwingt tot een keuze, kiest hij voor alles wat hij heeft. Ieder relatie wordt op den duur een sleur als je niet met elkaar in gesprek blijft. Het is ook nog vaak zo dat na ontdekking de relatie tussen man en vrouw alleen maar beter wordt. Ze gaan weer in gesprek en de geschiedenis, de familie en de veiligheid wegen op tegen een wekelijks vrijpartijtje met lol. en natuurlijk zegt hij dat hij voor jou gaat anders mieter je hem toch meteen opstraat! Meiden kies voor jezelf!

Durgerdam, 18-02-2012 23:09 #16
Dank zij deze site heeft mijn relatie met een getrouwde man maar 4 maanden geduurd en zag ik de klap aankomen. Natuurlijk wist ik dat ik fout bezig was maar 40 jaar geleden was hij mijn eerste vriendje en ik zijn eerste vriendinnetje dus hoezo "vreemd" gaan? Toen ik de reacties op deze site las heb ik hem ermee geconfronteerd en ook daar reageerde hij exact zoals beschreven op: Eigenlijk zijn wij altijd van elkaar gebleven, mijn vrouw is een goede vriendin maar ik ga voor jou enz. enz. Ik ben blij dat ik gewaarschuwd was, het deed even pijn maar het zal me geen tweede keer gebeuren!

Smash, 24-01-2012 20:22 #15
Al 19 jaar, tussen hoop en vrees, meer tranen dan lachen. Liefde is een vreselijk ding en een prachtig ding. Gelukkig een carriere en kinderen. Volgens mij span ik hier de kroon qua lengte relatie. En geloof me… daar ga ik niet prat op!

Fee, 28-11-2011 09:25 #14
Ik ben meer dan twee jaar samen met mijn vriend. We wonen samen. Ik weet van mezelf dat ik graag flirt. Hij weet dit ook van mij. Een paar maanden geleden was er een feest waar ik nogal veel gedronken had. Een goede vriend hield me vast. De wereld leek even stil te staan. We spraken naar elkaar uit dat er een spanning te voelen was. Na die avond wilde ik niet meer met hem praten. Ik wilde het vergeten. We smste wat. Hij vroeg of ik naar hem toe wilde komen. Ik ging naar hem toe. Van het één kwam het ander. De tijd leek weer stil te staan. Hij, de muziek het was zo perfect. We zijn nu twee maanden verder en ik ga twee keer in de week stiekem naar hem toe. We vrijen en ik ga weer naar huis. Ik snap mijn gevoel niet meer. Ben ik verliefd? Of ontsnap ik even uit de werkelijkheid om van mijn vrijheid te genieten? Hij wilt absoluut geen relatie en het rare is dat dat mij pijn doet. Ik word naar van het gevoel dat ik hem met een ander zou zien. En mijn vriend. Ik hou van hem, maar misschien ben ik nog niet klaar voor een relatie. Ik ben enorm in de war.

Nadenker, 27-11-2011 01:05 #13
Ook ik ben verliefd geworden op een man die een vaste relatie heeft met iemand en hebben 1 kind. Hij is met zijn tweede relatie al 8 jaar en uit zijn eerste heeft die ook al een kind. Sinds 1 jaar hebben ze geen intimiteit meer beweert hij en slaapt vaak op de bank om niet bij haar in bed te hoeven. Hun communicatie staat op een laag pitje en daardoor sraken wij heel vaak over bepaalde dingen op het werk die prive zijn. Mijn relatie had ik al uit gemaakt 4 maanden eerder, dus ik was vrij te gaan en staan waar ik wilde.

We werden zoo verliefd op elkaar dat we uren chatten en bellen, en uiteindelijk is die bij mij geweest en kwam HET ervan. Het was best leuk en voelde goed zei hij en HET was voor hem ook top en wil graag weer. Maar nu gebeurde het volgende… hij was zooo verliefd op me en ik was in zijn ogen de perfecte vrouw, the love off his life. Dus hij vertelde zijn vriendin dat die verliefd op me is en dat die weg wilde daar… met alle gevolgen van dien. Zij was nog niet zo lang van de wiet af en volgt therapie, is veel depresief en na dit bericht storte haar wereld nog verder in. Hij vertelde me dat alles nog wel eens heel snel kon verlopen en wilde meteen bij mij in trekken. Nou daar was ik nog best van geschrokken want zal dat brengen he. Maar ja wat doe je dan, dus ik zei dat die welkom was, per slot zou hij haar verlaten en voor mij en kon niet op straat wonen hé?
De situatie daar thuis was zooo heftig, dat hij instorte en zijn schuldgevoel naar zijn dochter en het verdriet om haar was zo heftig dat hij alles een halt heeft toe geroepen en nu dus toch daar blijft, welliswaar sliep hij op de logeerkamer maar dat is reeds weer verplaatst naar de eigen slaapkamer met haar. Waar ze geen sex hebben volgens hem.
Ik weet niet wie hij denkt voor te liegen maar mij lukt het hem zeer zeker niet!
Hij is ook niet eerlijk tegen over zijn vriendin en zegt niets met mij gedaan te hebben… maar ondertussen doet die nog steeds voorstellen om samen te slapen aan me.

Zoon man moet ik dus niet he, als die al bij haar zo doet dan zal die bij mij dat ook gaan doen en dus ga ik er niet op in meer, ben zelfs afgeknapt op hem door dit gedrag en wisselvalligheden van hem. Ik ben een eerlijk mens en zeer intuitief dus dat zou ik door hebben. Zijn vriendin daarentegen vond een bericht op zijn facebook met mijn verhaal over die enen keer en met de vraag wanneer die weer zou komen bij me met kusjes erbij (wat ik er nog op gezet had voordat hij besloot daar te blijven eerst en in therapie zou gaan). Hij kreeg haar heel boos aan de telefoon en kwam er mee bij mij wat die moest doen ermee. Ik zei misschien gewoon eerlijk zijn hé heeft ze recht op. Hij heeft uiteindelijk verteld dat ik een grapje had gemaakt en er niets van waar was. En zij gelooft het ook nog notabene. Nou met zo'n man win je de oorlog toch niet? Blijkt ook al vaker bij andere vrouwen zijn heil te halen en zoals hij ooit zei "ik zorg zelf wel dat mijn leven uitdagend blijft".
Ergens nog steeds wel een leuke man hoor maar ik ben opeens niet meer verliefd en hoop dat ze er echt zelf ooit achter komt, want hoe leuk je relatie ook lijkt, en hoe goed je met elkaar kan praten, wat betekent je relatie nou als alles een grote leugen is hé?

Ik hoop echt dat vrouwen minder naief worden, ik zelf heb er een punt achter gezet zodra hij in de war raakte en niet weg wilde gaan uiteindelijk om goed alles op een rij te zetten eerst en in therapie gaat voor zichzelf. Dit zijn toch echt alarmbellen en nu is het nog vroeg, wat als je al een half jaar verder bent samen dan wordt het steeds moeilijker. En ik ben alleen het beste waard en geen leugenaar.

Dus lieve minnaressen luister naar de bellen dat bespaard een boel pijn en tijd. Zolang een man niet weg is bij zijn gezin of vrouw, las dan een penispauze in en laat ze achter jou aan komen op jouw voorwaarde.

Sterkte en succes

Rboy, 18-11-2011 17:10 #12
Ik snap jullie vrouwen niet. Ok het zal best leuk zijn in het begin, maar ten eerste doe je de partner van diegene verschrikkelijk veel pijn (je zou zelf toch ook niet willen dat je partner waar jij gek op bent met een ander in bed ligt, dus wat dat betreft zijn jullie geen haar beter en eerlijk gezegt zou ik mezelf niet meer aan durven te kijken in de spiegel van schaamte en schuldgevoel.) Ten tweede, ze kiezen toch altijd voor hun vrouw dus jij blijft achter met een gebroken hart. Zullen ze toch voor jou kiezen dan kun je de klok erop gelijk zetten dat ze jou hetzelfde gaan aandoen als ze bij hun vrouw hebben gedaan. Geloof me ik ken genoeg van dit soort mannen en ze doen het keer op keer. Dat komt omdat ze denken iets te missen in hun relatie wat ze gaan zoeken bij een andere vrouw. Als ze lang genoeg bij die andere vrouw zijn geweest gaan ze daar weer wat missen in die relatie, terwijl het einde van het liedje is dat ze iets missen bij zichzelf en dat hebben ze vaak niet in de gaten.

Ik snap dat het heel moeilijk is om niet toe te geven aan die verliefde gevoelens en verlangens. Ik ben zelf ook 3 jaar verliefd geweest op een getrouwde man die mij ook leuk vond. Het was een hel voor mij om te weigeren. Ik kon en wou het niet omdat ik weet hoe het is om bedrogen te worden en dat doet verschrikkelijk veel pijn en dat wou ik zijn vrouw (die ik alleen af en toe zag en niet kende) niet aandoen want ze leek me aardig en lief. Ik wist dat als ik toe zou geven ik geen haar beter dan mijn 2 exen zou zijn, dat ik mezelf niet meer durf aan te kijken en vol schuldgevoel zit en dat het einde van het liedje was dat er 2 gebroken harten (die van mij en zijn vrouw) uit zouden komen. Ik heb tegen hem gezegt dat als hij zo verliefd is op mij en bij mij wil zijn en niet bij zijn vrouw dan maar moet gaan scheiden. Ik heb hem 3 jaar de tijd gegeven want ik kreeg hem niet uit mijn hoofd maar na die tijd kon hij nog geen beslissing maken en toen wist ik genoeg en heb ik gezegt dat ik hem nooit meer wilde zien want ik wilde ook verder met mijn leven en verliefd worden op iemand die wel voor mij wil gaan. Ik heb nooit sex met hem gehad of met hem gezoend, zelfs niet afgesproken, we kwam elkaar regelmatig tegen. Achteraf ben ik heel blij dat ik het zo heb opgelost want het ging schijnbaar alleen om de sex en een goede gesprekspartner zijn, hij was nooit van plan zijn leven met zijn vrouw voor mij op te geven anders had hij dat wel gedaan in die 3 jaar, je kunt niet beide hebben. Ik ben ook blij dat ik mezelf niet schuldig voel want verliefdheid overkomt je, er iets mee doen terwijl je een relatie hebt of die persoon een relatie heeft is fout, gelukkig kan ik mezelf met trots aankijken en is mij en zijn vrouw een hoop leed bespaart.

Ik wil jullie hiermee niet een slecht gevoel geven, helemaal niet. Ik hoop alleen dat jullie mijn verhaal lezen en er iets uit kunnen leren voor de toekomst en dat het jullie een hoop leed kan besparen. Veel sterkte ermee!

Mon, 05-11-2011 17:51 #11
Ik wil graag Esma bedanken… zonder dat ze het weet heeft ze me enorm geholpen… :)
Heb zelf ook een relatie met een getrouwde man… mega verliefd, hou van hem, wil hem niet kwijt, voelt heel goed samen. Maar ik kan dit niet; zo'n leven. Maar om de knoop doorhakken is het zwaar. Toen ik het stukje las van jou Esma, voelde ik kracht, kracht om voor mezelf te strijden… Heel erg bedankt.

Meisje, 29-09-2011 20:25 #10
Hier ook een minnares. Heel herkenbaar dit artikel en ook de reacties hieronder. Heb net weer een sms verzonden omdat ook ik vind dat ik weinig smsjes van hem krijg en te weinig aandacht. Inderdaad je moet een getrouwde man altijd delen. Helaas zit ik in de situatie dat ik al meer dan een jaar echt van deze man houd en vooral in het begin strontverliefd op hem was. Dat is wel wat minder geworden, juist omdat hij er niet altijd voor mij is of reageert op smsjes. Het is extra lastig omdat mijn getrouwde man in het buitenland woont. Nooit in mijn leven had ik gedacht een stiekeme relatie met een getrouwde man te hebben maar ik heb hem. Verschillende malen heb ik eraan gedacht om het te beeindigen omdat ik ook ik vind dat ik recht heb op iemand die echt van mij houdt. En doordat hij echt in mijn hartje zit kan ik moeilijk verliefd worden op een andere man. Het is bijna obsessief zoveel als ik aan hem denk en me dus ook alleen voel. Elke keer als ik een andere man ontmoet kap ik het af na 2 keer want ja je zal maar verliefd worden dat kan toch niet. Misschien moet ik eens echt sterk zijn en er nu nog een punt achter zetten, eindelijk zal ik me dan niet meer schuldig hoeven voelen ten opzichte van zijn vrouw en zijn 2 kinderen.

Mamaatje, 28-06-2011 15:02 #9
… Er zijn aardig wat minnaressen zo te lezen. En allemaal met een eigen verhaal. Ben zelf ook minnares met 2 erkende kinderen van hem. Werk voor hem en zijn familie en kom ook gewoon bij zijn ouders over de vloer. Iedereen speelt het spelletje mee. Hij heeft het dus aardig voor elkaar. Er zijn momenten dat ik helemaal geen moeite heb met de ondergeschikte rol. Het is immers geen man die niemand trouw zal blijven. Succesvol, ziet er goed uit en erg op sex en vrouwen gericht. Zlefs zijn moeder vind dat wij niet mogen klagen. Wij hebben een dochter en binnenkort ook een zoon, met haar heeft hij na onze dochter 2 zoontjes gekregen. Dus eerst ik… ze kwam er achter en is zwanger geraakt, snel een tweede er bij om de stand 2-1 te maken, en nu ik na 3 miskramen een 2e.at last. Hij woont met haar samen. Hij is vrijwel nooit thuis, slaapt ook waar hij wilt. Voor hem is het belangrijk dat zijn kinderen goed worden verzorgd, de vrouwen niet klagen en hij gewoon zijn ding kan doen. Ik kan de situatie niet mooier maken dan dat het is. Ik zal deze situatie ook nooit verdedigen. Het is complete waanzin de manier waarop wij alle 3, hij, zij en ik leven. Iedereen weet hoe de situatie is en toch blijft het stand houden. Ik denk dat dit soort situaties ontstaan wanneer mensen geen keuzes durven te maken. Nu ik zwanger ben van de tweede vraag ik mezelf wel eens af waarom ik niet gewoon ben weggegaan met 1 kind. Ik maak het mezelf onnodig moeilijk… zoals de meeste minaressen. Gelukkig is niet hij het belangrijkste in mijn leven maar zijn dat mijn kinderen. Ik ben opgevoed, samen met mijn broer en zus, door mijn alleenstaande feminstische moeder. Wellicht sta ik hierdoor wat steviger in mn schoenen. Stand zal het niet houden, uiteindelijk gaan we allemaal onze eigen weg. Succes iedereen.

Sunshine, 23-06-2011 23:14 #8
Ik heb nu ook een relatie met een getrouwde man. Het ergste is dat ik weet dat ik hem nooit zal krijgen. Ik weet van binnen dat hij heel veel van zijn vrouw houdt.
De ergste komt nog… hij heeft 4 kinderen 2 bij zijn vrouw en 2 bij mij. Zijn vrouw weet alleen van 1 kind van ons samen af. Ik ben niet zwanger geworden om hem bij mij te houden, integendeel. Ik ben tegen abortus, maar ben kort na elkaar zwanger geworden. Mijn kinderen schelen 16 maanden van elkaar. Ik ben zwanger geworden omdat ik antibiotica gebruikte en de pil minder werkzaam erdoor. Bij de tweede gebruikte ik de pil cerazette en had na sex Norlevo ingenomen… Dat had dus ook niet geholpen. Meneer had geen zijn om condoom te gebruiken. Dus moest ik gesteliseerd worden.
Wat ons kinderen betreft. Vroeg of laat komen ze toch achter. Ik zal eerlijk aan hun moeten vertellen.
Ik weet dat ik en zijn vrouw niet de enigste op deze wereld zijn, hij heeft vaker vriendinnen gehad waar hij snel een wipje maakte. Hij is een koerier van beroep en reist dus letterlijk van stad naar stad. Hij heeft altijd mooie praatjes en weet me ook zoet te houden. Ik weet dat ik niet geinfecteerd ben, want ik heb me laten testen, maar ik speel letterlijk met de russische roulette.
Ik wil heel graag de relatie beeindigen, maar hij speelt letterlijk met mijn gevoelens en geeft me continu een grote schuldgevoel. Hij weet mij makkelijk te manipuleren.
HIj is bereikbaar wanneer het hem uitkomt en als ik de telefoon niet opneem, heb ik gelijk de poppen aan het dansen.
Ik weet dat veel mensen me haten na lezen van deze reactie. Maar ik hoop dat ze begrip kunnen tonen, dat de liefde de raarste sprongen maak. Ik hou heel veel van mijn kinderen. En ik ga ze met heel mijn hart en liefde groot brengen. Ze dragen mijn naam en hij hoeft ze voor mij part ook niet te erkennen. Ze blijven mijn kinderen. Hij is misschien wel de verwekker, maar zeker niet hun vader. Want die verantwoordelijkheid neem ik op me. Mijn kinderen hebben letterlijk mijn ogen geopend.
Hij draagt de lusten en ik de lasten. Als hij komt is het alleen omdat hij sex wil. Ik vertrouw hem ook niet meer. En in plaats van dat ik meer van hem moet houden, begin ik hem te haten en te walgen van zijn leugens en valse beloftes. Hij belooft me hemel en aarde, maar komt aan met… stront.
Nee voor mij niet meer. Ik hoop dat ik ooit de pijn en verdriet kan vergeten. Ik heb ook momenten van liefde gekend, maar in de 7 jaar relatie met elkaar, wekelijk 167 verdriet en 1 uur geluk.
Ik kan het niet meer aan als zijn minnares Reactie infoteur, 24-06-2011
Beste Sunshine,

Heel hartelijk dank voor je openhartig bericht! Hier spreekt een heel krachtig en sterke vrouw die - volgens mij - een zeer wijs besluit heeft genomen! Heel erg moedig en dapper van je: je neemt nu de verantwoording op je en je gaat de kinderen alleen opvoeden! Een zware taak, maar er spreekt zoveel kracht uit je bericht dat je het volgens mij gaat klaarspelen ook! Hulde meisje!

En besef: ook jij bent het waard om echte liefde in je leven te kennen: iemand die echt van je houdt en echt bij je wil blijven.

Beste Sunshine, ik wil je heel graag het aller beste toewensen voor de toekomst en leer van je ervaring met je (ex) minnaar en gebruik het geleerde voor je mooie en nieuwe toekomst! Heel veel geluk toegewenst!

Met vriendelijke groet, Roberta

Lieve, 10-03-2011 23:50 #7
Hoi,
Ik heb ook al sinds 8 jaar een minnaar(getrouwde man). Ben heel blij dat ik hem ben tegen gekomen. Door dat ik verliefd op hem was had ik het extra tikkeltje moed om bij mijn exman weg te gaan. Daar ben ik nog altijd blij voor. Maar inderdaad, mijn minnaar wil zijn vrouw niet kwetsen, durft zijn veiligheid niet op het spel te zetten, maar wil mij ook niet kwijt.IK heb ondertussen al eens een relatie van een half jaar gehad maar omdat die man bleef door hameren over eerlijk zijn ben ik daar mee gestopt. Nu heb ik terug een relatie met een man, mijn minnaar weet hier van.Ik heb wel schuldgevoelens tegen over nieuwe vriend maar ik geraak in paniek als ik eens niets hoor van mijn minnaar. Ik zie mijn minnaar heel graag, maar besef wel dat ik hem waarschijnlijk nooit voor mij alleen zal hebben of? Kan je daar iets aan doen?

Esma, 01-03-2011 12:17 #6
Hier een gewezen minnares. Het is nu 2 jaar geleden dat ik er zelf een punt achter heb gezet na 8 jaar een relatie met een getrouwde man gehad te hebben. Tot op de dag van vandaag heb ik niemand meer gevonden die mij de intimiteit en liefde heeft laten ervaren die ik met mijn minnaar heb ervaren. Kortom ik heb nog steeds verdriet en verlang nog steeds naar hem. Toch zal ik er niet voor kiezen weer in deze positie te komen. Het was een goede keuze te stoppen met de relatie omdat het me uiteindelijk niets zou opleveren dan hartzeer en eenzaamheid. De eenzame momenten zonder hem maar wel het verlangen naar hem. Ik ben erachter dat ik het waard ben om voor 100% geliefd te worden en niet af en toe in het geheim. Ook al had ik een eigen leven voor mijzelf ingericht. Ik heb geleerd dat ik op mijn eigen benen kan staan en verdien daar ook het beste in. Mijn minnaar hield van mij maar niet genoeg om voor mij te kiezen en uiteindelijk is dat wel het gevoel wat ik verdien. Iemand die 100% voor mij gaat en niet stiekem een relatie gebaseert op leugens. Ik heb dan mijn grote liefde mogen ervaren maar ik geloof dat er nog een grote(re) liefde op mij wacht.

Minares, 15-01-2011 20:15 #5
Hoi,
IK ben inmiddels al anderhalf jaar minares me minaar wil getrouwd blijven zoals het er op lijkt.
Nu ga ik ook mijn eigen weg naast hem, alleen als ik hem bv vertel ik wil eens uit en wie weet wat op mijn pad dan kruist
krijg ik zoveel lieve en ook lichtelijke jaloerse mails dat vind ik dan een beetje ego bedoel hij heeft zijn vrouw
al heeft hij daar geen intiem contact mee zegt hij dat mag mij er toch niet van weerhouden om eens uit te gaan?
Ik weet wel in mijn minnaar heb ik iets gevonden wat ik nooit kende echt alles is bespreekbaar en het klikt gewoon super.
Nu is dus de vraag vind ik ooit zo'n klik met iemand anders, heb het wel geprobeerd hoor alleen via emailen maar het is nooit zoals mijn minnaar.
Of ik blijf contact houden met minnnaar en dan inderdaad geen echt samenleven en met feestdagen alleen of hopen toch op de ware maar zal me wel pijn doen om te stoppen met minnnaar, we hebben het al eens geprobeerd om te stoppen maar telkens komen we weer bij mekaar.
Moet er nog bij typen we hebben ooit iets afgesproken in hotel hij zou tot de volgende ochtend blijven maar moest toch zelfde avond nog weg was dus de nacht alleeen en ontbijt ook alleen had toen gedacht ik stop ermee maar toch lukt da

Missme, 20-09-2010 14:19 #4
Ja hier is er nog 1 hoor, ook een minnares. Mijn minnaar (getrouwde man) heeft de eerste stap naar mij toe gezet, ik was toen 17 jaar en vond het wel spannend. Het was de eerste man die ik in mijn leven ben tegengekomen die mij echt het gevoel geeft dat hij van me houdt. Al na enkele maanden wilde ik meer van hem, ik wilde dat hij me meer zou bellen en smsen (alle smsjes komen van mij uit) ik wilde dus dat hij zou veranderen tegenover mij (zeer meer zou interesseren in mij etc.), en we hebben daar heel veel ruzie om gehad. Na 1,5 jaar heb ik besloten om geen contact meer met hem te hebben. Ik heb welgeteld toen 2 smsjes van hem gehad, en toen was het 6 maanden stil. Ik ging toen toch weer naar hem verlangen en heb hem weer gesmst (STOM!) en nu zit ik er weer midden in. De relatie duurt nu dus al ruim 2 jaar. En hij zegt mij niet kwijt te willen, en ik wil hem ook niet kwijt, maar op deze manier kan ik niet met hem leven. Hij smst mij nog steeds niet genoeg naar mijn mening en ik zou veel liever een man hebben die ik helemaal voor mijzelf heb, maar ja al weet je verstand het nog zo goed, je gevoel werkt tegen!

Secret, 22-07-2010 11:02 #3
Iok ik heb er eentje hoor een "minnaar", en zelf als minnares ben ik toch niet te vergelijken met het stereotype beeld dat hier getoond word. Ik heb wel degenlijk een "eigen leven", ik wacht niet op hem, hij spreekt af, tres simple verder, ik zie hem graag, maar als partner zou ik hem niet willen, t'is mijn buddy, mijn vriend, mijn maatje, mijn fysieke partner, maar ik schroom me er niet voor om te daten of met andere mannen om te gaan, ik besef heel goed dat hier geen toekomst in zit, en ik ben ook niet verliefd op hem. Verder, tja i enyoy what i have got, en ondertussen, ooit zal mij de ware nog wel bereiken he. Reactie infoteur, 22-07-2010
Beste Secret,

Ik ben juist heel blij om te lezen dat je wel degelijk een eigen leven hebt! Fantastisch! Juist omdat je open staat voor het "echte leven" (ik hoop van ganser harte dat ik niemand met deze uitdrukking kwets!) sta je ook open om de ware te ontmoeten! Het scheelt een hele hoop dat je niet verliefd bent op je minnaar, een hoop minnaressen zijn echt verliefd op hun minnaar.

Beste Secret, ik wil je heel graag het allerbeste toewensen voor de toekomst en ik hoop van harte dat je zeer binnenkort de ware tegen komt!

Met vriendelijke groet, Roberta

Caterine, 07-05-2010 12:22 #2
In relatie met een gehuwde man, is realistisch moeten blijven in het leven, eisen is een aanval en zeker als hij al alles heeft opgebouwd in zijn gezin, dat je moet respecteren als je een relatie aangaat met een gehuwde man, je bent tot over je oren verliefd en houd heel veel van hem, en deze is heel zeker wederzijds, er zijn situaties waar je niks aan kan doen, ok je blijft wachten op hem, maar hij wacht ook op het juiste moment om elkaar te kunnen zien.Het verlangen naar elkaar is heel groot. Het is niet zo dat de minnares zich op de 2de plaats voelt, tegendeel, als je weet dat ze heel diep van elkaar houden en heel veel met elkaar delen en dat alles boeiend is, dat hun fantasieën uitkomen, passie ect.niks kan hen uit elkaar halen. Dat heet liefde, laat me zo zeggen de minnares sta op de eerste plaats want hij zal alles doen om haar te zien, hij zal meer denken aan haar dan aan zijn eigen vrouw, hij zal je bellen, en hij zal dingen doen dat hij nooit eerder gedaan heeft met zijn eigen vrouw, so lady's go for it! Geniet van je leven met je minnaar, verlangen naar elkaar terug te zien, een toekomst is er wel, maar dan op een hele andere manier. Reactie infoteur, 10-05-2010
Beste Caterine,

Je schrijft iets heel waars: "Het verlangen naar elkaar is heel groot, " en ik begrijp volkomen wat je bedoelt. Maar echte liefde is geen driehoeksverhouding: echte liefde is kiezen voor jou. Alleen jij.

De gevoelens die loskomen zowel bij jou als bij je getrouwde minaar zijn heel diep, echt heel erg diep. Hij zal meer aan jou denken dan aan zijn vrouw, hij zal liever bij jou willen zijn dan bij zijn eigen vrouw, jullie voelen een bijzonder grote passie en het verlangen om bij elkaar te zijn is groot. Het is een dierlijke passie, volkomen menselijk trouwens, gebaseerd op seksuele verlangens en op seksuele aantrekkingskracht dat tussen jullie heerst. Alles over passie en hartstocht tijdens het vreemdgaan in naam der liefde kan je hier lezen:

http://mens-en-samenleving.infonu.nl/sociaal/52862-verklaring-vreemdgaan.html

Beste Caterine, ik wil je heel hartelijk danken voor je reactie en ik wil je voor de toekomst heel veel geluk en liefde toewensen!

Met vriendelijke groet, Roberta

Miriam, 14-10-2009 19:07 #1
Heel herkenbaar. Zit momenteel in een affaire met een getrouwde man en je zou het kunnen vergelijken met een verslaving. Mijn ratio protesteert in alle hevigheid, maar mijn gevoel gaat met me op de loop, mijn verstand verbijsterd achterlatend. Enig voordeel is dat ik weet dat deze man niet voor mij zal kiezen omdat hij de veiligheid van zijn huwelijk niet zal verlaten. De concequenties zijn te groot en hij heeft gewoon het lef niet om weg te gaan. Dat maakt dat ik mij niet blindstaar op een toekomst met hem, maar makkelijker is het daarmee niet. Reactie infoteur, 06-11-2009
Beste Miriam,
Ik hoop van ganser harte dat in de nabije toekomst je een man tegenkomt die zowel beschikbaar is als denkt dat jij de engel op aarde bent en alleen met jou verder wil in het leven. Met jou alleen, zonder je te moeten delen met een ander. Dat ben je het namelijk waard, om een volwaardige relatie te krijgen met iemand die dolverliefd op je is, die echt van je houdt en die al zijn aandacht aan jou wil geven.
Ik besef ter dege dat je dat misschien nu niet wil horen en ik wil je ook graag op het hart drukken dat ik er niet op uit ben om je op de een of andere manier te kwetsen, maar ik kan het me zo moeilijk voorstellen dat het leven van een minnares nou het leven is waar een meisje over droomt als ze aan haar prins op het witte paard denkt.
Beste Miriam, ik wil je heel veel sterkte toewensen!
Met vriendelijke groet, Roberta

Infoteur: Roberta
Laatste update: 05-06-2013
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Relatie en huwelijk
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 43
Schrijf mee!