Emotionele verwaarlozing en identiteitsontwikkeling
Als je het hebt over een verwaarloosd kind, dan kan dat van alles betekenen. Al snel heb je het dan over te weinig voeding, aandacht of verzorging. Wat betekent het voor een kind om te weinig aandacht te krijgen, niet geliefd te worden of alleen gelaten te zijn?Wat is emotionele verwaarlozing en wat zijn de gevolgen voor de verdere ontwikkeling? Als pleegmoeder heb ik dagelijks met de gevolgen van verwaarlozing te maken: angst, wantrouwen in volwassenen en weinig eigenheid.Wat is hechting?
Emotionele verwaarlozing grijpt diep in in de ontwikkeling van een kind tot mens. Een kind verzorgen is te leren. En ook pedagogisch goed omgaan met een kind kan geleerd worden. Maar is dat genoeg? Een kind doet niet automatisch wat de opvoeder wil, maar zal alleen luisteren als het voelt, dat de opvoeder het goed met hem meent en van hem houdt. Een kind merkt het direct als je alleen maar iets vraagt, omdat het jou goed uitkomt of omdat je het kind niet in je buurt wilt. Een emotionele band tussen ouder en kind is echter voorwaarde voor een veilige en stabiele opvoeding en daardoor ook de belangrijkste voorwaarde voor de ontwikkeling van kind tot mens. Dit wordt ook wel hechting genoemd.Hoe onstaat een emotionele band tussen de ouder en het kind?
Een baby is in alles afhankelijk van degene, die voor hem zorgt. Van groot belang is de manier, waarop deze zorg geboden wordt. Hoe beter ingegaan wordt op de behoeften van het kind, hoe nauwer de band wordt tussen de ouders en de baby. Hoewel een baby niet kan vertellen wat hij zodig heeft, voelt hij zeker wel wat er met hem gebeurt en of de ouders blij zijn met hem. Hij raakt gewend aan de manier, waarop ze met hem omgaan, praten en knuffelen, maar ook, dat de ouders ingaan op zijn huilen en lachen. Dit is een belangrijke wisselwerking tussen ouders en de baby en hierdoor ontstaat er een emotionele band tussen hen, ze hechten zich aan elkaar. Hij merkt ook, dat ze blij zijn met hem en hem aanmoedigen om dingen vast te houden, te spelen en om dingen zelf te doen. Dit geeft het kind vertrouwen in zichzelf en in de ouders. Hierdoor durft hij zich te ontwikkelen.Als er geen hechting ontstaat
Wat gebeurt er als de baby veel aan zijn lot wordt overgelaten, als de ouder niet beschikbaar is of niet op zijn behoeften ingaat? Dan mist hij de interactie tussen zijn ouders en hem, maar ook de bijbehorende positieve gevoelens. De kern van het mens-zijn wordt niet gevoed. Er gaat iets ontbreken aan het wezenlijke dingen van het menszijn. Het kind ontwikkelt zich wel lichamelijk en verstandelijk, maar niet gevoelsmatig. Het krijgt steeds minder vertrouwen in de volwassenen, maar ook in zichzelf. Als het honger heeft en huilt, komt er niemand en als het huilt, omdat het getroost wil worden, laat men hem alleen. Huilen helpt dus niet. Al snel ontwikkelt zo'n kind zich anders dan andere kinderen of het stopt met ontwikkelen uit angst voor de wereld om hem heen.Ontstaan van identiteit
Identiteit bezitten betekent: zelf iemand zijn, uniek met al je mogelijkheden. Je wordt iemand door alle eigenschappen, die je hebt, maar ook door alle ervaringen, die je hebt opgedaan in je jeugd. Ervaringen spelen een grote rol, want die zijn je eigen geworden en daar gedraag je je naar.Het belangrijkst van die ervaringen is: hoe zijn je ouders met je omgegaan? Omdat het kind zo nauw verbonden is met zijn ouders en de dagelijkse wisselwerking. Het slaat positieve en negatieve ervaringen op en gaat er naar handelen.Als het kind ongeveer 3 jaar is ontdekt het zijn eigen wil en dan probeert hij te gaan uitvinden wie hij zelf is en wat het effect op zijn omgeving is als hij zich laat gelden. Hij zal gaan 'nee' zeggen tegen zijn ouders en leert dat er grenzen zijn, dat niet alles kan en dat hij zelf dingen kan gaan bepalen. Als ouders hier op een positieve manier mee omgaan krijgt het kind zelfvertrouwen en weet het zich veilig. Dan durft het kind ook allerlei nieuwe dingen te gaan ontdekken. Het gaat er niet om, dat het kind maar krijgt wat het wil, maar dat ouders ingaan op de behoeften van het kind. Als ouders begrijpen wat het kind bedoelt met zijn gedrag dan voelt het kind zich veilig. Dan kan het ook beïnvloed worden. De basis is vertrouwen en liefde, zodat het kind weet, dat ouders van hem houden en het goede met hem voor hebben.
Door dit vertrouwen in ouders voelt het kind zich veilig en is de wereld om hem heen niet beangstigend, maar is het juist een uitdaging om van alles te gaan ondernemen. Ouders zullen dit stimuleren en begeleiden. Dan leert het kind zijn eigen gevoelens en wensen,maar ook zijn eigen mogelijkheden en beperkingen kennen. Hierdoor ontwikkelen zich zijn eigen karaktertrekken en wordt zijn identiteit gevormd.
Verwaarlozing en identiteisontwikkeling
Als er geen of niet voldoende interactie is tussen ouders en het kind en ouders gaan niet goed in op de behoeften van het kind, dan zal hij zich niet veilig voelen en wordt de omgeving en mensen hem niet vertrouwd. Hij zal de wereld om hem heen als beangstigend ervaren en niet als uitnodigend om te gaan spelen en ontdekken. Vaak doet het nog wel iets om aandacht te vragen, zoals huilen, zeuren of overal hulp om vragen en het verspilt zo zijn energie, die een ander kind gebruikt om de wereld te ontdekken. Het kind weet niet waar het aan toe is, de wereld is chaotisch en dat roept angst op. Dit kan leiden tot stilstand van de normale ontwikkeling, want angst werkt verlammend.Een emotioneel verwaarloosd kind kan kan opvallend of extreem gedrag gaan vertonen. Maar ook het idee niets te kunnen of niets waard te zijn zal de boventoon gaan voeren in het gedrag. Als het kind de boodschap van zijn ouders meekrijgt, al is het onbewust, jij bent niets waard, dan zal het kind die overtuiging meenemen en tot zijn eigen overtuiging maken. Dit heeft grote gevolgen voor zijn gedrag en identiteitsontwikkeling. Het zijn de kinderen waarvan men zegt: je krijgt geen vat op hen, alles lijkt van ze af te glijden, niets lijkt hen wat te doen, kinderen met weinig eigenheid, passief of juist erg agressief, of kinderen met een zeer laag zelfbeeld.
Samenvatting
Het is van groot belang, dat ouders vanaf het begin ingaan op de specifieke behoeften van het kind, want het zijn de eerste ervaringen, die het kind opdoet in zijn leven en zijn de basis, waardoor hij zich verder zal ontwikkelen. Het kind leert over zichzelf te denken en met andere mensen om te gaan, zoals de ouders met hem omgaan. Wordt er geen goede basis gelegd, dan kan er weinig tot niets groeien en zal het kind zich niet kunnen ontplooien tot wie hij zou kunnen zijn.Gerelateerde artikelen
De gevolgen van psychische mishandeling en verwaarlozing Kinderen die in hun jeugd psychisch mishandeld zijn of emotionee…Hechting: (on)veilig gehechte kinderen Hechting is een onderwerp dat gaat over de emotionele band die een baby/jong kind…
Psychische kindermishandeling herkennen Psychische kindermishandeling kan mensen voor het leven tekenen. Bij vroeg ingrij…
Psychische mishandeling: wat is psychische mishandeling? Psychische mishandeling bij kinderen heeft vaak grote gevolgen.…
Problemen in het eerste levensjaar van de baby Hechting, voeden en het slapen van de baby zijn problemen die het meest vo…
Reageer op het artikel "Emotionele verwaarlozing en identiteitsontwikkeling"
Kenneth, 19-01-2012 15:10
Ik ben het zat. Zat met al die oppervlakkige relaties. Ik ben het zat om het nodig te vinden om steeds maar met vrouwen het bed te delen. Ik ben het zat om steeds maar naar vrouwen te kijken en me af te vragen of dat het neukbaar is of niet. Ik ben het zat om te doen als of ik geinterseerd in iemand ben. Ja ik ben het zat om mensen voor de gek te houden en om te spelen met gevoelens. Ik ben het zat om vrouwen waarmee ik een relatie heb niet volledig te kunnen vertrouwen omdat ik het gevoel heb dat ik dat zelf ook niet ben. Ik ben het zat om smsjes van vrouwen te beantwoorden waar ik eigelijk geen zin in heb, maar omdat ik het bed met ze heb gedeeld ik dan het gevoel heb dat ik ze iets verschuldig ben. Ik ben het zat om steeds maar het gevoel te hebben iemand zwanger te hebben gemaakt of misschien wel een ziekte heb opgelopen. Ja ik ben het zat, ik ben mezelf zat ik wil veranderen. Ik wil mezelf veranderen. Ik wil mijn leven veranderen, ik wil mijn denkwijzen veranderen. Je kunt je leven helen was het boek van Louise Hay die ik tegenkwam toen deze gedachtens over mijzelf tot mij kwamen. Ik moet zeggen na het te hebben gelezen van dit boek ben ik een stuk dichter bij mezelf gekomen en de waarschijnlijke oorzaak van mijn levenspatroon te weten gekomen. Al moet ik erbij zeggen dat er nog veel onzekerheid bij me heerst. Maar soms liggen zaken buiten onze macht. Maar als God ziet dat ik berijd ben om te werken aan mijn probleem en er bewust van ben dan zal hij zich over mijn ontfermen en mij daarbij helpen Amen.
Lyn, 17-01-2012 00:29
Het ergste is dat de gevolgen van mishandeling en verwaarlozing vaak vele generaties doorwerkt. Ik zelf ben dochter van een moeder die in haar jeugd fysiek, emotioneel en psychisch mishandeld werd en heb indirect hierdoor ook mijn gedeelte gehad. Over mijn oma kan ik weinig goeds zeggen dan dat ze toen ze dement was uiteindelijk wel een aardig mens werd. Ze minachtte ongeveer iedereen om haar heen en had geen enkele moeite die minachting te tonen, zonder maar vijf seconden te blozen. Mijn moeder heeft veel te lijden gehad. Slaan met pook van de open haard, vernederingen, wanneer maar mogelijk wegsturen naar coloniehuizen zogenaamd om aan te sterken. Voor mijn eigen ogen terwijl ik nog kind was werd haar verteld dat ze er nooit had mogen zijn. Dat als abortus toen mogelijk was geweest ze er niet was geweest. Dat ze een rotkind was en nooit beter was geworden en het een god's wonder was dat ze een man zo gek had gekregen met haar te trouwen. Oma was een tiran en harteloos wezen van de ergste orde .Dit heeft ook enorm veel inpakt gehad op mijn eigen jeugd. Mijn moeder besloot dat ze het anders ging doen. Zijn zou wel liefde geven en haar kinderen zouden wel blij zijn met hun moeder. Helaas, de bedoeling (weet ik nu) was goed maar ook zo frustrerend. Nooit mocht ik weerwoord geven want zij deed het allemaal zo goed voor ons (geloofd ze ook echt) ieder verzet, iedere keuze voor mezelf werd een keuze tegen haar want zij deed alles voor ons. Weerwoord/eigen mening leverde dus een enorme lading krenking op wat maakte dat ze mij en mijn zus stelselmatig (dagelijks)vertelde dat we zo'n ondankbare wezens waren die haar inspanningen niet waardeerden, en ze hoopte dat wij net zo'n ondankbare lastige kinderen kregen als wij waren. Ondertussen bleef ze ploeteren om van oma te horen dat ze wel geliefd was, iets wat nooit lukte. Ieder bezoek aan oma was genoeg voor drie weken drama in huis met een moeder die de zin van het leven niet inzag en dreigde met zelfmoord. Vele keren hebben we als kind gesloofd in huis en alles gedaan in de hoop haar blij te maken. Haar therapeut gespeeld want het idee dat ze zelfmoord zou plegen hing als een zwaard boven ons hoofd. Helaas was het gat geslagen door gemis aan liefde zo groot dat niemand dat ooit op reeele manier kon vullen. Mijn vader niet ( Helaas twijfel ik nog erover of hij de nobelprijs voor de vrede verdiend, of dat hij gewoon te zwak was om te vertrekken of voor ons op te komen) wij als kinderen niet en werd ook bij anderen de uiting van geluk door haar ervaren alsof mensen haar hiermee wilden laten zien hoe minderwaardig zij was Waarbij ze niet naliet om met name mij (mijn zus heeft een licht verstandelijke beprking)naar haar kant te trekken en te gebruiken als medestander in de strijd tegen die boze buitenwereld en volgens haan niet genoeg liefhebbende vader Tot mijn 25ste dacht ik dat hij totaal niets om me gaf door haar verhalen want hij trok zich terug en leek daarin te bevestigen.. Veel heb ik zelf inmiddels een plaats kunnen geven. Geconditioneerd in rol als hulpverlener/ondersteuner van mijn moeder ben ik zoals zo vaak gebeurd een opleiding in de hulpverlening gaan doen want ik moest van mezelf de zwakkeren helpen. Tijdens deze opleiding werd bevestigd wat ik inmiddels wel vermoede en dat is dat onze jeugd echt niet normaal was. Na vele tranen en de nodige fouten en "dipjes" later kan ik zeggen dat ik veel een plaats heb kunnen geven. Hiervoor is wel een verhuizing naar de andere kant van het land nodig geweest. Ik heb nu goed contact met haar want sinds oma overleden is, is ze naar mij toe een stuk beter. Het is en blijft altijd het kleine gekwetst kind maar het is hanteerbaar, voor mij. Met mijn vader heb ik medelijden, want hij is nu door beginnende alheimer te zwak om zich te verdedigen en is de nieuwe last in haar leven. Ik weet dat ze niet anders kan dus ben niet boos op haar. Zelf ben ik een wandelende ramp in relaties. Het kleine kind dat geen ruimte in mocht nemen en niets mocht vragen leeft/leefde nog te sterk in mij. Het gevoel niemand tot last te mogen zijn. Ik belande dan ook telkens in relaties met mannen die mij nodig hadden en zelf weinig ruimte voor geven hadden. Helaas met grote gevolgen Met mijn laatste ex heb ik een zoontje. Hij verleden van verwaarlozing en mishandeling en na geboorte van mijn zoontje herhaald de geschiedenis zich. Het is alsof ik een kind met mijn moeder heb alleen heeft hij zich fysiek ook niet in de hand naar mijn zoontje toe. Ik zie hem ploeteren want geloof best dat hij zijn best doet het goed te doen. Alleen het moet nu stoppen!!! k ben nu op het punt beland dat mijn hele ziel roept, niet nog een keer!!!! niet nog een generatie!!!! De relatie is verbroken en momenteel ziet hij ons zoontje onder professioneel toezicht en dat gaat goed. Alleen het inzicht bij hem ontbreekt dus hij wil meer, en kan nu niet anders dan vechten als een leeuwin om mijn kind wel een veilige onbezorgde jeugd te geven voor hoeverre dit maar mogelijk is. Ik trek aan de bel waar ik maar kan voor hulp want ben bang voor blinde vlekken en dat ik zelf het gedrag van mijn moeder herhaal. Gelukkig gaat het nu goed met mijn zoontje en is het wel een vrolijk manneke die lekker eigenwijs is en genoeg zelfvertrouwen beeft. Ik hoopt dat ik hem genoeg kan geven zodat hij dit behoudt. relaties durf ik nu niet aan want mijn sensor voor wie wel en niet goed voor mij is, is duidelijk slecht ontwikkeld en een slechte keuze voor mezelf is één ding, maar betrek hier wel een kind in. Daarbij pas ik er inmiddels voor om nog een keer een "kind" te verzorgen dat inmiddels al dertig jaar of ouder is Mogelijk in de toekomst een keer een nieuwe man , als ik iemand tegenkom die ons belangrijk genoeg vindt om ons de kans te geven om rustig stapje voor stapje te leren wat een normale relatie is. Kort samengevat... kindermishandeling heeft nog veel meer inpakt dan dat éne ongelukkige kind. Het is als een ziekte die vaak vele generaties infecteert. Ik kan dan ook echt huilen voor alle kinderen waar niet ingegrepen wordt, waar niemand voor opkomt en waar instanties vaak te bang zijn om in te grijpen omdat ze niet genoeg blauwe plekken zien.
Jean Louis Becker, 02-12-2011 12:44
In het kader van mijn wijkagenten opleiding kwam ik op dit artikel terecht. Ik was namelijk op zoek naar de gevolgen van verwaarlozing op de ontwikkeling van een kind. Het is me nu duidelijk hoe groot deze gevolgen kunnen zijn en vind het heel moedig en knap dat jullie dit zo hebben verwoord. Alleen dat lijkt me al een stap in de goede richting. Ik wens jullie veel wijsheid en kracht om dit een plek te geven.
Sonja, 25-07-2011 02:47
Mijn vader is er nooit voor ons geweest. Hij was altijd met andere vrouwen en kwam af en toe langs voor mijn jongere broertje. Mijn moeder was gek op mijn oudere broer en dat mn vader vreemdging en gokverslaafde was kwam door mij. Ik heb zolang ik mezelf ken thuis moeten poetsen, helpen met koken boodschappen doen etc. Ook werd ik zwaar mishandeld omdat ze boos was op andere mensen. Ik werd geslagen met de metalen buis van de stofzuiger. Omdat mijn moeder me niet verzorgde werd ik ook nog eens op school gepest omdat ik stonk. Daarnaast ben ik misbruikt door een familielid die misbruik maakte van mijn eenzaamheid. Ik heb vanaf mijn 15 e moeten werken omdat ik volgens haar niet slim genoeg was om te studeren. Rond mijn 13e kwam mijn vader weer thuiswonen en ook hij sloeg me redenloos. Het werd met de dag erger ze sloegen, spuugden en scholden me uit voor h**r, zelfs bij andere mensen. Iedereen was altijd beter en slimmer en ik kreeg overal de schuld van. vaak mocht ik niet naar school omdat ik andere familieleden moest helpen met poetsen. Al het geld dat ik verdiende moest ik aan hun geven. Met mijn broers heb ik altijd een goede band gehad ze zijn vaak voor me opgekomen maar niets hielp. De rest van de familie was hiervan op de hoogte maar nooit heeft iemand er iets van gezegd, erger nog ze hebben me uitgelachen. Het slaan is rond mijn 21e opgehouden maar het schelden, beledigen en verwaarlozen speelt nog steeds. Ik ben inmiddels 29 ben getrouwd, gelukkig en heb een hele goede baan. Ik heb een dochtertje van 1 jaar waar ik ontzettend veel van houd maar door alles wat ik heb meegemaakt durf ik haar nergens achter te laten, ook niet bij mijn man. Ik ben zo bang dat ze haar wat gaan aandoen. Ik dacht dat het beter met me ging maar ben er achter dat ik gewoon levenslang heb. Soms wil ik er samen met mijn dochter een einde aan maken, maar dan ben ik niets minder dan mijn moeder.. Stiekem verlang ik nog steeds naar de liefde van mijn ouders...
Janneke, 14-07-2011 17:07
Ik ben zelf ook verwaarloosd. Mijn ouders spelen naar de buitenwereld altijd mooi weer, daarmee halen ze het bloed onder mijn nagels vandaan. Maar op intellectueel gebied ben ik verwaarloosd, nooit speelgoed en dergelijke nooit steun voor school en niet mogen studeren. Mijn ouders hebben zelf een geschiedenis van verwaarlozing en ze kampen met een minderwaardigheidscomplex ze zijn zogezegd op zichzelf en schuw voor anderen en durven niet met 'stadse mensen' om te gaan. Ze keurden het ook af dat ik ben gaan studeren en in de stad ben gaan wonen, ze zijn nog nooit op bezoek geweest 'moet je maar hier blijven' zeggen ze. Dit is niet alles, ze hebben me sociaal en emotioneel verwaarloosd altijd afkeuring, anderen waren beter, nooit getroost, altijd negatief bekritiseren, intimideren, afstompen, etc ze zijn ook gedesillusioneerd en het zijn energie vampieren en ben daarom liever niet meer samen met ze. Ik ben zo geirriteerd dat ze me psychoses heb ontwikkeld en ptss, ik heb altijd al ADD en TS gehad en ze hebben nooit hulp voor me gevragen. Zo dit wilde ik even kwijt. Als u dit leest, bezint eer ge met kinderen begint. want schokkend veel mensen zien ze als bezit verlengstuk van hun huis auto caravan of gewoon als pop in een poppenkast. Het is niet vanzelfsprekend om kinderen te hebben en je moet er heel erg veel doen je leven lang.
Deepee, 14-05-2011 12:28
Toen ik 33 jaar oud was werd mijn moeder gediagnosticeerd met ADHD/HFA (hoogfuntionerend autisme). Vanaf die tijd zijn de puzzelstukjes op hun plaats gaan vallen. Zelf heb ik geen autisme maar wel een hechtingsstoornis (o.a.) waardoor ik al jaren in therapie ben (veel last van depressies). Omdat mijn moeder autisme heeft, heeft ze mij verwaarloosd op emotioneel gebied. Verwaarloosd en mishandeld, zo klein als ik was. Mijn vader was een dominante man en was er ook niet voor mij. Mijn moeder lachte me uit, vernederde me, zette me voor schut waar anderen bij waren, begreep me niet en kon me ook niet begrijpen, dacht altijd eerst aan zichzelf, legde haar problemen op mijn bordje en manipuleerde me zo dat ik ging bemiddelen tussen haar en mijn vader als zij weer eens ruzie hadden. Veiligheid heb ik nooit gekregen waardoor ik een heel negatief zelfbeeld heb ontwikkeld. Inlevingsvermogen en empathie zijn helaas ook dingen die mijn moeder niet kende. Ze heeft me heel vaak laten stikken op de momenten dat ik haar het hardst nodig had. Mijn vertrouwen in anderen is nooit 100%, ik blijf altijd wantrouwend waardoor het moeilijk is om sociale contacten aan te gaan en te onderhouden.
Nog steeds blijf ik hopen dat ik ooit krijg van mijn moeder wat ik altijd gemist heb. Ondanks dat ik weet dat dat NOOIT gebeuren zal. Ik voel me klein, waardeloos, onbelangrijk, in de steek gelaten, eenzaam, kwetsbaar en heb veel last van zelfhaat. Het laatste omdat ik van mijn ouders altijd het gevoel kreeg dat alles dat gebeurde en verkeerd ging mijn schuld was. Nu weet ik inmiddels beter maar hetgeen dat verwoest is is niet meer terug op te bouwen.
Kitty van der Vegt, 28-02-2010 12:47
Hallo Allemaal,
Ik ben zelf ook heel erg emotioneel en ook geestelijk mishandeld en emotioneel verwaarloosd en mishandeld. Ik moet ermee leren omgaan maar het is heel erg moeilijk de gevolgen zijn vreselijk. Ik had een paar trauma's en ben onder behandeling van een psycholoog geweest, het heeft wel geholpen, ik kan het nu een plaatje geven. Familie zien en horen we ook nooit. Ik zit er niet op te wachten het zijn vreselijke mensen. Mijn"moeder"is ook geestelijk en heel erg gevaarlijk ziek. Ze wil zich niet laten helpen want er is niks met haar aan de hand, ze wil het nooit erkennen. Het is een heel gemeen en vreselijk en verschrikkelijk mens die haar straatje schoon veegt en alles omdraait in haar eigen voordeel. Ik moest haar ook los laten anders ging ik met mijn gezin er onder door. Er is heel veel gebeurd ik heb heel veel mee gemaakt en ook dingen die je niet kunt vergeven omdat ze daar te erg voor zijn.mijn vader was een ware tiran een tweede Hitler. hij las ook altijd oorlogsboeken voordat hij ging slapen. Ik ben en word overal buiten gesloten. Ik ben verstoten en aan mijn lot over gelaten mijn leven lang. Het is een wonder dat ik nog leef zo erg was het. Ik tel niet mee en ik hoor er niet bij. Dat is altijd al zo geweest. Ze hebben mij ook nooit geaccepteerd. mijn vader heeft mijn hele leven lang de grond in getrapt met alle gevolgen van dien.Ik heb nou een beter leven gelukkig.
Groetjes van Kitty van der Vegt.
Vera, 17-02-2010 11:59
Bovenstaande informatie gelezen hebbende las ik de reacties eronder en trof me de reactie van Dee. Vanuit mijn persoonlijke ervaringen ben ik jaren geleden op zoek gegaan naar een manier om met mijn eigen eenzaamheid en angsten om te gaan. Na e.e.a. te hebben onderzocht en erachter gekomen te zijn dat praten over inderdaad maar kortstondig en oppervlakkig helpt, kwam ik terecht bij een Gestaltherapeut. Gestalttherapie is geen praattherapie maar werkt vanuit de ervaring; het doorleven van gevoelens en ervaringen om gevoelsstromen weer op gang te krijgen, onaffe zaken af te ronden en afgerond achter je te laten en zodoende weer de ruimte te voelen verder te kunnen.
Het heeft mij erg geholpen om mezelf te ontdekken en mijzelf te gaan waarderen en te ondersteunen, als het ware "mijn eigen goede ouder" te worden".
Vera.
Jasper Hoogeboom, 22-01-2010 17:39
Je hoeft geen psychosociaal therapeut te zijn om dit soort conclusies te kunnen trekken, gewoon een kwestie van logisch nadenken.
Dee, 21-11-2009 19:06
Ik ben als kind emotioneel verwaarloosd, niet in heel erge mate maar toch... Gevoelens mocht ik bijna niet uiten en mijn ouders waren afstandelijk. Als ik me slecht voelde en moest huilen, zei mijn moeder altijd 'loop je weer te janken'. Ik had als kind een slecht zelfvertrouwen en nu nog steeds. Ik heb veel last van faalangst en spanningen/stress. Een aantal jaren geleden heb ik een zelfmoordpoging gedaan in de hoop dat daar liefdevolle aandacht op zou volgen, maar mijn moeder was alleen maar zeer boos om wat haar was aangedaan. Nu ik een twintiger ben, blijf ik verlangen naar het hebben van ouders. Het liefst zou ik weer klein willen zijn en bij ze weg willen kruipen en 'gezien' en geknuffeld willen worden. Ik word continu verliefd op oudere mensen in de hoop dat ze dat stukje veiligheid en warmte kunnen bieden die ik als kind gemist heb. Ik wil zelf geen kinderen omdat ik bang ben dat ik ze niet genoeg liefde en aandacht zou kunnen geven, omdat ik dat zelf niet gehad heb. Verwaarlozing schijnt zichzelf door te geven. Als je zelf niet 'gevoed' bent, kun je anderen ook niet voeden. Of in ieder geval niet zodanig als zou moeten, denk ik. Ik voel me emotioneel nog eigenlijk een klein kind en voel nog vaak de diepe pijn van de afwijzing. Mijn ervaring is dat alleen erover praten niet helpt, want ik heb al veel therapie gehad. Ik heb het gevoel dat de pijn en onzekerheid alleen weg kunnen gaan door de kans te krijgen de liefde en geborgenheid alsnog te ontvangen en zo te kunnen 'helen'. Maar het vinden van 'ouders' is echt heel moeilijk als je zelf al volwassen bent.
Martine, 04-10-2009 13:49
Het blijft me achtervolgen. Keer op keer wordt ik ermee geconfronteerd. Ik lijd aan PTTS en probeer er nu iets aan te doen. Ik heb geleerd te vechten en niet op te geven!
Chris van Loenen, 08-11-2008 19:15
Heel vervelend..het achtervolgt m'n leven met het hebben van een relatie...keer op keer
Bronnen en referenties
- Piet Weisfelt. Nestgeuren.
- Frank C. Verhulst. De ontwikkeling van het kind