InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Kinderen > Emotionele verwaarlozing en identiteitsontwikkeling

Emotionele verwaarlozing en identiteitsontwikkeling

Emotionele verwaarlozing en identiteitsontwikkeling Als je het hebt over een verwaarloosd kind, dan kan dat van alles betekenen. Al snel heb je het dan over te weinig voeding, aandacht of verzorging. Wat betekent het voor een kind om te weinig aandacht te krijgen, niet geliefd te worden of alleen gelaten te zijn?Wat is emotionele verwaarlozing en wat zijn de gevolgen voor de verdere ontwikkeling? Als pleegmoeder heb ik dagelijks met de gevolgen van verwaarlozing te maken: angst, wantrouwen in volwassenen en weinig eigenheid.

Wat is hechting?

Emotionele verwaarlozing grijpt diep in in de ontwikkeling van een kind tot mens. Een kind verzorgen is te leren. En ook pedagogisch goed omgaan met een kind kan geleerd worden. Maar is dat genoeg? Een kind doet niet automatisch wat de opvoeder wil, maar zal alleen luisteren als het voelt, dat de opvoeder het goed met hem meent en van hem houdt. Een kind merkt het direct als je alleen maar iets vraagt, omdat het jou goed uitkomt of omdat je het kind niet in je buurt wilt. Een emotionele band tussen ouder en kind is echter voorwaarde voor een veilige en stabiele opvoeding en daardoor ook de belangrijkste voorwaarde voor de ontwikkeling van kind tot mens. Dit wordt ook wel hechting genoemd.

Hoe onstaat een emotionele band tussen de ouder en het kind?

Een baby is in alles afhankelijk van degene, die voor hem zorgt. Van groot belang is de manier, waarop deze zorg geboden wordt. Hoe beter ingegaan wordt op de behoeften van het kind, hoe nauwer de band wordt tussen de ouders en de baby. Hoewel een baby niet kan vertellen wat hij zodig heeft, voelt hij zeker wel wat er met hem gebeurt en of de ouders blij zijn met hem. Hij raakt gewend aan de manier, waarop ze met hem omgaan, praten en knuffelen, maar ook, dat de ouders ingaan op zijn huilen en lachen. Dit is een belangrijke wisselwerking tussen ouders en de baby en hierdoor ontstaat er een emotionele band tussen hen, ze hechten zich aan elkaar. Hij merkt ook, dat ze blij zijn met hem en hem aanmoedigen om dingen vast te houden, te spelen en om dingen zelf te doen. Dit geeft het kind vertrouwen in zichzelf en in de ouders. Hierdoor durft hij zich te ontwikkelen.

Als er geen hechting ontstaat

Wat gebeurt er als de baby veel aan zijn lot wordt overgelaten, als de ouder niet beschikbaar is of niet op zijn behoeften ingaat? Dan mist hij de interactie tussen zijn ouders en hem, maar ook de bijbehorende positieve gevoelens. De kern van het mens-zijn wordt niet gevoed. Er gaat iets ontbreken aan het wezenlijke dingen van het menszijn. Het kind ontwikkelt zich wel lichamelijk en verstandelijk, maar niet gevoelsmatig. Het krijgt steeds minder vertrouwen in de volwassenen, maar ook in zichzelf. Als het honger heeft en huilt, komt er niemand en als het huilt, omdat het getroost wil worden, laat men hem alleen. Huilen helpt dus niet. Al snel ontwikkelt zo'n kind zich anders dan andere kinderen of het stopt met ontwikkelen uit angst voor de wereld om hem heen.

Ontstaan van identiteit

Identiteit bezitten betekent: zelf iemand zijn, uniek met al je mogelijkheden. Je wordt iemand door alle eigenschappen, die je hebt, maar ook door alle ervaringen, die je hebt opgedaan in je jeugd. Ervaringen spelen een grote rol, want die zijn je eigen geworden en daar gedraag je je naar.Het belangrijkst van die ervaringen is: hoe zijn je ouders met je omgegaan? Omdat het kind zo nauw verbonden is met zijn ouders en de dagelijkse wisselwerking. Het slaat positieve en negatieve ervaringen op en gaat er naar handelen.

Als het kind ongeveer 3 jaar is ontdekt het zijn eigen wil en dan probeert hij te gaan uitvinden wie hij zelf is en wat het effect op zijn omgeving is als hij zich laat gelden. Hij zal gaan 'nee' zeggen tegen zijn ouders en leert dat er grenzen zijn, dat niet alles kan en dat hij zelf dingen kan gaan bepalen. Als ouders hier op een positieve manier mee omgaan krijgt het kind zelfvertrouwen en weet het zich veilig. Dan durft het kind ook allerlei nieuwe dingen te gaan ontdekken. Het gaat er niet om, dat het kind maar krijgt wat het wil, maar dat ouders ingaan op de behoeften van het kind. Als ouders begrijpen wat het kind bedoelt met zijn gedrag dan voelt het kind zich veilig. Dan kan het ook beïnvloed worden. De basis is vertrouwen en liefde, zodat het kind weet, dat ouders van hem houden en het goede met hem voor hebben.

Door dit vertrouwen in ouders voelt het kind zich veilig en is de wereld om hem heen niet beangstigend, maar is het juist een uitdaging om van alles te gaan ondernemen. Ouders zullen dit stimuleren en begeleiden. Dan leert het kind zijn eigen gevoelens en wensen,maar ook zijn eigen mogelijkheden en beperkingen kennen. Hierdoor ontwikkelen zich zijn eigen karaktertrekken en wordt zijn identiteit gevormd.

Verwaarlozing en identiteisontwikkeling

Als er geen of niet voldoende interactie is tussen ouders en het kind en ouders gaan niet goed in op de behoeften van het kind, dan zal hij zich niet veilig voelen en wordt de omgeving en mensen hem niet vertrouwd. Hij zal de wereld om hem heen als beangstigend ervaren en niet als uitnodigend om te gaan spelen en ontdekken. Vaak doet het nog wel iets om aandacht te vragen, zoals huilen, zeuren of overal hulp om vragen en het verspilt zo zijn energie, die een ander kind gebruikt om de wereld te ontdekken. Het kind weet niet waar het aan toe is, de wereld is chaotisch en dat roept angst op. Dit kan leiden tot stilstand van de normale ontwikkeling, want angst werkt verlammend.

Een emotioneel verwaarloosd kind kan kan opvallend of extreem gedrag gaan vertonen. Maar ook het idee niets te kunnen of niets waard te zijn zal de boventoon gaan voeren in het gedrag. Als het kind de boodschap van zijn ouders meekrijgt, al is het onbewust, jij bent niets waard, dan zal het kind die overtuiging meenemen en tot zijn eigen overtuiging maken. Dit heeft grote gevolgen voor zijn gedrag en identiteitsontwikkeling. Het zijn de kinderen waarvan men zegt: je krijgt geen vat op hen, alles lijkt van ze af te glijden, niets lijkt hen wat te doen, kinderen met weinig eigenheid, passief of juist erg agressief, of kinderen met een zeer laag zelfbeeld.

Samenvatting

Het is van groot belang, dat ouders vanaf het begin ingaan op de specifieke behoeften van het kind, want het zijn de eerste ervaringen, die het kind opdoet in zijn leven en zijn de basis, waardoor hij zich verder zal ontwikkelen. Het kind leert over zichzelf te denken en met andere mensen om te gaan, zoals de ouders met hem omgaan. Wordt er geen goede basis gelegd, dan kan er weinig tot niets groeien en zal het kind zich niet kunnen ontplooien tot wie hij zou kunnen zijn.

Lees verder

© 2008 - 2018 Yellow, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden. Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Gerelateerde artikelen
De gevolgen van psychische mishandeling en verwaarlozingDe gevolgen van psychische mishandeling en verwaarlozingKinderen die in hun jeugd psychisch mishandeld zijn of emotioneel verwaarloosd kunnen voor het leven getekend zijn. Zij…
Hechting van kinderen zorgt voor een goede opvoedingsrelatieHechting van kinderen zorgt voor een goede opvoedingsrelatieDe periode vanaf de geboorte tot aan het zesde jaar van het kind is de meest kwetsbare periode in een mensenleven. In de…
Psychische kindermishandeling herkennenPsychische kindermishandeling herkennenPsychische kindermishandeling herkennen is nog niet zo eenvoudig. Omdat kinderen vaal loyaal naar hun ouders zijn, zulle…
Psychische mishandeling: wat is psychische mishandeling?Psychische mishandeling: wat is psychische mishandeling?Psychische mishandeling bij kinderen heeft vaak grote gevolgen. Maar wat is psychische behandeling en hoe ziet psychisch…
De kale feiten over kindermishandelingDe kale feiten over kindermishandelingUit recent onderzoek blijkt dat er per jaar, alleen al in Nederland, meer dan 100.000 kinderen mishandeld, verwaarloost…
Bronnen en referenties
  • Piet Weisfelt. Nestgeuren. Frank C. Verhulst. De ontwikkeling van het kind

Reageer op het artikel "Emotionele verwaarlozing en identiteitsontwikkeling"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Gerard, 10-04-2017 08:05 #41
Dag, heb zelf veel kleerscheuren door verwaarlozing en getreiter, ik was thuis een nakomertje en het zwarte schaap. Ben 61 en deed al veel therapie zowel ambulant als klinisch (bv. TA-therapie, PRI, CBT, emotioneel lichaamswerk). Deed in contact altijd lief en aardig tegen mensen, angstig braaf en snel meepraten om erbij te mogen horen (codependent gedrag, daar herken ik veel van). Brak vorig jaar met mijn pesterige familie en durf nu eindelijk (voorzichtig) kwaad worden en grenzen te trekken. Voel me ook superonzeker en vaak bang voor contact, leeg en zwalkend door zoveel vrijheid.

Wat moet ik nou doen? Er is ook verdriet om het gemis en de desillusie van onder ogen moeten zien dat alles voor niets was, dat mijn eeuwige gesloof niets opleverde. Ook schaamte om het verraad van je eigen familie, een huis waar met plezier werd gepest. Ik ben weer extra actief op zoek naar inzicht en praktische raad en wil meer dan ooit weten wat helpt echt?! Lees de afgelopen 2 dagen reviews op amazon.com en goodreads.com en een boek dat er volgens de lezers uitspringt is "Complex Trauma" van Pete Walker uit 2014. Misschien een tip? Lezers zijn sterk onder de indruk ( "dit gaat over mij", "ik ben verbluft", "beste boek op dit gebied") geen opgeklopte verhalen maar goed gemotiveerde eensluidende reacties, lezers zijn helder in hun uitleg waarom het boek zo goed is en echt helpt. Ik heb het gisteren besteld op ebay.co.uk voor E22.- incl. verzending. Geluk gewenst met jullie zoektocht waarde collega's, mvg. Gerard.

Jos, 16-06-2016 09:30 #40
Maar wat als je als kind 19 jaar (mijn moeder stierf toen ik 4 j was) lang emotioneel verwaarloosd, mishandeld bent geweest, waardoor je wat identiteitsontwikkeling betreft met zeer veel leegtes achter blijft? Wat als je vreugdecentrum leeg is (cfr Kinderpsycholoog Jim Wilder). Wat als je zaken zoals liefde, genegenheid, tederheid, knuffels, vriendschap nauwelijks hebt meegemaakt? Je weet totaal niet hoe je die moet invullen want je kent ze nauwelijks. Toen ik op 19 jaar van huis weg ging kwam ik in een wereld terecht waar ik compleet verloren liep. Nu ben ik 62 en loop nog steeds verloren. Steeds word ik geconfronteerd met: wat is liefde (in de brede zin van het woord), wat is vriendschap, wat is genegenheid, hoe voelt een knuffel aan? Hoe vul je al die leegtes op? Met al die leegtes overleef ik, er is totaal geen levensvreugde. Ik heb al menig therapeut geconsulteerd. Ik kan er met hen wel over praten maar niemand weet raad. Ik verslind boeken over schade en hoe men ermee omgaat maar geen boeken over leegte en hoe men ermee omgaat.

Chantal, 05-06-2016 02:24 #39
Ik wil graag weten in hoe ver t mensen in t huidige leven.beïnvloed. Bij mij is alles in me leven mislukt me ontwikkelING heeft stil.gestaan en.loop nog achter heb geen gezin.relatie daar speelt t ook in bang om.te binden en.afwijzing en voel.me niet veilig kreeg en nog benauwd als mensen.te dicht op.me zitten of wat van me willen en.zoekende naar mezelf nog last van angt depressie leven zinloos zonder familie
Ik kan t niet uitpraten met moeder die wil niet en.zus ook niet. Voel me nog vaak t behoeftige meisje
Ben heel erg beschadigd voor t leven
Het beïnvloed dagelijks t heden.hoe gaan jullie hier mee om? Hebben jullie speciale therapie gevolgd? Meer met gevoel.want veel.therapie is rationeel.bagatelliseren
Graag hoor ik van jullie. Groet chantal

Lene, 28-04-2016 13:42 #38
Marina, ondanks haar zeer oppervlakkige en onbegrijpende reactie Saskia heeft ergens wel een punt: je bent nu verantwoordelijk voor jezelf, dus ga ik therapie en pak het aan. Tuurlijk heeft dit ons getekend en kwijt raak je dit nooit. Maar blijven hangen erin (zonder te werken aan jezelf) is niet goed. Volgens mij bedoelt ze het goed! :)

De Kreek, 30-01-2016 19:11 #37
In mijn ogen ben ik vroeger emotioneel verwaarloosd. Daar komt nu op latere leeftijd mijn persoonlijkheid vandaan. Het is triest, nu besef ik het, maar eerder begreep ik niet waarom ik zo was. Gelukkig heb ik een groot aanpassingsvermogen ( nu althans, omdat ik eindelijk besef waar het vandaan komt. Mijn ouders waren goede mensen, maar niet echt aandacht naar de kinderen toe, we moesten het maar uitzoeken. Geen mishandeling, schulden of drankmisbruik in het spel, niks van dat alles, gewoon goede ouders die niet wisten hoe het moest. Alleen maar werken, werken en nog eens werken en de rest schoot erbij in. Is niet erg dat werken, dat was vroeger zo, maar totaal geen aandacht voor de kinderen, ja materieel gezien, zodat we goed in de kleren zaten en konden studeren. Petje af, wat dat betreft, maar ik miste de aandacht naar mij toe, het aanhalige, het knuffelige, het, je bent een 'topper' Nooit wat van gemerkt. Ik heb geprobeerd het later anders aan mn kinderen door te geven, volgens mij ben ik daar aardig in gelukt. Ik had denk ik wel capaciteiten, op het voorgezet onderwijs bleek dit wel, maar kreeg nooit stimulans, mn ouders kwamen niet op ouderverenigingen, de schoolprestaties van hun kinderen interesseerden hun niet.
Ik heb nooit een knuffel, schouderklopje of iets van dat alles meegekregen, wij moesten alles zelf uitzoeken, met desastreuse gevolgen. 'Wij wisten niet hoe het moest' Gevolgen: mijn oudste zus is vroegtijdig overleden aan schizofrenie (wil niet meteen zeggen dat dit verband houdt, maar oke), mn broer heeft het ook moeilijk gehad, zat op de universiteit, prima cijfers, hoefde alleen nog maar een stageperiode te doorlopen, maar niet gedaan, gelukkig uiteindelijk goedgekomen. Nu ik, heel mn leven een sociale handicap gehad, ik wist niet precies hoe met mensen om te gaan, een heel groot struikelblok, ik weet niet wat affectie is, ik weet het wel, zeker weten, maar ik kan het niet uiten. Want ik heb het niet geleerd, mijn moeder leeft nog en nu nog zit er 1 hele grote dikke muur tussen ons, afstandelijk, ietwat autistisch wellicht? Ikzelf heb ook zwaar in de problemen gezeten 10 jaar geleden, ik leek wel een jong meisje dat aan Borderline leed, sneed mezelf in de bovenbenen, omdat ik het gevoel had dat ik niks waard was, terwijl mn huidige leven goed op orde was. Nu pas weet ik waar alles vandaan komt, je hechting is niet goed geweest, je bent emotioneel verwaarloosd.

Apie, 16-07-2015 21:40 #36
Beste saskia,
Uiteindelijk, na jaren, nu bijna vijftig jaar, na heel hard gewerkt te hebben aan en met mijzelf, kan ik zeggen dat het gemis, de pijn er altijd zal blijven. En wanneer je denkt dat het voorbij is, komt er een situatie dat je de pijn weer heel hard ziet binnenkomen. Je reactie: Kiezen voor jezelf betekent niet meer Dan elke dag je gemis onder ogen zien en delen met anderen zodat je jou snappen.
sterkte Allen.

Anna, 04-11-2014 21:31 #35
Mijn psycholoog raadde me aan literatuur te lezen over emotionele verwaarlozing en reacties van anderen op artikelen zoals dit artikel. Wat lijkt iedereen er eigenlijk sterk uit te komen als ik zo de reacties lees. En dat is knap. Ik merk wel dat ik zelf meteen mijn eigen situatie bagatelliseer. Mijn moeder is lichamelijk en emotioneel mishandeld en heeft haar gevoel volledig afgesloten. Mijn vader is een hele lieve man, maar nam het altijd voor mijn moeder op. Fysiek heb ik me altijd veilig gevoeld, ik heb dus wel gelukt gehad. Emotioneel niet, ik voelde me alleen. Mijn moeder trok mijn zusje voor, zo vertelden mijn tantes en oma me ook later. Ik was te serieus, een zeurpiet, onhandig en eigenlijk alles wat mijn identiteit betrof, was stom en raar en verkeerd, want anders dan die van mijn moeder. Een knuffel, een compliment, waardering, ik heb het nooit gevoeld. Het is wel goed voor me om dit te delen met mensen die, ieder met eigen ervaringen, zelf emotioneel verwaarloosd zijn, want het is toch eigenlijk niet heel erg geaccepteerd dat je je moeder niet lief vindt. Nogmaals, ik heb veel geluk, ik heb een lieve man, twee gezonde, leuke kinderen en het doet mij ook goed om ze heel veel warmte te geven en zelfvertrouwen. Als je dan van school hoort dat je het zo goed doet als ouder, omdat je kinderen zo open, blij en vol bravoure zijn, dan voelt dat zo goed én dan begrijp je des te minder hoe je moeder met je omging en nog steeds omgaat.

Savannah, 22-06-2014 12:50 #34
Ik heb altijd gedacht dat er iets grondig mis was met mij. Ik kan de gedachte dat de wereld beter af was zonder mij terughalen vanaf mijn elfde levensjaar. En deze gedachte heeft mijn leven diepgaand getekend. In iedere relatie die ik ooit heb gehad, platonisch, professioneel als intiem, kwam ik vrijwel zonder uitzondering terecht in een positie waarin er uiteindelijk misbruik van mij werd gemaakt. En daaruit trok ik dan weer de conclusie dat de wereld inderdaad onveilig was voor mij, en dat er dus iets grondig mis was met mij. Want voor de anderen leek de wereld een veel veiligere plek, en zij waren wel in staat om iets constructiefs, een carrière, een gezin of iets dergelijks op te bouwen. Tot ik leerde dat ik maar beter mijn eigen zwakke plekken moest kennen en beschermen, omdat anderen die mogelijk misbruik van mij willen maken ze wel zeker zouden vinden. Mijn behoefte aan goedkeuring, liefde en aandacht maakten het bestaan van een gelijkwaardige relatie bijna onmogelijk. En nu moet ik leren leven met de wetenschap dat bijna in iedere relatie die ik opbouw op een gegeven moment een enorme angst en een enorm verlangen de kop op zullen steken. En als ik die gevoelens met met mij op de loop laat gaan, maak ik het mijzelf uiteindelijk onmogelijk. Dus ik zal die gevoelens moeten verdragen. En dat is, en blijft heel erg moeilijk. Ik ben 40 jaar, heb nog nooit een langdurige relatie gehad en kinderen zijn voor mij niet meer weggelegd.

Tegen mijn laatste therapeut heb ik wanhopig uitgebracht: "wat heeft het onderzoeken van mijn verlangens in vredesnaam voor zin als het allemaal zo verdrietig en wanhopig voelt?" Zijn antwoord was: "Omdat je er meer mens van wordt".

Het is een schrale troost, maar wel een waarachtige. Ik heb mij te lang laten leiden door het grote gevoel dat het allemaal goed kan komen, en dat heeft mij in pijnlijke situaties gebracht. Ik moet leren het te doen met waarachtige, maar schrale troost.

Voor mijn lotgenoten, ik wens jullie veel liefde toe in jullie zoektocht.

Sterrenbeeld Maagd, 14-04-2014 17:51 #33
Deze tekst is heel herkenbaar en ook helemaal waar. Ik ben als baby in de steek gelaten omdat mijn ouders geen zin hadden in een baby en kwamen me rond mijn vierde jaar opeisen bij mijn tante. Ik heb mij nooit kunnen hechten aan ze. Ook niet omdat ze me weinig tot geen aandacht gaven. En ik kreeg overal de schuld van, kon nooit iets goeds doen in hun ogen. Er werd en word nog steeds letterlijk tegen me gezegd dat ik alleen maar fouten maak. Zij leven volgens oude en achterhaalde tradities, leveren commentaar op alles en op iedereen. En het zijn zogenaamd goede Christenen. Ik heb absoluut niets tegen Christenen, maar zij zijn hypocriet. Zelfs mijn goede vriend die homoseksueel is en ook nog kapper aan huis, is volgens hen een vieze flikker. Maar ondertussen laten ze zich wel door hem knippen. Ik moet het hen altijd naar de zin maken en probeer om geen turbulentie te veroorzaken. Mijn mening heeft er nooit toegedaan. Zulke mensen behoren geen ouders te worden.

Ozzy, 14-04-2014 12:43 #32
Er word 1 ding vergeten dat een UHP bij kinderen sociale en emotionele problemen veroorzaakt die er voorheen niet waren, natuurlijk als kinderen uit een vertrouwde omgeving worden gerukt waar ze liefdevol werden behandeld is er een conflict in hechting die juist word veroorzaakt door dergelijke acties, en dat noemt zich dan een bescherming voor een kind maar in feite word het kind geestelijk mishandeld door de zo genaamde hulpverlening die eigenlijk niet weten hoe ze een probleem moeten oplossen omdat ze gewoonweg geen onderzoek doen naar de oorzaak of een luisterend oor hebben wat er speelt. het draait hier alleen maar om de graaicultuur en daar worden de kinderen als handelswaar voor gebruikt, terwijl de kinderen die echt gevaar lopen het slachtoffer worden door deze blinde idealisme, ik dacht dat de WWII toch een hoop heeft laten zien dat idealisme een slopend effect heeft maar om daar kinderen voor te gebruiken is wel een feit van diepe zwakte.

Marina, 01-04-2014 15:06 #31
Ik wil reageren op Saskia. (16 sept. 2013)
Saskia, het is niet zo simpel dat je alles wat achter je ligt kan vergeten. De gevolgen die je meedraagt, de littekens, bepalen je HUIDIGE leven. Als je door manipulatie iedereen inclusief je zelf verloren ben, dan piep je wel anders. Het contact met mijn kinderen, familie, mijn eigen ik… het is stuk gemaakt via geestelijk misbruik. Manipulatie. Kapot maken. Ik zie dus niet degene van eigen vlees en bloed, ook niet nu ik tientallen jaren verder ben.
Oordeel niet zo makkelijk Saskia, zeker niet over een andermans leed.

Marleen, 09-02-2014 09:54 #30
Zo herkenbaar allemaal, Janet vooral jouw schrijven… en maar proberen te zorgen, te compenseren binnen het gezin, in de hoop dat er harmonie onstaat, tevergeefs… soms overkomt het me in banale situaties, verlegenheid… het kleine meisje dat er beter nooit geweest was ik ben nu 55 jaar, nee Saskia kiezen voor jezelf lost niet alles op, de trauma's doen verder hun werk. We zijn verkeerd geprogrammeerd, spijtig genoeg is een brein geen computer, dan waren de problemen eenvoudiger op te lossen. Warmte onder elkaar dat is wat telt in mijn leven, maar in onze prestatie- en prestigemaatschappij lopen zoveel overlevertjes rond met hun eigen strategieën, soms onderkoelde figuurtjes dat dit bereiken heel erg moeilijk is. Ooit zag ik het grote dan ons eigen gezin, we zijn ervan teruggekomen, we proberen het hier gezellig te maken, en voor mij is dit voldoende.

Janet, 24-01-2014 13:13 #29
Als een hoog sensitief kind emotioneel verwaarloosd is en fysiek geweld heeft ondergaan, op later leeftijd erg introvert is en allerlei overlevingsstrategieën ontwikkelt.
Gevolg depressies, allerlei therapieën doorlopen. Is emotionele eenzaamheid in het heden het gevolg/oorzaak van het ontbreken van de sociale vaardigheden die je normaal gesproken als kind /jeugdige leert? En is het alsnog aan te leren die sociale vaardigheden op latere leeftijd?

hoor graag een reactie.
bvd.

Saskia, 16-09-2013 21:32 #28
Lieve lieve mensen kies toch es voorJEZELF! Zij hebben een aantal jaar van je leven bepaald, maar NU niet meer! Nu doe je het jezelf aan om ongelukkig te zijn om altijd te verlangen naar iets dat niet was ben je blind voor alles wat er nu in je leven mogenlijk is. Wees BLIJ, wees BLIJ dat je ervan af bent! Het is voorbij! Realiseer je dat en leef je leven! Doen!

Gwen, 04-07-2013 22:24 #27
Het doet pijn om dit te lezen, omdat ik zoveel herken. En ook dat geschreven wordt over hoe het idealiter zou moeten zijn en dat is mijn grootste verlangen. Ik ben dan al wel 30, maar nog steeds verlang ik naar een moeder. Al een tijd bezig met therapie, het loslaten is alleen zo moeilijk. Er gaat geen dag voorbij dat ik de pijn en het verlangen niet voel (voorheen deed ik echter alsof er niks aan de hand was, dus dat is toch al een verandering).
Hoe dan ook, het is zwaar, pijnlijk en soms ook heel lastig aan anderen uit te leggen. En het voelt zo verdomde oneerlijk dat je als kind de basis niet hebt meegekregen. :(

Ellen, 27-06-2013 11:34 #26
Als iemand die zelf emotioneel verwaarloosd is als kind (en eigenlijk als jong volwassene nu nog steeds) door mijn ouders, kan ik vertellen dat het klopt wat er in het artikel staat. De gevolgen zijn groot, en de schade en littekens, hoe goed aan gewerkt ook, blijvend. Ik ondervind nog steeds de nadelen van het feit dat er bij ons thuis nooit echt gecommuniceerd werd met elkaar, vooral niet als het om emotionele kwesties ging. Er werd weinig interesse getoond en weinig aandacht aan mij als gehele persoon geschonken. Ik moest veel dingen eigenlijk gewoon zelf uitzoeken, terwijl ik aan de andere kant op sommige vlakken werd overbeschermd, wat erg verstikkend werkte. Ik heb mijn ouders nog nooit ruzie zien maken, hebben nooit klappen uitgedeeld, en materialistisch ben ik nooit iets te kort gekomen. Verder zijn mijn ouders eigenlijk hele lieve, zorgzame mensen. Ze zijn alleen vergeten om het op mij over te brengen. Zo van de buitenkant zal niemand zien en geloven dat er bij ons sprake was van emotionele verwaarlozing, dat is het erge ervan. Hopelijk krijgen alle kinderen die emotioneel verwaarloosd zijn net als ik de kans om de partner van je leven tegen te komen die je alles leert en alle schade een beetje inhaalt, waardoor je de cirkel kunt leren doorbreken!

Jsvl, 28-04-2013 10:18 #25
Het boek 'leven in je leven' leert je een aantal belangrijke valkuilen in je leven herkennen. En ook strategieën om die valkuilen te kunnen handelen, waardoor je meer perspectief voor jezelf kunt bereiken. Lees vooral het geboden perspectief ipv dat het niet makkelijk is, want dat wisten we al. Maak je plan en zet het eerste stapje naar een vervullend leven, het is er, juist voor jou! Je bent sterk, anders was je allang ten onder gegaan… zet die eerste stap en loop je gewenste toekomst tegemoet…

Jkm, 09-04-2013 16:04 #24
Al deze ervaringen van mensen, het is soms wel een linke boel. Gelukkig zijn is soms te ver om te grijpen. Als je namelijk vast zit in een negatieve sleur handel je ook negatief. Dan wordt dat de enige waarheid nog na zo veel jaren schade. Ik heb de andere artikels eens gelezen hier op deze site, het meeste dat me opviel was "narcisme". Daar staan een aantal punten in die WEL overeenkomen met mijn (gevoel) gedrag. Dat allemaal vanwege kleine details in het opgroeien die er NIET waren. Je vraagt je af hoe dat in godsnaam mogelijk is. Leugens beginnen te verzinnen en uiteindelijk geloof jezelf dat die leugens DE waarheid zijn… gestoord, gewoon kraakhelder gestoord…
Diepe ongelukkigheid is nog steeds iets waar ik nog niets op gevonden heb om dat om te gooien.
Spijtig…

Baudolino, 08-04-2013 22:19 #23
Mijn moeder is onlangs overleden. Met haar overlijden komen weer veel verhalen naar boven, die allemaal vooral naar emotionele verwaarlozing wijzen. Mijn broer en ik hebben daar ieder op een eigen manier op gereageerd. Samen hebben wij lang de cirkel in stand gehouden, lang na vertrek uit huis. Toen mijn moeder afhankelijk werd, heb ik ontdekt dat er zoiets als onvoorwaardelijke liefde bestaat, dat er een mogelijkheid is om te handelen vanuit onvoorwaardelijkheid. Daarmee mocht liefde weer gaan stromen. Ook zij heeft haar geschiedenis, die ik maar zeer ten dele heb meegemaakt. Door onvoorwaardelijkheid kon ze het ontbrekende deel met mij delen. Voor het eerst van haar leven misschien wel. It still sucks, maar het heeft op mij een helende werking gehad. Omdat ik eindelijk ook kennis heb gemaakt met mezelf, ook onvoorwaardelijk. Ik zie mijn eigen radertjes werken, zie het wantrouwen, verstopt in professionaliteit, of een kritische houding. En voel voor het eerst de initiële emotie, het beeld. En omdat ik onvoorwaardelijk ben, doet het wel pijn, maar het is als in Hallelujah van Cohen: Ik Besta, Hallelujah (ik ben overigens niet religieus, maar ik begrijp de essentie van spiritualiteit, en die is ook mij eigen). Haar dood heeft toch veel onverwachte pijn weer present gemaakt. Ook tussen mij en mijn broer. Wij hebben beiden geen kinderen, en mijn broer heeft daar een hele uitgesproken overtuiging over. Ik niet. Ik zie het wel, maar het doet er niet toe. Denk ik. Still a frightful journey. Maar ik heb de liefde gevoeld en daarmee mijn hart kunnen openen. Ik denk vaak aan de waarheidscommissie die in Zuid-Afrika het verhaal van de apartheid wist los te weken van de gehechtheid van de Zuid-Afrikaanse cultuur. Het in haar perspectief te plaatsen, en alle deelnemers handelden uit onvoorwaardelijkheid. Een wond heelt niet zomaar, maar ergens wil ik een begin maken.

Beertje, 08-04-2013 19:01 #22
Beste lezer. Ik ben inmiddels 51 jr. Een jeugd gehad bij 2 geestelijk beschadigde ouders waardoor ik emotioneel beschadigd ben. Moeder die altijd mopperde op de mensen buiten en binnen de familie: niemand was te vertrouwen. Op jonge leeftijd rond mijn 11e denk ik kreeg ik last van angsten voor mensen, durfde niet meer op straat het gevoel dat ik in een hoekje van een donkere kast wilde en verder niets. Hulp destijds kreeg ik niet, wel een soort van zenuwarts (nu is dat de neuroloog) ik kreeg niet wat ik echt nodig had alleen medicijnen, daar zag ik geen heil in. Ik ben in een soort van overlevings drang terecht gekomen: dwars door mijn angst gegaan, gaan studeren (hoe ik het voorelkaar heb gekregen) gewerkt. Ik nam deel aan het leven maar genoot niet! op mijn 29e 1e psychose. psychiatrie heeft mij niet geholpen wel aan het etiketje bipolaire stoornis. Alternatief hulp ed hebben me uiteindelijk wel een stapje verder geholpen maar de meeste vnl mijn portomonee een stuk lichter! Ik merk dat het gemis aan ondersteuning, liefde, veiligheid, dat ik er mag zijn nog steeds mis! qua contacten heb ik kennissen die gaan en komen, op de 1 of andere manier blijf ik tegen mensen aan lopen die weinig waarde geven aan vriendschap.Ik gelukkig heb ik fikse dosis humor ontwikkeld, dat houd mij staande. Omdat ik zelf doodsbang was om mijn eigen kinderen onbewust (moeder is het voorbeeld) maar op enige manier zo zou behandelen als dat ik zelf was behandeld, heb ik geen kinderen gekregen! De angst was te groot.Ik werd gewezen door mijn toen malige man dat ik gedraging had gekopieerd van mijn moeder, dat was voor mij het signaal van wat zou ik nog meer kunnen doen zonder dat ik het besef. Doet pijn maar de angst! Is er iemand die een goede tip heeft voor mij om mezelf toch een stuk prettiger in het leven te voelen staan? Ik lees het graag! Bedankt voor de genomen moeite groetjes

Toddie, 07-04-2013 12:13 #21
Lieve mensen,

Heb alle reacties gelezen van jullie, herken en voel alles wat jullie schrijven. Sterkte lieve mensen, misschien een aller kleine troost, wij zijn niet alleen en probeer enkel de contacten op te zoeken die je een warm gevoel geven! Er zijn gelukkig nog mensen met een warm hart, dat is een voornaam punt bij ons dat we zo gemist hebben en nog altijd missen.

Anna, 03-04-2013 09:45 #20
Ja, ook ik… Aan de buitenkant zie je een sterke vrouw… de kinderen volwassen en goed opgevoed. Leuke baan. maar 5 jaar geleden door een dal gegaan. Ik heb alles achter me gelaten: man thuis en kinderen… Vanuit mijn opvoeding kon ik nooit iets goed doen en ook niet in mijn huwelijk. Maar het heeft ook veel kracht gegeven: wat heb ik hard gewerkt en mijn best gedaan om te laten zien dat ik dr BEN… dt ik het wel kan… ZIE ME NOUUUU.
het is me niet gelukt en ik ben uit die situatie gestapt. Nu heb ik de boel goed op de rit zogezegd… een hele lieve vriend, en fijne nieuwe familie en vrienden… en toch: vanbinnen ben ik niets… toch? Doordat zij mij wél zien raak ik weer in een dipje. Ik kan niet meer flink zijn en zit nu thuis… ik oefen mijzelf in het doen van dingen die ik leuk vind (kleine dingen) die ik als kind niet heb gedaan! naar buiten kijken… als een kind, knutselen als een kind ed ed… :-) :-) toen een vriendin vorige week tegen me zei: wat ben jij bijzonder, heb ik heel hard moeten huilen. Kind zijn is ook kwetsbaar zijn. Maar wel doen hoor… JKM

Jkm, 27-03-2013 10:27 #19
Emoties lopen altijd hoog op als men situaties niet kunnen begrijpen. Ik ben onderhand een 30'er met een lange tocht van koude/negatieve/amorele emoties. Ik weet niet waar dat het fout is gelopen maar ik heb van kindsbeen af weinig realiteit in men opvoeding gekregen. Altijd een 'idioot' 'stommerik' 'je leert het niet he' 'hij zal het wel voelen'… Al die ervaringen begin je over te nemen. De lesjes in humaan zijn beginnen verstoorde vormen van realiteit te worden. Je leert de realiteit te ontsnappen zonder het te beseffen. Ik ben zo egoïstisch geworden dat ik geen enkele serieuze relatie tot stand kan houden. Ooh en denk je dat dokters of psychiaters/psychologen je kunnen helpen? We zijn al een pak jaartjes verder van mijn jeugd tot nu en 1 ding weet ik onderhand zeker, ze geloven je niet. De wereld en zijn mensjes erop zijn allemaal zo hard en emotieloos zodat je verder in die put van negatieve emoties blijft verdrinken. Erger nog, ik geloof in niet veel meer. Dankzij een paar mensen in je leven zoals een 'pa & ma' die je liever wegsteken bij 'opa & oma'. En die generatie heeft een bommetje zien vallen en DIE moeten je dan laten opgroeien in een nieuwe wereld. Vanaf mijn kleuterjaren tot puberjaren zijn 'de toevalligheden' je grootste invloeden. Vanaf wanneer geloof je in iets? Mmm? Toevallig DIE moment. Waarom? Iemand zegt het je of je krijgt als individu ineens een gevoel. Dat is alles. Waarom we verschillende dingen voelen jaaaah, that's the catch hé. Emoties werken zodanig frustrerend dat je het jezelf zo moeilijk begint te maken. Ik loop al jaren er heel ongelukkig bij. Ik hoor de mensen altijd zeggen je hoeft je niet zo te voelen. Dan denk ik dat is heel hard de waarheid mens maar dit omkeren naar een blije gedachten…?
Mijn triestheid is begonnen toen ik 5 a 6jaar oud was. Nooit hebben ze thuis eens serieus willen kijken naar wat dat klein ventje nu eens echt wou zeggen. Neen ze staken emoties weg, ze wuifden het weg. Ik heb aanpassingsproblemen daardoor. niet in zo erge vorm dat ik niet meer marcheer in deze maatschappij maar ik heb een getwiste kijk op alles. Moraal is gestript van lichaam. Er is soms geen beginnen aan om alles uit te kunnen leggen. Het punt is dat emotionele situaties enkel kunnen ontstaan als je ze geleerd krijgt van anderen. En als je dan een goed en fout situatie tegenkomt waarvoor kies je dan? Moeilijk he, als je soms echt eens in de spiegel kijkt naar jezelf… daar staat soms een echt monster…
Hopelijk is er 1 mensje dat toevallig de juiste reactie schrijft die ik graag hoor… dan is er weer een klein mirakel gebeurd…

Duizendschoon, 28-01-2013 17:33 #18
Wij, een tweeling, werden thuis mooi aangekleed en kregen lekker te eten, maar verder was er helemaal niets, geen knuffel, geen aandacht, geen compliment, enz enz. Ik werd bijvoorbeeld als stewardess na examens eerste van mijn groep, bestaande uit meer dan 30 personen. Daar werd gewoon helemaal geen aandacht aan besteed.
Mijn moeder was een schim, al was ze altijd thuis. Mijn tweelingzus en jongste zus(die 12 jaar jonger is dan wij) hebben ernstige gedragsproblemen ontwikkeld. Ze zijn extreem in hun gedrag en missen elk inlevingsgevoel. Zowel mijn moeder als mijn zussen zijn bikkelharde, ijskoude dames geworden.
Gelukkig heb ik een fantastisch lieve zoon en schoondochter. Ik heb van jongs af aan mijn zoon geknuffeld en altijd veel aandacht aan hem besteed. Nu hij 34 is, is hij een volwassen man waar ik héél erg trots op ben. Hij is lief en verzorgend naar zijn vriendin toe en dat vervult mij met blijdschap.

Pi, 23-01-2013 14:58 #17
Zelf ben ik 47 en ik kamp nog steeds met de gevolgen van zo'n wereldvreemde opvoeding, vooral omdat je steeds denkt dat het beter gaat, dat je de laatste mokerslag weer overwonnen hebt, maar dan komt er weer eentje. En weer een, totdat het stil is, te stil, confronterend stil, zgn vrienden zijn niet meer, (a)sociale contacten 0.0. Na vele omzwervingen ook op relatiegebied ben ik zes jaar geleden iemand tegengekomen, die mij echt accepteert zoals ik ben en niks van mij moet, die mij onvoorwaardelijk lief heeft. Niet om het uiterlijk, figuur of om mee te pronken.
Het is een totaal nieuwe gewaarwording, zijn familie is ook mijn familie. Ik heb dan toch nog familie gekregen.Alleen jammer dat ze zo ver weg wonen. Nu zou ik eigenlijk nog echte sociale contacten willen hebben en een betere baan, … zodat de struggle for live wat soepeler verloopt. Nu zit ik echter in een enorme dip wederom, dat dit overgaat? Veel dingen laat ik over me heen komen, omdat ik me te uitgeput voel om ertegen te vechten. Het is toch mij tegen de bierkaai en dan kun je wel uittellen wie het onderspit delft. Ik heb geen vertrouwen in instanties, zeer slechte ervaring mee, zitten er alleen voor de eigen beurs. Op eigen kracht met de steun van mijn vriend hoop ik dat alles in orde komt en dat ik eens wat meer kan leven ipv altijd maar te zien overleven van dag tot dag.

Willemieke, 03-09-2012 15:53 #16
Ook ik ben emotioneel verwaarloosd als kind. Ik kan er heel veel over zeggen, maar voor nu dit: ik ben nu twintiger en heb het afgelopen jaar schemagerichte dagbehandeling gevolgd. Dat was een hele zware tijd, maar ik voel me nu beter dan ik me ooit gevoeld heb in mijn leven. Een echte aanrader dus! De littekens blijven, maar de angel is er uit…

Joris, 12-07-2012 12:59 #15
33 jaar, 33 jaar duurt het gevecht al. Pas de laatste jaren voelt het dat ik aan de winnende hand ben, maar een gevecht is het nog steeds.

Dat mijn moeder ziek werd vlak na mijn geboorte en overleed vlak voor mijn 2e verjaardag is pech, balletjes rollen niet altijd zoals we willen. Dat er vervolgens een stiefmoeder in je leven komt die alleen met zichzelf bezig is en helaas ook nog lang blijft is zuur. Pa moest werken, schulden uit de crisis van begin jaren 80, ben nooit wat te kort gekomen al hadden we het niet breed.

Als je dan op je 14e het huis uit gaat om bij je zus te wonen is het misschien wel een beschermingsmechanisme om de put dicht te gooien. Al vrij jong vertelde ik mezelf en anderen dat `ze ook maar haar best had gedaan´.

Realiseerde me deze week pas dat een psycholoog die ik enkele jaren een aantal keer had gesproken me op een spoor probeerde te zetten toen hij zei: "je praat er zo emotieloos over, het lijkt je niets te doen." Volgens mij herhaalde ik toen het ook maar haar best gedaan verhaal.

Op vlakken is dat waar, ze kon het niet, had het niet in zich. Maar een kind van zes hoort toch niet in zijn eentje zich klaar te maken voor school? Dekens van een kind dat in bed plast was je toch, die hang je toch niet gewoon te drogen? Je weigert een kind toch geen fluor jack omdat jij het zelf niet mooi vindt?

"Mijn echte moeder was veel mooier dan jij, ik moet toch ook naar jou rotkop kijken" dacht ik destijds weet ik nog.

Dat ze geen liefde had of kon geven, ok. Maar ik begin me te realiseren dat er ook egoïsme en misschien wel gewoon luiheid in het spel was. Haar leven draaide om haar,

Combineer die start met ADHD (subtype ADD) waar je pas op je 28ste achter komt, dan heb je gegarandeerd een flinke uitdaging te pakken.

Zie het laatste jaar pas hoe knap het is van mezelf, ik ben er nog, de puinhopen vallen relatief gezien mee. Ben vaak hard op mijn bek gegaan, soms best lang blijven liggen, maar altijd weer opgestaan…

Eigenwaarde Zelfbeeld zitten in de kern waar alle andere problemen die ik ervaarervoer overlap mee hebben. Een deel was pech, het balletje des levens, maar een ander deel was onkunde en misschien ook wel onwil.

De emotie die er nu soms uitkomt moet ik zo diep hebben weggeduwd, was ervan overtuigd dat ze geen enkele invloed meer had. Ben bang de put verder open te doen dan de kier waar hij nu op staat. Maar ga hem helemaal leegpompen en vullen met kristalhelder bronwater…

Succes allen, je bent niet alleen in je gevecht en het is echt te winnen. Op mijn 27ste pas begonnen met aan mezelf te werken (de dikke ui begonnen te pellen) en het laatste half jaar pas het gevoel dat ik bijna bij de kern van de ui ben.

Vincent, 04-07-2012 15:41 #14
Hallo mensen,

Ik ben blij te horen dat ik niet de enige ben. En nu daar ook tastend bewijs voor vind.
Heel herkenbaar wat hier geschreven wordt. Ik snap niet dat dit door mijn omgeving nooit eerder gesignaleerd is en dat er niemand ook maar iets mee heeft gedaan.

De problemen van een veilige hechting, vertrouwen in je opvoeders, veiligheid en een thuis hebben waar je positieve en constructiviteit ontvangt. Die jou het eerst bewijs en vertrouwen geven dat jij er zijn mag. Dat ieder mens uniek is. En dat ieder mens zijn kwaliteiten heeft is enorm van belang. Dit heeft een sneewbal effect wat ervoor zorgt dat in de long run een kind zich goed ontwikkelen kan op ieder vlak wat dit leven met zich mee brengt. Vertouwen krijgt in zijn / haar eigen kunnen. Uitgroeiend tot de maximale potentie wat ieder van ons, NOG STEEDS, in zich heeft.

Wellicht zijn wij dit uit het oog verloren. En lopen nu achter de feiten aan. Ik denk dat het voor ons van belang is te kijken naar het nu en waar wil ik nu heen. Wat zijn mijn dromen en hoe ga ik die nu verwezenlijken. Dit zal inhouden dat wij flink wat schade moeten inhalen. Maar ik geloof dat we het kunnen! Start vandaag!

Het zal niet altijd makkelijk zijn. Wij hebben waarschijnlijk een tik ontvangen die andere problemen met zich mee brengen in ons dagelijks leven. Het is ongeloofelijk hoe de pshyge van een mens werkt.

Positieve hiervan is dat wanneer wij ons dit realiseren. Dit herkennen en accepteren. Dat er nu aan gewerkt kan worden. Wellicht kunnen wij ons voordeel hiermee doen. Het maakt ons sterker. En wij hebben wijze levenslessen ondervonden die andere mensen totaal niet zien of begrijpen. Ik herken het op straat. Wanneer ik bijvoorbeeld naar een kind kijk. Hoe zijn houding is. Hoe hij reageert tov leeftijdsgenoten. Ik zie de zwakte en het gevaar hoe dit zich kan manifesteren op volwassen leeftijd. Ik zie "fouten" welke ouders kunnen maken.

Onze taak is te beginnen bij onzelf. Mijn tip is in iedergeval te kijken naar het nu. Vandaag. En probeer de kracht in jezelf te vinden. Wij hebben nu de leeftijd dat wij in staat kunnen zijn dit nu voor onszelf te doen. Zonder de bevestiging te krijgen van anderen. Geef jezelf deze bevestiging. Je kunt het!

Laura, 07-06-2012 23:26 #13
Ook ik ben emotioneel verwaarloosd, niet in heel erge mate en eigenlijk niet zichtbaar voor de buitenwereld, maar dit werkt eigenlijk tegen je zelf ook een stuk omdat je je lang een aansteller voelt, onwaardig om je zo slecht over jezelf te voelen. Iedereen vraagt namelijk zelfs hoe het met mijn moeder gaat omdat ze door iedereen zo lief wordt bevonden. Dat ze thuis heel erg wisselvallig is en te pas en te onpas heel boos en kritiek gevend kon zijn op ons, en vaak ook in haar bed lag omdat ze op was en ons geen aandacht kon geven… dat kan niemand ervan maken. Ook kan ik me niet herinneren dat ik ooit met zorgen echt bij hen terecht kon of op werkelijk begrip moest rekenen als ik me slecht, leeg en verdrietig voelde. Het leek of ze allebei te hard bezig waren met zichzelf zelf nog meer kinderen emotioneel dan ouders. Mijn vader is nogal impulsief en oversentimenteel en leeft ook nogal erg in energiepieken en dalen en is ook niet zo erg empathisch. Ik zie hun goede kant echt wel: ik zie hoe mijn moeder veel te veel haar best doet voor iedereen en daarbij zichzelf verliest en haar negativiteit over ons heen moet laten komen, ik zie hoe mijn vader in zijn emotionele stromen zit en liefst zou je hen een vaste basis geven zodat alles goed komt voor hen. Maar ik zit zelf ook met de gevolgen! Op mijn 26e zit ik nog steeds met het innerlijk beeld dat het egoistisch is om over mezelf te vertellen. Ik ben ook vaak erg bang en overaanhankelijk als het op vriendschappen aankomt. Ik denk steeds dat ik iets fout heb gezegd waardoor ze mij niet meer moeten. Ik ben een verschrikkelijke tester geweest op relatievlak, om zeker te zijn dat hij me nooit zou verlaten (ik wou de onvoorwaardelijke liefde toch nog krijgen, zoveel jaren nadien). Ik fantaseer enorm over oudere mannen of gewoon bijna alle mannen zo graag wil ik graag gezien worden, wil ik iets vast wat de leegte opvult. Daarom heb ik gekozen voor géén relatie en aan mezelf proberen werken (hoe hoe hoe toch, liefde en respect voor jezelf in je steken die je niet hebt gehad…)Ik kan niet mezelf zijn bij anderen want ik ben steeds bang dat iemand me plots uit het niets enorm gaat kwetsen. Ik heb mijn universiteitsdiploma bijna gehaald met alle emotionele dips die erbij horen, verschrikkelijke faalangst, het gevoel helemaal te verdwijnen in die studentenstad, wat ik steeds heb proberen te overreden met mijn verstand, therapie heb gevolgd, enz, omdat je met je verstand het allemaal wel wéét, dat je geen slecht persoon bent, een relatie waard bent, de capaciteiten hebt om de diploma te halen, dat je best wél iets waard bent, maar het is elke dag een strijd om jezelf het leven te geven waar je van binnen wéét dat je het verdient maar het niet voelt. Verschrikkelijk vermoeiend, zo'n gebrek aan eigenwaarde hebben en toch iets maken van je leven…

Kenneth, 19-01-2012 15:10 #12
Ik ben het zat. Zat met al die oppervlakkige relaties. Ik ben het zat om het nodig te vinden om steeds maar met vrouwen het bed te delen. Ik ben het zat om steeds maar naar vrouwen te kijken en me af te vragen of dat het neukbaar is of niet. Ik ben het zat om te doen als of ik geinterseerd in iemand ben. Ja ik ben het zat om mensen voor de gek te houden en om te spelen met gevoelens. Ik ben het zat om vrouwen waarmee ik een relatie heb niet volledig te kunnen vertrouwen omdat ik het gevoel heb dat ik dat zelf ook niet ben. Ik ben het zat om smsjes van vrouwen te beantwoorden waar ik eigelijk geen zin in heb, maar omdat ik het bed met ze heb gedeeld ik dan het gevoel heb dat ik ze iets verschuldig ben. Ik ben het zat om steeds maar het gevoel te hebben iemand zwanger te hebben gemaakt of misschien wel een ziekte heb opgelopen. Ja ik ben het zat, ik ben mezelf zat ik wil veranderen. Ik wil mezelf veranderen. Ik wil mijn leven veranderen, ik wil mijn denkwijzen veranderen. Je kunt je leven helen was het boek van Louise Hay die ik tegenkwam toen deze gedachtens over mijzelf tot mij kwamen. Ik moet zeggen na het te hebben gelezen van dit boek ben ik een stuk dichter bij mezelf gekomen en de waarschijnlijke oorzaak van mijn levenspatroon te weten gekomen. Al moet ik erbij zeggen dat er nog veel onzekerheid bij me heerst. Maar soms liggen zaken buiten onze macht. Maar als God ziet dat ik berijd ben om te werken aan mijn probleem en er bewust van ben dan zal hij zich over mijn ontfermen en mij daarbij helpen Amen.

Lyn, 17-01-2012 00:29 #11
Het ergste is dat de gevolgen van mishandeling en verwaarlozing vaak vele generaties doorwerkt. Ik zelf ben dochter van een moeder die in haar jeugd fysiek, emotioneel en psychisch mishandeld werd en heb indirect hierdoor ook mijn gedeelte gehad. Over mijn oma kan ik weinig goeds zeggen dan dat ze toen ze dement was uiteindelijk wel een aardig mens werd. Ze minachtte ongeveer iedereen om haar heen en had geen enkele moeite die minachting te tonen, zonder maar vijf seconden te blozen. Mijn moeder heeft veel te lijden gehad. Slaan met pook van de open haard, vernederingen, wanneer maar mogelijk wegsturen naar coloniehuizen zogenaamd om aan te sterken. Voor mijn eigen ogen terwijl ik nog kind was werd haar verteld dat ze er nooit had mogen zijn. Dat als abortus toen mogelijk was geweest ze er niet was geweest. Dat ze een rotkind was en nooit beter was geworden en het een god's wonder was dat ze een man zo gek had gekregen met haar te trouwen. Oma was een tiran en harteloos wezen van de ergste orde.Dit heeft ook enorm veel inpakt gehad op mijn eigen jeugd. Mijn moeder besloot dat ze het anders ging doen. Zijn zou wel liefde geven en haar kinderen zouden wel blij zijn met hun moeder. Helaas, de bedoeling (weet ik nu) was goed maar ook zo frustrerend. Nooit mocht ik weerwoord geven want zij deed het allemaal zo goed voor ons (geloofd ze ook echt) ieder verzet, iedere keuze voor mezelf werd een keuze tegen haar want zij deed alles voor ons. Weerwoord/eigen mening leverde dus een enorme lading krenking op wat maakte dat ze mij en mijn zus stelselmatig (dagelijks)vertelde dat we zo'n ondankbare wezens waren die haar inspanningen niet waardeerden, en ze hoopte dat wij net zo'n ondankbare lastige kinderen kregen als wij waren. Ondertussen bleef ze ploeteren om van oma te horen dat ze wel geliefd was, iets wat nooit lukte. Ieder bezoek aan oma was genoeg voor drie weken drama in huis met een moeder die de zin van het leven niet inzag en dreigde met zelfmoord. Vele keren hebben we als kind gesloofd in huis en alles gedaan in de hoop haar blij te maken. Haar therapeut gespeeld want het idee dat ze zelfmoord zou plegen hing als een zwaard boven ons hoofd. Helaas was het gat geslagen door gemis aan liefde zo groot dat niemand dat ooit op reeele manier kon vullen. Mijn vader niet ( Helaas twijfel ik nog erover of hij de nobelprijs voor de vrede verdiend, of dat hij gewoon te zwak was om te vertrekken of voor ons op te komen) wij als kinderen niet en werd ook bij anderen de uiting van geluk door haar ervaren alsof mensen haar hiermee wilden laten zien hoe minderwaardig zij was Waarbij ze niet naliet om met name mij (mijn zus heeft een licht verstandelijke beprking)naar haar kant te trekken en te gebruiken als medestander in de strijd tegen die boze buitenwereld en volgens haan niet genoeg liefhebbende vader Tot mijn 25ste dacht ik dat hij totaal niets om me gaf door haar verhalen want hij trok zich terug en leek daarin te bevestigen. Veel heb ik zelf inmiddels een plaats kunnen geven. Geconditioneerd in rol als hulpverlener/ondersteuner van mijn moeder ben ik zoals zo vaak gebeurd een opleiding in de hulpverlening gaan doen want ik moest van mezelf de zwakkeren helpen. Tijdens deze opleiding werd bevestigd wat ik inmiddels wel vermoede en dat is dat onze jeugd echt niet normaal was. Na vele tranen en de nodige fouten en "dipjes" later kan ik zeggen dat ik veel een plaats heb kunnen geven. Hiervoor is wel een verhuizing naar de andere kant van het land nodig geweest. Ik heb nu goed contact met haar want sinds oma overleden is, is ze naar mij toe een stuk beter. Het is en blijft altijd het kleine gekwetst kind maar het is hanteerbaar, voor mij. Met mijn vader heb ik medelijden, want hij is nu door beginnende alheimer te zwak om zich te verdedigen en is de nieuwe last in haar leven. Ik weet dat ze niet anders kan dus ben niet boos op haar. Zelf ben ik een wandelende ramp in relaties. Het kleine kind dat geen ruimte in mocht nemen en niets mocht vragen leeft/leefde nog te sterk in mij. Het gevoel niemand tot last te mogen zijn. Ik belande dan ook telkens in relaties met mannen die mij nodig hadden en zelf weinig ruimte voor geven hadden. Helaas met grote gevolgen Met mijn laatste ex heb ik een zoontje. Hij verleden van verwaarlozing en mishandeling en na geboorte van mijn zoontje herhaald de geschiedenis zich. Het is alsof ik een kind met mijn moeder heb alleen heeft hij zich fysiek ook niet in de hand naar mijn zoontje toe. Ik zie hem ploeteren want geloof best dat hij zijn best doet het goed te doen. Alleen het moet nu stoppen! k ben nu op het punt beland dat mijn hele ziel roept, niet nog een keer! niet nog een generatie! De relatie is verbroken en momenteel ziet hij ons zoontje onder professioneel toezicht en dat gaat goed. Alleen het inzicht bij hem ontbreekt dus hij wil meer, en kan nu niet anders dan vechten als een leeuwin om mijn kind wel een veilige onbezorgde jeugd te geven voor hoeverre dit maar mogelijk is. Ik trek aan de bel waar ik maar kan voor hulp want ben bang voor blinde vlekken en dat ik zelf het gedrag van mijn moeder herhaal. Gelukkig gaat het nu goed met mijn zoontje en is het wel een vrolijk manneke die lekker eigenwijs is en genoeg zelfvertrouwen beeft. Ik hoopt dat ik hem genoeg kan geven zodat hij dit behoudt. relaties durf ik nu niet aan want mijn sensor voor wie wel en niet goed voor mij is, is duidelijk slecht ontwikkeld en een slechte keuze voor mezelf is één ding, maar betrek hier wel een kind in. Daarbij pas ik er inmiddels voor om nog een keer een "kind" te verzorgen dat inmiddels al dertig jaar of ouder is Mogelijk in de toekomst een keer een nieuwe man, als ik iemand tegenkom die ons belangrijk genoeg vindt om ons de kans te geven om rustig stapje voor stapje te leren wat een normale relatie is. Kort samengevat… kindermishandeling heeft nog veel meer inpakt dan dat éne ongelukkige kind. Het is als een ziekte die vaak vele generaties infecteert. Ik kan dan ook echt huilen voor alle kinderen waar niet ingegrepen wordt, waar niemand voor opkomt en waar instanties vaak te bang zijn om in te grijpen omdat ze niet genoeg blauwe plekken zien.

Jean Louis Becker, 02-12-2011 12:44 #10
In het kader van mijn wijkagenten opleiding kwam ik op dit artikel terecht. Ik was namelijk op zoek naar de gevolgen van verwaarlozing op de ontwikkeling van een kind. Het is me nu duidelijk hoe groot deze gevolgen kunnen zijn en vind het heel moedig en knap dat jullie dit zo hebben verwoord. Alleen dat lijkt me al een stap in de goede richting. Ik wens jullie veel wijsheid en kracht om dit een plek te geven.

Sonja, 25-07-2011 02:47 #9
Mijn vader is er nooit voor ons geweest. Hij was altijd met andere vrouwen en kwam af en toe langs voor mijn jongere broertje. Mijn moeder was gek op mijn oudere broer en dat mn vader vreemdging en gokverslaafde was kwam door mij. Ik heb zolang ik mezelf ken thuis moeten poetsen, helpen met koken boodschappen doen etc. Ook werd ik zwaar mishandeld omdat ze boos was op andere mensen. Ik werd geslagen met de metalen buis van de stofzuiger. Omdat mijn moeder me niet verzorgde werd ik ook nog eens op school gepest omdat ik stonk. Daarnaast ben ik misbruikt door een familielid die misbruik maakte van mijn eenzaamheid. Ik heb vanaf mijn 15 e moeten werken omdat ik volgens haar niet slim genoeg was om te studeren. Rond mijn 13e kwam mijn vader weer thuiswonen en ook hij sloeg me redenloos. Het werd met de dag erger ze sloegen, spuugden en scholden me uit voor h**r, zelfs bij andere mensen. Iedereen was altijd beter en slimmer en ik kreeg overal de schuld van. vaak mocht ik niet naar school omdat ik andere familieleden moest helpen met poetsen. Al het geld dat ik verdiende moest ik aan hun geven. Met mijn broers heb ik altijd een goede band gehad ze zijn vaak voor me opgekomen maar niets hielp. De rest van de familie was hiervan op de hoogte maar nooit heeft iemand er iets van gezegd, erger nog ze hebben me uitgelachen. Het slaan is rond mijn 21e opgehouden maar het schelden, beledigen en verwaarlozen speelt nog steeds. Ik ben inmiddels 29 ben getrouwd, gelukkig en heb een hele goede baan. Ik heb een dochtertje van 1 jaar waar ik ontzettend veel van houd maar door alles wat ik heb meegemaakt durf ik haar nergens achter te laten, ook niet bij mijn man. Ik ben zo bang dat ze haar wat gaan aandoen. Ik dacht dat het beter met me ging maar ben er achter dat ik gewoon levenslang heb. Soms wil ik er samen met mijn dochter een einde aan maken, maar dan ben ik niets minder dan mijn moeder. Stiekem verlang ik nog steeds naar de liefde van mijn ouders…

Janneke, 14-07-2011 17:07 #8
Ik ben zelf ook verwaarloosd. Mijn ouders spelen naar de buitenwereld altijd mooi weer, daarmee halen ze het bloed onder mijn nagels vandaan. Maar op intellectueel gebied ben ik verwaarloosd, nooit speelgoed en dergelijke nooit steun voor school en niet mogen studeren. Mijn ouders hebben zelf een geschiedenis van verwaarlozing en ze kampen met een minderwaardigheidscomplex ze zijn zogezegd op zichzelf en schuw voor anderen en durven niet met 'stadse mensen' om te gaan. Ze keurden het ook af dat ik ben gaan studeren en in de stad ben gaan wonen, ze zijn nog nooit op bezoek geweest 'moet je maar hier blijven' zeggen ze. Dit is niet alles, ze hebben me sociaal en emotioneel verwaarloosd altijd afkeuring, anderen waren beter, nooit getroost, altijd negatief bekritiseren, intimideren, afstompen, etc ze zijn ook gedesillusioneerd en het zijn energie vampieren en ben daarom liever niet meer samen met ze. Ik ben zo geirriteerd dat ze me psychoses heb ontwikkeld en ptss, ik heb altijd al ADD en TS gehad en ze hebben nooit hulp voor me gevragen. Zo dit wilde ik even kwijt. Als u dit leest, bezint eer ge met kinderen begint. want schokkend veel mensen zien ze als bezit verlengstuk van hun huis auto caravan of gewoon als pop in een poppenkast. Het is niet vanzelfsprekend om kinderen te hebben en je moet er heel erg veel doen je leven lang.

Deepee, 14-05-2011 12:28 #7
Toen ik 33 jaar oud was werd mijn moeder gediagnosticeerd met ADHD/HFA (hoogfuntionerend autisme). Vanaf die tijd zijn de puzzelstukjes op hun plaats gaan vallen. Zelf heb ik geen autisme maar wel een hechtingsstoornis (o.a.) waardoor ik al jaren in therapie ben (veel last van depressies). Omdat mijn moeder autisme heeft, heeft ze mij verwaarloosd op emotioneel gebied. Verwaarloosd en mishandeld, zo klein als ik was. Mijn vader was een dominante man en was er ook niet voor mij. Mijn moeder lachte me uit, vernederde me, zette me voor schut waar anderen bij waren, begreep me niet en kon me ook niet begrijpen, dacht altijd eerst aan zichzelf, legde haar problemen op mijn bordje en manipuleerde me zo dat ik ging bemiddelen tussen haar en mijn vader als zij weer eens ruzie hadden. Veiligheid heb ik nooit gekregen waardoor ik een heel negatief zelfbeeld heb ontwikkeld. Inlevingsvermogen en empathie zijn helaas ook dingen die mijn moeder niet kende. Ze heeft me heel vaak laten stikken op de momenten dat ik haar het hardst nodig had. Mijn vertrouwen in anderen is nooit 100%, ik blijf altijd wantrouwend waardoor het moeilijk is om sociale contacten aan te gaan en te onderhouden.
Nog steeds blijf ik hopen dat ik ooit krijg van mijn moeder wat ik altijd gemist heb. Ondanks dat ik weet dat dat NOOIT gebeuren zal. Ik voel me klein, waardeloos, onbelangrijk, in de steek gelaten, eenzaam, kwetsbaar en heb veel last van zelfhaat. Het laatste omdat ik van mijn ouders altijd het gevoel kreeg dat alles dat gebeurde en verkeerd ging mijn schuld was. Nu weet ik inmiddels beter maar hetgeen dat verwoest is is niet meer terug op te bouwen.

Kitty van der Vegt, 28-02-2010 12:47 #6
Hallo Allemaal,
Ik ben zelf ook heel erg emotioneel en ook geestelijk mishandeld en emotioneel verwaarloosd en mishandeld. Ik moet ermee leren omgaan maar het is heel erg moeilijk de gevolgen zijn vreselijk. Ik had een paar trauma's en ben onder behandeling van een psycholoog geweest, het heeft wel geholpen, ik kan het nu een plaatje geven. Familie zien en horen we ook nooit. Ik zit er niet op te wachten het zijn vreselijke mensen. Mijn"moeder"is ook geestelijk en heel erg gevaarlijk ziek. Ze wil zich niet laten helpen want er is niks met haar aan de hand, ze wil het nooit erkennen. Het is een heel gemeen en vreselijk en verschrikkelijk mens die haar straatje schoon veegt en alles omdraait in haar eigen voordeel. Ik moest haar ook los laten anders ging ik met mijn gezin er onder door. Er is heel veel gebeurd ik heb heel veel mee gemaakt en ook dingen die je niet kunt vergeven omdat ze daar te erg voor zijn.mijn vader was een ware tiran een tweede Hitler. hij las ook altijd oorlogsboeken voordat hij ging slapen. Ik ben en word overal buiten gesloten. Ik ben verstoten en aan mijn lot over gelaten mijn leven lang. Het is een wonder dat ik nog leef zo erg was het. Ik tel niet mee en ik hoor er niet bij. Dat is altijd al zo geweest. Ze hebben mij ook nooit geaccepteerd. mijn vader heeft mijn hele leven lang de grond in getrapt met alle gevolgen van dien.Ik heb nou een beter leven gelukkig.

Groetjes van Kitty van der Vegt.

Vera, 17-02-2010 11:59 #5
Bovenstaande informatie gelezen hebbende las ik de reacties eronder en trof me de reactie van Dee. Vanuit mijn persoonlijke ervaringen ben ik jaren geleden op zoek gegaan naar een manier om met mijn eigen eenzaamheid en angsten om te gaan. Na e.e.a. te hebben onderzocht en erachter gekomen te zijn dat praten over inderdaad maar kortstondig en oppervlakkig helpt, kwam ik terecht bij een Gestaltherapeut. Gestalttherapie is geen praattherapie maar werkt vanuit de ervaring; het doorleven van gevoelens en ervaringen om gevoelsstromen weer op gang te krijgen, onaffe zaken af te ronden en afgerond achter je te laten en zodoende weer de ruimte te voelen verder te kunnen.
Het heeft mij erg geholpen om mezelf te ontdekken en mijzelf te gaan waarderen en te ondersteunen, als het ware "mijn eigen goede ouder" te worden".
Vera.

Jasper Hoogeboom, 22-01-2010 17:39 #4
Je hoeft geen psychosociaal therapeut te zijn om dit soort conclusies te kunnen trekken, gewoon een kwestie van logisch nadenken.

Dee, 21-11-2009 19:06 #3
Ik ben als kind emotioneel verwaarloosd, niet in heel erge mate maar toch… Gevoelens mocht ik bijna niet uiten en mijn ouders waren afstandelijk. Als ik me slecht voelde en moest huilen, zei mijn moeder altijd 'loop je weer te janken'. Ik had als kind een slecht zelfvertrouwen en nu nog steeds. Ik heb veel last van faalangst en spanningen/stress. Een aantal jaren geleden heb ik een zelfmoordpoging gedaan in de hoop dat daar liefdevolle aandacht op zou volgen, maar mijn moeder was alleen maar zeer boos om wat haar was aangedaan. Nu ik een twintiger ben, blijf ik verlangen naar het hebben van ouders. Het liefst zou ik weer klein willen zijn en bij ze weg willen kruipen en 'gezien' en geknuffeld willen worden. Ik word continu verliefd op oudere mensen in de hoop dat ze dat stukje veiligheid en warmte kunnen bieden die ik als kind gemist heb. Ik wil zelf geen kinderen omdat ik bang ben dat ik ze niet genoeg liefde en aandacht zou kunnen geven, omdat ik dat zelf niet gehad heb. Verwaarlozing schijnt zichzelf door te geven. Als je zelf niet 'gevoed' bent, kun je anderen ook niet voeden. Of in ieder geval niet zodanig als zou moeten, denk ik. Ik voel me emotioneel nog eigenlijk een klein kind en voel nog vaak de diepe pijn van de afwijzing. Mijn ervaring is dat alleen erover praten niet helpt, want ik heb al veel therapie gehad. Ik heb het gevoel dat de pijn en onzekerheid alleen weg kunnen gaan door de kans te krijgen de liefde en geborgenheid alsnog te ontvangen en zo te kunnen 'helen'. Maar het vinden van 'ouders' is echt heel moeilijk als je zelf al volwassen bent.

Martine, 04-10-2009 13:49 #2
Het blijft me achtervolgen. Keer op keer wordt ik ermee geconfronteerd. Ik lijd aan PTTS en probeer er nu iets aan te doen. Ik heb geleerd te vechten en niet op te geven!

Chris van Loenen, 08-11-2008 19:15 #1
Heel vervelend.het achtervolgt m'n leven met het hebben van een relatie… keer op keer

Infoteur: Yellow
Gepubliceerd: 23-10-2008
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Kinderen
Special: Pleegzorg
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 41
Medische informatie…
Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Schrijf mee!