InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Relatie en huwelijk > Verboden liefde: als je omgeving je relatie afkeurt

Verboden liefde: als je omgeving je relatie afkeurt

Verboden liefde: als je omgeving je relatie afkeurt Verboden liefde: omdat de ander getrouwd is, uit een heel andere cultuur komt of er een groot leeftijdverschil is. Is zo'n liefde levensvatbaar, ondanks alle druk van buitenaf? En waarom kiezen vrouwen überhaupt voor zo'n stekelig liefdespad? 'Liefde overwint alles,' het klinkt zo mooi. Maar het is niet altijd waar. Karin (35): 'Toen ik hem tegenkwam, dacht ik: hij is vast wel érg jong. Toch spraken we af. Al snel hadden we een relatie. Toen hij uiteindelijk schoorvoetend vertelde hoe oud hij was, schrok ik. Hij was 22. Bovendien bleek hij illegaal en conservatief islamitisch opgevoed. Hij wilde meteen weten of ik hier problemen mee had. Dan ging hij weg. Dat wilde ik niet. Toch kwamen die problemen er. Zijn familie was ver weg en wist nergens van. Maar mijn vrienden en familie reageerden afkeurend of bagatelliserend: hij was het snoepje van de week, en anders was hij fout of zelfs eng, vanwege zijn culturele achtergrond. Het grootste struikelblok was ik echter zelf. Ik kon mezelf die relatie niet verkopen. Ik schaamde me. Voor anderen hield ik hem zoveel mogelijk verborgen. Niemand wist ook, dat hij illegaal was. Op straat zag ik mensen denken: hoe komt ze erop, zo'n jonge jongen. Onze relatie kwam onder druk. Niet alleen door het leeftijdverschil. Er was een machtsonevenwicht: ik, geslaagd in mijn leven en werk - hij, illegaal, arm en ver van huis. Daar had vooral hij het moeilijk mee. In onze relatie had ik de beslissingsmacht, want hij twijfelde niet. Ik ging een stap vooruit als ik mijn hart volgde. Twee achteruit als ik rationeel dacht."

Druk op de ketel

Karin: "De druk op de ketel groeide. Hij werd nijdig, bijna agressief, omdat ik hem niet definitief toeliet. Uiteindelijk barstte de bom tijdens een enorme ruzie. Het liep stuk. Mensen die zeggen dat 'dus' het gevoel tekortschiet, weten niet hoe zwaar het is om tegen de norm in te gaan. De tegendruk vanuit je omgeving is erg genoeg. Maar als je jezelf veroordeelt, is je relatie gedoemd. Alsof de duvel ermee speelt, heb ik nu wéér een zwak voor een veel te jonge man. Deze keer laat ik het niet toe. Ik verzet me ertegen, weiger het serieus te nemen. Maar de verscheurdheid is er - alweer - niet minder om.'

Verstrikt geraakt

In het beginstadium van een verboden liefde kun je tot op zekere hoogte je beslissingen sturen: doorgaan, of stoppen. Pas gaandeweg raak je verstrikt. Senna (28): 'Ik ontmoette hem zes jaar geleden. Hij was getrouwd én 20 jaar ouder. Niets voor mij! Toch vond ik hem te spannend om los te laten. We bleven elkaar zien. Twijfel sloeg om in liefde. In het begin was ik gelukkig. Het is heel intens. Je hebt een gestolen uurtje samen, gaat totaal in elkaar op. De sex is voortreffelijk. Als minnares draai je niet op voor vuile was of kinderen, je krijgt aandacht en cadeautjes. Mischien speelt bindingsangst een rol. Ik heb alle vrijheid. Als ik uitga, hang ik lekker de beest uit. Maar als je beseft dat je nooit in het openbaar samen zult zijn, wordt het minder leuk. Hij zal zijn vrouw niet verlaten."

Ooit wil ik nummer één zijn

Senna: "Ooit wil ik iemands nummer één zijn, en wil ik kinderen. Maar stel dat hij voor me koos? Dan zat ik zelf constant in angst dat hij vreemd gaat. Gelukkig ben ik niet meer. Ik kan met, noch zonder. Ik voel me schuldig tegenover vriendinnen, en mijn ouders. Ze accepteren het, maar hoe ongelukkiger ik word, des te meer doe ik hen verdriet. Ook heb ik medelijden met zijn vrouw. Hij neemt haar in de maling, ik help eraan mee. Anderzijds denk ik: zij is net als ik. Ze weet donders goed wat er speelt, maar kan hem niet loslaten en voor zichzelf kiezen. Als ik in bed hoor dat zijn kinderen vroegen of hij alweer moest overwerken, voel ik me schuldig. Ook schaam ik me voor mezelf, dat ik met zo'n oude man ga. Hij had mijn vader kunnen zijn.
Soms wil ik hem bij wijze van spreken bijna afslachten. Dat is de enige oplossing om van hem af te komen. Ik heb het zeker twintig keer uitgemaakt. Maar wil ik hem uitbannen, dan zeg hij dat hij van me houdt, en ben ik weer verkocht. Misschien is het een verslaving. Ik ben weleens bang dat ik opeens tien jaar verder ben, en niets heb opgebouwd. Maar dingen gebeuren met een reden. Ik ben ervan overtuigd dat ik hiervan iets moet leren, dat ik ooit sterker eruit kom. Toch is mijn advies aan andere vrouwen: begin er niet mee, of stop voor het te laat is.'

Schuldgevoel en schaamte

Uit bovenstaande verhalen blijkt, hoe moeilijk verboden liefde kan zijn. Vooral het ervaren van afkeuring, schuldgevoel en schaamte zijn een last op verliefde schouders. Seger Breugelmans van de Faculteit Sociale Wetenschappen van de Universiteit van Tilburg: 'Schaamte en schuld reageren op omgang met anderen. Dat in tegenstelling tot bijvoorbeeld boosheid: je kunt ook boos worden op je auto. Bij schaamte en schuld is sociale context bepalend. Ga je tegen geldende normen in, dan ontstaat schaamte of schuldgevoel. Die normen zijn wel relatief: in bepaalde culturen is het prima meerdere geliefden te hebben, in andere niet. Anderzijds zijn er gemeenschappelijke normen. Wie naar bed gaat met een getrouwde partner, schaadt een relatie. Een 'normaal' mens voelt zich dan schuldig. Schuldgevoel betreft relaties met anderen: daar loopt iets scheef. De gebruikelijke reactie op schuldgevoel is dan ook, willen repareren, compenseren. Met schaamte zit dat anders. Dat leidt tot terugtrekgedrag, of verberging. Je wilt door de grond zakken. Weet niemand van je verboden liefde, dan is het nog geen ramp. Maar stel dat anderen ervan weten, of je dénkt dat dat zo is? Dan bekijk je jezelf door hun ogen, en wordt het een zaak van publieke afkeuring. Je begint jezelf te zien als zwak, of slecht.'

Een affaire: één op de tien

In Carolien Roodvoets boek 'de Duivelsdriehoek' staat een schatting dat een op de tien vrouwen een affaire heeft gehad. Volgens sommige onderzoeken en enquetes is dat nog een heel voorzichtige schatting, en kan het aantal weleens veel hoger liggen. Daarover kun je morele oordelen vellen - of concluderen dat er veel wordt geleden in naam der liefde. Seger Breugelmans: 'Met schuldgevoel en schaamte valt heel moeilijk te leven. We ervaren dit als negatieve emoties, en bovendien als continue signalen dat iets moet worden opgelost. Chronische schaamte en schuld leiden tot grote psychische en fysieke problemen, tot suïcide en verslavingsgedrag toe.' Schaamte en schuld spelen ook als je je eigen gedrag niet als 'fout' ziet. Wanneer bijvoorbeeld de streng religieuze familie van je geliefde je niet accepteert, omdat je onkerkelijk bent, is dat waarschijnlijk moeilijk te begrijpen. Toch is de ontwrichting die je liefde aanricht, duidelijk.

Het taboe rond de schaduwweduwe

Uitvaartverzorgster Carolien Harrems kwam tijdens haar studie rouwbegeleiding in aanraking met het probleem van de 'schaduwweduwe:' de minnares die na overlijden van haar geliefde in het geheim moet rouwen. Carolien schreef het boek 'De schaduwweduwe". Carolien Harrems: 'Doen alsof de schaduwweduwe niet bestaat, lost niets op. Het moet bespreekbaar worden. Geen enkele schaduwweduwe durft ervoor uit te komen. Ze is zich te sterk ervan bewust dat de buitenechtelijke relatie afgekeurd wordt. Ik sprak een schaduwweduwe die in rouwtherapie wilde gaan. De rouwtherapeut veroordeelde haar relatie echter zo openlijk, dat ze ervan af heeft gezien. Een schaduwweduwe zei tegen mij: 'Ik heb onze liefde moeten regisseren, en nu mijn rouw. Ik huil mijn ogen uit mijn hoofd als ik alleen ben, maar in het openbaar rouw ik niet.' Ik heb geprobeerd een lezing te organiseren en ruimschoots publiekelijk aangekondigd via radio en krant. Er waren vier aanmeldingen. Twee ervan zeiden af en toen de laatste twee merkten dat ze de enigen waren, kwamen ze evenmin. Schaduwweduwes zijn doodsbang dat er journalisten aanwezig zijn, dat hun familie of die van hun minnaar erachter komt. Bang om te kwetsen, bang voor afkeuring. Als het tot lotgenotencontact komt, zijn ze dolblij. Maar in de openbaarheid treden doen ze niet.'

Leven onder druk

Veel vrouwen kiezen ondanks alles voor verboden liefde. Hoe 'overleven' ze dat? Breugelmans: 'Emoties zijn tot op zekere hoogte te sturen. Kijk maar naar trainingen gericht tegen irrationele angsten. Stel je liefde en lust voorop en redeneer je consequenties voor anderen weg, dan kun je ermee leven. Bovendien zijn we goed in excuses bedenken. Toch krijgen de meeste mensen wroeging. Maar vooral het leven met sociale afkeuring of uitsluiting is nauwelijks te doen. Je ervaart dat anderen je 'slecht' vinden. Ik denk dat positieve gevoelens van liefde en geluk daarbij uiteindelijk in het niet zinken. Toch zijn schaamte en schuldgevoel niet puur negatief; op lange termijn zelfs constructief. Een mens weegt constant af: wat wil ik, wat wil de maatschappij? Emoties helpen daarbij. Ze zetten aan tot handelen, of tot wegvluchten.' De keuze die je uiteindelijk maakt, is dus vaak een heel bewuste.

Patiënte (te) 'genezen'?

Uit het bovenstaande volgt toch vooral een sombere conclusie: verboden liefde veroorzaakt meer leed dan geluk. Niet alleen voor je omgeving, ook voor jezelf. Waarom begint iemand er dan aan - in veel gevallen zelfs jarenlang, of keer op keer? Is het een verslaving, zoals de geïnterviewde minnares Senna suggereerde? De Leidse psychotherapeute Mieke Waaijer, gespecialiseerd in o.a. relatie- en Louise Hay-therapie: 'Zo zou ik het niet noemen. Ik leg eerder een link met persoonlijkheid. Gebrek aan eigenwaarde is een sleutelbegrip. Veel mensen lijken zichzelf geen ongecompliceerde, vervullende liefde te gunnen. Of geen liefde voor zichzelf alleen. Dat geldt beslist niet alleen voor 'underdogs'. Ik heb in mijn praktijk zeer zelfstandige en geslaagde vrouwen gezien, die alleen op dat ene punt inleveren. Vaak is het een gevolg van min of meer onbewuste denkpatronen. Je voelt je niet goed genoeg, maar bent je er niet bewust van.' Het venijnige is, dat gedrag zich handhaaft zolang bewustzijn ontbreekt. Maar wie telkens weer verboden liefdes treft, stuit vroeg of laat op een 'aha-erlebnis.' En daarmee op een koe van een aanknopingspunt. Mieke Waaijer: 'Word je je bewust dat er een patroon is, dan moet je je in alle eerlijkheid durven afvragen: waarom doe ik dit? Laat alle excuses aan je voorbij gaan. Onderzoek je gevoel. Voel je je ongemakkelijk bij het idee van iemand die alleen voor jou gaat? Komt een man die 'vrij' is te dichtbij? Haal je er emotioneel nét genoeg uit, omdat je je liever concentreert op andere, minder gevoelige zaken? Voel je je snel emotioneel afhankelijk? Enzovoort.'

Overtuigingen over jezelf

Let wel: zelfonderzoek is een stevige opgaaf. Mieke Waaijer: 'De weg naar bewustwording is moeilijk, zeker als je nooit besefte dat je beperkende overtuigingen over jezelf hebt. Dat is confronterend. Patronen doorbreken brengt je bovendien tijdelijk in een grijs niemandsland. Er ontstaat een leegte waar vertrouwde patronen zaten. Wat of wie zal dat opvullen? Zul je niet eenzaam zijn?Bewustwording gaat gepaard met angsten, gevoelens van stuurloosheid of depressie. Maar die ontreddering is tijdelijk. Het leven met beperkende gedachtepatronen zoals 'ik ben het niet waard een liefde voor mezelf te hebben' is te vergelijken met een zelf gecreëerde gevangenis. Het loont om dat te doorbreken. Schroom niet om de steun van een psycholoog of psychotherapeut te vragen. Het is een zware taak, dat lukt lang niet altijd alleen. Als je pijn hebt, ga je naar de dokter. Bij liefdespijn kun je ook deskundige hulp zoeken. Maar welke weg je ook kiest, het is de moeite waard. Dat leert de ervaring. Aan het eind van het bewustwordingsproces zijn mensen blij met de nieuwe mogelijkheden die ze voor zichzelf hebben geopend.'

Motieven achter geheime liefdes

Wat beweegt de minnares? Het beeld dat ze machteloos en verblind door passie een 'verboden liefdesrelatie' ingezogen wordt, behoeft nuancering. Het komt net zo goed voor dat ze de situatie niet wil veranderen, niet droomt van een nieuw leven met haar geliefde. Als 'keiharde' voordelen worden genoemd: spanning, sensatie, verslavende adrenaline. Vrouwen met levenservaring melden ook, geen zin te hebben in een volgend huwelijk. Zij willen hun eigen leven behouden, maar mét minnaar. Er wordt een sprookje gecreëerd: minnaars zien alleen elkaars beste kant. Daar kiezen veel vrouwen voor, in de volle wetenschap dat de werkelijkheid wordt verdonkeremaand. Wel is de verdeling meestal: getrouwde man, ongetrouwde vrouw. Andersom of beiden getrouwd, komt veel minder voor. Mogelijke verklaring: de vrouw is nog altijd eerder bereid de tweede viool te spelen..
(bron: interviews voor boek 'De Schaduwweduwe', Carolien Harrems)

(Slotnoot)
De persoonlijke gegevens van Senna en Karin zijn veranderd uit privacy-overwegingen. Dit is een geautoriseerde bewerking van een artikel dat eerder verscheen in het maandblad Santé
© 2009 - 2019 Mariawrites, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Rouw: de minnares of schaduwweduweRouw: de minnares of schaduwweduweIn naam van de liefde vraag ik hiermee uw aandacht voor de schaduwweduwe. In onze westerse cultuur is het kerngezin (dat…
Stille liefdes, stiekem verliefd op een anderStille liefdes, stiekem verliefd op een anderHeb jij wel eens een stille liefde gehad? Op iemand op wie we stiekem verliefd zijn? Zonder dat deze persoon dat weet? M…
Wat is Polygamie?Wat is polygamie? Men spreekt van polygamie als iemand, meestal een man, met meerdere partners tegelijk getrouwd is. Doo…
De gevaren van vreemdgaanDe gevaren van vreemdgaanEen klassieke driehoeksverhouding, de getrouwde man, zijn vrouw en zijn minnares. Als we de cijfers mogen geloven, komt…
Verliefd op een getrouwde man: wat nu?Verliefd op een getrouwde man: wat nu?Het is gebeurd zonder dat je het doorhad. Een collega waar je urenlang mee kunt praten, een goede vriend die je opeens i…

Reageer op het artikel "Verboden liefde: als je omgeving je relatie afkeurt"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Beth, 22-06-2013 12:38 #6
Mijn man heeft een relatie met een getrouwde vrouw. Zij zijn lotgenoten en delen samen een ervaring. Zij hebben ieder hun twinziel ontmoet. Mijn man heeft deze gevoelens nog nooit ervaren, maar wil mij na 38 jaar niet verlaten. Hij hoopt dmv zijn verboden liefde deze in te brengen in onze relatie. Onze liefde en seks is hierdoor veel liefdevoller geworden, maar ik heb soms veel moeite (ik weet overal van, want hij zegt ga mee met mij op reis, zodat wij elkaar opnieuw kunnen ontdekken en het verleden vergeten) dat zij er is. Zij is ook getrouwd en is niet van plan om hen in de steek te laten. Door mijn jaloezie (we leven niet meer alsbroer en zus--integendeel) maken we soms veel ruzie. Ik vecht letterlijk als een leeuwin voor mijn geliefde man. Hij zegt geef het de tijd en wees niet jaloers. Dan komt het goed tussen ons. Vertrouwen en tijd Soms zo moeilijk, want ik hou zoveel van hem. Ik hoop dat we eruit komen.Soms is het inderdaad "gemeen" dat na je 38 jaar samen bent dit je overkomt, maar wij zien het als een kans voor ons dat wij hier positief uitkomen. Al blijft het soms heel lastig. Er is liefde tussen ons, alhoewel hij heel veel voor haar voelt. Hij kan en wil niet kiezen.

Uno, 01-06-2013 17:40 #5
Ik ben een van de slachtoffers van een vorboden liefde.
mijn omgeving is tegen een meisje dit komt doordat wij verschillende culturen hebben.
die gene van waar ik hou is NL. en ik ben turks afkomstig.

o wie o wie kan mij een tip geven?! Reactie infoteur, 02-06-2013
Beste Uno,
vraag bijvoorbeeld eens een gratis advies op coach2day.nl.
veel goeds,
Maria

Els, 30-05-2011 17:40 #4
Bedankt! Dit helpt ons ongelooflijk hard!

Els, 29-05-2011 12:19 #3
Goeiendag. Hier ben ik weer. Ik wil u alvast nogmaals bedanken dat wij uw artikel mochten gebruiken voor ons werk. We hebben het overlaats teruggekregen en het was echt schitterend. Nu moeten we het verbeteren om het dan nog één keer af te geven. Bij het deel van de wereld, heeft de leraar gevraagd of onze artikels gezaghebbende bronnen zijn. Daarom is mijn vraag naar u toe, als u deze wil beantwoorden: wat u voor uw werk doet of waar u uw bronnen of kennis vandaan heeft om dit artikel mogelijk te hebben gemaakt? Hartelijk bedankt! Reactie infoteur, 30-05-2011
Beste Elske,
Goed om dat te horen. Ik laat het oordeel of mijn werk 'gezaghebbend' is graag aan anderen over. Ik schrijf sinds 13 jaar als beroepsmatig journalist voor diverse publieksbladen, en mijn specialisatie bestaat o.a. uit psychologie, relaties en spiritualiteit. Mijn journalistieke kennis is gebaseerd op een HBO-opleiding, en daarnaast studeer ik naar verwachting over twee jaar af aan de universiteit, waar ik binnen de opleiding tot zgn. 'geestelijk verzorger' ook materie bestudeer op het snijvlak tussen psychologie en spiritualiteit. Ik gebruik Infonu deels als een 'online archief' voor mijn artikelen. Hopelijk volstaat dat en succes met je vervolgtraject!
Maria

Els, 09-05-2011 23:53 #2
Goeiendag. Mijn naam is El sik ben leerlinge in het 6de jaar secundaire school en ik ben momenteel aan het werken aan een groepswerk. Één van de opdrachten is een associatie te maken met de wereld (WWW) en ik dacht eraan om dit artikel te gebruiken. Ik heb het bericht gelezen over de copyright. Ik hoop dat ik via deze vraag uw toestemming kan krijgen om het artikel te gebruiken. Ik beloof dat ons werk enkel tussen ons groepje en onze leraar verdeeld word en dat ik u in de bibliografie op de correcte wijze zal vermelden.

Kunt u mij zo snel mogelijk antwooorden? Hartelijk bedankt. Reactie infoteur, 10-05-2011
Hallo Els,
Dat is prima hoor, mijn instemming heb je als je het artikel op de door jou aangegeven manier gebruikt.
Veel succes met je opdracht,
Maria

Verboden Liefde, 13-02-2011 16:06 #1
Hallo,
Ik heb ook een heel groot probleem, Ik heb 2en half jaar een relatie gehad met mijn toemalige vriend,
Dat is uitgegaan omdat we al veel ruzie hadden en het liep niet goed.Maar ik echt wel super veel van hem hield.
Het is uitgegaan omdat er een ruzie was tussen hem en mijn moeder… Mijn ouders blijven erbij dat hij slecht is en hij teveel alcohol drinkt… Naar 3 maanden kwam ik hem weer tegen toen zijn we weer een relatie begonnen tussen ons ging het super soms wat ruzie omdat we het moeilijk vonden dat hij niet bij mij over de vloer mag komen… En toen ik het vertelde dat we weer een relatie hadde barste de bom thuis… mijn ouders voelde zich rot waardoor ik mij ook rot voelde en niet echt kon genieten van de relatie.
Dus is het weer stuk gegaan… Omdat ik er niet tegen kan om mijn ouders een rot gevoel te geven… Maar Nu nadat het 3 weken geleden uit is gegan zij we weer samen! het is ongelooflijk ik weet het we kunnen niet zonder elkaar! Maar nu het probleem dat hij vind dat ik het eerlijk moet zeggen tegen me ouders dat snap ik liegen is niet de beste optie, Maar ik durf het niet zou het wel slim zijn als k het eerlijk zou vertellen?of maak ik een hele grote fout!
HELP! Reactie infoteur, 13-02-2011
Beste bezoeker,
Een relatie die al zo lang geduurd heeft, is in elk geval geen bevlieging. Zo'n relatie mag je zelf serieus nemen, en je mag van je omgeving verwachten dat deze dat ook doet.
Wat voor jou dan weer van belang is, is dat tegenstand uit je omgeving ertoe kan leiden dat je je partner ongewild gaat idealiseren, of met twee mensen een 'partij' vormt tegenover degenen die de relatie afkeuren, de 'tegenpartij'.
Je zegt dat jullie ruzie hadden, maar zegt ook dat het probleem lag bij de ruzie tussen hem en je moeder. Is dit waar, of ligt hier voor jou en hem ook een bron van onenigheid? Zit er geen enkel punt in hetgeen je ouders zeggen, over het drinken, en de handelingen die zij blijkbaar afkeuren? Omdat ouders de hebbelijkheid hebben om het beste voor hun dochters en zonen te willen, zijn ze bezorgd. Soms overbezorgd. Maar het is aan jou om serieus te evalueren of zij een punt hebben, en het is aan jou en je vriend om hen te tonen dat er in jullie relatie wel degelijk toekomst zit.
Het is zelden hetgeen we zeggen, dat uitkomst brengt in zo'n probleem. Maar het is wel vaak zo, dat hetgeen we doen een oplossing kan opleveren. Zijn er stappen die je vriend kan zetten om de weerstand weg te nemen? Zijn er punten waarop jullie je ouders tegemoet kunnen komen in hun bezwaren?
Waar langdurige problemen in een gezin voorkomen, spreken therapeuten wel van een 'groepsdynamiek'. Een vakterm voor het feit, dat mensen die samen op elkaar reageren, uiteindelijk als in een soort dans in dezelfde patronen vervallen. Bijvoorbeeld, je moeder valt aan. je vriend verdedigt zich. jij schiet hem te hulp. je moeder voelt zich onbegrepen en je vader schiet haar te hulp. het is een voorbeeld, maar je snapt waar ik heen wil.
Besef dat er meer macht in jouw handen is dan je misschien denkt. Maar ook meer verantwoordelijkheid.
Misschien zijn er creatieve manieren om met de situatie om te gaan. Ten eerste: bekijk eens of er 'partijen' worden gevormd, en of je wellicht wat milder met je ouders om kunt gaan als je ziet dat bijvoorbeeld je moeder zich alleen voelt staan. Kijk eens of er wat ontspanning te creeren valt.
Kijk ook eens of er een tussenweg mogelijk is. Niet liegen over de relatie, maar ook niet jarenlang het pad van het zwijgen op gaan. Door rustig je ouders uit te leggen dat deze persoon belangrijk voor je is, leg je misschien die tussenweg open. Alleen jij kunt inschatten wat mogelijk is, maar ik doe wat suggesties. Kan je vriend jou en je ouders eens uitnodigen voor een etentje, waarbij jullie gewoon samen praten en het gezellig hebben, en jullie niet de zaak op de spits drijven door bijvoorbeeld sterk op elkaar gericht te zijn of demonstratief een koppel te vormen? Is er op een wat meer ontspannen manier dan nu waarschijnlijk gebruikelijk is geworden, wat tijd samen te creeren? Kunnen jullie gezamenlijk wat stapjes naar elkaar toe zetten?

In het uiterste geval zou je kunnen overwegen om eens met je huisarts te gaan praten, om een verwijzing te vragen naar bijvoorbeeld een gezinstherapeut. Dat is voor veel mensen een lastige stap, omdat dit soort dingen helaas nog een taboe is in onze maatschappij. Maar zeker vanwege het feit dat dit probleem al zo lang speelt, en de patronen min of meer lijken in te slijten, zou ik als ik jou was wel eerst zelf onderzoeken wat er in de situatie te verbeteren valt, maar bij eventueel gebrek aan succes ook overwegen om eens te kijken of er een deskundige is die de zaak weer op gang kan krijgen. Anderzijds zijn er ook weleens mensen in families die een echte gave hebben als bemiddelaar - ken je zo iemand, een tante of oom wellicht? Soms kunnen een paar gesprekken met een relatieve buitenstaander al heel veel ophelderen.
Ik wens je veel succes en wijsheid. Wat je ook doet, denk in kleine stappen, overhaast niets, heb geduld. Op die manier hoef je niet bang te zijn dat je in één klap een grote fout maakt, en kun je telkens goed overwegen wat voor jou en je vriend de volgende stap kan zijn.

Het allerbeste!

Infoteur: Mariawrites
Gepubliceerd: 16-10-2009
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Relatie en huwelijk
Reacties: 6
Schrijf mee!