InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Aandoeningen > Misofonie, een bijzondere aandoening

Misofonie, een bijzondere aandoening

Misofonie, een bijzondere aandoening Misofonie is een psychologische overgevoeligheid voor specifieke geluiden. Door de psychische component is de gevoeligheid echter beter behandelbaar dan bijvoorbeeld tinnitus waarbij een voortdurende ruis in het oor wordt waargenomen. Misofonie is een nog tamelijk onbekend verschijnsel waardoor degene die ermee behept is het idee heeft de enige op de wereld te zijn die er aan lijdt. Ook is er in de regel weinig begrip in de omgeving voor het verschijnsel en worden klachten niet altijd erkend.
Bron: Ashish Choudhary / PixabayBron: Ashish Choudhary / Pixabay

Zelfs woede-uitbarstingen bij misofonie

De term misofonie is nog vrijwel onbekend maar het verschijnsel niet. Ook al is er weinig onderzoek naar gedaan is het duidelijk dat misofonie zich kenmerkt door een extreme afschuw van bepaalde geluiden die zelfs tot woede-uitbarstingen kan leiden. Toch valt misofonie nog niet onder de erkende stoornissen. Onderzoekers zijn van mening dat misofonie waarschijnlijk een neurobiologische kwestie is. Volgens hen is de kern een specifieke trigger, die vanzelf een agressie veroorzaakt.

Bron: Dmaland0 / PixabayBron: Dmaland0 / Pixabay

Omgeving denkt aan komedie of onverdraagzaamheid

Geluiden die misofonie kunnen veroorzaken zijn bijvoorbeeld het voortdurend kuchen van iemand in de omgeving of het hoorbaar verorberen van een gevulde koek of zelfs de ademhaling van een persoon. De omgeving van iemand die aan misofonie lijdt denkt al gauw dat het komedie is of een vorm van onverdraagzaamheid en vindt het kwaad worden een zwaar overdreven reactie. Maar het is eigenlijk eenzelfde boosheid die optreedt als de buren tot diep in de nacht de muziek erg hard hebben staan. Door onbegrip uit de omgeving wordt het er voor degene die met de kwaal behept is niet beter op.

Bron: SimonaR / PixabayBron: SimonaR / Pixabay

Gedrag bij de bijzondere aandoening leidt tot eenzaamheid

Misofonielijders doen er vaak alles aan om het niet tot boosheid te laten komen. Zij gebruiken bijvoorbeeld oordopjes om geen geluiden meer te kunnen horen of gaan over tot ander verregaand gedrag. Soms mijden ze allerlei plekken waar zich geluiden kunnen voordoen waar ze gevoelig voor zijn zoals de trein, de bioscoop of de straat. Dit soort gedrag kan leiden tot eenzaamheid of sociale isolatie waardoor het lijden aan misofonie alleen maar groter wordt.
Bron: PublicDomainPictures / PixabayBron: PublicDomainPictures / Pixabay

Eetgeluiden en mondgeluiden

Extra navrant is dat geluiden van gezinsleden of partners minstens zoveel irriteren als van onbekenden. Er zijn voorbeelden van dat mensen bekennen hoe akelig ze het vinden om hun geliefden te horen ademen wat bij hen zelfs tot innerlijke razernij kan leiden. Veel voorkomend is een overgevoeligheid voor eetgeluiden en mondgeluiden. Een lijder aan misofonie vertelt dat als hij zelf een appel eet het geluid niet storend is maar dat dit wel het geval is als zijn partner er een eet. Eetgeluiden van kinderen zijn ook vaak een probleem en menigmaal aanleiding tot irreële woede-uitbarstingen die vaak schaamte en schuldgevoelens tot gevolg hebben. Ook in die gevallen komt vluchtgedrag voor om niet met de geluiden geconfronteerd te worden.

Bron: Geralt / Wikimedia CommonsBron: Geralt / Wikimedia Commons

Geen erkenning van klachten bij misofonie

Vaak gaat de reden tot het ontwikkelen van misofonie terug naar de puberjaren doordat bijvoorbeeld een vader zo smakte bij het eten. Een lijder aan misofonie geeft aan dat ze veel last had van schreeuwende kinderen en daarvoor al enkele keren is verhuisd. Mensen die geen last hebben van misofonie kunnen moeilijk begrijpen dat iemand razend kan worden als in een rij bij de kassa iemand op kauwgom staat te kauwen. Het moet voor de lijder aan misofonie iets zijn als het voortdurend krassen van een krijtje op een ouderwets schoolbord waar iedereen wel eens mee te maken heeft gehad. Helaas erkennen ook niet alle artsen de klachten van misofonie en doen die af met dwangstoornis of obsessie waarbij de patiënt gefixeerd is op een specifiek iets.

Lees verder

© 2011 - 2017 Rickandie, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Misofonie, als geluiden je leven beheersenMisofonie, als geluiden je leven beheersenMisofonie is niet echt bekend, maar als je er last van hebt, kan het je leven aardig verstoren. Voor de meeste mensen kl…
Misofonie: agressief worden van geluiden (zoals smakken)Misofonie: agressief worden van geluiden (zoals smakken)Bijna niemand vindt het fijn als er gesmakt wordt tijdens het eten of luid getikt wordt op een toetsenbord, maar wat als…
Misofonie: geluidsvoorbeelden, symptomen en behandelingMisofonie: geluidsvoorbeelden, symptomen en behandelingSmakken bij het eten, snurken bij het slapen: het zijn vervelende geluiden die makkelijk tot ergernis kunnen leiden als…
Tinnitus: pieptoon of oorzuizen. Is het te genezen?Tinnitus: pieptoon of oorzuizen. Is het te genezen?Tinnitus is het waarnemen van geluiden in de vorm van suizen, piepen, brommen, knarsen, wat veroorzaakt wordt door het b…
Hoe ga ik om met agressie?Hoe ga ik om met agressie?Agressie is iets waar we allemaal mee geconfronteerd worden. Vaak op tv, maar soms ook in het dagelijks leven. Hoe ga je…
Bronnen en referenties

Reageer op het artikel "Misofonie, een bijzondere aandoening"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Dirk, 16-12-2016 05:52 #48
Op de basisschool zat er een ventje achter me, Theo. Theo zat om de tien seconden zijn neus op te halen. Van 's ochtend half negen tot 's middags half vier. Als ik er dan wat van zei zat ie me alleen maar verdwaasd aan te kijken en ging er gewoon mee door. Verder leek niemand zich er aan te storen. Gék werd ik er van.

Nu, jaren later, werk ik in de zorg. Regelmatig nachtdienst met een chronisch verkouden collega. Volgens mij een zus van Theo, om de tien seconden snotteren. Ik vraag wel eens, hoor je jezelf niet? Ik heb er last van. Antwoord: ik kan er niks aan doen, het is een gewoonte geworden… Nou, leer dat dan maar eens af, dat gaat nooit meer goedkomen.

Ik ga er in ieder geval nooit meer naar luisteren, want ik ben van baan veranderd. Op de nieuwe locatie sta ik alleen in de nacht. Heerlijk.

Gijsbert, 06-11-2016 10:44 #47
Wow, geweldig om na 45 jaar denken dat je toch wel een beetje gestoord bent dit te lezen en te zien dat er gewoon een schakelingetje in je brein niet goed werkt ((toch 'gek' dus…). Ik voldoe werkelijk aan elk detail van deze afwijking en herken ook elk verhaal hieronder volledig. Wat je noemt 'thuiskomen'. Kon ik al die mensen die ik moest lastig vallen met mijn gezeur (zoals mijn vader met zijn eetgeluiden) maar alsnog uitleggen dat dit er achter zit.
Jammer dat er alleen een AMC is met een behandeling, die ook nog eens zo extreem zwaar en tijdrovend is opgezet, en ook nog met je familie erbij, dat dat alleen al ontwrichtend werkt in een poging-tot-normaal leven.
Het enige dat mij soms helpt is een boekje over yoga (van Richard Hittleman), waarbij de inzichten en concentratie-oefeningen met name hielpen om de directe emotionele reactie op een herhalend geluidje zo snel mogelijk (maar natuurlijk wel na eerste irritatie) om te bouwen naar een vorm van acceptatie, door het zsm als een soort nieuwe werkelijkheid te aanvaarden.

Dennis, 28-09-2016 18:59 #46
Ik was al bekend met de term. Zelf heb ik hier ook al jaren last van. Het begon in mijn jeugd. Mijn vader ademt heel luid en ik had hier in mijn tiener jaren inderdaad erg veel last van. Ook ik kreeg te horen dat ik mij niet moest aanstellen.

Zelf heb ik niet zozeer dat ik een bepaald geluid kan uitstaan, maar meer de herhaling. Oké iemand maakt een smakgeluid. Je hebt meteen mijn aandacht, ook al doe ik dit niet bewust, ik hoor je. Maar zodra het een herhaald patroon wordt kan ik in woede uitbarsten.

Waar ik met name laat van heb: Smakken, iemand die met zijn tong over zijn tanden voedselresten verwijdert, neus herhaaldelijk ophalen, een irritant kuchje waarbij het meer lijkt op een tic dan echt kuchen, luid ademen (sowieso herhaaldelijk). Op mijn werk zit iemand die continu op zijn onderlip zuigt. Tot wel 3 of 4 keer per minuut. En met elke herhaling van zo'n geluid krijg ik steeds meer agressie.

Maar waar ik mij nog t meeste zorgen over maak is dat er wordt aangegeven dat men na een uitbarsting met schuldgevoelens zit. Ik heb zelf absoluut geen last van schuld van schuldgevoelens. Het feit dat men mij niet begrijpt wekt alleen nog maar meer agressie op.

Tip: ik zit op kantoor en ik heb de hele dag muziek op via een koptelefoon. Heerlijk.

Jitske, 17-09-2016 12:49 #45
Zo lang ik mij kan herinneren lijd ik aan misofonie. Ik zou graag in therapie hiervoor gaan, maar woon in het noorden van het land. Weet iemand of ergens in het noorden deze therapie is?

Ria, 29-08-2016 02:28 #44
Pffff misofonie! Ik heb al heel lang last van mensen die aan tafel met mes en vork spelen, of ergens met hun vingers langs schuren, steeds het zelfde geluid! Ik kan iemand echt iets aandoen! Tikken ergens op, vreselijk! Is er iets aan te doen aub?

Eveline, 31-07-2016 17:00 #43
Het is net alsof ik het zelf geschreven heb! Ik herken het allemaal. Ik vind de eetgeluiden van gezinsleden het ergst van allemaal. Ik heb geen idee waarom. Als iemand chips eet of op ieder pitje van een aardbei kauwt… aaarggg! Ook het geluid van tandenpoetsen met je mond open vind ik een rotgehoor. Ik ga dan altijd zo snel mogelijk weg of ik ga met oordopjes muziek luisteren met een hoog volume. Alles om het maar niet te horen. Het haalt het bloed onder mijn nagels vandaan en ik kan er erg agressief van worden zonder dat ik het wil. Ook erger ik me soms aan ademen (hijgen eerder) en het zingen van sommige mensen. (Dan vooral bij familieleden) Ik word daar echt niet goed van. Waarschijnlijk vinden mensen dat echt aanstellerij, maar ik kan er niks aan doen. Mijn ouders worden vaak boos, maar ze begrijpen niet wat ik voel en ik begrijp niet waarom. Ze vragen dan waarom ik het zo erg vind, maar ik kan dat niet uitleggen. Het haalt het bloed onder mijn nagels vandaan en ik probeer de hele tijd mijn woede in te houden.

Het lastigste van allemaal is dat veel mensen het niet begrijpen. Dat veel mensen boos worden en mij maar een overdreven aansteller vinden, maar ik had het zelf liever ook niet gehad. Ik kan er niks aan doen…

Evelien, 25-04-2016 20:07 #42
Hoe fijn om dit allemaal te lezen en dat mijn probleem een naam heeft. Ook ik erger me groen en geel aan kauwgom kauwen en vooral geklap met kauwgom, pen geklik, chips etende mensen met krakende zakken, nagelbijters, mensen die ergens aan peuteren, neus ophalen, maar vooral mensen die nadat ze iets hebben gegeten met vieze geluiden etensresten tussen hun gebit verwijderen. Zo is het vroeger bij mij begonnen. Mijn vader deed dit en ik had van het ene op het andere moment mijn haren recht overeind staan! Ik ontweek hem onmiddellijk na het eten. Ook hij vond dat ik me niet moest aanstellen. Dit is voor mij nog steeds het ergste probleem. Ik ga me aanmelden op de facebookgroep. Wellicht is er een oplossing voor dit probleem?

Vera, 30-01-2016 22:25 #41
Heel lang heb ik gedacht dat ik onverdraagzaam was of op zijn minst gestoord. Toen ik voor het eerst las dat het een naam heeft! Dat was zo een opluchting! Mijn kinderen hebben er ook een tic aan overgehouden, want ze merkten heel goed aan mij dat ik geen geluiden kon verdragen zoals het eten van een appel, chips etc. Ik voelde mij zo schuldig en nog! Ik weet dat ik het als kind ineens kreeg toen mijn vader een kunstgebit kreeg en erg begon te smakken tijdens het eten. Ik begon ineens meer en meer last te krijgen en situaties te ontwijken. Ik ga nog steeds liever niet naar de bioscoop en vind het belachelijk dat nu zelfs tijdens theater chips te koop is. En inderdaad: bij dieren of babies heb ik nergens last van. Het is fijn, nu ik 57 jaar ben, eindelijk te weten dat ik niet de enige ben. Maar het is jammer dat er niets tegen te doen is en dat mijn gezin er zo onder geleden heeft.

Anita van Bennekom, 18-01-2016 17:02 #40
Zo herkenbaar al die klachten. Ik denk het ook te hebben hoor. Bij mij was het al als kind en zie nu dat er dus een naam voor is. Ik kan ook ontzettend uit mijn dak gaan bij deze geluiden. De laatste tijd ook veel last als ik in een winkel kom waar teveel herrie om mij heen is. Dan word ik helemaal gek en ga snel weer naar buiten. Wordt er dan helemaal duizelig van. Is dit ook herkenbaar? Anderen en ook mijn partner vind het allemaal soms maar onzin. Kan er ook geen begrip voor krijgen. Wie heeft nog tips.

Frank de Kroon, 13-06-2015 19:41 #39
Ik herken wat Rene schrijft. Ik kan heel goed tegen de herrie die van de voetbalvelden schalt waar ik vlakbij woon. Maar van hard pratende buren in de tuin krijg ik stress. Een auto met een petje achter het stuur met een dreunende bas word ik gek van, terwijl als mijn kinderen de tv heel hard hebben aanstaan, ik zelfs in slaap kan vallen. Het valt mij wel op dat ik met name sterk reageer op mensen die veel geluid maken waar ik geen of een slechte band mee heb. Volgens mij heeft het ook te maken met wat ik wel of geen controle heb op het geluid. De voetbalvelden zijn na 4 uur stil. Mijn kinderen kan ik vragen om zachter te doen, maar een groep opgeschoten jongelui of buren die schreeuwend door de straat lopen heb je niet/veel minder in de hand. Ook ik zou relatieve stilte (geen mensen herrie) willen nastreven middels een verhuizing of zelfs een emigratie, maar ja, dat wil de rest van het gezin natuurlijk niet ivm werk/vrienden/school/sport etc. Ik wou dat ik een knopje kon omzetten zodat ik er niet zo veel stress en agressie (ben nogal eens met overlastgevers bonje gaan maken) heb.

Rene, 07-06-2015 12:55 #38
De overeenkomst (tenminste dat gevoel heb ik) tussen een groot deel van de klachten is het feit dat men (en ik ook trouwens) met name niet tegen geluiden kan die door andere mensen worden geproduceerd. Op de een of andere manier relateer ik dit aan het feit dat het nooit meer eens ergens lekker rustig zit en dat we met z'n allen met een kluitje op elkaar wonen. Ik zit er in ieder geval aan te denken om ergens lekker rustig op het platteland te gaan wonen (met alle nadelen vandien) om maar wat grote afstand tussen mij en de rest van de mensheid te krijgen. Dan heb ik ook wat minder last van geluid.

Frank Wegman, 02-04-2015 15:09 #37
Zijn er ook klachten bekend in de zin van misofonie of vergelijkbaar als men woonachtig is naast een PEN of transformatorhuisje? Heb gehoord dat dat bij kleine kinderen tot slapeloosheid kan leiden terwijl oudere kinderen of ouderen in z'n algemeenheid daar op dat moment niets van horen en het dan afdoen met 'zeuren' door de (kleine) kinderen
Weet U of hier lectuur over bestaat?

Iris, 18-03-2015 00:57 #36
Ja, ik herken dit zo erg. Ik word altijd helemaal gek van al die geluiden, en dan denk ik echt ben ik de enige die dit hoort? Maar ik zit nog op school (14 jaar-3e klas) dus altijd met toetsen kan ik me niet goed concentreren door kinderen die hijgen of raar door hun neus ademen, of getik op de tafels of met pennen klikken. Of de laatste 10 min als er al kinderen gaan praten terwijl ik nog bezig ben. Dus dan kan ik me al helemaal niet concentreren. Dus moet ik elke opdracht meerder keren lezen omdat ik me bezig hou met al die *** geluiden. Soms zijn er ook leraren die hard aan het typen zijn, dat is ook zo irritant. En ik zit ook naast iemand die hele erge ademhalingsgeluiden maakt en smakt en op kamp snurkte ze, dus kon ik niet slapen.
Ik irriteer me ook aan geluiden zoals: slurpen, heel lang roeren in een kopje, hijgen, smakken, typen, klik en tik geluiden, mensen die gaan neuriën en ander geblèr, kauwgom kauwen met een open mond, en nog wel meer. Maar het is zo lastig om het te negeren, ik ga dan wel met m'n vingers m'n oren zo goed mogelijk proberen af te sluiten, maar dat is ook niet echt handig. En soms Word ik dan boos, maar ik de klas of tijdens een toets kan ik niet weglopen. En als ik er dan iets van zeg word m'n vader boos of andere mensen zeggen "stel je niet zo aan" maar hun begrijpen dat niet.
Ik weet niet of hier een oplossing voor is, maar als die er in zou ik die graag willen weten.

Ohja en als m'n katten smak/knaag geluiden maken vind ik het niet erg, juist eerder schattig. En soms maken ze een soort van snurk geluidje door hun neus als ze aan het slapen zijn, en dat vind ik ook niet echt heel storend. Is daar ook een reden voor? Dat ik het van mensen irritant vind en van katten niet?

Annabel, 11-03-2015 11:12 #35
Ik ben 48 jaar en heb misofonie zo lang ik me kan herinneren. Ook heb ik HSP, 100 %. k Vraag me soms af het gelinkt is aan elkaar. Gelukkig heb ik mezelf over de jaren goed onder controle (uiterlijk dan toch) maar als kind hadden anderen vlug door dat geluiden een zwakke plek was en ik werd er dan ook mee gepest. Wat toch wel een schaduw over mijn jeugd heeft geworpen ondanks dat ik ook hele mooie tijden heb gekend, ik was altijd op mijn hoede voor de volgende geluidsituatie die nooit ver weg was. Ik sliep toen op internaat en dat was in één grote zaal, op al mijn foto's van uit die tijd (10 jaar lang) sta ik overal met wallen onder mijn ogen. Ik sliep nooit… 13 mensen rond mij die luid/stil lagen te ademen heel de nacht lang, ik werd er gek van. k Had dan nog liever gehad dat er heel de nacht iemand stond te zingen.
Ook vind ik het verschrikkelijk om in een stil restaurant te eten… al die geluiden van etende, hoestende, smakkende, hikkende, boerende mensen. Ik zal ook nooit ergens in het midden zitten. Mijn dochter die ook HSP heeft maar geen misofonie blijft altijd dicht bij mij als buffer.
Ik heb altijd het gevoel gehad dat mijn "bedrading" in mijn hersenen ergens een fout bevatten. Dat ze een totaal onschuldig geluid naar de verkeerde reactie sturen. Ik weet dat al die geluiden heel irrationele reacties veroorzaken. Ik word er agressief, gestoord in mijn zijn, vervuld met walging, bijna verlamd op momenten. Ik kan me op niets anders meer concentreren in zo'n situaties.
Ik heb al een paar keer naar een psycholoog en psychiater geweest maar k heb nog nooit het gevoel gehad dat die me een meter vooruit hebben geholpen. Volgens mij is het probleem neurologisch en kunnen "praatjes" er weinig aan veranderen.
Maar moest er iemand ergens een therapie gevold hebben met zeer veel succes (niet van ik kan er nu mee om gaan. maar echt dat je er vanaf bent) aub deel het even mee. Het zou mijn leven en van mijn partner een stuk gemakkelijker maken :-D.

Bart, 17-02-2015 15:29 #34
En wat te denken van collega's die de hele dag met lange nagels op een toetsenbord tikken, of heel snel typen (net of er een kudde paarden langskomt). Het overduidelijk kauwen op kauwgum, iemand die voortdurend neuriet of fluit. Met name in mijn ogen onnodige geluiden (je kunt best zachtjes typen) en nee je draagt geen rammelende sieraden op je werk. Ik wordt er boos om, maar kan dit niet uiten omdat het niet begrepen wordt (er wordt letterlijk gezegd, dat is jouw probleem ga maar ergens anders zitten. Ik zal mij gaan oriënteren op het AMC, misschien dat ik geholpen kan worden.

Natas, 20-01-2015 00:43 #33
Zoooo herkenbaar allemaal zeg… de ademhaling van mijn partner… het gesnurk… het horen van het eten in zijn mond… het eten van chips en het gekraak van de zak… aaarrrgggggg… Irriteer me er dood aan en probeer me in te houden en loop maar weer uit de kamer… slapen doen we al heel lang niet meer samen, ik kan het gewoon niet verdragen als hij naast me ligt en ik zijn ademhaling moet aanhoren. Mijn vriend zegt dan als ik weer eens loop te zuchten… ja sorry hoor, mag ik nog wel ademhalen zeg… voor hem ook geen leuke situatie thuis maar voor mij net zo goed niet.

Mariska, 15-01-2015 11:03 #32
Het heeft dus een naam! Ik erger me zo erg aan bepaalde geluiden dat ik wel kan janken en heb zelfs wel eens gedacht over een manier om niet zoveel meer te horen, door bijvoorbeeld schade te veroorzaken aan mijn trommelvliezen. Maar er is geen oplossing dus?

Wendy, 02-09-2014 19:08 #31
Hallo allemaal,
Het is echt heerlijk om de verhalen te lezen. Ik ben nu 43 en heb al vanaf mijn 10 de last van misofoni. Mijn ouders hebben veel geprobeerd om me er van af te helpen, maar niemand wist wat het was. Zelf heb ik ook meerdere psychologen bezocht. Nu ga ik een afspraak maken met het amc en hoop ik het eindelijk onder controle te krijgen. Mijn zoon van 11 heeft het ook en voor hem is het wel heerlijk dat ik hem begrijp en weet als hij een woede aanval krijgt wat er in zijn hoofd om gaat. Sterkte allemaal en hopen dat er een goede therapie is om er mee om te gaan.
Gr Wendy.

Claudia, 29-08-2014 20:35 #30
Ik ben ook 15 (net als Anouk) en ik dacht ook altijd dat het aan mij lag. ik heb het met nagelbijten, slurpen en slikken. Echt heel fijn om te horen dat ik niet de enige ben. nu maar hopen dat ze ons kunnen helpen!

Nynke, 14-08-2014 16:10 #29
Echt zo geniaal om dit te lezen! Ik dacht dat ik gewoon gestoord was en mij overal aan zat te ergeren. Mensen in mijn omgeving noemen mij ook altijd een persoon die zich over al aan ergerde. Pinda's waar op gekauwd wordt, het krakende zakje, chips eten, mijn man en slapen regelmatig apart omdat ik niet tegen zijn ademhaling kan (ja echt ik schaam me er voor…) Zo fijn om te weten dat dit een naam heeft…

Anouk, 02-08-2014 18:41 #28
Helemaal herkenbaar dit. Ik heb bepaalde geluiden waar ik helemaal gek van word, met als nummer 1 het gesmek, gesmak en gekraak van mensen, met name van mijn ouders. Ook geluiden als het (rokers)kuchje van mijn moeder, de rinkelende riem van mijn vader, of zelfs het geluid wat een pak hagelslag maakt als je het op het brood strooit, maken mij knettergek. Misschien een herkenbaar gevoel is de opgekropte woede die je naar de keel grijpt, wanneer je de geluiden hoort. Bij mij gaat die woede pas weg als ik het geluid waaraan ik me erger, eventjes nadoe. Dat helpt voor mij, maar leidt weer tot ergernis bij mensen, zoals bij mijn ouders. Die worden onderhand ook helemaal knettergek van mij.
Ik ben trouwens 15 en ik wil hier echt vanaf. Ik heb gelezen over een therapie bij het AMC, maar ze zullen me zien aankomen als 15-jarige. Ik ben bang dat als er nu niets aan gedaan wordt, dat ik het de rest van mijn leven blijf houden. En dat is iets wat ik absoluut niet wil!

K. J., 23-05-2014 18:00 #27
Dank jullie wel voor dit artikel! Eindelijk herkenning van mijn "afwijking". En de wetenschap dat er nog meer lotgenoten rond hobbelen. Reactie infoteur, 24-05-2014
Fijn om te lezen.
Groet van André Dierick (Rickandie)

Matthieu, 20-02-2014 14:00 #26
Kan iemand mij vertellen of de behandel methoden van het amc tegen misofonie werkt en wat is jullie ervaring?

Frederique, 10-02-2014 16:41 #25
Ik heb een gehandicapte zus. Ik irriteer mij ontzettend aan alles. Haar geluid van haar speelgoed (piepertjes) heeele dag door. Haar gegil en vreselijke gesmak onder het eten (met mond open kauwen). Ik heb er zoveel last van dat ik zelfs de neiging heb om haar volkomen te negeren.
Ik weet dat dit verschikkelijk is om te lezen omdat je denkt: ze is gehandicapt.
Maar op dit moment gaat mij dat niet helpen om eroverheen te komen. Heeft iemand tips?
Frederique

T., 09-02-2014 22:19 #24
Wat een 'feest' van herkenning. Ik ga mijn eigen verhaal hier niet toevoegen, het lijkt op alle onderstaande verhalen. Ik raad iedereen aan om zich aan te melden bij het AMC. Heb ik ook gedaan, ben net begonnen met de therapie en het lijkt vruchten af te gaan werpen.

@A.K. Ik herken ook veel in jouw verhaal als partner. Mijn partner zou dit geschreven kunnen hebben. Het is soms een hele beproeving om met een misofoniepatiënt samen te leven. Thuis krijgen patiënten nu eenmaal veel training in hun respons, je zit immers elke dag samen aan tafel. Ik reageer ook het heftigst op mijn partner's geluiden terwijl ik toch echt zielsveel van haar hou.

A. K., 07-01-2014 21:14 #23
Ook is het vreselijk om samen te wonen met iemand die dit heeft, niks kan ik doen of er komt commentaar op.
Ben ik aan het typen, word er gevraagd kan het wat zachter? Een spelletje doen met een geluidje vergeet het maar! Chips eten kan niet want dat kraakt te veel, onzeker werd ik ervan, bij alles dacht ik straks komt er weer commentaar, bij alles rekening houden met wat je doet, gewoon jezelf hierdoor niet kunnen zijn. Na jaren heb ik zo iets van, jammer dan dat je er niet tegen kan maar ik ga er geen rekening meer mee houden, heb mezelf al te vaak aangepast.
Ook voor de kinderen viel het niet mee, ze moesten stil zijn, ook zij moeten er constant rekening mee houden, nu zijn ze wat ouder en geven commentaar terug, dus deze ziekte is niet alleen vervelend voor de persoon zelf maar het beïnvloed het hele gezinsleven!

Marcel, 06-01-2014 19:13 #22
Er is een naam voor, ik ben niet de enige en ik ben niet gek of een zeur. Bij mij ontstaan door een smakkende vader. Jaren met een hand voor mijn ogen en een vinger in mijn oor, gegeten. Weinig en dan snel twee vingers. Nu een partner. Ik probeer het al vier jaar duidelijk te maken. In de trein, ik doe oordopjes in. Met name het frequente en met min of meer gelijke intervallen.

Wat er mee te doen. Meer achtergrond geluid?, oordopjes tijdens het eten?

En dan nog kuchen, een maagprobleem van mijn partner. Medicijnen wil hij niet te lang of te vaak gebruiken. Vele avonden wakker blijven, en pas kunnen slapen als het kuchen stopt. Inmiddels hooglopende ruzie met agressie van mijn zijde. Knettergek word ik er van. Help!

T., 31-12-2013 02:34 #21
Ik ben blij dat ik eindelijk heb gevonden hoe het heet, misofonie. Ik heb er al jaren last van, als mensen eten, ademhalen of drinken, ik wordt er gek van. Soms kan ik me woede niet inhouden en schreeuw ik dat ze dat geluid niet moeten maken, natuurlijk kunnen ze er niks aan doen maar ik ook niet. Als ik een geluid hoor, kan ik me alleen nog maar daarop focussen en word ik steeds bozer. Vooral als ik ga slapen, er mag geen enkel geluid zijn anders kan ik niet in slaap komen. Van het kleinste geluid blijf ik een hele nacht wakker en ben ik de volgende dag niet echt vrolijk. Ik hoop dat er iets tegen gedaan kan worden om het te stoppen, want ik word er gek van.

Elles, 27-11-2013 10:04 #20
Er is een besloten groep op Facebook waarvoor je je kunt aanmelden en waar je ervaringen kunt delen. Gewoon even in de zoekbalk van Facebook misofonie intypen. Misschien zinvol voor sommige reageerders. Heel veel sterkte iedereen!

Agnes, 15-10-2013 15:22 #19
Oh wat herkenbaar dit! Toen mijn broer en ik klein waren, kregen we vaak commentaar op de geluiden die we maakten, onder andere aan tafel. Toen mijn broer in de puberteit kwam begon ook hij te klagen over eetgeluiden. Ik was toen nog klein en begreep niet waar het vandaan kwam. Toen ik zelf 13 jaar was begon ik mij er zelf langzaam meer en meer aan te ergeren, en dan met name de eetgeluiden van mijn vader! Hierdoor dacht ik dat ik (en mijn broer net zo) een soort aangeleerde afkeer voor eetgeluiden had. Misschien is dat ook wel zo, maar aangeleerd of niet, het is behoorlijk vervelend. Het heeft zowel voor mijn broer als voor mij voor een heleboel confrontaties geleid aan tafel. Toen ik het huis uit ging ging het beter, maar nu ik een vriend heb begint het weer opnieuw. Het is niet dat hij op een smerige manier eet, hij heeft gewoon zijn mond dicht tijdens het eten… maar het geluid dat van binnenuit zijn mond komt gaat bij mij door merg en been. Des te langer ik het hoor, des te meer de irritatie zich in mij opstapelt, tot op een moment dat ik mijn oren onopvallend probeer te bedekken… en als het dan nog veel langer doorgaat kan ik niet anders dan er iets van te zeggen. En als hij dan zijn best doet om zo min mogelijk geluid te maken, voel ik me zo schuldig en belachelijk en vraag ik me af waarom ik me er niet gewoon overheen kan zetten. Ik heb zovaak geprobeerd het geluid door me heen te laten gaan, maar het werkt niet.

Het herkennen en benoemen van dit fenomeen lijkt me een goede stap in het vinden van een behandeling ervan. Ik vraag me af of behandelingen die gebruikt worden bij fobieen (denk aan exposure-therapie, desensitisatie, flooding.) werkzaam zouden kunnen zijn bij misofonie. Ik doe nu in mijn derde jaar Psychologie en het lijkt me interessant om hier iets mee te doen. Ik zie dat er in 2011 een onderzoek naar is gedaan, ik ben benieuwd naar de uitkomst…

D., 21-08-2013 10:00 #18
Mijn zusje reageert al jarenlang heel heftig op smakgeluiden van mij en mijn ouders. Regelmatig schuift ze met haar bord zo ver mogelijk van ons af, zit ze met vingers in de oren te eten, werpt ze boze blikken naar ons en staat ze zo snel mogelijk om naar haar kamer te gaan. Het aantal ruzies hierover is niet te tellen. Ze beschrijft het geluid ook alsof het voor haar nagels op een schoolbord zijn. Als ik in de woonkamer iets te eten of te drinken pak, is ze zo snel mogelijk de kamer uit. Iets wat ik zelf als heel storend ervaar. Mag ik dan niks eten? Voor ons voelt het alsof ons iets verweten wordt, waaraan we niks kunnen doen. Ik snap wel dat de geluiden storend zijn. Ik vind het ook geen prettige geluiden, maar zolang ik er niet op ga letten, heb ik nergens last van. Dus precies zoals hier beschreven is, komt het op ons over als "onverdraagzaamheid". Zeker omdat er wel meer dingen zijn waar zij zich aan "irriteert", die niks met geluiden te maken hebben. Dus of het echt "misofonie" is of dat het gewoon verkeerd omgaan met dingen die haar storen is, weet ik niet. Wij zeggen ook vaak: "Let er dan ook niet zo op." Voor ons komt het over als heel asociaal gedrag. Ergens wil ik er wel rekening mee houden, maar ik weet niet hoe ik die geluiden niet kan maken. Voor mij voelt het alsof ze liever heeft dat ik niet "leef", zodat zij geen last van me heeft.

M., 07-07-2013 23:10 #17
Ik word razend van smak en eet geluidjes. Van de week een helse rondvaart gehad. Aan t begin van de rondvaart deelde ze lolly's uit! En uitgerekend dat kreng achter mij deed er een uur over om die lolly leeg te zuigen! Een uur lang afzien, vingers in de oren, schelden, gadverdamme!

Jb, 27-06-2013 13:39 #16
Nou, het is heel herkenbaar. Als iemand een perzik eet kan ik me absoluut nergens meer op concentreren. Andere voorbeelden zijn collega's die tijdens een vergadering met de pen blijven klikken, gekraak van zakjes pinda's in de trein, een piepende deur, een lekkende kraan. Iedere keer is het weer ademhalen en tot rust zien te komen, maar helemaal gaat het niet over, zoals dat het pasgeleden onmogelijk was auto te rijden toen mijn vrouw kauwgom kauwde. Dat tsjik tsjik geluid maakte dat echt aan de kant moest.

Gwen, 21-06-2013 11:05 #15
Heel lang heb ik gezocht naar een diagnose voor mijn "overgevoeligheid" voor geluid. In heel veel verschillende situaties kon ik niet leven met het geluid wat ik hoorde. (de beruchte knipperende tl balk bijvoorbeeld…) Het heeft waanzinning veel lezen en zoeken en leren gekost om tot de diagnose "hoogsensitief" te komen. Het besef dat ik méér hoorde dan de gemiddelde mens, tegelijk en altijd. Sensory Overload.
Dit artikel, deze informatie, -Mesofonie-… ik vind het geweldig. Het is exact wat me mankeert. Een naam, eindelijk!

En ook ik heb geluiden waar ik binnen een seconde juist beter van wordt. Spinnende kat, (oh die van mij kan zo hard, … wat een pleister op de ziel!) hele zachte new age/piano muziek, het ruisen van regen door de bladeren, wind in de bomen, merel gezang. "natuurlijke stilte".
En het is best logisch dat hieruit de fonofobie vanzelf volgt. Als je zo gevoelig bent voor geluid, zijn plotselinge harde geluiden helemáál een hel.

Alle machine geluiden zijn vreselijk, veel menselijke geluiden ook, en de hond in de wachtkamer van de dierenarts laatst had mijn partner binnen twee minuten in wanhoop door zijn astmatisch geroggel. En mijn partner is de rustige stabiliteit zelve. Ik vermoed dat "fout" geluid heel herkenbaar is eigenlijk voor 99% van de bevolking!

Dank voor deze informatie! Ik deel deze met mijn specialist. Met bronvermelding natuurlijk.

Lisa, 30-05-2013 19:40 #14
Ik word sinds +/-1 jaar (ben nu 15) helemaal gek van de geluiden die mijn ouders en broertje maken tijdens het eten en de ademhaling van mij vader. Mijn ouders zeggen dat ik belachelijk doe en geloven me niet. Het is tijdens het eten al meermaals uitgelopen op een knallende ruzie en een sinds ik weet dat het een naam heeft huil ik er raar genoeg ook sneller om (ik denk omdat ik nu zeker weet dat het niet mijn fout is).

Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben!

Sandra, 24-04-2013 17:07 #13
Wow. Ik ben dus niet de enige! Ik dacht, samen met vele anderen, dat het aanstelleritus was. Ik kan niet slapen door de ademgeluiden (niet snurken) van mijn vriend, ik word woedend als ik het hoor. Probeer het te negeren, maar ga er dan nog meer op focussen. Doe oordoppen in, kussen en deken over m'n hoofd, maar het geluid komt er dwars doorheen. Net als Janny kan ik het van m'n huisdier dan weer wel hebben… Vroeger al moest het muisstil zijn in mijn ouderlijk huis als ik iets moest lezen/leren, anders werd ik razend. Elke avond ruzie tijdens het eten ook destijds. Chips en pinda's. Een hekel had/heb ik eraan. Ik vluchtte ervoor en doe het soms nog steeds voordat ik gemene dingen ga zeggen. Ik word nog steeds gek op het werk van eten van appels, typen op toetsenbord, muisgeklik, pennengetik, etc. Daarom ook een hele goede koptelefoon. Onderweg in de trein kauwgomgekauw, diep ademende mensen, eten van snoep. Ben blij dat de trein nog wat geluid maakt om het te verbergen!

Aan de andere kant kan ik in één klap rustig worden en bijna in trance raken van bijvoorbeeld geluiden van het bladeren door een tijdschrift (mits er geen ander geluid is). Hebben meer mensen dat?

Als mensen tips hebben, hoor ik ze graag (zoals iedereen! :)). Ik ben iig blij dat ik mijn vriend kan vertellen dat het echt niets met hem te maken heeft, dat meer mensen het hebben :)

Iris, 11-03-2013 13:05 #12
Zo herkenbaar de reacties. Heb echt woedeuitbarstingen gehad als m'n buurman z'n afwas deed of opruimde. Kan ook niet tegen als mensen snuiven, tikken met hun pen. Nu dit een naampje heeft lukt het met langzaam om niet meer te schreeuwen of met deuren te slaan. En probeer ik het in te houden, alleen worden met tics en dwanghandelingen hierdoor erger.

Gerda van den Heuvel, 01-03-2013 17:39 #11
Sinds 20 jan.na de uitzending van de wereld leert door, heeft mijn gevoeligheid een naam. Ik heb dit al 50 jaar. Niet van eetgeluiden, maar nu van het balgestuiter op het speelterein bij mijn woning. In het verleden ben ik meerdere malen verhuist, maar op mijn nieuwe woonplek begint het weer opnieuw.Al 2keer een relatie beeindigd en zo kan ik nog wel 50 dingen opnoemen wat mij heel veel spanning heeft opgeleverd.
Volgende week heb ik een afspraak met mijn huisarts, dan maar aan de medicijnen,
Vr.gr.Gerda.

Janny, 20-02-2013 23:28 #10
Met verbazing lees ik de reacties! ik heb dit ook al sinds mijn kinderjaren en ben nu 32! die verschrikkelijke irritatie, het op slag chagrijnig worden als je gesmak of een rare manier van ademen hoort. Snurken en met de mond open ademen is een verschrikking! Het rare is dat ik het van mijn hond wel gewoon kan hebben. Het gaat puur om mensen, helaas! Wel heel fijn dat er (h)-erkenning voor is! Ik hoop er ooit van af te raken want het is niet leuk voor mijn omgeving en niet voor mijzelf.

Simone, 20-02-2013 19:46 #9
Ik herken dit, heb het met snurken…! Mijn vader was manisch depressief en lag altijd op de bank te snurken als hij depri was. Ik vind mensen die snurken echte asocialen… Kan ze idd wel iets doen! Geeft wel problemen in relaties jammer genoeg.

Doortje Shover, 12-02-2013 23:41 #8
Ik woon al jaren in Amerika. Mijjn zuster in Utrecht heeft mij het artikel "Agressief door smakkers" in de NRC krant van 24 januari 2013 doorgestuurd. Zij herkende direkt het verschijnsel waar ik al jaren mee te kampen heb. Na het artikel gelezen te hebben, voelde ik me gerustgesteld dat er een naam is voor mijn probleem en dat ik niet de enige ben die zo iets vreselijks dagelijks moet meemaken. Ik kan absoluut niet tegen eet- en smakgeluiden. Ik word al woedend als ik iemand in een zakje hoor frommelen, wetende dat er eetgeluiden van uit voort komen… In de bioscopen hier heeft men POPCORN, een vreselijk verschijnsel en bovendien erg onbeschoft (vind ik). Ik kan dus nooit meer naar een film, want ik word stapelgek van het geknau.

Ik dacht altijd al dat er iets met me aan de hand was en dat het door de oorlog kwam
(7 kinderen en ouders in 2 kamers in Rotterdam gedurende de oorlog). Ik had ook gehoord dat bijzonder muzikale mensen een probleem met geluid hadden, maar al mijn zussen en broer zijn muzikaal en NIEMAND heeft de "stoornis" die ik heb. Ik kan dus niet tegen alle geluiden, waar ik geen kontrole over heb (schreeuwende kinderen, een stuitende bal, smak - en eetgeluiden, geluiden van buren, mobiele telefoons, blaffende honden, kauwgom, mensen die in een appel bijten, potato chips)) enz. allemaal verschrikkelijk…

Als mijn man 's morgens laat wakker wordt en wil gaan ontbijten, vertrek ik vliegensvlug naar boven om zijn etensgeluiden niet te horen. Ik dacht altijd dat ik "onverdraagzaam" was en schaamde me voor de irritaties waar ik zo kwaad van werd en word. Mijn vader smakte altijd bij het eten en ik schreeuwde dan: "Papa, zit niet zo te smakken". Zelfs op mijn laatste reis met hem naar Schiphol in 1964, had de arme man een pepermuntje in zijn mond, smakte, en ik schreeuwde mijn bekende refrein van 'Papa, zit niet zo te smakken", dit terwijl er een kans was dat ik de goede man nooit meer zou zien… Ik was toen nog geen 23 jaar oud en ben nu bijna 72 en de irritatie met geluiden wort alleen maar erger. Ik hoop dat iemand van de AMC dit leest en probeert hulp aan te bieden. Ik zou daarvoor naar Nederland komen, want het leven is ondraaglijk voor me.

Marina, 05-10-2012 13:15 #7
Zojuist dit artikel gelezen, mijn relatie zit in zwaar weer en de echte reden is dat ik mijn partner ontwijk vanwege zijn eet en lichaamsgeluiden… ook bij mijn kinderen heb ik er last van, echter in mindere mate en ik bijt op mijn tong om eea te laten blijken. Ik word er werkelijk agressief van. Nu ben ik in het stadium dat ik al vooraf ga anticiperen op wat komen gaat en dat betekent dus dat ik situaties ga ontwijken. Erg krampachtig allemaal en het geeft mij erg veel stress! Ben heel blij met deze site en ga het volgen en naar het AMC bellen. Heeft iemand verder nog trips dan lees ik die graag!

succes allemaal en we laten ons niet gek maken! :-)

Helene, 02-03-2012 14:45 #6
Ik heb al mijn hele leven misophonia, en met mij enkele familieleden. Eten met anderen is inderdaad altijd een ramp. Door overspanningsklachten de laatste jaren zijn er nog twee geluiden bijgekomen die ik niet verdraag: auto's en stamphakken. Als ik iemand met stamphakken hoor kan ik haar wel aanvliegen! Autogeluiden verdraag ik beter als ik heel ontspannen ben, maar soms kan elke auto die langskomt een stressreactie in mijn lichaam oproepen. Ik zit op mijn werk ook in een hokje apart, anders trek ik het niet. Het zou mooi zijn als er een behandelmethode komt. Ik merk dat mijn stress wel minder wordt als ik erbij ga lachen. Zelfs op neplachen reageert je lichaam met het verminderen van adrenaline en verhogen van serotonine. Het maakt de klachten wat leefbaarder. Sterkte allemaal!

Sharon, 27-12-2011 14:25 #5
Misofonie.Eindelijk wordt het herkend en erkent.Ik heb misofonie al vanaf mijn 13e en heb bij 23 jaar onbegrepen gevoeld.Het heeft vele kansen en ontwikkelingen in mijn leven in de weg gestaan.Denk aan studie/relaties/werk.De geluiden die het bij mij als meest verschrikkelijk word ervaren zijn o.a eetgeluiden/klikken van pen/burengeluiden zoals voetstappen/ademhaling/knauwerige stemmen en de lijst gaat nog wel even door.Niet alleen de geluiden storen mij, maar ook bepaalde bewegingen.Het liefst heb ik het als iemand heel stil zit en er niks beweegt.Iemand aankijken tijdens het eten, dat lukt echt niet.Een familielid van mij zit altijd met haar vingers te spelen, dat is echt om gek van te worden.

De boosheid, de woede, het verdriet en de frustratie met schuldgevoel is een vreselijke last die je elke dag wel 150x moet doorstaan.24 uur per dag word je erdoor geconfronteerd en het is zo moeilijk om altijd maar je woede te moeten inhouden.

Jammer genoeg kan ik niet wonen op een hutje op de hei.Ik woon en werk in Amsyterdam waar ik geboren ben, maar rust krijg ik hier niet.Zelfs niet in huis en dat is zo vermoeiend.

Het schuldgevoel naar je geliefden toe is tevens een zware last.
Nooit ben ik vrolijk en heb geen geduld, word steeds boos op ze en kan me dus ook niet verheugen op een gezellig samenzijn.

Vanwege mijn zwangerschap kan ik pas terecht bij het AMC in maart 2012,maar godzijdank ben ik toegelaten voor een behandeling.
Ze hebben me gewaarschuwd, niet al te veel te hopen, maar dit is zo beetje mijn laatste redmiddel, wil ik een redelijk gelukkig leven lijden.

Er zou veel meer bekend van moeten zijn en ik ben 15 jaar lang verkeerd behandeld, ik was depressief(maar dat word je ook wel als je zo moet leven met misofonie),maar serieus ben ik nooit genomen.
Nu wel en hoop dat de behandeling in het AMC bij een beetje het leven kan terug geven.

Kijk ook eens op youtube, daar vind je ook veel filmpjes terug over misophonia…

Succes verder met alles.

Jose Maas, 02-10-2011 21:19 #4
Wat een openbaring toen ik vandaag een artikel las over misofonie! Ik ben nu bijna 50 jaar en ook ik heb al van kinds af aan last van met name eetgeluiden en sinds een dik jaar is daar het geluid bijgekomen van tikkende mensen; mensen die hard typen of vrouwen met van die lange nagels… brrrr… vreselijk! En bovenal erg lastig als je, zoals ik, in een kantooromgeving werkt. Op zekere dag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en het bij mijn leidinggevende aangekaart. Ik dacht dat ik als een zeikerd weer naar buiten zou worden gestuurd maar door een artikel in de krant wat zij had gelezen toonde ze begrip en is er acuut een thuiswerkplek voor me geregeld. Ik kon wel janken van blijdschap. ALS ik al op kantoor moet zijn heb ik (tot nu toe) een eigen kamer. Het is echt een vreselijk gevoel; als een hele lieve, aardige collega begint te typen slaat mijn gevoel 180 graden om naar het bijna haten van die persoon en kan me dan niet meer concentreren.
Ik heb 4 emdr-behandelingen gehad maar dat heeft voor mij niet geholpen. Ik schaam me er ook voor en blijkbaar ik niet alleen want dit weekend kwamen mijn jongste zus en ik erachter dat we allebei aan deze kwaal lijden.

Timmy, 06-09-2011 22:55 #3
Nooit geweten dat mijn 'aandoening' een naam heeft. Ik heb sinds mijn 20e jaar last van, wat dus misofonie genoemd wordt. Ik kan binnen mijn eigen gezin bijna niet meer normaal functioneren. Ontzettende onrust krijg ik wanneer ik bepaalde gezinsleden hoor en zie eten. Hun eetgedrag is volkomen normaal maar om onduidelijke redenen maakt het mij helemaal gek. Heel mijn 'eet'leven heb ik ingesteld op dit vervelende probleem. Gezellig op de bank met een bakje chips of een appel is er voor mij niet meer bij. Is misofonie te genezen? Reactie infoteur, 07-09-2011
Het AMC (Arjan Schröder psychiater) meldde 8 april 2011:

deze week is in het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam de
allereerste groepsbehandeling voor mensen met misofonie afgesloten.

Ondertussen heb ik met meer mensen contact gehad die kampen met misofonie.
Bij deze kan ik derhalve mededelen dat het vrijwel zeker is dat we in het AMC
verder zullen gaan met de behandeling van en het onderzoek naar misofonie.

Doms Inge, 21-07-2011 02:32 #2
Inge, 21-07-2011 01:48
Betr. misofonie: Ironisch genoeg ben ik maar pas vanaf dit jaar met serieuze opzoekingswerken gestart omtrent dit thema. De reden hiervan is dat ik nu in de nodige rust en stilte van thuis uit met mijn laptop op internet kan. En niet hoef te surfen van uit een openbare ruimte waar tip geluiden, harde adems en dergelijke geluiden mij letterlijk en figuurlijk om de oren slaan. Ik ben 28 jaar nu, maar heb het gevoel dat ik jaren geleden al bewust heb

Mieke, 05-06-2011 14:39 #1
Betr. misfonie: ik heb al vanaf mijn ca. 8e levensjaar last van deze aandoening, als ik de symptomen lees lijkt het alsof het over mij gaat, nooit gedacht dat er ook maar iemand anders dan ik deze vreselijke razernij en woede kon hebben bij het horen van (eet)geluiden. Ben nu 66 jaar en nog steeds allergisch voor eetgeluiden bij mensen, hoe stiller het is hoe erger ik er last van heb als iemand eet of drinkt. Heb wel ervaren dat ik er geen last van heb na het drinken een of twee glazen wijn of bier, dan storen die geluiden me niet! Maar ja, om nu alcoholist te worden is ook alweer zoiets. Heb verder een enorm fijn en prettig leven dus het is echt geen "verzinsel" of aanstellerij! Bestaat er een medicijn tegen deze aandoening of is een glas wijn ook goed? Wil graag aan een onderzoek meedoen maar ik woon in zuid frankrijk dus dat is misschien te moeilijk?

Infoteur: Rickandie
Laatste update: 07-02-2017
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Aandoeningen
Special: Misofonie
Bronnen en referenties: 8
Reacties: 48
Medische informatie…
Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Schrijf mee!