Hoe verwerk je overspel?

Aroeniii, 24-01-2013 21:36 #47
Het is nu 4 dagen uit met me ex en ben langs alle forums geweest maar hoop dat me ex dit doorneemt en even rustig erbij wilt zitten en even alles op een rijtje zet en overweegt om me toch een 2e kans te geven want ik heb echt ontiegelijk veel spijt dat ik haar vertrouwen zo heb geschonden en mijn relatie van 6 jaar zo kapot heb gemaakt.

;(

E2tje, 01-01-2013 16:30 #46
Bij mij is er iets anders aan de hand, namelijk: toen ik hem leerde kennen, had hij een LAT relatie met een ander, waarvan hij beweerde dat dit een enkel een 'hele goede vriendin' zou zijn. Hij deed voorkomen alsof hij single was en zijn laatste relatie van 4 jaar daarvoor was. Ik leerde hem kennen op een 'normale' (geen dating) site, via reacties op een forum. Er ontstond een privé-mailwisseling en twee maanden later ontmoette ik hem. Na heftig wisselende contacten met hem, waarbij hij mij dan weer een stenen hartje gaf waar hij op zijn knieën naar had lopen zoeken tijdens zijn vakantie in het buitenland, dan later weer zei niet verliefd te zijn, 'iets' te missen, beëindige ik wat ik met hem had in oktober 2011. Door stom toeval kwamen we weer in aanraking en toen vertelde hij me bij een volgende ontmoeting van me te houden en dat dit hem ontzettend bang maakte. Maar we gingen toen om het weekend latten, want ik had nog een inwonend kind en hij om het weekend ook een logerend kind met aanhang. En wij woonden met een afstand van zo'n 117 km uit elkaar.
Een week nadat we vierden dat we een jaar aan het latten waren, kwam de bal van het bedrog aan het rollen. Van meet af aan had hij dus verzwegen dat hij met die ander LATte. Die relatie met de ander eindigde een paar weken nadat wij gingen latten. Omdat zij het had beéindigd… anders had hij in een spagaat gezeten denk ik nu trouwens! Maar er is meer. Drie maanden geleden sprak hij met haar af (en ja, ze is een 'goede vriendin') en doken ze tweemaal de koffer in. Zij had hem onder druk gezet te kiezen voor haar en uiteindelijk koos hij voor mij. en ik? Ik wist niet eens dat er een keuzemoment was?

Wat ik dus even kwijt wil: er zijn mannen die pathologische leugenaars zijn en overspel plegen omdat ze er denk ik nu aan verslaafs zijn. ik heb ongewild overspel gepleegd t.o.v. haar, omdat ik niet wist dat hij die relatie had. Zij wist wel dat hij een relatie met mij had, maar dacht dat wij elkaar leerden kennen nadat het uit was tussen hen. Er zijn mannen die hier dus van genieten, en die dus nu drie personen hebben gekwetst, haar, mij en zichzelf. Hij zou met me trouwen, deze Kerst had hij me ten huwelijk gevraagd en had ik met een verlovingsring om mijn vinger gelopen. Terwijl mijn relatie dus van meet af aan een illusie blijkt te zijn geweest.

K., 12-12-2012 11:44 #45
Lieve mensen,

Ik lees de verhalen met tranen in mijn ogen. Ik heb namelijk onlangs hetzelfde meegemaakt. Mijn vriend heeft me na 12 jaar bedrogen met een prostituee… zelf weet ik dat onze relatie niet soepel liep. We leefde totaal langs elkaar heen soms zag ik hem maar een uurtje op een dag. Ik heb steeds gezegd dat ik meer samen wilde doen met elkaar en ons gezin… maar hij ontliep de negatieve sfeer in huis… ik was dan ook echt niet de gezelligste geef ik toe! Ik kon er niet meer tegen zat denk ik in een soort depressie en daardoor hadden we vrijwel geen sex. Misschien 1a 2x per week… ik had totaal geen zin in sex ik kon me niet open stellen… hij had wel nog die behoeften en kregen dan ook ruzie als ik geen zin had… ik denk dat hij het idee had dat ik hem niet leuk of aantrekkelijk vond maar dat was absoluut niet waar! Ik was boos omdat we zo langs elkaar heen leefde en kon me niet voor sex open stellen… Ik zorgde dat we meestal 2x pw sex hadden alleen was dat niet super enthousiast of spectaculair… dat besef ik me ook wel… ik heb hem altijd vertrouwd ondanks dat hij zo vaak weg was. Ik durfde mijn handen in het vuur te steken voor hem dat hij me niet zou bedriegen… dat blijkt dus achteraf niet zo te zijn… op een gegeven moment zag ik dat hij berichtjes kreeg of gebeld was en daarna wiste hij het uit zijn telefoon… dus dacht hier klopt iets niet… toen ben ik het in de gaten gaan houden en toen ik zeker wist heb ik het nummer gebeld en er nam idd een dame op… hij heeft een eigen bedrijf dus dacht nog misschien is het niet zo en is het voor zaken. De dag dat ik hem ging confronteren kwam ik thuis en hij kreeg precies op dat moment een bericht. Hij ging snel naar de badkamer maar had niet verwacht dat ik achter hem aan kwam en ik zag nog net hoe hij haar berichtje wiste… er knapte toen iets in mij. Hij zei had jij gebeld ik krijg een sms dat ik je nummer gemist heb maar ik wist wel beter… ben toen compleet doorgeslagen heb de telefoon uit zijn handen gepakt en ben dat nummer gaan bellen… het meisje aan de lijn deed heel verontwaardigd (weet ook wel dat zei er niets aan kan doen) ik was super boos en heb opgehangen… ben toen naar zijn zus gegaan en heb met mijn eigen telefoon terug gebeld naar dat meisje. Ze ging er omheen draaien maar ik wist het niet klopte… op een bepaald moment heb ik gezegd meid jij kan er niets aan doen misschien wist je wel niets van me maar vertel me de waarheid… ze ontkende ik en ging bijdehand doen en werd boos… ze begon me op een gegeven moment uit te lachen en zei had je hem maar meer aan zijn trekken moeten laten komen en toen wist ik het zeker. Ze liegt dus en heeft sex met mijn vent… mijn man ontkende op dat moment nog alles maar ik zag het aan zijn ogen hij loog… na een dag vertelde hij dat hij 1x sex met haar heeft gehad. Ik heb haar nog eens terug gebeld en toen biechten ze op dat ze het voor dr werk deed aan de ene kant was ik opgelucht want ik zat er dus niet naast en was niet gek… maar ik was ook zo intens verdrietig… ik weet inmiddels dat het zo'n anderhalve maand aan de gang was (ik heb zijn specificatie opgevraagd) hij zegt nu 4x bij dr geweest te zijn… en dat het niets betekende… inmiddels zijn we 3 maanden verder en ik heb nog steeds boosheid en verdriet… hij kiest volledig voor mij nu. Hij is weer elke avond thuis en doet echt zijn best. Als hij er is voel ik me fijn en ben ik zo blij… ik wil hem echt niet kwijt! maar als hij er niet is… overdag ben ik een onzeker wrak toch bang dat hij de fout in gaat en heb dan de tijd om te piekeren… ons sexleven is wel verbeterd maar hij is nu ook gewoon thuis… en omdat we dan een leuke avond samen hebben heb ik er ook zin in! Alleen wat moet ik nu doen aan mijn boosheid naar dat meisje toe… ze heeft me in dat gesprek die avond echt gekrenkt door me zo belachelijk te maken en me uit te lachen terwijl ze wist wat er aan de gang was… en dat spookt nog steeds door mn hoofd! Ik wil naar dr toe om verhaal te halen en mijn frustratie te uiten… en kom maar niet van dat gevoel af… het ging even goed en het is nu weer helemaal terug… wat zou ik nou kunnen doen om daar van af te komen… want weet dat ze er dit weekend in de buurt is en mijn handen jeuken echt… ben soms bijna in staat om op straat ruzie te zoeken zodat ik maar iemand ff heel hard op zijn bek kan slaan… snap ook wel dat dat niet normaal is… maar die woede moet er toch uit!

Truus, 14-11-2012 08:19 #44
Mijn twee kinderen en ik zijn het afgelopen jaar overspoeld door mijn ex man met leugens en bedrog, het is teveel om op te noemen en heel complex. Het begon met het geeikte overwerken en zichzelf uit eindelijk op laten nemen in een instelling omdat hij zogenaamd een incest verleden had en de confrontatie niet aan durfde met zijn kinderen. Toen is hij weggelopen uit de instelling terwijl hij met zelfmoord ideeën zat. Politie heeft hem getraceerd in een andere plaats bij een andere vrouw deze belde mij 's avonds op en gaf mij aan dat ze niets van mijn bestaan wist, wel van de kinderen. Hij had tegen haar verteld dat ik 6.5 jaar geleden was overleden aan een ziekte en dat de kinderen bij zijn moeder woonde. Toch bleef ze bij hem want ze hield van hem. Ik heb de scheiding in gang gezet en we hadden samen de intentie om het voor de kinderen een zo goed mogelijke omgangsregeling te krijgen. Op de momenten dat ik avond of nachten moest draaien waren de kinderen bij hun ons is verteld dat zijn vriendin in de catering zat in Amsterdam. Afgelopen oktober zijn wij door mensen op de hoogte gebracht dat zijn vriendin niet in de catering werkt maar een hoer is op de wallen en zij kwam op tv met een documentaire hoe het is om een hoer te zijn. Mijn kinderen weten dit inmiddels en voelen zich beschaamd en in de maling genomen, willen op dit moment geen contact. Ook zijn we er achter gekomen dat hij een ontzegging van de werkplek heeft en misschien wel werkeloos wordt. Zijn familie laat aan de jongens niets meer horen. Schaamte? Kortom de kinderen hebben nu ruim een maand niets meer gehoord na een jaar van verdriet en vernedering en in de maling te zijn genomen. Mag ik nu stellen dat ik blij ben dat ik officieel gescheiden ben dat het huis verkocht is en dat we volgende week de sleutels krijgen van ons nieuwe (huurhuis). We krijgen enorm veel liefde en steun van lieve mensen en ik wilde dit kwijt. Ik dacht een integere man te hebben na 20 jaar gelukkig huwelijk, maar die droom is uiteengespat op een walgelijke manier, maar wie komt hier nu sterker uit? Ik denk wij. Wij kunnen integer en normaal het leven in en onze toekomst krijgt weer een nieuwe start en hij hij stort van die berg naar beneden.

Kelly, 29-10-2012 09:42 #43
Beste mensen.
Sinds 3 dagen is het plotseling uit met mijn vriend. Na een relatie van 5jaar en samenwonen wilde hij opeens stoppen en ik begreep totaal niet waarom. Hij zei dat hij tijd nodig had om over ons na te denken en wilde dat ik zou vertrekken voor een week. Ik was 2 dagen bij mijn ouders toen ik van hem te horen kreeg dat hij vreemd was gegaan (sex) met iemand die hij sinds kort kende (niet als verliefd zijn daar had het helemaal niks mee te maken, leren kennen op een cursus, maar met haar vriend was het ook net uit, zij kwam met mijn vriend praten nu omdat hij emotioneel zo in de knoop zat en ze heeft hier gewoon misbruik van gemaakt, maar aan de andere kant hij was er zelf toch ook echt bij!). Hij heeft hier enorm spijt van en snapt niet dat hij dit heeft kunnen doen. Ik had zelf ook totaal niet verwacht dat hij dat zou benik al drie dagen aan het huilen en nadenken wat ik moet doen. Ik weet het gewoon echt niet. Hij heeft oprecht spijt en we houden nog zielsveel van elkaar. Graag zou ik het nog een kans geven, maar ik weet niet of ik het zelf aan kan om weer bij hem te gaan wonen. En om steeds weer ermee geconfronteerd te worden.
Wat denken jullie hier over?

A., 18-10-2012 09:19 #42
Ook mijn man is na 20 jaar samen en 2 kinderen vreemdgegaan. NOOIT had ik het van hem verwacht! Hij is 2 x bij iemand thuisgeweest puur voor de lust. Tja, ons seksleven staat idd op een laag pitje. Dit heeft hij ook wel vaak aangegeven. Dus ergens is het voor een man misschien te begrijpen dat hij zich kan vergrijpen…? Spijt, ja dat heeft hij. Hij heeft alles eerlijk opgebiecht. Zij liet hem niet direct met rust. Sms-en, op het werk bellen… pff stalken zeg maar gerust. Hij werd er gek van. Ik heb haar tijdens een feest gezien en gezegd dat als ze hem niet met rust liet, ik haar zou pakken. Heerlijk, dat luchtte toch een beetje op. Ik stond te trillen op mijn benen toen ik haar zag. Ze heeft via FB contact met hem gelegd en hij is er met open ogen ingetrapt. Ze wist dat hij getrouwd was, 2 kinderen en een goede baan. Ze hebben 2 x onveilig sex gehad. Hij heeft zich nog niet laten testen. Ik vind dat hij dit moet doen. Hoe nu verder? Ons sexleven zal nu de eerste tijd wel helemaal niets zijn, maar of het vanzelf terugkomt en genoeg? Wie heeft tips voor mij…

Anna, 17-10-2012 16:25 #41
Hallo Allemaal, ik heb veel gelezen maar dit ben ik niet tegen gekomen. Dit is mijn verhaal. Ik ben 4 maanden geleden erachter gekomen dat mijn man en mijn bloed eigen zus eenmalig sex hebben gehad. Ik ben letterlijk kotsend over de wc pot gaan hangen. Mijn zus en haar man hebben regelmatig onvrede over elkaar, waar wij regelmatig erbij worden betrokken. Mijn man kan goed praten en heeft menigmaal daar het huwelijk gesust. Op een vrijdag ochtend vertrouwde mijn zwager zijn vrouw niet (mijn zus dus), en heeft een band opname klaar gezet. Mijn man bleek even onder werktijd een bakje koffie te halen want hij was in de buurt en vroeg hoe het nu ging tussen haar en haar man. Nog geen 2 uur later heeft mijn zwager me gebeld en alles verteld en zo te horen hadden ze het fijn gehad. Ik ben 19 jaar getrouwd en heb kinderen en ik was ontzettend gelukkig. We konden altijd over alles praten en we hadden het goed samen. De sex was goed, geweldig en regelmatig. Hij is de liefde van mijn leven. Ik houd nog steeds zielsveel van hem. Je vraagt aan hem waar het aan ligt en dan ligt het niet aan mij en ook niet aan onze relatie. Het gebeurde gewoon. Daar snap ik werkelijk niets van! En hij kan het maar niet uitgelegd krijgen hoe dit nu komt. Vraagt het regelmatig. Hij heeft heel veel spijt en zegt heel veel van mij te houden en dat de ervaring die hij nu heeft gehad het niet is wat je ervan denkt te verwachten. hij wil alles doen om het goed te maken. maar ik ben zo verdrietig, beschadigd, aan de kant gezet. Ik schaam me gewoon tegenover haar en Ik wil niet praten met haar, ben zo gekrenkt, boos, jaloers en het ergste van alles is ik voel me vergeleken met haar. Ik moet haar in haar ogen kijken en zien dat ze de helft van mij heeft. Ik heb zoveel pijn. Ik wil er ook niet over praten bij bekende. Het voelt niet goed. Mijn zus wil weer een kopje thee samen drinken en erover praten maar ik wil niets meer met haar te maken hebben. Ik voel me gewoon gepakt door twee mensen te gelijk en zij was heel close met mij. We aten regelmatig bij elkaar en speelden heel vaak bordspellen en de kinderen speelden samen. Ik probeerde altijd een leuke gezellige, gewoon een goede zus te zijn en klaar te staan wanneer daar behoefte aan was en dat heeft mijn man ook altijd voor haar gedaan en dat is nu te ver gegaan! Hoe nu verder, het vertrouwen is weg, ik huil regelmatig en lig in zijn armen, Ik ben boos maar kan niet schelden op hem, ik wil weglopen maar wil tegen gehouden worden door hem. Hij troost me en is heel lief voor me. Het is allemaal zo tegenstrijdig. Ik voel me zwak, gebroken en alles voelt onder je weggevaagd. Alles is anders. Ik voel me alleen terwijl hij voor me staat. kan er iemand advies of een reactie geven. Ik zou het erg fijn vinden. Bedankt alvast.

Mie, 21-05-2012 04:51 #40
Hallo allemaal, we zijn nu ongeveer tien maanden verder van de dag dat ik ontdekte dat mijn man mij belogen had en bedrogen (kussen en afspreken) met een collega. Letterlijk ziek ben ik er van geweest. Maar we hadden voorheen een goede relatie en een kind van ondertussen 4 jaar. Ik wou niet direct alles opgeven. We hebben dieptes en hoogtes gekend, maar er gebeurde van alles wat mijn wantrouwen toch steeds weer aanwakkerde. Zo ontdekte ik dat hij een snipperdag had genomen op het werk, en toch deed alsof hij die dag ging werken, ik vond een verpakking van een 2de simkaart voor zijn gsm, … Maar telkens gaf hij mij een uitleg en ik gaf hem het voordeel van de twijfel. Hij smeekte mij om hem te geloven, hij zwoer me dat hij me niet meer bedroog, dat zijn gezin alles is voor hem. Gisteren werd dan toch mijn vermoeden bevestigd. Ik vond zijn 2de gsm, met daarop berichten die niets tot de verbeelding overlieten. Wat ik 10 maanden geleden ontdekte was nog vrij "onschuldig". Ondertussen heeft hij er echt en relatie mee uitgebouwd, dus ook seksueel. In het laatste bericht van haar zegt ze tegen mijn man dat ze ermee wil stoppen, dat er iemand anders is in haar leven. Nu wilt hij met mij veder, want die "zaak" is voor hem op gelost. Ik herken mijn man niet, in de verste verte nog niet meer. Hoe kan iemand dit doen? Terwijl hij wist hoe hard ik er de eerste keer van af gezien heb?
Het ergste is, dat mijn hersenen mij zeggen er vandaag komaf mee te maken en te kiezen voor mijn geluk, maar mijn hart, en dan vooral mijn moederhart wil dat ik blijf, omdat mijn zoontje zo'n enorm hechte band heeft met zijn papa. Ik ben ook enorm bang om opnieuw te beginnen. Waar moet ik naartoe? We zijn ook bezig met verbouwingen enz… Ik ben echt radeloos.

Lena, 16-05-2012 14:25 #39
Beste allen, er is een relatie therapie. Emotion focussed therapy die enorm goed schijnt te zijn. Ik heb al diverse goede verhalen gehoord. Ook als je uiteindelijk niet bij elkaar blijft. Er is een boek over. Hou me vast heet het.
En Lost, je hebt recht op 5 keer psycholoog in de basisverzekering volgens mij. Doe dat! Het is fijn om je verhaal te vertellen.

Lost, 13-05-2012 22:39 #38
Mijn ex partner is na een huwelijk van 35 jaar 2 jaar geleden na melding van> 'ik heb sinds 3 maanden een vriendin' vertrokken. Vorig jaar heb ik scheiding aangevraagd en er is nu een financiële strijd gaande. Ik woon in ons gezamenlijk koophuis met 2 jong volwassen kinderen, kan dit niet betalen met mijn parttime baan, ex partner huurt zelfstandig een woonruimte, ex partner zoekt geen contact met de kinderen. Ik kom maar niet aan werk, gezien de economische crisis en mijn leeftijd van 56 jaar. Nu na 2 jaar ben ik nog zo boos op hem. Ik kan geen psychologische hulp vragen, kan dit niet betalen met mijn hele lage inkomen. Het lukt mij maar niet om weer op de rails te komen. Wie heeft herkenbare emoties en enig ondersteunend advies voor mij? Dank alvast.

Sylva, 06-05-2012 15:17 #37
Ik heb precies hetzelfde. Ook mijn man blijft vanwege de kinderen. Hij houdt niet van mij, maar van zijn minnares. Daar is hij duidelijk over. Ik wil ook niet dat hij gaat. Ik weet niet hoe ik alleen met de kinderen moet verder leven. We blijven bij elkaar voor de kinderen. Het beeld van zoveel jaar bedrog en leugens blijft me wel bij. Ik kan het niet vergeten. Gaat deze relatie werken? En voor hoe lang? De tijd zal 't leren.

Semmi (infoteur), 05-05-2012 18:38 #36
Ik lees de verhalen en wil ook graag mijn verhaal kwijt. Sinds een half jaar weet ik dat mijn partner mij 6 jaar lang heeft bedrogen. 6 Jaar lang leven met bedrog en leugens. Nadat ik het ontdekt heb stond hij voor de keuze blijven of gaan. Hij heeft besloten te blijven. Voor de kinderen. We hebben een baby van nu 8 maanden oud. Hij houdt niet van mij, hij houdt van haar. Maar omwille van de kinderen heeft hij gekozen om te blijven. In eerste instantie wilde ik direct scheiden. Maar eenmaal bekomen van de shock wil ik niet alleen achter blijven met de kinderen. Hij blijft, maar niet voor mij. Hij zegt niet van mij te houden, maar van haar, zijn grote liefde, en hij houdt van de kinderen, voor wie hij blijft. We gaan zien hoe 't verder gaat. Hij heeft het contact met haar verbroken, tenminste dat zegt hij. Ik weet niet of hij liegt, maar ik wil niet dat hij gaat, ook al houdt hij niet van mij. Liefde kan nog komen. En ik wil niet alleen voor de kinderen zorgen.

Erica, 20-03-2012 15:14 #35
Afgelopen weekend heb ik ontdekt dat mijn partner, eenmalig, de verschrikkelijke fout heeft begaan. Ik heb hem geconfronteerd en vervolgens hebben we ongelooflijk goed met elkaar gesproken. Hij noemde factoren maar wilde dit zeker niet als excuus of reden gebruiken. Hij is er van bewust dat hij het nooit had mogen doen maar zat emotioneel zo in de knoop. Hij zocht contact met onbekende figuren om bevestiging te krijgen dat hij nog op de markt lag maar fysiek contact is er nooit geweest. Tot twee weken terug. Hij zat er helemaal doorheen en wilde praten, praten, praten en nog eens praten. Hij sprak met 1 van de dames af, welke hij nog kende van vroeger en stond al op het punt om weg te gaan. Hij had immers zijn verhaal kunnen doen en wilde weg… zij dacht hier anders over. Van het een kwam het ander en al met al duurde het slechts een paar minuten. Hij raakte niet volledig opgewonden en vroeg zich ineens af 'waar ben ik mee bezig?'. Hij raakte in paniek en wilde weg, verzon allemaal smoesjes en verdween. Hij liet niks meer van zich horen! Ik heb dit, voor ik hem confronteerde, ook al van haar gehoord. Ik achterhaalde een nummer en heb contact gezocht. Van gevoelens of een langdurige affaire is dus geen sprake. Wel is er sprake van het feit dat wij elkaar als vanzelfsprekend namen en niet goed met elkaar communiceerden. Ik heb er vertrouwen in dat dat deel goed moet komen, maar toch ben ik bang dat het er later misschien weer in sluipt! En ik vind het moeilijk om over een toekomst na te denken omdat ik vol met vragen zich: 'wat als… '?! Hij is erg geschrokken, weet dat ik de ware ben, heeft spijt, schaamt zich en wil alleen maar voor mij gaan! Dat klinkt mooi maar was super geweest als dat besef iets eerder tevoorschijn kwam! Wat moet ik nu? Heeft iemand advies voor mij?

Jens, 09-03-2012 12:55 #34
Mijn vriendin en ik hebben onlangs een time-out gemaakt om eens goed na te denken over onze relatie. In die periode ben ik erachter gekomen dat ik haar niet kwijt wil en haar dus ook niet zou laten gaan. Zij echter, vond het nodig om zich in het weekend voor ze terugkwam, zich klem te zuipen, een paar lijnen speed te nemen (wat ze NOOIT doet) en vervolgens seks te hebben met een gozer die ik al 19 jaar ken. De dag erna werd ze wakker en zag in wat ze gedaan had en kwam met hangende pootjes terug. Ik ben nog nooit zo boos geweest dat ik zo ijzig kalm bleef als toen. Ik heb echter geen extra tijd genomen en ben me gaan concentreren op dat wat telde: dat ze terug was en wist dat ze voor mij wilde gaan. We hebben een paar dagen weg gepland samen en zijn weggegaan en kwamen beiden terug met het gevoel dat we weer dichter bij elkaar stonden. We weten dat we vaker intiem moeten zijn, wat de afgelopen maanden behoorlijk was ingekakt, wat mijn aandacht afleidde van mijn vriendin, zodat zij weer het gevoel had dat ze niet belangrijk was voor mij. In zekere zin was dit ook zo, maar vooral omdat ik niet werd bevredigd in mijn behoefte om intiem met haar te zijn.

Ik heb contact gehad met die mafkees die gebruik heeft gemaakt van onze penibele situatie en hem laten weten dat ik hem de grootste loser ooit vond. Een paar dagen later heeft hij dit beaamd en zijn excuses aangeboden. Desalniettemin is het heel lang geleden dat ik zo agressief ben geweest, dat het me niet uitmaakt hoe groot of klein iemand is, maar dat ik zeker weet dat hij na een ontmoeting met mij druk bezig zal zijn z'n tanden te verteren. Ik heb er met vrienden over gesproken en ik heb nu de keuze gemaakt om geen energie meer aan hem te verspillen. Hij zit wel in mijn vriendengroep, dus heb ik mij voorgenomen wanneer hij bij mij in de buurt is hem te laten weten zsm te verdwijnen, omdat ik anders niet kan instaan voor mijn acties.

Het lullige aan de situatie is dat op het moment dat mijn vriendin en ik spraken over onze relatie en dat we het allebei niet wisten, dat ik mijn vriendin nog heb gezegd om voorzichtig te zijn met mijn gevoelens, aangezien het niet de eerste x is dat ik bedrogen ben. Het gevoel van verraad is enorm en ik heb ook continu de neiging om kutopmerkingen te plaatsen jegens mijn vriendin, die ik vervolgens ook weer inslik, omdat ik me graag wil blijven concentreren op datgeen wat telt: dat we van elkaar houden.
Ik heb wel enorm sterk het gevoel om een antwoord te geven op haar overspel. Ik was principieel tegen, totdat ik voor de eerste x bedrogen werd. Ik weet van mezelf dat als ik dat doe ik zelf er eerst aan onderdoor ga, omdat ik hier discreet over ga zijn, maar ook voel ik nu de pijn van bedrogen zijn en hoe raar of oneerlijk ook, ik gun dat mijn vriendin niet. Wel zeg ik haar dat ik er niet bij kan, waarom ze haar eigen waardigheid zo heeft laten varen, waarom ze ons vertrouwen in elkaar kapot heeft gemaakt en waarom ze tijdens die actie ook nog eens een vriendschap (van mij en de gozer waar ze me mee bedrogen heeft) om zeep heeft geholpen. Not to mention de regelmatige beelden die door mijn hoofd flitsen van haar met hem, die me echt misselijk maken. Daarnaast praten mensen nu eenmaal en kan ze dus ook verwachten dat ze van iedereen die ons samen kent geen respect meer hoeft te verwachten en het dus ook voor mij niet leuk meer is om lekker met haar en vrienden uit te gaan.

Tijd zal het leren is hetgeen wat van toepassing is hier. Zij wil niet bij mij weg en ik niet bij haar, maar DAMN wat doet die shit zeer!

Lena, 29-02-2012 15:27 #33
Lieve Karin
Niet weggaan, als hij zegt dat hij van je houdt, en jij houdt van hem… ga dan niet weg, neem de tijd, praat veel, vraag hem het hemd van zijn lijf maar beslis niet!
je hebt recht op je shock, huil, gil, sla, boos, maakt niet uit. Maar laat je ook troosten als hij je dat wil geven…

Lena, 26-02-2012 15:30 #32
Alweer een tijd verder… toch nog behoefte om hier te lezen. Inmiddels is het me wel duidelijk aan het worden dat de meeste mensen eigenlijk niet vreemdgaan omdat ze de vrouw of man in kwestie zo leuk vinden. Meestal gaat het niet om haar. ben je ontevreden over iets anders en een stapelverliefde minnaar maakt blijkbaar veel goed.tijdelijk.
Ik denk niet dat vreemdgangers overzien wat ze hun partner aandoen eigenlijk, Mijn man is blij dat hij op tijd "ontsnapt' is uit de claimende toestanden van de minnares maar toch… Hij ziet nu pas dat het gras niet groener is daar. en eigenlijk zag hij het al lang. maar als je je zelf eenmaal klem zet, en je niet weet wat de gevolgen kunnen zijn van de waarheid, word je misschien bang?
Wij zijn wel ver gekomen nu, en van ver. Ik ben nog vaak boos op de dame in kwestie, vooral om dat ze toch bij tijd en wijle een sms uit het verleden naar hem stuurt, een soort herinnering aan wat was. Wat een k.wijf. denk ik dan. Maar eigenlijk bereikt ze het tegenovergestelde.
Belazerde partners. probeer mee te denken over wat de achterliggende reden was van het vreemdgaan. Durf te geloven dat het eigenlijk niets met jou te maken heeft. Dat denkt prettiger en je geeft jezelf en hem ruimte om ook iets goeds te zeggen.
Het duurt lang maar ik zie wel weer licht in de toekomst… xxx

Karin, 23-02-2012 03:32 #31
Vandaag achter gekomen dat mijn partner (we zijn 35 jaar samen, waarvan 23 jaar samen wonend, 2 volwassen kinderen, schoondochters en kleinkind) een eenmalig slippertje had (zo noemt hij het dus) maar waar een kind uit is geboren. 5 jaar oud. Pijn, verdriet, kwaadheid nu bij mij. Hij wil mij niet kwijt, hij zegt hij houdt van mij. Maar ik ben nu helemaal in shock. Hoe moeten wij verder? Hoe moet ik verder?

Xandro, 03-02-2012 00:28 #30
Beste Mensen,

Ik lees hier verschillende verhalen over vreemdgaan overspel, en emotionele achtbanen. Dat laaste bevestig ik en het is een waarheid opzich. Maar ik heb hier nog geen antwoord gehoord op wat je kan doen als je een goeie vriend bent of fammilie van iemand die overspel heeft gepleegd. In een notedop mijn zus met wie ik een zeer hechte band heb is vreemdgegaan, haar man boos mijn vader en stiefmoeder verdrietig en ik was des duivels, in mijn hoofd heb ik plannen gemaakt om haar minnaar verschrikkelijke dingen aan te doen, en mijn zus negeer ik op de dag van vandaag. Dagelijks kwam ik over de vloer en haar kinderen waren alles voor mij. Om de rest van je leven boos te blijven gaat ver, dat zegt mijn gevoel enerzijds, aan de andere kant mijn gevoel zegt ook dat ik mijn zus niet meer serieus kan nemen, voor vol kan aanzien laat staan dat ik haar nog geloofwaardig vind. Heel bewust vermijd ik alle feestjes en verjaardagen om mijn zus maar niet te hoeven zien, mischien gaat het ver maar zo sta ik er momenteel in, hoe kom je op het punt en dat is mijn vraag, dat je omschakeld dat knopje omzet en zegt joh heel erg heel dom maar we gaan proberen weer normaal te doen. Gevoelsmatig kan dat bij mij op een of andere manier niet. Help.een wanhopige broer.

xandro

Gitta, 27-12-2011 18:14 #29
Ik ben ondertussen ruim 1 jaar verder, en mijn achtbaan is niet weg wel minder. Kan zeggen dat het verwerken van vreemdgaan van je partner je beschadigd tot op het bot. Ik voelde me gedumpt als vuilnis. Had niets in de gaten en ben flink bedrogen.
Mijn partner is weggegaan en heeft samengewoond met de ander. Woont nu alleen net als ik. Ook ik was met name boos op de vrouw die bewust trok aan een getrouwde man en een scheiding (in 10 weken) veroorzaakte. Ondertussen ben ik me wel bewust dat mijn partner zelf ook de keuze had, vreemdgaan doen er 2.
Ondertussen is er wel (soms erg moeizaam) contact gebleven. Waar dat toe gaat leiden weet ik niet, soms denk ik nooit meer…, maar aan de andere kant kan ik niet loslaten en heb net zo goed behoefte aan het contact als hij. We zijn naast partners ook altijd maatjes geweest.
Ook wraakgevoelens blijven de kop op steken en ik weet dus dat ik nog niet alles een plek heb kunnen geven. Mijn boosheid geeft mij aan dat ik dus na ruim 1 jaar nog niet heb vergeven.
Ik weet wel dat ik er mee moet omgaan zoals goed voor mij is. Heb zelf veel gelezen over dit onderwerp en deze site gebruikt, en dat is prettig maar het een plek geven kost tijd. En dat zal voor iedereen anders zijn.
Ik sta mezelf goede en slechte dagen toe en neem alles zoals het komt.
Veel sterkte allemaal.

Lena, 23-12-2011 12:32 #28
Het is voorbij, de trut ging voor ons huis rijden en mijn man zag het, hij was woedend. Heeft haar een mail geschreven met duidelijk daarin vermeld dat hij van mij houdt en niet van haar. Er kwam een drama queen brief terug waarin ze beloofd nooit meer contact te zoeken, maar waar ze ook nog even fijntjes vermeld dat ze toch een fantastisch wederzijdse relatie hadden gehad. Ze moest eens weten… hahaha. inmiddels weet ik dat het gevoel niet wederzijds was, de sex helaas wel. Ik hoop dat het waar is, manlief doet erg zijn best voor mij. Ik zou haar het liefst nog aan de schandpaal nagelen omdat ze zo lang door is blijven seiken met sms en toch bellen. Maar goed, het is blijkbaar een geschift persoon. Het is inderdaad waar dat alle contact weg moet zijn want anders blijf je het gevoel hebben dat er iemand om de hoek staat te gluren. Maar de wraakgevoelens zijn nog niet helemaal weg. Ik hoop dat ik het snel los kan laten want een verbitterde vrouw is ook niet goed voor de relatie. Het ga iedereen goed, ik heb veel aan deze site gehad.
fijne feestdagen allemaal en vecht voor je liefde!

Lena, 20-11-2011 15:02 #27
Hoi Mie (en veel anderen ongetwijfeld helaas)
Het blijft herkenbaar, ik heb ook vaak beelden en voer in mijn hoofd de meest waanzinnige wraakacties, ik demoniseer het mens.
Ik verwijt niet meer, ik wil graag dat het goed komt ook al herken ik het idee dat weggaan misschien beter is. Maar ik geloof mijn man en ik weet dat ik van hem hou. Ik ben boos en ik wil dat hij daar naar luistert. Ik vind het prettig als hij zegt dat het hem spijt en ik vind het prettig als hij zegt dat hij zich vergist. Ik heb het nodig om stomme vragen te stellen waar ik mezelf mee kwets, maar hij geeft antwoord en langzaam maar zeker snap ik hoe het heeft kunnen gebeuren.
Het zal nog even duren voor deze emotionele achtbaan voorbij is. Ik denk wel dat het belangrijk is dat je bij jezelf beslist wat je echt wilt, als je met hem verder wilt omdat hij jouw grote liefde is, geef hem dan een echte kans (is MOEILIJK!) en vraag naar wat hij denkt dat de reden is van zijn vreemd gaan, wat zocht hij, wat gaf 'zij' wat bij jullie even minder was. en ga vandaar verder. Het is niet leuk om te horen maar ik denk dat ik ook teveel heb gedacht dat het wel goed zat en niet gezien heb waar het 'ik het als een gegeven zag' Nu ben ik me weer bewust van ons beider behoeften. Hij wil verder met mij en ik moet het loslaten. Vergeven zal nog wel even duren. echt vergeven.Maar ik zie dat hij oprecht zijn best doet en vertel hem dat ik daar blij mee ben maar het ook heel moeilijk vindt. Wat kan jou man doen om je vertrouwen terug te winnen, wat heb je nodig.
Oh lieve Mie… ik voel de tranen alweer komen. maar 1 is… Kies voor jou en bedenk wat JIJ wilt.van daar verder… dikke knuffel en sterkte…

Mie, 19-11-2011 15:55 #26
Dag Lena,
ook ik zit er nog elke dag mee in mijn hoofd. Maar ik denk eerlijk dat ik nog niet klaar ben mijn man ECHT te vergeven. Ergens wil ik het los laten en verder kijken, maar ik ga toch steeds weer terug. Dan ben ik boos en verdrietig en dan wil ik dat mijn man de pijn voelt die ik voel, omdat hij het heeft aangericht. Dus slinger ik hem alle verwijten naar zijn hoofd (voor de 100ste keer) en gebruik ik echt kwetsende woorden zoals dat hij het niet waard is bij me te zijn en een hart heeft van steen en dat ik iemand sterk wil die voor altijd achter mij staat, ook in mindere periodes en geen zwakkeling. Daar geraken we dus echt niet mee verder, dat besef ik ook wel, maar ik pas het (nog?) niet toe. Als het zo verder gaat zal ik nooit meer gelukkig worden bij hem, en hij ook niet bij mij. Hij doet thans al de moeite van de wereld om mij te laten zien dat ik voor hem de enige ben en dat hij een grote fout heeft gemaakt. Hij is geduldig en probeert me met vanalles en nog wat te verrassen, maar het enige wat ik wil is de klok terug draaien en dat gaat nu eenmaal niet.
In mijn hoofd zie ik hen steeds samen, in alle verschillende scenario's. Dat ik hen betrap enz… Mijn fantasie slaat helemaal op hol. ik heb me al 100x afgevraagd hoe ik dit had kunnen voorkomen, wat ik fout gedaan heb. Pfff, ik word er ongelofelijk gek en vooral heel moe van. Ik wil terug rust in mijn hoofd en mijn leven. Soms wil ik het gewoon opgeven en opnieuw beginnen zonder mijn man.

Lena, 16-11-2011 09:41 #25
Lieve Mie… ik snap hoe je je voelt, doe wel een relatietherapie! sta er voor open, het maakt niet uit wat er allemaal bovenkomt zou ik zeggen. Ruim op, bekijk dingen van alle kanten en maak de 'nieuwe start' met een schonere lei. soms moeten wonden even open om ze goed schoon te kunnen maken. Vreemgaan is niet altijd omdat hij niet van jou houdt, het kan ook een andere behoefte zijn om te bevestigd worden dat je er toe doet voor anderen. Ik ben nu 3 maanden verder en begin het een beetje te snappen (en kan nu ook beter zien waar we samen de afslag hebben gemist) sterkte!

Lena, 15-11-2011 13:25 #24
Ja, hoe verwerk je het, wat is normaal? na de ontdekking dat mijn man 9 maanden lang, met pauzes, een ander had, was ik totaal van de kaart. Hij niet! hij zei dat hij opgelucht was dat ik het ontdekt had omdat hij klem zat en geen idee had hoe hij eruit moest komen. We hebben lang en intensief gepraat en hij koos 100% voor mij. Ik kreeg op alle vragen antwoord, ook op dingen die ik liever niet wilde weten.
Toch blijft er een angeltje, ik kan het niet nalaten te speuren in zijn pc en af en toe zijn mobiel aan zetten als hij er niet is. Ik kan het niet los laten en wil er iedere dag over praten. Ik word gek van mezelf.
Ik weet nu echt alles volgens mij en hij heeft ook aangegeven dat zelf als ik hem gedumpt had (na 30 jaar) hij niet voor haar had gekozen.
we praten, we lachen, we huilen… wat kan ik nog meer doen om die bitch uit mijn hoofd te krijgen. Ik ben eigenlijk woedend op de dame in kwestie (zelf getrouwd maar niet gelukkig) maar het advies is overal… niets doen… Ik zou haar het liefst eens even een brief schrijven en vertellen wat ze (hij ook natuurlijk) veroorzaakt heeft.
wie is al zover dat het vergeven is? wat helpt? groet lena

Robert, 11-10-2011 01:02 #23
Mannen of vrouwen die hun partner hebben bedrogen maar toch het huwelijk willen redden zouden het volgende eens in overweging kunnen nemen:

Metteen na ontdekking van de crisis.

De bodem is onder de voeten van de bedrogen partner weggeslagen. Alles waar men op vertrouwde is niet meer. Dit is een zeer ernstige traumatische ervaring.

-Biecht alles eerlijk op zodat de bedrogen partner een compleet beeld van de affaire krijgt.
Hoe pijnlijk ook, het helpt bij een betere verwerking.
- Wees geduldig, wordt niet boos over persoonlijke aanvallen, erken volledige verantwoordelijkheid ongeacht de voorgeschiedenis van de relatie met de bedrogen partner.
- Stel jezelf bescheiden op en geef geen aanleiding tot nieuwe ruzie.
- Je partner zal voor lange tijd diverse lichamelijke en geestelijke klachten ondervinden, wees hierop attent en sta hem/haar zoveel mogeljik pro aktief bij.
- Betuig op gepaste momenten spijt als je het werkelijk meent.
- Verbreek alle contact met de derde partij.
- Geef zolang als nodig volledige transparantie over waar je bent, e-mail, telefoon etcetera.
- Geef zonder terug te verwachten.
- Forceer je partner niet tot praten, ieder heeft z'n eigen tempo. Let echter op op verdringing.
- Je beloftes zullen weinig indruk maken, je hebt zo ongeveer het ergste gedaan dat in een huwelijk kan gebeuren. Laat daden zien.
- Als je werkelijk voor je partner kiest, houd hoop en geef niet op. Je veranderde houding zal opgemerkt worden.

Sterkte aan allen, zit er zelf midden in.

Dompie?, 26-09-2011 19:36 #22
Beste Mie, ik snap volledig hoe hopeloos je voelt. Je wil er graag weer wat van maken, maar bent toch angstig dat het weer gaat gebeuren. Ik zit nu al bijna 5 maanden met hetzelfde gevoel. Soms intens boos, en soms misselijk van het idee wat me is overkomen. Ik heb het idee dat de gebeurtenis mij als persoon heeft veranderd. Eerst sta je sterk in je leven en gaat er van uit dat jou dat niet gebeurd omdat je je partner blindelings vertrouwd. En dan blijkt dat daar misbruik van word gemaakt. Ik vrees dat dat gevoel nooit meer weggaat, omdat het nu eenmaal gebeurd is. Het vieze misselijke gevoel blijft… tenminste dat denk ik. Heel veel sterkte en denk maar zo: je hebt alle tijd om de juiste keuze te maken.

Mie, 23-09-2011 23:20 #21
Hier ben ik weer. Het is nu iets meer dan 2 maanden geleden dat ik ontdekte dat mijn man vreemd ging. Nog dagelijks ben ik ermee bezig, ik kan het nog geen plekje geven. Niet meer elke seconde van de dag zoals de eerste weken, maar ik voel me zo eenzaam en machteloos. Ik wil alles doen om onze relatie te redden, maar het moet van 2 kanten komen. Hij zegt dat hij ook wenst dat alles in orde komt, maar iemand die ooit zo hard tegen mij heeft gelogen, kan ik moeilijk vertrouwen. Ik ben zo bang voor de toekomst. Dit is zo zwaar en de gedachte dat hij mij misschien dit ooit nog eens aandoet belet mij om mijn hart volledig open te stellen voor hem.
Ik voel me zo zwak, de persoon waarvan ik dacht die altijd achter mij zou staan en me zou opvangen als ik dreigde te vallen, was blijkbaar een illusie. Op goed momenten denk ik, hij was fout, hij kan er uit leren en we kunnen samen nog steeds aan een mooie toekomst werken. Op mindere momenten denk ik: eens een bedrieger, altijd een bedrieger. En dan ben ik gewoon heel erg bang. Dan voel ik de tranen opkomen en denk ik: dit komt nooit goed, ik zal nooit nog echt gelukkig kunnen worden met hem, omdat ik altijd bang en onzeker zal zijn. Ik wil iemand die van me houdt en respect heeft voor mij in goede en slechte tijden. Maar dat zal ik zelfs in een nieuwe relatie niet voor 100% kunnen weten. We hebben nog geen relatietherapie gevolgd. Mijn man staat er wel voor open als ik het wil, maar ik ben bang dat dat nog mer wonden zal openrijten.

Wies, 12-09-2011 12:29 #20
5 dagen geleden heb ik mijn vriend betrapt bij zijn vriendin thuis. ik had al meerdere keren sms jes gevonden op zijn gsm.ik heb hem daarmee geconfronteerd, maar er was niets van aan ze stalken hem. nu kon hij het niet ontkennen en hij wil me niet kwijt. Ik weet niet wat ik denken moet ik voel me zo vernederd emotioneel ben ik een ramp zit met veel vragen en vind er ook geen antwoord op.langs de ene kant wil ik hem het huis uitzetten, en langs de andere kant wil ik hem niet missen. Het is liefde/haat verhouding nu. Zal ik hem nog ooit kunnen vertrouwen, ik ben al 2x gescheiden en hij ook.

Tim, 27-08-2011 10:08 #19
Enkele weken gelden ben ik erachter gekomen dat mijn vrindin vreemd is gegaan met iemand die ze van vroeger kent. Ze heeft tegen mij gezegd dat ze naar een vrindin in Groningen is gegaan maar is zonder dat ik het wist een dag eerder terug gekomen om met die man af te spreken. Hier ben ik achter gekomen middels de smsjes die nog in haar telefoon stonden. Ik heb haar gelijk geconfronteerd met dit feit en ze heeft mij verteld dat ze de intentie had om vreemd te gaan maar het daadwerkelijk niet heeft gedaan. Echter weet ik ook dat ze bij de drogist is geweest om "spullen" te kopen en bij de lingerie winkel om daar ook iets te halen. Tot op de dag van vandaag ontkend ze dat er niets is gebeurt en toen het erop aan kwam ze uiteindelijk bij haar zus is blijven slapen. Hier geloof ik geen snars van en ben er van overtuigd dat er wel degelijk iets is gebeurt. Voor mij betekend dit dat ik geestelijk en lichamelijk totaal aan de grond zit. Als ik slaap heb ik nachtmerries, ik kan niet meer eten en kan me maar moeilijk concentreren. Mijn vrindin heeft mij verzekerd dat ik de enige voor haar ben en dat ze me nooit meer kwijt wil. Ik heb zelf de keuze gemaakt met haar door te gaan omdat ik weet dat ik niet zonder haar kan. Alleen vertrouw ik haar niet en check alles wat ik kan checken; emails, telefoon, sociale netwerken etc. Hier moet ik voor mezelf vanaf omdat dit geen goede basis is voor een relatie. Mijn vrindin is op haar manier lief voor mij. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen in deze situatie. Zelf heb ik een afspraak gemaakt bij een psycholoog omdat ik echt geen raad meer weet met mezelf. Zijn er misschien tips bij de verwerking en vooral ook hoe ik mezelf kan stoppen om dingen te checken en ervoor te zorgen dat ik haar weer kan vertrouwen? Reactie infoteur, 30-08-2011
Beste Tim,

Ook jij hebt een hartverscheurend verhaal: je hebt zeer sterke vermoedens dat je vriendin je bedrogen heeft, maar ze blijft het ontkennen. Het is heel vernederend om te ontdekken dat je vaste partner in staat blijkt te zijn zo te kunnen liegen. Het vertrouwen is weg, terwijl de basis van jullie relatie vertrouwen is.

Ook jij hebt te maken met heftige gevoelens, gevoelens die je overspoelen en waar je geen raad mee weet. Het is een achtbaan waar jij en je gevoelens nu in zitten. De heftige gevoelens waar de trouwe partner mee te maken krijgt na de ontdekking van vreemdgaan worden goed beschreven in de volgende artikelen:

Gevoelens en vreemdgaan:
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/51923-emoties-en-vreemdgaan.html

Ontlading van gevoelens bij de trouwe partner na ontdekking vreemdgaan:
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/52257-vreemdgaan-ontlading-tijdens-het-verwerkingsproces.html

Emotionele uitbarsting na ontdekking vreemdgaan:
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/relatie-en-huwelijk/51981-ontdekken-vreemdgaan-emotionele-uitbarsting.html

En, wat te doen na de ontdekking van vreemdgaan?
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/relatie-en-huwelijk/35235-wat-als-je-partner-is-vreemdgegaan.html

Beste Tim, ik krijg sterk de indruk dat jij alles heel goed en overzichtelijk het gebeuren op een rijtje hebt gezet en ik juig het van harte toe dat je een afspraak hebt gemaakt bij een psycholoog! Heel goed! Het vertrouwen zal een flinke tijd flink beschadigd zijn en blijven en afhankelijk hoe je vriendin zich opsteld en opensteld naar jou toe, kan dat een flinke tijd in beslag nemen eer het vertrouwen terugkomt. Ik krijg de indruk dat je vriendin - op haar manier - haar best doet. Relatietherapie voor jullie samen akn wonderen doen voor jullie relatie.

Beste Tim, ik wil je heel graag het aller beste toewensen voor de toekomst en veel sterkte toewensen tijdens het verwerken van het bedrog. Gun jezelf de tijd om alles te verwerken!

Met vriendelijke groet, Roberta

Mie, 10-08-2011 01:35 #18
Enkele weken geleden ontdekte ik dat mijn man stiekem afsprak met een collega van zijn werk. 3x hebben ze afgesproken en de laatste keer gekust. Meer is er niet gebeurd, maar mijn man wou wel onze relatie verbreken voor haar. We zijn zes jaar samen en hebben samen een zoontje van 3. Ik heb hem gesmeekt om bij me te blijven; Na lang met hem te praten, ook over de voogdij van ons zoontje, besloot hij bij me te blijven.
Vorige week ontdekte ik op de pc een liefdesverklaring voor haar. Hij had er niks mee gedaan maar het kwetste mij enorm, dus heb ik haar een bericht nagelaten en daar antwoorde ze mij op dat ze helemaal geen gevoelens heeft voor mijn man. Ik heb het mijn man laten lezen en hij reageerde opgelucht. Zo kon hij haar makkelijker vergeten. Hij zegt dat zijn ogen nu zijn open gegaan en dat hij beseft dat hij zoveel op spel heeft gezet voor niets. Allemaal goed en wel, voor hem is het nu wel heel makkelijk, maar ik zit er mee.
Het is allemaal heel vers, maar ik haat hem omdat hij mij zo respectloos heft behandeld. De 3 keren dat hij met haar afsprak heeft hij recht in mijn gezicht gelogen zonder 1 krimp te geven. Je moet het maar kunnen. Die kus is voor mij niet echt het probleem, maar dat hij zo snel alles wou opgeven voor iemand die hij eigenlijk niet kent, en dat hij zo tegen mij kon liegen dat doet heel erg pijn. Ik wil met hem verder maar ik kan het hem precies (nog) niet vergeven. Hij wijt alles aan onze relatie, omdat er nog weinig passie en vuur in zat. Dat was ook wel zo, maar hij had dit met mij moeten oplossen ipv naar iemand anders te gaan. Hij zegt dat hij dit nu ook inziet en dat hij spijt heeft dat hij de makkelijkste weg heeft gekozen. Ik wil hem wel geloven, maar waarom blijf ik zo boos op hem? Hoe kan ik dit een plaats geven en verder gaan ipv steeds terug te lopen? Of verwacht ik teveel op deze korte tijd? Komt mij vertrouwen ooit volledig terug? Reactie infoteur, 30-08-2011
Beste Mie,

De ontdekking dat je man op het punt stond je te verlaten voor iemand anders, terwijl jullie een zoontje hebben, is een hele grote klap. Je komt als het ware in een emotionele achtbaan terecht. Alle vertrouwen - de basis van jullie relatie - is in een klap helemaal weg. Woede en onbegrip zal je overspoelen. Boosheid, verdriet en ongeloof zijn gevoelens waar je de komende tijd voornamelijk te maken krijgt. Hoe kan iemand, met wie je een relatie hebt, je zo respectloos behandelen? Waarom is hij niet naar je toe gekomen?

Beste Mie, je gevoelens overspoelen je nu op dit moment, je zit echt in een emotionele achtbaan, een emotionele shock. Ik heb een aantal artikelen voor je opgezocht waar ik van harte van hoop dat je er iets aan hebt:

Emoties na het ontdekken van vreemdgaan:
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/51923-emoties-en-vreemdgaan.html

Je partner is vreemdgegaan, wat nu?
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/relatie-en-huwelijk/35235-wat-als-je-partner-is-vreemdgegaan.html

Ontlading van emoties na het ontdekken van vreemdgaan:
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/52257-vreemdgaan-ontlading-tijdens-het-verwerkingsproces.html

Emotionele ontlading bij de trouwe partner na ontdekking vreemdgaan:
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/relatie-en-huwelijk/51981-ontdekken-vreemdgaan-emotionele-uitbarsting.html

Bovenstaande artikelen staan vol hoe je kan omgaan met de heftige gevoelens die je overspoelen na de ontdekking van het (bijna) vreemdgaan van je man. Uit deze gevoelens, krop ze niet op! Je gevoelens uiten terwijl je zoontje in de buurt is, is niet altijd de goede oplossing. Vraag mensen in je directe omgeving om hulp: kunnen zij komen oppassen terwijl jij aan jezelf werkt? Terwijl jij rust neemt? Je hebt een time out nodig om al deze heftige gevoelens een plaatsje te kunnen geven. De verwerking van het bedrog kan een flinke tijd in beslag nemen, gun jezelf deze tijd! Zodra de ergste boosheid voorbij is, kunnen jullie samen gaan proberen te werken aan jullie relatie: praat samen, ga samen uit, spreek samen af en misschien is voor jullie relatietherapie een goede optie. Maar eerst moet je echt aan jezelf denken en dat kan een hele opgave zijn, juist voor een moeder met een jong kind!

Beste Mie, ik wil je heel graag het aller beste toewensen voor de toekomst! Mocht je de behoefte voelen om hier je gevoelens te uiten: voel je asjeblieft vrij en welkom om dat hier te doen! Heel veel sterkte toegewenst met het verwerken en ik denk aan je!

Met vriendelijke groet, Roberta

Deborah, 25-07-2011 13:33 #17
Ik heb een relatie van 3 jaar met mijn vriend, daarvoor heb ik veel met overspel te maken gehad. Mijn vorige 2 exen gingen vreemd en mijn vader had een jarenlange affaire. Dat heeft erg veel indruk op me gemaakt en mensen vertouwen kan ik niet meer.
Ook heb ik er altijd moeite mee gehad mijn huidige vriend te vertrouwen, hij werd vaak boos als ik aangaf dat ik wantrouwend was. Toen leek er ook nooit een reden toe te zijn.
Na 2 en half jaar maakte hij het uit, hij zei dat hij er niet meer tegen kon en dat hij me niet kon geven wat ik wou op dat moment (samenwonen e.d.)
Twee weken later gingen we het toch weer opnieuw proberen. 3 weken nadat we weer bij elkaar waren, kwam ik er via internet achter (door foto's en reacties daarop) dat mijn vriend op een feestje was vreemd gegaan. eerst wou hij alles ontkennen, maar de foto's met de reacties zeiden genoeg. Uiteindelijk heeft hij het wel toegegeven en zij hij dat hij erg veel spijt had en met niet kwijt te willen. Het stelde volgens hem niet veel voor, hij was erg dronken en hij zegt maar 1x met haar gezoend te hebben. Hij moest alles van me opbiechten. hij zei een paar dagen met haar gesmst te hebben, omdat hij bang was dat zij het aan me vertellen zou. Daarna had hij tegen haar gezegd dat hij niks van haar wou en dat hij een vriendin had.
ik kan het niet van me afzetten, ik zou zo graag met hem verder willen maar ben gebroken van verdriet. zal het uberhaupt wel kunnen, dat je het helemaal van je af kan zetten en met elkaar weer gelukkig te worden?
Ik word al raar van de gedachte zonder hem te moeten leven, maar het vertouwen is weg en ik vind het zo gemeen dat hij me bedrogen had, terwijl hij wist hoe moeilijk ik het ermee had. Reactie infoteur, 25-07-2011
Beste Deborah,

Jouw verhaal is hartverscheurend! Je hebt aangegeven aan je vriend dat je tijdens je gehele leven te maken hebt gehad met vreemdgaan. En juist hij, die je zou moeten kunnen vertrouwen gaat vreemd! Natuurlijk is je vertrouwen weg! En wat je hier in je laatste zin schrijft, beste Deborah, is volgens mij een oogopener: je vertrouwen is weg, het is heel gemeen juist omdat hij wist hoe moeilijk je het hebt gehad in je leven met vreemdgaan.
Mag ik jou aanraden om contact te zoeken met een lifecoach of therapeut of psychologe? Ik denk dat het wel enorm goed voor je is om hierover je hart te luchten: echt goed te luchten bedoel ik.
Beste Deborak, ik kan je helaas niet vertellen wat je moet doen in je leven: het is jouw leven en jij moet zelf je beslissingen over je leven nemen. Ik hoop van ganser harte dat je de juiste beslissing neemt, een beslissing waar jij echt gelukkig van zal worden! Ik wil je heel graag het aller beste toewensen voor de toekomst en heel veel wijsheid en kracht.

Met vriendelijke groet, Roberta

Desiree, 08-07-2011 00:15 #16
Ik heb het nu zelf meegemaakt. Drie weken geleden heeft mijn man met wie 23jaar getrouwd ben, verteld dat hij al een jaar een verhouding heeft met een vriendin van ons. Ik wist ook wel dat onze relatie op een laag pitje stond maar dit had ik nooit verwacht. Ik ben boos, verdrietig, gekwetst dan ook weer blij omdat hij bij mij en de kinderen wilt blijven.Het gaat alle kanten op in mijn hoofd. Het is voor hem natuurlijk nu een bevrijding dat hij er voor uit kan komen na een jaar geheimhouding. Ik voel het of de grond onder mij weg is gehaald, door hem maar ook door mijn vriendin. Maar nu na drie weken heeft mijn man zo iets van we gaan ervoor en nu geen oude koeien meer uit de sloot halen. Het is hem niet duidelijk te maken dat zo af en toe het gevoel van, waarom heb je dat gedaan, dan naar boven komt. Hij wordt boos als ik kom met vragen. Hij heeft een heleboel spijt en dat laat hij ook constant blijken. Hij wil ook plannen maken met mij en ons gezin voor de toekomst. Maar hij wil het boek dicht hebben. Maar ik heb zo iets van geen toekomst zonder verleden. Reactie infoteur, 25-07-2011
Beste Desiree,

Het is een afschuwelijk verhaal en ik leef enorm met je mee! Wat mij vooral opvalt iit je hele verhaal is:"Wat hij wil, " Constant kom ik tegen:"Wat hij wil, " Lieve meisje, wat wil jij? Jij bent de moeder van zijn kinderen, dat telt hopelijk toch wel voor iets…? Wat wil jij? Waarom vraagt hij zich niet af wat jij wil?
Waarom wordt HIJ boos beste Desiree? Ben jij al flink boos geweest?
Met alle respect voor jullie allebei, maar zo´n groot bedrog verwerk je niet in 3 weken, dat is onmenselijk.

Beste Desiree, ik kan en mag je niet vertellen wat je moet doen in je leven en welke beslissingen je moet nemen in je leven: het is namelijk jouw leven. Ik hoop van ganser harte dat jouw leven binnenkort een gelukkig leven zal zijn, waar er voldoende ruimte is om te doen wat Desiree wil. Ik wil je heel graag heeñl veel suces en sterkte toewensen en ik hoop dat jij snel weer de hoofdrol in je leven zal hebben!

Met vriendelijke groet, Roberta

Anita, 08-06-2011 20:33 #15
Ik ben er zo'n 2 weken geleden achter gekomen dat mijn man (23 jaar huwelijk) sex heeft gehad met een kennis. Zij heeft het me zelf verteld en ook gezegd dat hij het altijd ontkent omdat hij zijn huwelijk en kinderen (2) niet in de steek zal laten. Hij ontkent inderdaad alles! Zij heeft het mij verteld naar aanleiding van mijn onrust over het feit dat ik half april smsjes heb gelezen die hij van en naar een vriendin stuurde die een half jaar geleden weduwe is geworden en ik naïeveling dacht dat hij haar hielp met het runnen van hun zaak. Zij heeft toen wel aangegeven verliefd te zijn geworden op mijn man, maar dat er nooit meer is geweest. Alleen die sexueel getinte smsjes!
Wat ik nu weet van die kennis, ben ik er niet meer zo zeker van en word ik gek van alles wat er door mijn hoofd spookt. Boos en giftig ben ik geweest nu wel wat beruster maar er spookt van alles door mijn hoofd… Zou hem het liefst de hele dag willen controlen! Ik weet dat dat het niet gaat worden. Zal altijd meespelen omdat ik al vaker vermoedens heb gehad. Hij heeft aangegeven om voor de rust woonruimte te willen gaan zoeken en dat hij alle medewerking geeft als we naar buiten profileren dat we uit elkaar zijn gegroeid en niet met modder(=overspel) gaan gooien. Wanneer word ik wakker uit deze nachtmerrie? Reactie infoteur, 09-06-2011
Beste Anita,

Ik leef enorm met je mee! Het is een afschuwelijke ervaring en heel vernederend om te moeten vernemen dat je partner je ontrouw is geweest.

Wat mij opvalt uit je bericht is dat je al vaker vermoedens hebt gehad. Nu terugdenkend in de wetenschap dat hij inderdaad vreemd is geweest, zou je dan kunnen zeggen dat je partner je vaker bedrogen heeft?

Wat wil je zelf beste Anita? En waarom zou je moeten doen wat je ontrouwe partner wil? Ik kan je niet zeggen wat je wel of niet zou moeten doen beste Anita, het is jouw leven. Ik wil je wel heel veel kracht en wijsheid toewensen en zorg asjeblieft heel goed voor jezelf de komende tijd! Jij mag nu eens de nummer 1 zijn in je leven! Sterkte meisje en gun jezelf de tijd om alle achtbaan emoties de vrije loop te laten!

Roberta

Monique, 02-01-2011 23:59 #14
Ik heb zelf mijn partner bedrogen. en ongelooflijk veel spijt. We hebben alle twee de intentie uitgesproken verder te willen en er alles voor te doen. Echter 1 ding wil ik niet doen namelijk, ontslag nemen. Het betreft een korte affaire met een collega. Hoe erg ik het ook vind en hoe begrijpelijk ook, ik ga mijn baan niet op zeggen. Dat is mijn enige onafhankelijkheid die ik heb en in deze tijd vind je niet zomaar weer een baan. de affaire heeft precies 5 weken geduurt en we zijn niet met elkaar naar bed geweest en er zijn 2 momenten geweest waarin we dus de gelegenheid hebben gehad om te zoenen en te betasten de rest heeft bestaan uit het chatten en fantaseren.
We hebben 2 kleine jongens. Onze relatie was niet goed meer echter ik had er meer aan kunnen doen om dat duidelijk te maken dan dat ik tot op heden had gedaan. Ik heb vreselijk veel spijt en ik vond mezelf de laatste die dit zou doen of overkomen. en toch het is gebeurt. Ik hoop echt dat het goed komt. Reactie infoteur, 09-06-2011
Beste Monique,

Ik hoop dat het inmiddels goed gaat met jou, je man en met jullie jongens. Heb je de tijd genomen om je schuldgevoelens te verwerken? Het is heel moedig van je om de keuze te maken om toch door te zetten en dat je berouw hebt. Ik wil je heel graag heel veel succes en sterkte toewensen en het aller beste toewensen voor de toekomst!

Met vriendelijke groet, Roberta

Mariet, 08-12-2010 13:11 #13
Hallo Roberta, Mijn man heeft het inderdaad zelf tegen me verteld. Deze eerlijkheid en het feit dat hij vanaf het begin heeft aangegeven dat hij hier verder niets mee wilde doen waardeer ik zeer in hem. Op deze basis kunnen we in ieder geval momenteel verder en ook verder hard aan onze relatie werken. Voor wat mijn vriendin betreft neem ik het haar zeer kwalijk dat ze met haar verliefde gevoelens naar mijn man toe is gestapt. Als haar relatie zo goed is zoals ze beweert had ze dit tegen haar man moeten vertellen. Dan hadden ze daarna nog altijd kunnen beslissen om het samen aan mijn man en eventueel aan mij te vertellen. Nu heb ik er in ieder geval een vieze smaak aan over gehouden.
Groetjes Mariet Reactie infoteur, 09-06-2011
Beste Mariet,

Ik hoop dat het inmiddels een stuk beter met je gaat. Heb je het hele gebeuren een plaatsje kunnen geven of heb je drastische stappen ondernomen? Heeft je man inderdaad niets meer gedaan met deze verliefde gevoelens van je "vriendin"?

Beste Mariet, ik wil je heel graag het aller beste toewensen voor de toekomst!

Met vriendelijke groet, Roberta

Mariet, 25-11-2010 14:31 #12
Hallo Roberta,
Bedankt voor je woorden. Het artikel heb ik gelezen en is inderdaad heel herkenbaar. Ik ben zelf ook wel van mening dat we een gesprek moeten aangaan alleen zit ik op dit moment nog vol met boosheid en frustratie. Ik wil graag een gesprek op het moment dat ik het zelf ook wat rustiger kan benaderen. Het vervelende is namelijk dat zij als eerste met haar verliefdheid naar mijn man toe is gegaan. Onze relatie zat op dat moment meer in een fase van broer/zus wat we eigenlijk beide ook wel aanvoelde dat dat zo was. Op het moment dat zij haar verliefdheid opbiechte ging hij daar ook in mee en dacht hij dat hij ook verliefd was. Maar hij heeft vanf het begin aangegeven dat hij er niets mee wilde omdat er teveel op het spel stond. Vervolgens hebben ze wel hun fantasieen en gedachtes over en naar elkaar uitgesproken. Wat ik hem heel kwalijk neem is dat hij dingen heegft besproken over onze relatie waarvan ik vind dat deze bij ons hoorden en absoluut niet bij anderen terecht moest komen.Over haar relatie is weinig gesproken wan volgens haar is haar relatie met haar man wel goed ondanks dat ze langer dan een jaar verliefd is(geweest) op mijn man. En ondanks alle sexuele fantasien die ze had over mijn man. Wat ik haar voornamelijk kwalijk neem is dat zij dit heeft veroorzaakt. Dat iemand verliefd wordt op een ander, dat kan, maar er zijn meer en eerlijkere wegen om dit kenbaar te maken. Voor mijn gevoel is dit een achterbakse manier en zo ja je ook niet met je vrienden om.
Nog bedankt voor je luisterend oor.
Groetjes, Mariet Reactie infoteur, 26-11-2010
Beste Mariet,

Vanzelfsprekend zit je vol frustratie en boosheid!

Toch vraag ik me af in hoeverre de relatie van je vriendin goed is, als iemand een goede relatie heeft, ben je dan in staat om verliefd te worden op een ander?

Wat een heel goed teken is dat je man onmiddelijk heeft aangegeven geen werk van zijn verliefdheid op haar te maken. Iedereen kan wel eens verliefd worden op een ander, zeker als je vaste relatie in een sleur is terecht gekomen, het gaat er om wat je met die verliefdheid gaat doen. Waar je helemaal gelijk in hebt, is dat het niet zo slim van hem is om prive zaken als de stand van zaken van jullie relatie met haar te gaan spreken. Dat is een typisch kenmerk van emotionele ontrouw: prive zaken met een derde gaan bespreken.

Heb jij enig vermoeden gehad van de gevoelens van je vriendin voor je man? En wat mij ook dwars zit is: als zij aangeeft zo´n goede relatie te hebben, waarom heeft ze haar gevoelens aan je man dan kenbaar gemaakt? En zoals je al aangeeft, zo ga je niet met vrienden om, vooral als je aangeeft dat het een goede vriendin is!

Weet haar man/vaste partner af van haar gevoelens voor je man?

En wat ik ook een interessante vraag vind is: hoe ben jij aan deze gegevens gekomen? Heeft je man je alles eerlijk verteld? Als dat zo is, is dat ook een zeer goed teken!

Beste Mariet, probeer, hoe moeilijk ook, je boosheid en je frustraties een plaatsje te geven in je leven. Probeer een helder inzicht te krijgen wat er gebeurd is. Als je zelf weer een beetje in evenwicht bent (lees: je ergste boosheid hebt verwerkt) en je vind dat je relatie de moeite waard is om voor te vechten, je relatie nieuw leven in te blazen. Ik wil je heel graag het allerbeste toewensen en heel veel succes en sterkte!

Met vriendelijke groet, Roberta

Mariet, 24-11-2010 13:41 #11
De rivaal, de minnaar of de minnares. Hoe verleidelijk misschien, maar neem NOOIT contact op met de rivaal, de minnaar of de minnares. Op deze manier kunnen er nooit rake klappen (of erger!) vallen en de trouwe partner kan zich niet gaan vergelijken met de rivaal. Minderwaardigheidsgevoelens kunnen de overhand krijgen na het zien van de rivaal. Gevoelens van wrok en boosheid komen opzetten en deze gevoelens blokkeren het verwerkingsproces helemaal.

REACTIE: en wat als dit een van je beste vriendinnen is die je dus ook regelmatig tegen blijft komen in de vriendenkring. Er is hierbij geen sprake geweest van sexuele overspel maar degelijk wel vergaande emotioneel overspel. Reactie infoteur, 25-11-2010
Beste Mariet,

Heel vernederend voor je dat het om je beste vriedin gaat, je voelt je dan dubbel verraden.

Met seksueel overspel geven de ervaringsdeskundigen allemaal hetzelfde advies: nooit de rivaal opzoeken, er vallen bij zulke bezoekjes geregeld rake klappen en zelfs doden, vandaar dat advies.

Dat is bij jou anders, hier gaat het om emotioneel vreemdgaan. Misschien interessant voor je om te lezen, hier is een artikel over emotioneel ontrouw: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/sociaal/21270-emotionele-ontrouw.html

Ben je in staat om deze vriendin aan te spreken op haar gedrag? Of je eigen vriend/man aan te spreken op zijn gedrag?
En vervolgens zou je bij jezelf te raden moeten wat je gaat doen: is de relatie die jullie hebben nog de moeite waard om voor te vechten? Heb je het idee dat jullie in een sleur zitten?
En hoe zit het met de relatie van je beste vriendin? Wat is er aan de hand dat zij achter je rug om een emotionele affaire opbouwt met jouw partner? Wat zijn de motieven van je eigen partner en van je vriendin dat zij een emotionele affaire samen opbouwen?

Als je deze vriendin geregeld blijft tegen komen in je vriendenkring is het misschien wel handig om antwoorden te krijgen op bovenstaande vragen. Elkaar vermijden en net doen of je neus bloed, werkt niet en dat gaat zelfs aan je vreten! Hierdoor creeer je zeer ongemakkelijke situaties etrwijl het de bedoeling is dat je zowel gelukkig bent met je partner als met je vriendin.

Beste Mariet ik wil je heel graag het aller beste toewensen voor de toekomst en sterkte!

Met vriendelijke groet, Roberta

Gitta, 10-11-2010 11:51 #10
Op de vraag van hulp was hij niet negatief. Gaf aan dat het waarschijnlijk geen zin had omdat de huisarts een beeld heeft van hem. Gaf ook aan het niet te weten hoe verder en het niet te redden.
Ik vroeg hem of hij nu gelukkig was met zijn vriendin en daarop was zijn antwoord dat hij dat niet echt kon zeggen dat hij gelukkig is. Tevens is hij zich ook bewust dat iedereen op dit moment met hem gebroken heeft en dat mist hij.
Heeft het zin als ik hem nu voor het 2e gesprek laat weten dat hij echt welkom is en als hij wil we er samen aan moeten werken.
Andere adviseren juist niet die reikende hand te geven maar ik zie het ook zoals jij dat hij moet weten dat hij echt welkom is.
Ik zal niet vergeten wat er is gebeurd maar wil wel vergeven en samen werken aan een nieuwe toekomst, omdat ik denk dat we nog steeds van elkaar houden.Althans ik houd nog van hem en heb het gevoel dat het voor hem ook niet over is.
Hij geeft aan mij en ons te missen en om ons te geven. Reactie infoteur, 11-11-2010
Beste Gitta,

Dat je man niet negatief staat tegenover eventuele hulp van buitenaf lijkt me een heel goed signaal. Dat hij vervolgens "mekkert" dat het waarschijnlijk geen zin heeft omdat zijn huisarts hem te goed kent (?) hoeft geen probleem te zijn: de oplossing kan zijn een andere huisarts nemen. Ook kan relatietherapie aangevraagt worden buiten de huisarts om. Als hij echt niet negatief staat tegen hulp, zijn er zat andere wegen die naar Rome gaan. Je moet wel goed beseffen dat het woord "relatietherapie" meestal op mannen werkt als een rode lap op een stier: houdt daar rekening mee!

Dat jullie nu in gesprek zijn lijkt me een heel goed teken en dat er een tweede aan komt zelfs nog beter. Gitta, je moet NU gaan handelen, als hij straks in zijn nieuwe huis zit is het waarschijnlijk te laat. Ook nu weer krijg ik sterk de indruk dat je man het allemaal echt niet meer weet: als je tijdens het 2de gesprek hem niet een helpende hand aanreikt, de weg voor hem vrij maakt zodat hij weet dat hij echt naar huis terug kan komen, kan hij misschien voor de "gemakkelijkste" weg kiezen. Begrijp me trouwen niet verkeerd, wat je vriendinnen/anderen zeggen om hem juist niet de reikende hand aan te bieden, is een heel begrijpelijke reactie! Hij heeft je genoeg pijn gedaan, moet je hem nu dan ook nog eens uit het slop trekken? Nogmaals, ik kan je niet zeggen wat je nu wel of niet moet doen, het moet echt je eigen beslissing zijn, maar aangezien hij het allemaal niet meer weet moet je rust in zijn hoofd creeeren door aan te geven dat hij welkom is om naar huis terug te keren.

Ik heb een ongelooflijke respect voor je Gitta: je lijkt me een heel sterke vrouw die heel graag heel hard voor haar huwelijk en man wil knokken: ga er voor!

Beste Gitta, ik wil je heel graag heel veel succes en sterkte toewensen voor tijdens jullie 2de gesprek!

Met vriendelijke groet, Roberta

Gitta, 10-11-2010 08:30 #9
Nu ben ik 7 weken verder na de ontdekking van het vreemd gaan. Voor het eerst afgelopen week een 'gesprek' gehad. Veel vragen zijn nog onbeantwoord en het verdriet en de pijn is er nog volop. De boosheid met vlagen. Ben nu een maand alleen en voel me niet compleet ik mis mijn maatje en echtgenoot. We hebben dus van de week gepraat samen gehuild en elkaar getroost. Hij geeft aan dingen te doen en niet na te denken, niet de gevolgen te overzien. Hij is echt de weg kwijt, beseft nu dat alle familie, vrienden voor hem zijn weg gevallen en ik. Weet niet waarom hij deze korte relatie voortzet en niet voor ons is gegaan.Heeft constant gedaan en niet nagedacht. Hij heeft nu wel voor het eerst over dingen nagedacht en zegt niet gelukkig te zijn. Mist mij en wat we opgebouwd hebben. Het voelde weer vertrouwd, ik zag de man die ik ooit getrouwd heb. Toch stapt hij er niet direct uit. Want hij overziet het niet. Heb gezegd dat hij nu moet gaan denken. Als hij volgende maand zijn woning (ja ook die is al gekocht) intrekt met zijn vriendin dan is het echt voorbij. Heb voorgesteld daar alleen te gaan wonen en eens te denken wat hij nu wil met zijn leven… Hulp te zoeken. En na te denken waarom hij niet voor ons knokt.
Tja en dan reageert iedereen, je geeft hem weer ruimte, je geeft hem een kans die toch fout gaat. En dat is moeilijk, ik wil namelijk over de mogelijkheden nadenken kan niet zo maar een punt hier achter zetten. Is een relatie nog te redden na 2 maal vreemd gaan? En nu dus zelfs een tijd samenwonen? Hij moet de eerste stappen zetten als hij nog iets wil. Volgende week praten we verder en ik, ik heb toch wel hoop ook al weet ik nu niet hoe dat dan zou moeten. Roberta ken je zulke situaties waar mensen het toch redden en op een andere basis (vergeten doe je niet) weer verder zijn gegaan. Hoe zouden we de stappen moeten zetten als hij wel kiest om nog te investeren in ons? Reactie infoteur, 10-11-2010
Beste Gitta,
Ik leef enorm met je mee, en daarom al ik eens alles wat je me geschreven hebt op en rijtje zetten, misschien geeft dat heldere inzichten:

Je man is 2 x vreemdgegaan,
De 1 ste x was er spijt, bij de 2de x niet: hij liet je zelfs achter en vertrok naar zijn vriendin,
Sinds de 1ste x waren er geen zichtbare signalen dat jullie huwelijk niet goed zat,
De aanvraag voor de scheiding was de deur al uit,
Je man zei steeds: "Ik weet het niet"
Advies van anderen naar jou toe was: "Vergeet die man"
Waarop jij reageert:"Een huwelijk van 16 jaar poets je niet zomaar weg"
Na 7 weken achtbaan gevoelens het eerste gesprek tussen jullie,
Jij voelt je niet compleet, je mist je maatje
Je man geeft aan dat hij niet nadenkt en dongen doet zonder na te denken,
Maar tegelijkertijd geeft je man aan dat hij voor het eerst heeft nagedacht en zegt niet gelukkig te zijn, dat hij je zelfs mist,
Hij heeft een nieuw huis gekocht en trekt daar volgende maand in,
Jij stelde voor aan je man om hulp te zoeken (hoe reageerde hij daarop? Positief?)
Jij hebt aangegeven dat hij de eerste stap moet zetten als hij voor jullie wil kiezen,
Volgende week hebben jullie het 2de gesprek.

In dit bovenstaand rijtje zijn er een aantal dingen die me zorgen baart: dat de scheiding al zo snel de deur uit was en dat hij al een nieuw huis heeft gekocht.

Wat mij zeer positief overkomt is het volgende: dat jullie in gesprek zijn en dat er zelfs een 2de gesprek aankomt.

Wat mij een wat dubbel gevoel geeft is dat je man aangeeft dingen te doen zonder na te denken en tegelijkertijd aangeeft voor het eerst nagedacht te hebben en aangeeft niet gelukkig te zijn. (Hier moet je iets mee doen Gitta! Waarmee is hij niet gelukkig? Met zijn nieuwe leven? Als jullie samen nog een toekomst willen of kunnen hebben, moet je echt proberen uit te zoeken wat het is in zijn leven wat hem niet gelukkig maakt!)
Wat mij ook een beetje een dubbel gevoel geeft is dat je aangeeft aan je man dat hij nu de eerste stap moet zetten. Een heel begrijpelijke reactie van je, begrijp me asjeblieft niet verkeerd, maar als je man echt de weg "kwijt" is zal hij niet weten welke stap hij zou moeten nemen. Misschien durft hij die stap ook niet meer te nemen, ook al zou hij terug willen naar jullie! Laat het niet geheel aan hem over, de "lusten" tegenover de "lasten" kunnen voor een man in grote twijfels zeer verleidelijk zijn om voor de "lusten" te kiezen. Begrijp je wat ik bedoel beste Gitta? En mijn oprechte excusus als ik jou en je gezin als "lasten" omschrijf, ik zie persoonlijk jou en je gezin niet als een "last", maar een man die al 2 x is vreemdgegaan zal zijn gezin vaker als een "last" er varen en zijn nieuwe vriendin als "lust" zien. Ik zeg dat niet uit respectloosheid, maar om jou te doen inzien hoe de balans er waarschijnlijk uit ziet voor je man. Onder "last" kan je tevens de resterende familieleden en vrienden bij voegen, die je man ongetwijfeld even "onder handen" willen nemen en een flink hartig woordje met hem willen spreken. Kortom, als je man het echt allemaal niet meer weet is de makkelijkste weg nu de weg naar zijn vriendin. Vandaar dat ik aangeef dat je hem nu niet alleen moet laten met het zetten van de eerste stap: hij moet weten dat de "moeilijkste" weg (terug naar zijn gezin, de familie en de vrienden die hij allemaal de rug heeft toegekeerd) ook wel eens de "makkelijkste" weg kan zijn als jullie allemaal de schouders er onder zetten en je man aan de hand nemen.
Begrijp je wat ik bedoel te zeggen beste Gitta?

Er zijn heel veel vrouwen en mannen die vreemdgaan en "kiezen" voor hun nieuwe vriend of vriendin na slechts 2 a 3 maanden zich wanhopig afvragen waar ze in vredesnaam mee bezig zijn! Ze missen hun man of vrouw en ze missen hun kinderen, het vertrouwde en hun vertrouwde omgeving. Maar juist door de schaamte wat ze hun eigen gezin en familie hebben aangedaan durven ze niet meer treug, ook al zouden ze dat het allerliefst willen!

Volgende week heb je het 2de gesprek (dat lijkt me een heel goed signaal!) probeer in te spelen op deze schaamte: is het schaamte waarom je man niet direct terugkomt naar zijn gezin en durft hij de stap om terug te komen niet meer te nemen? Probeer het zo voorzichtig mogelijk te brengen, mannen zijn geen experts als het gaat om hun gevoelens, laat staan als ze over hun gevoelens moeten praten! Geef aan dat hij welkom is, geef aan dat hij welkom is om terug te keren bij de resterende familieleden en bij jullie vrienden. Deze wetenschap geeft "rust" in zijn hoofd, hij zal beter kunnen nadenken. Om het allemaal wat helderder en overzichtelijker te krijgen is het misschien een goed idee om aan je man voor te stellen om ene vel papier te pakken en de voor en nadelen van jullie huwelijk versus zijn vriendin eens op een rijtje te zetten. Doe dat pas nadat je aan hebt gegeven dat hij echt welkom is en dat hij ook welkom is terug te keren bij de familie en vrienden.

Iedereen in je omgeving zal je van vele adviezen willen vorozien, dat is hun manier om aan te geven dat ze heel veel om je geven en dat ze van je houden. Ze willen niet dat je man je nog meer pijn doet en zorgt dat je in een achtbaan leeft. Hoe lief allemaal ook bedoelt beste Gitta, je moet 1 ding heel goeed beseffen: het is jouw leven en wat je ook gaat doen met je verdere leven, wat je ook kiets: het moet JOUW beslissing zijn! Het moet een beslissing zijn afkomstig uit je hart waar je vierkant achter staat. Sta jij helemaal achter de beslissing om te knokken voor je huwelijk? Dan moet je dat doen! Voel je echter twijfels? Dan moet je gaan achterhalen waar die twijfels vandaan komen en of je aan die twijfels kan werken.

Ik kan je niet zeggen wat je moet doen beste Gitta en wat het beste voor jullie is. Alleen jij weet wat het beste is. Ik kan je alleen aangeven waar je aan moet denken en wat je in overweging moet nemen. Ik heb echter wel 1 vraag voor je waar je in alle rust over na mag denken als je niet onmiddelijk het antwoord zou weten:"Kan je je man ooit vergeven wat hij jou en je gezin heeft aangedaan?" Als het antwoord negatief is, zal dat altijd tussen jullie in komen te staan…

Beste Gitta, ik wil je heel veel succes toewensen tijdens het 2de gesprek en met het verwerken van de resterende achtbaan gevoelens!

Met vriendelijke groet, Roberta

Gitta, 28-10-2010 16:18 #8
Ik ben vorige maand erachter gekomen dat mijn man voor de 2e keer vreemd ging. De 1e keer was er spijt nu niet. Toen ik erachter kwam en hem confronteerde ontkende hij niet en ging hij naar zijn vriendin terwijl ik thuis zat (ook nachten). Heel respectloos en vernederend. Na 2,5 week heb ik hem het huis uit gezet want hier ga je kapot aan.
Deze keer gaan we dus uit elkaar, in zijn hele gedrag laat hij zien dat hij onvoorwaardelijk kiest voor zijn nieuwe vriendin, dus heb ik geen keus. Alle moeite is er van zijn kant om maar snel van me af te zijn, de aanvraag is de deur al uit terwijl ik het nog niet kan bevatten dat ik er nu alleen voor sta. Dit allemaal terwijl er geen zichtbare signalen waren en zowel ik als onze omgeving dachten dat het huwelijk (weer) goed was. Enige uitleg krijg ik niet en enkel antwoorden zoals ik weet het niet. Ik heb hulp gezocht voor een stukje begeleiding en zou gewoon een verwijzing vragen. Ik ervaar de situatie als een achtbaan die maar niet ophoudt. Je kunt het houden van iemand en de goede jaren niet zomaar weg poetsen. Men zegt ook tegen mij vergeet die man de veranderd niet maar mijn houden van stopt niet zomaar na een huwelijk van ruim 16 jaar. Ik geef mezelf de ruimte om verdrietig en boos te zijn. En zoek contact met mensen die willen luisteren zodat ik mijn verhaal kwijt kan en hoop dit zo in de toekomst ooit een plekje te geven. Reactie infoteur, 29-10-2010
Beste Gitta,

Het is heel respectloos en vernederend dat na een huwelijk van 16 jaar je zonder pardon en zonder duidelijke antwoorden en verklaringen aan de kant wordt gezet. Heel begrijpelijk dat jij je leven nu ervaart als een achtbaan: wat je ervaarde als een goed huwelijk blijkt een fiasco. Je hebt geen tijd om op adem te komen en te bekomen van de ergste klap: je komt onmiddelijk voor zware feiten te staan: dat je er plotseling als een donderslag bij heldere hemel, alleen voor komt te staan. Veroorzaakt door iemand waar je veel van houdt en dacht te kunnen vertrouwen. Dat niet alleen, je dacht een toekomst samen te hebben. Alles waar je hard voor gewerkt hebt, is plotseling helemaal weg komen te vallen.

Heel erg goed van je dat jezelf de ruimte gunt om boos en verdrietig te zijn. Uit je gevoelens! Dat je op zoek bent naar lotgenoten en/of vertrouwelingen die naar je willen luisteren om over deze afschuwelijke situatie te praten, lijkt mij uitstekend!

Om het vreemdgaan te kunnen verwerken tzt zijn de volgende artikelen misschien niet onaardig om even door te nemen:
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/relatie-en-huwelijk/52131-verwerking-vreemdgaan.html

http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/52257-vreemdgaan-ontlading-tijdens-het-verwerkingsproces.html

http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/relatie-en-huwelijk/35235-wat-als-je-partner-is-vreemdgegaan.html

Beste Gitta, ik wil je ongelooflijk veel succes en sterkte toewensen en ik hoop van harte dat je in de toekomst het hele gebeuren een plaatsje kan geven! Heel veel sterkte toegewenst!

Met vriendelijke groet, Roberta

Johanna, 27-10-2010 15:20 #7
Ook ik ben twee dagen geleden tot de ontdekking gekomen dat mijn man 1 keer (volgens hem) is vreemdgegaan met een collega! Dat ik het ontdekte kwam omdat mijn hart zei dat er iets mis was, ik heb gebluft door te zegen dat ik bewijs had en dat hij 1 kanss had om het op te biechten (is dit slecht van mij?!?) uiteindelijk vertelde hij hoe en wat… Heb nooit geweten dat je hart zo koud kon worden…
Ook ik weet niet wat te doen, ben heel goed aan het soul searchen, maar doe hiernaast ook nog een studie en daar stond ik al niet echt goed voor (de stage) en nu gaat t helemaal kl*te. Wil graag hulp maar kan niet naar mijn huisarts (die neemt me niet serieus nadat ik al eerder bij hem geweest ben). Ga wel een SOA test laten doen! Dit is iets wat ik iedereen aanraad! Ook al zegt hij dat ie het veilig heeft gedaan.
Ik weet t ff niet meer iemand raad? Waar kan ik terrecht voor coaching? etc… Reactie infoteur, 28-10-2010
Beste Johanna,

Het is een afschuwelijke en vernederende ervaring om te ontdekken dat je man is vreemdgegaan, je wereld staat helemaal op z´n kop! Laat staan dat je aan je studie kan wijden…

Hier drie artikelen voor je over verwerking van vreemdgaan, hopelijk geven ze je raad en advies hoe om te gaan met zowel de ontdekking als de verwerking van vreemdgaan:

http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/relatie-en-huwelijk/52131-verwerking-vreemdgaan.html

http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/52257-vreemdgaan-ontlading-tijdens-het-verwerkingsproces.html

http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/relatie-en-huwelijk/35235-wat-als-je-partner-is-vreemdgegaan.html

Professionele hulp bij verwerking van vreemdgaan (coaching) kan je via onderstaande links krijgen:

http://www.hulpbijverwerking.nl/
http://www.overspel-ontrouw.com/vreemdgaan-verwerken.htm
http://www.aspiratiecoaching.nl/coach/vreemdgaan-verwerken.html

Wat je ook doet of wat je ook gaat doen: denk eerst aan jezelf! Op dit moment ben jij en jouw gevoelens het belangrijkste op deze wereld. Besteed aandacht aan je gevoelens, krop het niet op! Heb je behoefte om met een vertrouweling over het vreemdgaan te praten? Doe het dan! Besef dat de pijn en het verdriet heel lang aanwezig kan zijn in je leven. Het vertrouwen in je man heeft een enome deuk opgelopen en daar herstel je niet 1, 2, 3 van! Geef het tijd en neem deze tijd ook!

Beste Johanna, ik wil je heel graag heel veel succes en sterkte toewensen met het verwerken van het vreemdgaan van je man!

Met vriendelijke groet, Roberta

Ann, 29-09-2010 10:41 #6
Heb juist vernomen dat mijn vriend (relatie van 15 jaar) me al bedriegt met collega. Zou begonnen zijn om te praten omdat hij zich alleen voelde, ben verandert van werk en sta nu met schiften en weekendwerk. Voel me echt rot. Reactie infoteur, 30-09-2010
Beste Ann,

Ik leef enorm met je mee. Als het begonnen is met emotioneel vreemdgaan (http://mens-en-samenleving.infonu.nl/sociaal/21270-emotionele-ontrouw.html ) is dat een zeer pijnlijke vernedering voor jou als trouwe partner.

Heb je het vermoeden dat je partner vreemd is gegaan doordat je ander werk had met onregelmatige werkuren?
Ben je er zelf achter gekomen of heeft je partner het je vertelt?

Ik heb net een bericht aan Alie geschreven en dat is ook op het geheel van jou van toepassing. Kom eerst tot rust, probeer het ergste verdriet, pijn en vernedering te verwerken voordat je uberhaupt een beslisisng gaat nemen over je toekomst. Zet alles rustig op een rijtje en probeer zoveel mogelijk te praten met je vriendinnen, dat lucht op en het maakt dat je alles veel helderder gaat inzien.

Neem echt de tijd voor jezelf en geef toe aan behoeftes waar jij nu echt behoefte aan hebt. Heb je altijd het gevoel gehad dat je jezelf hebt opgeoffert? Dan is het nu tijd om daar mee te stoppen. Kom op voor jezelf, zorg goed voor je zelf zodat je krachtiger bent als de tijd is aangebroken om ene beslisisng te gaan nemen over je toekomst.

Beste Ann, ik wil je heel graag het aller beste toewensen en heel veel succes en sterkte met het verwerken van het vreemdgaan van je partner!

Met vriendelijke groet, Roberta

Alie Beek, 17-08-2010 12:57 #5
Na 32 jaar relatie ben ik via mijn kinderen achter gekomen dat hij een relatie heeft gehad van 6 jaar en zelfs een dochtertje van 5 jaar uit die relatie, mijn hart was verschuurt toen ik er achter kwam de eerste reactie was stoppen met die man een paar maanden later kwam bij mij de vraag, wat is erger het feit dat je samen oud word of het feit dat hij een relatie heeft gehad en dan ook nog een kindje ik weet het niet meer groetjes alie Reactie infoteur, 30-09-2010
Beste Alie,

Wat afschuwelijk dat je het vernederdende nieuws van je kinderen moest vernemen! Als ik het zo lees zijn je kinderen er bij betrokken geweest en mochten ze niets aan hun eigen moeder vertellen?

Je zal de eerste tijd overspoeld raken door hevige emoties. Uit deze emoties! Krop het asjeblieft niet op! Praat! Praat met je vriendinnen of met wie dan ook, lucht je hart!

Op een gegeven moment, als je het allerergste verdriet en pijn een klein beetje verwerkt hebt, zal je alles een klein beetje helderder gaan zien. Neem dan pas beslissingen over je toekomst, wil je blijven of ga je een eigen leven opbouwen? Kies je voor jezelf of offer jezelf op in naam van je gezin?

Neem de tijd voor jezelf. Waar heb je behoefte aan? Wat kan je doen of ondernemen waar je je echt goed door voelt? Een week vakantie? Alleen op vakantie of met een paar vriendinnen? Een nieuwe hobby beginnen of vaker naar de sportschool? Wat dan ook, onderneem iets om je gedachten te verzetten maar ook om in een andere omgeving dan je thuisomgeving te verkeren. Verzet je gedachten.

Ik hoop van ganser harte dat de kinderen zo flexibel zijn en oud genoeg zijn dat ze het hele gebeuren rustig kunnen verwerken. Als ze oud genoeg zijn en zowel jij als zij hebben er behoefte aan, praat met ze op een open en eerlijke manier.

Beste Alie, ik wil je heel graag heel veel sterkte toewensen, kom eerst tot rust en tot jezelf voordat je beslissingen gaat nemen en voordat je met je partner gaat praten. Voorkom ruzies, dat heeft geen zin en draait alleen maar uit op meer narigheid. Alhoewel het zeer begrijpelijk is dat je een enorme behoefte voelt om eens een flinke pot tegen je partner te gaan schelden, probeer het te vermijden of doe het als de kinderen er niet zijn.

Met vriendelijke groet, Roberta

Max, 02-08-2010 23:54 #4
Lastig Bas,

Beste Rob,
Nooit leuk om te horen, ikzelf spreek uit ervaring. 17 jaar een relatie gehad, gelukkig geen kinderen (kan je over geluk spreken) op een of andere manier voelde ik het aan en heb op den duur de knoop doorgehakt, met kinderen is dit uiteraard een stuk lastiger.

Maar je geeft hier wel een signaal mee af als je aangeeft dat je dit niet verder pikt, het moet duidelijk worden dat dit gedrag niet getollereerd wordt. Ik heb dit te laat aangegeven, ik heb te lang lopen lijmen, echter toen bij mij de maat (over)vol was en dit duidelijk aangaf door te zeggen dat ze weg mocht blijven, zag ik pas berouw, het besef dat ze veel (echt veel) te ver was gegaan. Echter te laat.

Ik vind de raad die hier gegeven wordt heel goed, dat je goed moet nadenken wat er allemaal achter weg komt bij beslissingen zoals deze, echter speelt zij met de relatie, niet jij. Jij neemt enkel rationele beslissingen gebaseerd op de fijten. Niet leuk, maar hoe lang houd je dit nog vol?

Ik weet dat mijn bericht niet leuk is, er dient echter een duidelijk signaal afgegeven te worden, misschien is het nog niet te laat.

Ik wens je veel wijsheid,
Max

Bas, 07-10-2009 16:32 #3
Sinds 1 jaar weet ik dat mijn vrouw is vreemdgegaan. Wij hebben besloten dat we doorgaan met onze relatie. Ik heb momenten dat ik me helemaal top vloel, maar ook vaak momenten dat ik enorm down ben, dan weet ik het niet meer heb nergens zin in. Ik wil graag dat dit gevoel wegblijft. ik en mijn vrouw hebben 4 kinderen en ik wil hiervan gaan genieten. Ik baal gewoon echt enorm dat ik zomaar uit het niets van die boze buien krijg. Het is een beetje warrig verhaal, maar ik baal gewoon, ik ben moe van mezelf… Iemand een tip voor mij? Reactie infoteur, 08-10-2009
Beste Bas,

De ontdekking dat je trouwe maatje voor het leven vreemdgegaan is, is een grote vernedering. Het is een emotionele loodzware tijd. Heb je een time-out genomen nadat je hoorde dat je vrouw was/is vreemdgegaan? Neem asjeblieft een time-out, je bent ook maar een mens!

Vervolgens: na de time-out, bedenk rustig en sta daadwerkelijk stil bij het feit dat vreemdgaan heeft kunnen gebeuren.

Na verloop van tijd komt het verwerkingsproces: verwerk het verdriet, de pijn, de schande en de vernedering ALLEEN (dus nooit samen met je partner!). Schakel desnoods de hulp in van een coach, dit kan tegenwoordig supermakkelijk per e-mail! Je hoeft de deur niet uit, je schrijft over je problemen wanneer het JOUW uitkomt (midden in de nacht?) en je blijft in je eigen vertrouwde omgeving.

Vervolgens moet je je zelf gaan afvragen: heb jij je vrouw vergeven? Echt vergeven? Als je nog woest en kwaad bent (heel begrijpelijke reacties trouwens!) zal je voorlopig nog wel last houden van boosheden…

Brengen jullie inmiddels samen tijd door, dmv minimaal 1 keer per week echt samen zijn? Zonder de kinderen? Is de romantiek teruggekeerd of zijn jullie bezig de romantiek terug te krijgen?

Beste Bas, ik wil je heel veel sterkte toewensen in deze emotionele tijd. Probeer je vrouw te vergeven, zodat je wat meer vrede krijgt met de situatie en je boosheid meer in controle kan krijgen en houden. Nogmaals: boosheid is een zeer begrijpelijke en menselijke reactie! En neem asjeblieft even een time-out, kom even tot je zelf en geniet daarna weer met volle teugen van je vier kinderen! Heel veel succes en sterkte toegewenst!

Met vriendelijke groet, Roberta

Derryl, 27-07-2009 13:45 #2
Nu is er een ander probleem. Om de herhalingskans in te schatten ben ik in haar e-mail account gaan 'neuzen' en heb toen ontdekt dat ze 2 jaren geleden intensief contact onderhield met een andere man! Ze maakten afspraakjes. Als je tegen iemand zegt: 'je moet een andere locatie zoeken of je laat je vrouw thuis' dan kan dat toch niks anders betekenen? Toen ik haar hiermee confronteerde kreeg ik weer dezelfde respons als voorheen: 'er is niks gebeurd, ik heb niks met hem gedaan, het waren alleen spannende e-mails die we naar elkaar stuurden?' Is mijn vrouw verslaafd aan sex? Dat is dan een groter probleem! En ik dacht dat ik haar door en door kende; 14 jaar lang samen en ik ontdek dat ze relaties op na hield! Is het wel verstandig om door te gaan met onze relatie? Reactie infoteur, 28-07-2009
Beste Derryl,

Ik vind het heel erg vervelend voor je dat je opnieuw geconfronteerd wordt met vermoedelijke vreemdgaan van je vrouw.

Tot op het bittere moment zal vrijwel iedere vreemdganger stellig ontkennen dat ze vreemdgegaan zijn. Uit de gevonden mailtjes, mag je er vrijwel zeker van zijn dat er iets gebeurt is wat niet helemaal in de haak is.

Is het verstandig om door te gaan met je huwelijk? Ik kan daar geen antwoord op geven beste Derryl, die vraag moet je zelf gaan beantwoorden. Hoeveel klappen kan je nog incasseren? Twijfel je of weet je nu echt zeker dat ze je bedrogen heeft? Geloof je haar echt als ze zegt dat ze nu daadwerkelijk voor jou en jullie huwelijk kiest? Is scheiden een oplossing? Of veroorzaak je door te gaan scheiden nog veel meer problemen?

Probeer alles eens op een rijtje te zetten, desnoods zwart op wit, en zet de voordelen en de nadelen tegenover elkaar. Klinkt misschien raar, maar als je eenmaal alles op papier hebt gezet, krijg je vaak een helder inzicht. Je problemen en je oplossingen staren je vanaf het papier aan. Geef je grenzen aan op papier.

Er zijn vermoedelijk kinderen in het spel, een koophuis, gezamenlijke spullen, de auto´s, een spaarrekening… wat gebeurt daar allemaal mee als je gaat scheiden? Wat krijg je er voor terug als je gaat scheiden? Je eigen leven!

Als je blijft, doe je dat dan voor de kinderen, het koophuis, de spaarrekening en enz of blijf je omdat je nog gelooft in een goede en gelukkige toekomst samen?

Dat zijn allemaal stuk voor stuk goede overwegingen die je mee kan nemen als je de gedachten over het hele gebeuren van je vrouw op papier zet. Neem er rustig de tijd voor Derryl!

Beste Derryl, ik wens je heel veel succes en sterkte toe!

Met vriendelijke groet, Roberta

Derryl, 30-06-2009 03:05 #1
Allemaal goede suggesties, MAAR wat moet je doen als je ontrouwe partner nog steeds moeite heeft om over de verliefdheid te komen? En dat ze hem nog jaaarenlang gaat zien omdat ze op dezelfde werkvloer zijn? Als ze weer in de fout gaat. is t huwelijk dan te redden?

• Plaats zelf een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel…