InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Relatie en huwelijk > Wat als je partner is vreemdgegaan?

Wat als je partner is vreemdgegaan?

Wat als je partner is vreemdgegaan? Hoe kon je partner vreemd gaan terwijl jij dacht dat je een goede relatie had? Wat moet je doen? Moet je blijven of moet je de relatie of huwelijk beeindigen? Hoe moet je een begin maken om het te verwerken dat je partner is vreemdgegaan? Kan de overspelige partner jou ooit het geschonken vertrouwen teruggeven, mits jullie besloten hebben samen verder te gaan? Is het verstandig om de rivaal, de ander, op te zoeken? Een overzicht:

Vreemdgaan terwijl je dacht dat je een goede relatie hebt

Verbijsterd is de trouwe partner als die verneemt dat de partner is vreemdgegaan. Vooral als de trouwe partner veronderstelde dat de relatie met de partner (redelijk) goed was.

Periode na de affaire

De periode na de affaire is een buitengewoon pijnlijke, emotionele en moeilijke periode. Een echte crisis periode. Er zijn partners die hun relatie onmiddelijk beeindigen als blijkt dat 1 van de partners is vreemdgegaan. De bedrogen partner voelt zich zo gekwetst en verraden, dat de relatie in een blinde woede en uit pure onmacht onmiddelijk verbroken wordt.
Er zijn ook partners die ondanks de affaire, samen verder willen.

Beslissingen nemen tijdens een crisis periode

Een begrijpelijke eerste reactie van de bedrogen partner zal zijn dat deze partner onmiddelijk wil scheiden van de ontrouwe partner. De bedrogen partner verkeert in een crisis toestand. Een besluit nemen tijdens een crisis toestand kan een impulsieve besluit zijn, waar de bedrogen partner uiteindelijk later spijt van kan krijgen. Kom eerst op adem, neem een time-out, later kan er alsnog een definitief besluit genomen worden.

Verwerking van overspel

Of je nu besluit door te gaan met je partner of uiteindelijk toch liever de relatie wil beeindigen, op een gegeven moment moet je gaan beginnen met het verwerken dat de persoon van wie je dacht een goede relatie mee te hebben, je verraden heeft. Verraden op een zeer pijnvolle manier. Na de ontdekking dat de partner is vreemdgegaan, moet de bedrogen partner door het verwerkingsproces heen. De pijnlijke waarheid moet onder ogen gekomen worden:
  1. De relatie was niet zo goed als gedacht, en

De ander kon de ontrouwe partner iets bieden wat de bedrogen partner niet kon. Hoe pijnlijk deze waarheden ook zijn, loop er niet van weg! Door ECHT stil te staan bij het overspel en het (uiteindelijk) te accepteren dat het overspel heeft kunnen gebeuren en heeft plaatsgevonden, kan de bedrogen partner het vreemdgaan van de ontrouwe partner gaan verwerken. Eerst door alle pijn, dan alles verwerken en het een plaatsje geven.

Houd rekening met elkaar

Als jullie besloten hebben om toch bij elkaar te blijven, is het van groot belang om rekening te houden met elkaar. De trouwe partner kan heel lang de behoefte voelen en houden om over het overspel te vragen en te praten. Probeer als ontrouwe partner zo eerlijk mogelijk te zijn, dit om jaloezie en achterdocht te voorkomen. Houd echter de gesprekken over het overspel kort. Constant praten over het overspel staat een goede verwerkingsproces in de weg. De trouwe partner zou niet constant het overspel moeten herkauwen, hoe begrijpelijk misschien ook. De trouwe partner moet het overspel los gaan laten, anders blijft deze wrok koesteren en boosheid voelen.

Vertrouwen terug winnen

Het zal een heel lang proces zijn voordat het vertrouwen in beide partners is teruggekeerd. De ontrouwe partner doet er goed aan om zijn trouwe partner hier zeer welwillend ter hand te zijn! De ontrouwe partner doet er heel goed aan om van te voren te melden waar men naar toe gaat en met wie. Zorg dat de trouwe partner de ontrouwe partner altijd kan bereiken. Hierdoor zal de ontrouwe partnet zich wat beperkt kunnen gaan voelen in zijn/haar bewegingsvrijheid. Besef heel goed dat dit echt nodig is om het vertrouwen terug te winnen!

Relatietherapie

Herstelt het vertrouwen niet binnen een relatie of huwelijk waar een van de partners overspel heeft gepleegd, dan is het heel verstandig om samen in relatietherapie te gaan.

De rivaal opzoeken?

Hoe verleidelijk misschien, maar neem NOOIT contact op met de rivaal: met de minnaar of de minnares. Op deze manier kunnen er nooit rake klappen (of erger!) vallen en de trouwe partner kan zich niet gaan vergelijken met de rivaal. Vergelijken met de rivaal geeft iedereen een minderwaardigheids gevoel die vervolgens wrok en boosheid in de hand werken. Dat stopt onmiddelijk het verwerkingsproces. Kortom, je bent echt verder van huis als je de rivaal gaat opzoeken.

Tijd om aan jezelf te denken

Na een heftig emotioneel zware periode als het moeten omgaan met een ontrouwe partner, is het van uiterst belang dat je aan jezelf gaat denken. Misschien heb jij jezelf volkomen weggecijfert in de relatie? Ben je niet meer de levenslustige en krachtige persoonlijkheid die je vroeger was waardoor je partner verliefd op je werd? Misschien is het dan de hoogste tijd dat je eerst eens verliefd gaat worden op jezelf. Houd je nog van jezelf? Wat onderneem je in het dagelijks leven waardoor je jezelf waardeert? Misschien is de tijd nu dan eindelijk aangebroken om aan die langverwachte hobby te gaan beginnen? Een studie afmaken? Een cursus beginnen? Eindelijk eens de sportschool gaan bezoeken? Eindelijk die lang beloofde wekelijkse vriendenavond/vriendinnen avond starten?

Lees verder

© 2009 - 2017 Roberta, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Vreemdgaan: de wraak affaireVreemdgaan: de wraak affaireVerrassend vaak komt het nemen van wraak voor binnen het huwelijk of vaste relatie. Vooral als een van de partners het s…
Verwerking vreemdgaanVerwerking vreemdgaanBlijft de ontrouwe partner zijn relatie met de minnaar of minnares voortzetten na de ontdekking van vreemdgaan binnen he…
Vreemdgaan: de affaire als afrodisiacumVreemdgaan: de affaire als afrodisiacumWat zijn de redenen dat iemand vreemdgaat? Vreemdgaan door de affaire met de ander te gebruiken de seks en de romantiek…
Vreemdgaan ontdekt, wanneer blijf je bij elkaar?Vreemdgaan ontdekt, wanneer blijf je bij elkaar?Blijvende factoren kunnen doorslaggevend zijn voor de partners om bij elkaar te blijven na de ontdekking van het vreemdg…
Vreemdgaan: de "Schietstoel" affaireVreemdgaan: de "Schietstoel" affaireOm uit te zoeken waarom iemand vreemdgaat, is het noodzakelijk te weten welke soorten en typen affaires er zijn. Verschi…
Bronnen en referenties
  • www.psychologiemagazine.nl
  • Glenn Wilson, The Science of Love - Vision Paperbacks

Reageer op het artikel "Wat als je partner is vreemdgegaan?"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Jeffrey, 20-10-2016 02:30 #20
Hallo dit bericht stuur ik omdat ik ten einde raad ben. Mijn partner en ik hebben samen 2 prachtige kinderen. Na de geboorte van ons 2e kindje ging onze relatie bergafwaarts ze hield niet meer van mij wou geen seks meer. Ze had daarbij ook wel heel veel lichamelijke klachten veel oogpijn en slecht zien en dan nog de blaas en bekken klachten hierdoor stonden we allebei erg onder druk. Deze periode was ongeveer 6 maanden en toen kwam ineens een man die zij van badoo kon omdat ze nieuwe vrienden wou maken. Dit was voor mij ook heel vreemd. Maar ja ze waren bezig met een crowdfunding voor zijn moeders graf dus zag ik daar nog niets fouts in. Maar het werd steeds verdachter en na een paar weken thuis. Was ze vertrokken en bij hem gaan wonen in een onder duik adres ivm flinke schulden. Toen had ze tegen mij verteld dat ze was vreemd gegaan en dat het haar spijt later hoorde ik dus van dat ze zwanger was van hem of mij dat weten wij nog niet. De situatie daar werd steeds slechter en ze hadden flinke ruzie. Uiteindelijk wou ze daar weg en had haar maar opgehaald. De kinderen waren hier ook erg de dupe van. Thuis hadden we voor genomen de draad weer op te pakken maar ik geloofde haar niet en had gmail en bel geschiedenis onder controle en ja hoor wat blijkt mevr is nog steeds heel veel met hem in contact. Heb haar al een keer hier mee geconfronteerd maar dan slaat ze bijna op de vlucht ja je controleert mij enzo. Dit gaat tot nu nog steeds verder en kan het niet stoppen ze blijft liegen hierover. Heb al geprobeerd om een relatie therapeut of psycholoog te benaderen maar zij wil nergens aan mee werken. Ik wil heel graag toch met haar verder ook vanwege onze kids. Kan iemand mij alsjeblieft helpen om dit te stoppen. Ik zit er nu helemaal doorheen, dit mijn laatste noodkreet.

Daniel, 17-10-2016 15:44 #19
Inmiddels ben ik bijna 3 jaar verder en wordt het dragelijker, maar het blijft in mijn hoofd zitten. Als ik van huis ben dan is alles duidelijk en neem ik me voor om aan te gaan zeggen dat ik ermee ga stoppen, daar er toch niets veranderd. Eenmaal thuis komt er snel weer iets tussen en blijft het zoals het is. Grrrrr, baal zo vaak van mezelf. Iemand dezelfde ervaring en hoe ben je eruit gekomen?

@Ellen, goed dat jullie hechter zijn geworden. Hebben jullie ook iets van therapie gedaan? Waaraan zie je dat hij zijn best doet?

Ellen, 21-09-2016 15:18 #18
Nu na ruim 2,5 jaar en wij bij elkaar gebleven zijn nadat ik ontdekte dat mijn man vreemdging, kan ik zeggen dat wij samen hechter zijn geworden, liever voor elkaar, meer tijd nemen voor elkaar. Pijnlijk in het nog steeds, er gaat geen dag voorbij of ik denk eraan en ben bang dat ik nooit meer echt vrij zal zijn van onzekerheid en wantrouwen. Ik voel me met regelmaat overvallen door verdriet en soms zou ik mijn koffer willen pakken en gewoon weggaan. Dat is iets wat je niet zomaar doet, heb ook kinderen en een zelfs ons zorgenkind te noemen. Een keer ben ik een midweek weggeweest en dat had mij een soort "afsluiting" moeten geven. Dat blijkt een utopie.

Jolan, 05-08-2016 18:12 #17
Pfff. Gisteren vermoeden bevestigd: echtgnoot denkt het nodig te vinden iets met de buurvrouw te beginnen. Net samen een onderneming gestart dit jaar! Hoe stelt hij het zich voor in godsnaam? Ik kan er niet bij. Had ik maar niet in zijn telefoon gekeken! Maar ja, signalen waren er een paar weken, had al opgelet als hij smartphone van de vergrendeling haalde, dus toen telefoon onbewaakt lag, was voor de verleiding heel groot om te kijken. En ja hoor, bingo. De "andere" persoon klopte met wat ik vermoedde en de paar regels die ik las bevestigden het vermoeden. Ik was lamgeslagen. Nog niet geconfronteerd, al 1,5 dag hoofdpijn en maagpijn. Wat doe ik hiermee…? Onze jongste dochter ging vanochtend op vakantie, de oudste a.s. woensdag. Wil dit voor hun niet verpesten. We zijn een halfjaar een startende onderneming, werken samen… dit kan ik niet lang volhouden…

Mauk, 08-09-2015 10:07 #16
Ben er achter gekomen dat mijn ex v 50 nu dus vreemdging met iets jongere collega van het werk. Raar. De persoon met wie ik 30 jaar lief en leed deelde, zat in een web van list en bedrog. Geloof het of niet. Ik ben ernstig ziek geweest en in deze tijd gaf hij aan depressief te zijn. En bij mij wilde blijven maar wel op papier gescheiden. In mijn ziekteperiode heeft hij mij het huwelijksconvenant laten ondertekenen, want hij zei zwaar depressief te zijn. Ik kwam er in het convenant heel slecht af, maar herinner mij er niks van vanwege mijn ziekte. Ik kwam achter zijn vreemdgaan, toen hij mij een brief schreef dat hij mij wilde uitrusten en in de war was. Daarom had hij een reis naar Egypte geboekt. Toen dacht ik vreemd. Hoe naïef kon ik geweest zijn. Via zijn computer kwam ik erachter dat hij met een collega weg was. Ik belde hem in Egypte op en hij zei dat ik het niet zou begrijpen. Nee natuurlijk niet. Hij zat zijn vakantie uit en ik nam hem voor een dag terug en na 2 dagen gaf hij aan toch bij haar te willen blijven. Hij woont nu samen met haar op een chalet in zijn werkplaats. Hij gaf aan niet meer voor zijn tiener kids te zorgen. Maar manipuleert nu zijn dochter van 17 om bij hem te wonen. Mijn advies: neem een vreemdganger nooit terug. Je verliest je eigenwaarde en hij zal het weer doen. Ga alleen verder en oefen geen druk uit op de kids. Ze komen er ooit achter. Mijn emoties waren een pan met soep. Alles door elkaar. Maar na een half jaar, realiseer ik mij dat ik nu beter af ben. Sterkte iedereen

Daniel, 26-08-2015 12:43 #15
Hallo Sa, een herkenbaar verhaal. Niemand kan jou vertellen wat je moet doen. Jij moet een beslissingen nemen. Wat ik heel goed van je vriendin is dat ze het zelf verteld heeft. Dat wil zeggen dat ze er echt spijt van heeft en dat het haar in de weg zit, ze heeft je dus in vertrouwen genomen. Uiteraard neemt dit het gevoel bij jou niet weg. Neem de tijd om het een plaats te geven of in ieder geval om te kijken of je het een plaats kunt geven. Kan ze onder brengen waarom het is gebeurd? Was er drank in het spel? Veel zaken die mee kunnen spelen.
Helaas heb ik geen reacties mogen ontvangen op mijn vragen, alles is nog welkom. Ik ben inmiddels 1,5 verder en worstel nog steeds, iedere dag. Situatie is wel anders, dus mee hier niets aan af.

Sa, 08-08-2015 01:10 #14
Hallo allemaal,

Allereerst wil ik melden dat ik al jullie reacties hebt gelezen. De reden dat ik de reacties lees op diverse fora, is omdat ik op zoek ben naar een antwoord, een wijs advies.

4 weken geleden zijn we samen uit eten gegaan (wat voor ons vrij speciaal is omdat wij leven van een laag budget). Wat een mooie dag leek te zijn, eindige echter voor ons als een drama. Mijn vriendin heeft mij verteld dat er iets ergs is gebeurd, en dat ze naar bed is gegaan met een andere man. Toen ik het hoorde leek het echter alsof ik aan het dromen was omdat ik het niet kon geloven. Ik stond stomverbaasd naar haar te kijken, en ik realiseerde dat wij samen bijna 3 jaar in een vaste relatie zitten, maar elkaar al zeker 7 jaar kennen.

Er ging zoveel door mijn hoofd heen, wat ik ook terug kan lezen in jullie reacties: boos, zelfs woest! maar ook verdriet en onzekerheid. Ze heeft me verteld dat ze er enorm veel spijt van had, en dat ze bij mij wilde blijven. Het enigste wat ik mezelf op dat moment zat te bedenken, is dat het klaar zou zijn tussen ons, en dat ik de relatie zou beëindigen. Echter dacht ik dat ik er wijs aan zou doen om elkaar een week niet meer te zien/spreken, een break tussen ons om dit te verwerken en geen overhaaste beslissingen te nemen. Maar elke keer als ik aan haar denk, denk ik aan het feit dat ze me heeft verraden. Ik ben bang dat als we samen aan de relatie gaan werken, ik mezelf niet gelukkig gaat voelen en dat het vertrouwen nooit meer hersteld zal worden.

Ik heb nog geen kinderen met mijn vriendin, maar stonden wel op het punt om samen te gaan wonen om te settelen. Zal ik de stekker eruit trekken nu het nog "kan", of zijn er mensen welke ook het zelfde hebben mee gemaakt achteraf gelukkig geworden?

Daniel, 27-03-2015 10:41 #13
Hoi, eerder schreef ik onderstaande:
Hi, ik ben er net voor de kerst achtergekomen dat mijn vrouw al een half jaar een relatie had met een andere man. Zelfs een verrassing, tripje naar Rome voor haar verjaardag en een groot verjaardagsfeest, hebben haar er niet van kunnen weerhouden om de relatie te stoppen. Zelfs toen ik erachter ben gekomen is ze blijven liegen over een aantal zaken. Het laat mij maar niet los en zit ook erg in over de kinderen. Het stoort mij ook vreselijk dat ze niets onderneemt om het mij duidelijk te maken. "Het spijt me" en "ik snap het zelf ook niet" is het enige dat er uit komt. Er wordt ook nu niet over gesproken, mijden van het onderwerp is de tactiek.
Heb haar meerdere malen de kans gegeven om er voor uit te komen, maar helaas niet gebeurd. Uiteindelijk ben ik bij de vrouw van die ander aan de deur geweest, erg confronterend. Zij heeft hem gebeld en gaf het direct toe. Alsof het gepland was of uit ervaring werkte.
Al met al weet ik echt niet wat ik moet doen. Moet ik meer dan 20 jaar weggooien of toch proberen te vechten?

Inmiddels zijn we nog steeds samen, maar verandert er niet heel veel. Het is makkelijker om bij elkaar te zijn, maar dagelijks zit het toch dwars. Te pas en te onpas komen er gedachten in mijn hoofd, beelden die ik niet wil zien en opmerkingen die ik uiteindelijk niet plaats. Ik merk dat ik veel wegslik. Kinderen zijn wel op de hoogte van wat er is gebeurt.
Al met al denk ik dat ik blijf plakken, omdat ik ben bang voor het onbekende en het gedoe met de kinderen als een groot obstakel zie. Ben ook van mening dat zij moet gaan als het dan toch moet en niet ik, maar ja, dat is waarschijnlijk een utopie,
Zijn er mannen die een soortgelijke situatie hebben gehad (of vrouwen) en hoe gaan jullie er mee om?
Gaan de gedachten ooit weg?
Alle info is welkom?

Ro, 18-02-2015 23:40 #12
Es ik ben ook benieuwd hoe het bij jou inmiddels is afgelopen. Het is jammer dat ik niet direct op een verhaal kan reageren… Ik schreef bijna een jaar geleden dat mijn man vreemd ging, een maand later ben ik toch bij hem weg gegaan. Het is niet makkelijk geweest en nog niet. Ben nu alleenstaande moeder en was toch liever een gezin. Toch ondanks alles ben ik nu gelukkiger, sta volledig achter mijn keuze. Ik ben liever echt alleen dan samen te zijn en me toch vaak alleen te voelen. Het is ook raar na een tijdje als de ergste boosheid weg is dan kan je de hele situatie pas helder bekijken. Ik hield ontzettend veel van hem maar dat is zo langzamerhand afgebrokkeld naar niks meer. Als tip wil ik geven; is er nog hoop en veel gevoel ga ervoor! en neem hier de tijd voor. als je echter voelt dat je het niet meer kan durf dan ook die knoop door te hakken! Want echt ook dan overleef je het. Sterkte allemaal.

S., 03-01-2015 23:34 #11
Ik ben zelf de gene geweest die mijn vriend heeft bedrogen. Hij is er achter gekomen via mijn e-mail. Het was nooit mijn bedoeling om onze relatie op deze manier stuk te laten lopen. Het is me overkomen en het is de stomste fout in mijn hele leven geweest. We zijn nu een half jaar verder en hij heeft me gezegd niet meer verder te willen met mij. Ik heb er zo'n ongelooflijk veel spijt van! Ik wil zo graag weer bij hem zijn. Ik heb hem alles eerlijk verteld. Onze relatie van 9 jaar hebben hoge pieken en dalen gekend. Echt stabiel is het nooit geweest. Ben altijd bang geweest dat hij me toch zou verlaten. Dat heeft ook te maken met mijn verleden. Als kind ben ik misbruikt. Mijn ouders hadden vaak slaande ruzie's door alcohol waar ik getuigen van was. Ik nam de verantwoordelijkheid voor mijn zusjes. Ik probeerde mijn zusjes en mijn moeder te beschermen. Nooit heb ik mannen vertrouwd en het leek mij onwaarschijnlijk dat er voor mij een goede relatie was weg gelegd. En voordat hij mij aan de kant kon zetten had ik al de stap gezet. Nu achteraf zie ik dat het allemaal mijn eigen angst is geweest waar ik over had moeten praten. Heb hem nooit verteld over mijn misbruik en mijn zieke relaties met andere mannen. Een grote fout. Nu heb ik mijn relatie stuk gemaakt. Mijn relatie waar ik terug op kijkend de liefde van mijn leven ben kwijt geraakt. Ik hou nog zoveel van hem en hoop dat er nog een manier is dat we er samen uit komen. Ik mis hem nog elke dag. Ik zie mijn eigen problemen en ben daar ook voor in behandeling. Ik hoop zo dat hij ziet dat het me spijt en nooit mijn bedoeling is geweest. Ik snap het als hij niet meer wil. We houden nog heel veel van elkaar, dat maakt het zo moeilijk… ik heb elke dag nog steeds hoop.

Peter, 19-07-2014 22:22 #10
Je denkt het zal mij niet overkomen, had al sinds december 2013 het vermoeden dat vriendin vreemd ging, vreemd en afwezig gedrag, telefoon hele tijd bij zich, geen sex meer enz, hoopte dat ze het zelf zou zeggen, maar ook na vragen was er natuurlijk niets aan de hand, tot ik de telefoon in handen kreeg toen ze aan het douchen was, liefdevolle teksten en kus kus, de teksten die ik al lang niet meer kreeg, je wereld stort ineen, confronteren met dit en dan zeggen dat het niets betekend, ze heeft geen relatie met die man, paar maanden later confronteert dochter moeder met dat ik het toch weleens mag weten wat ze uitgespookt heeft, blijkt dat ze een paar keer sex heeft gehad met de man van haar oppas adres, ook elders nog een nummertje gemaakt, wat ze na het gesprek met dochter opbiecht, en later bij mij, wie weet hoeveel keer meer, ben er kapot van, nu maanden verder nog steeds in therapie, ben zelf monogaam geweest in onze 8 jarige relatie zoals het hoort vind ik, ligt niet aan jou maar aan mij is dan het antwoord en heb geen schuldgevoel, makkelijke antwoorden waar je niets aan hebt, hou de deur op een kier tegen beter weten in, wil nooit meer een relatie, sex al een 6 maanden niet meer het kan we weinig schelen, nog lang niet de oude, wist niet dat het een mens kapot zou maken, had hiervoor een huwelijk van 25 jaar, maar dat weinig moeite mee, snap ook niet waarom bij deze relatie wel, we hadden nooit ruzie, ze was wel misbruikt toen ze 4 was, leuk is het allemaal niet vooral als je zegt tegen elkaar we zullen er voor elkaar zijn tot het einde, wie kent deze verhalen niet.

P., 26-06-2014 16:33 #9
Ik ben er onlangs achter gekomen dat mijn man sinds een aantal weken, begin mei een affaire heeft met een collega! Dit terwijl ik hoogzwanger ben! Momenteel is de grond onder mijn voeten weggezakt en probeer ik me met mijn man te richten op de komst van de baby, voor zover mogelijk! Die wordt binnen drie weken verwacht! Het pijnlijkste vind ik nog wel dat alles over ons huwelijkbeloften is en de loyaliteit niet meer thuis en bij mij lag! Verder probeer ik voor nu rustig te blijven en aan ons kindje te denken voor zover mogelijk.

Daniel, 03-06-2014 14:40 #8
Hi, ik ben er net voor de kerst achtergekomen dat mijn vrouw al een half jaar een relatie had met een andere man. Zelfs een verrassing, tripje naar Rome voor haar verjaardag en een groot verjaardagsfeest, hebben haar er niet van kunnen weerhouden om de relatie te stoppen. Zelfs toen ik erachter ben gekomen is ze blijven liegen over een aantal zaken. Het laat mij maar niet los en zit ook erg in over de kinderen. Het stoort mij ook vreselijk dat ze niets onderneemt om het mij duidelijk te maken. "Het spijt me" en "ik snap het zelf ook niet" is het enige dat er uit komt. Er wordt ook nu niet over gesproken, mijden van het onderwerp is de tactiek.
Heb haar meerdere malen de kans gegeven om er voor uit te komen, maar helaas niet gebeurd. Uiteindelijk ben ik bij de vrouw van die ander aan de deur geweest, erg confronterend. Zij heeft hem gebeld en gaf het direct toe. Alsof het gepland was of uit ervaring werkte.
Al met al weet ik echt niet wat ik moet doen. Moet ik meer dan 20 jaar weggooien of toch proberen te vechten?

Mia, 06-05-2014 12:29 #7
Hoi,
Een half jaar geleden ben ik per ongeluk te weten gekomen dat men vriend een lange tijd afspraakjes had met de vrouw van een ex-collega die in die tijd nog zijn collega was. Volgens men vriend waren het onschuldige ontmoetingen en moest ik er vooral niks achter zoeken maar ik geloofde en geloof hem nog steeds niet. Als de afspraakjes idd zo onschuldig waren had hij me er gerust over kunnen vertellen maar dat heeft hij nooit gedaan. Hij heeft het me enkel verteld omdat zijn ex collega erachter gekomen was en dreigde me alles te komen vertellen. Nu na al die maanden is men vertrouwen nog steeds ver te zoeken en ik weet dan ook absoluut niet hoe het verder moet met ons. Samenblijven of hem loslaten en op men vijftigste weer eens alleen achterblijven?
gr

Es, 18-03-2014 20:06 #6
Beste Ro,
Wat een verdriet zal jij hebben. Zo vlak na het mooiste wat je kan overkomen, een kindje krijgen. Je gevoelens zijn zeer herkenbaar. Zelf ben ik nu een paar maanden verder. Wij zijn (gelukkig) nog samen, maar dit gaat zeker niet vanzelf. Het vertrouwen is zo beschadigd. Heel soms heb ik weer een momentje van veiligheid zo als vroeger, maar dit kan ook zo weer weg zijn. Wij praten er samen niet over. Een tijdje geleden zag ik dat hij een bericht van haar had gehad, heb hem gevraagd of dat een werk gerelateerd bericht was. Hij bevestigde dat, maar ik zag dat hij in de verdediging wilde gaan. Aan de ene kant weet hij dat ik het nog steeds in de gaten houd, maar er over praten gaat niet. Zelf ben ik niet in therapie gegaan, heb wel mijn verhaal aan mensen verteld die ik vertrouw. Mijn familie weet van niks, ze kunnen er toch niks mee. Heb wel een soort agressie sessie gedaan, waar ik met een stok op een boksbal moest slaan. Schreeuwen, huilen, woede… dit heeft mij wel opgelucht. Maar het verdriet wordt er niet minder door. Elke dag denk ik er aan en weet dat hij haar ziet op het werk. Ik denk dat dit altijd een onderdeel van je leven zal zijn. Ook al ga je uit elkaar, dit verdriet wat jou is aangedaan zal je bij je dragen. Maar ik denk zeker wel dat het oplucht als je er over praat, het liefst samen. (Ik zou willen dat wij dat konden). Hem laten zien en voelen dat dit niet zomaar iets is waar je over heen kan stappen. Ook al zegt hij met jou verder te willen, wat er gebeurd is doet jou zeer. Ik hoop dat jij/jullie een weg kunnen vinden waar je stap voor stap weer vertrouwen in je zelf krijgt en in je relatie. Wens je heel veel sterkte! En misschien kan je laten weten hoe het met jou gaat als je daar weer aan toe bent.

Ro, 05-03-2014 05:19 #5
Ik herken me volledig in het gevoel wat jullie beschrijven. 3mnd na de bevalling van ons eerste kindje ging mijn man vreemd. Ik ondekte dit ook via smsjes. Ik was verdrietig en boos. Hij gaf het meteen toe ergens hoopte ik nog dat ik de smsjes verkeerd begrepen had terwijl ik zelf ook wel wist dat t niet anders kon zijn. Hij had veel spijt en gaf als reden dat we veel hadden meegemaakt en hij de aandacht miste. Eerst was ik opgelucht dat hij verder met mij wilde maar nu 3mnd later ben ik vooral boos. Het leek makkelijk om het los te laten maar het word juist moeilijker. Voel me zo in de steek gelaten op t moment dat ik hem hard nodig had was hij er juist niet met zo'n belangrijke gebeurtenis in ons leven. Het vertrouwen is weg maar vooral het gevoel dat je op elkaar kan bouwen is kapot. Ik weet niet of ik nog verder kan… alleenstaande moeder zijn is ook niet wat ik graag wil. Ik ga door voor mn zoontje met onze relatie en probeer er niet in te blijven hangen maar t is moeilijk. Zijn jullie in therapie gegaan om je eigen gevoelens te verwerken of relatie therapie?

Es, 12-12-2013 13:20 #4
Hallo Marion, Jo, Ricple

Hoe gaat het met jullie? Helaas kan ik hier over mee praten. Na 2 jaar van vermoedens is de bevestiging in dit jaar erg hard aangekomen. In 2011 hadden wij door verschillende omstandigheden onze hobbels in de relatie. Mijn partner heeft al heel snel de keus gemaakt om vreemd te gaan met een collega (cliché, lekker jong). Al vrij snel had ik mijn vermoedens dat dit speelde, 'maar mijn eigen mannetje zou dit toch nooit doen'? Hij sprak ook over haar, dus ik twijfelde dan. Hij zou dan niet over haar praten als hij met haar rotzooide? Telefoon, sms'jes op de raarste tijden, overwerken, enz. In deze periode heb ik hem nooit gecontroleerd. Na ruim een half jaar ging onze relatie weer de beter kant op. Deden weer leuke dingen met elkaar en langzaam kreeg ik weer vertrouwen in ons. Wel in mijn achterhoofd de gedachten van", speelt er nu nog wat of zit dat tussen mijn oren." Halverwege dit jaar deed mijn telefoon het niet, zijn oude telefoon lag al een tijdje in de la. Ik dacht, hij vindt het vast niet erg dat ik even bel met zijn telefoon. En om mijn gevoel van onzekerheid en nog hopend dat ik spoken heb gezien te bevestigen heb ik in zijn sms box gekeken. Wat ik daar in vond, mijn vermoedens werden keihard bevestigd. Wat ik toen voelde is zo veel verdriet. Heb hem de volgende dag geconfronteerd. Niet verteld dat ik het via zijn telefoon had ontdekt. Hij ontkende niet, het had maar even geduurd en wil een leven met mij. Op dat moment was dat denk ik wat ik wilde horen. Na een paar dagen was ik helemaal van de kaart en wilde nog een keer met hem praten. Hij wilde dat niet. Toen heb ik een keus gemaakt om dit alleen te verwerken, maar dat valt niet mee. Ik hou heel veel van hem en wil ook oud met hem worden. Maar vind de gedachten dat hij zo lang met haar gerommeld heeft terwijl wij (dacht ik) weer op het juiste spoor zaten, onverdraagzaam. Dat hij niet eerlijk is geweest over de duur van het vreemd gaan, doet zeer. Echt zeer! Ik hobbel de laatste maanden gewoon door, probeer echt zo normaal mogelijk te doen. Hem te vertrouwen, maar dat gaat zeker niet vanzelf. Ik sta er mee op en gaat er mee naar bed. En Marion, wat jij zegt dat je het gevoel hebt dat hij er makkelijk mee weg komt. Ik heb dat ook, soms ben ik zo kwaad op hem, maar omdat je verder wil in je relatie, wil je niet alle wonden open maken. Maar of dat de juiste weg is… ik weet het niet. Het is of er niks gebeurd is lijkt het wel, maar waarom doet het dan zo verdomde zeer. Ik wil ook vooruit en niet negatief blijven denken. Als ik wel eens lees dat partners dit bespreken, kijken wat ze kunnen doen om samen door het diepe dal te gaan en dan weer stap voor stap opkrabbelen, dan kan ik daar wel jaloers op zijn. Soms heb ik spijt dat ik op het moment van confronteren niet helemaal uit mijn stekker ben gegaan. Had misschien opgelucht…

Ricple, 02-11-2013 19:23 #3
Bij mij is het ook overkomen. Vreemdgaan. Het is 2.5 jaar geleden en heb er elke dag nog last van. Of het is om emotionele kant is of het onzeker zijn. Het is in ieder geval heel erg pijnlijk. Zeker als je iemand ontmoet hebt na de scheiding waar je heel gek op bent en door, wat je meegemaakt hebt niet wil lukken. Dan doet elke dag pijn. Maar ieder verwerkt het op zijn eigen manier. Je wordt er ook onzeker van. Als je (veel) vrienden hebt dan kan je bij ern wel terecht, maar bij weinig wordt het lastig. Ook moet je opletten dat je niet ergens aan verslaafd raakt. Ik drink elke avond een glas of twee wijn, maar moet oppassen dat het geen fles wordt. Soms gebeurt dat wel eens (alleen in het weekend vanwege werk). Op dit moment zit ik thuis door een afgescheurde achillespees. Makkelijk is het niet. Je kan weinig en je wilt je ouders niet altijd lastig vallen. Elke dag kan ik in tranen uitbarsten en soms gebeurt het ook zoals vanavond. Ik weet niet wat het gaat worden komende jaar, maar hoop dat het een positiever jaar wordt dan afgelopen jaar. We zullen zien. Ik hoop dat het toch nog goedkomt met die vrouw, maar heb weinig hoop. Het probleem is dat het huis en hypotheek op mijn naam en mijn ex staat. Dus voorlopig kan ik het niet afsluiten. En staat mijn leven stil. Ik ga van het minste positief aan en hoop op het beste. Ik ben al een vriend kwijt geraakt en meer wil ik er niet kwijt raken. Dus probeer mijn vrienden zoveel mogelijk buiten schot te houden. Dat maakt moeilijker is om erover heen tekomen. Ik wens iedereen sterkte toe met een scheiding of dat er onrecht is aangedaan tegen je.

Groetje ricple

Jo, 10-09-2013 14:10 #2
Hoi Marion
Ik had al langer een vermoeden dat mijn man vreemd ging, maar ik heb pas 18 augustus een bevestiging gekregen dat dit inderdaad klopt. Ik herken je gevoel dat je dit zo snel naast je neer kan leggen. Maar ik ben er inmiddels achter (jij ook al?) dat het toch niet zo snel werkt. In het begin was ik blij dat alles opeens duidelijk werd en mijn man voor mij koos en
natuurlijk was er ook verdriet over wat er gespeeld heeft. Nu overheerst woede en verdriet alleen nog maar en is het opeens toch niet zo makkelijk. Ik ben benieuwd hoe het nu met je is.

Marion, 25-08-2013 22:17 #1
Goede avond
ik schrijf dit omdat ik wel eens de reacties wil weten van anderen. het onmogelijke is gebeurd mijn partner is vreemd gegaan. heb het hele weekend gejankt! heb hem een keuze voor gesteld of het is over of we vechten ervoor. ik ben niet iemand die hem gaat controleren ook nu niet. ik wil niet zo leven verspilde moeite en energie… ik heb hem ook weer het 100 procent vertrouwen terug gegeven hoe moeilijk het voor mij ook is. maar wil verder met de relatie. wil niet in de somberheid blijven hangen maar ervoor gaan. soms denk ik wel hiermee komt ie er makkelijk vanaf. maar moet ik leven in onzekerheid mezelf continu afvragen wat ie doet en waar die is… zijn er mensen die hetzelfde gedaan hebben… ben ik de enigste die dit zo snel kan beslissen en erover heen stappen. wat is jullie advies? vrg marion

Infoteur: Roberta
Laatste update: 05-06-2013
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Relatie en huwelijk
Bronnen en referenties: 2
Reacties: 20
Schrijf mee!