Lijden aan autisme op volwassen leeftijd - Autisme coaching

Reageer op het artikel "Lijden aan autisme op volwassen leeftijd - Autisme coaching"

Suzanne Obers, 17-01-2012 09:37
Nu ik dit allemaal lees constateer ik dat ik een moeder had en een zus heb die autistisch is. Voor mijn zus probeer ik begrip op te brengen voor haar rare gedrag en driftbuien, maar dat is heel moeilijk! Als ik geduldig reageer op haar karakter is dat een reden voor haar om ongecontroleerd te reageren. Dus is ze zichzelf bij mij. Bij andere mensen doet ze haar best om zich aan te passen.
Ze is 57 jaar en weet wel dat ze anders is als andere mensen, maar ze weet niet dat ze autistisch gedrag heeft. Heel moeilijk hoor om zo met haar om te gaan.ik wil haar beschermen maar ik heb ook een hekel aan haar.ik ben 55 dus ik heb al heel mijn leven een heel rare zus gehad. Nu vallen voor mij ook alle puzzelstukjes op zijn plaats, maar ik moet op dit moment wel huilen als ik denk aan deze herrinneringen.

Peter, 13-10-2011 09:44
Na ruim 23 jaar aflopen van allerlei falende psychologen, psychiaters en andere zogenaamde hulpverleners heb ik nu de diagnose Asperger. Helaas vind ik geen erkenning er van bij mijn werkgever, bedrijfsarts en collega's. Vanwege mijn autisme heeft mijn ex mij na 17 jaar verlaten (nadat ik haar 2 maal door een periode waarin ze kanker had heb getrokken). In de hulpverlening loop ik nu tegen regioverdeling, discussies over pgb, overspannen hulpverleners en wachtlijsten op. daarnaast probeer ik ook nog halftijds een dochter op te voeden. Zoals bij een Asperger past mis ik vriendschappen of een ouderband die me kan steunen. Gelukkig zijn Aspergers ook koppig en wil ik niet opgeven. Reactie infoteur, 13-10-2011
Dat laatste lijkt me heel goed: geef niet op. U heeft zelf ook niet om Asperger gevraagd, maar heeft wel besloten om er het beste van te maken blijkbaar. En volgens mij heeft u voor uw omgeving een grote betekenis ondanks dat zij dat misschien te weinig zien. Asperger hebben is naar, natuurlijk, maar de aandoening heeft ook voordelen die niet-Aspergers weer niet hebben. Ik wens u in ieder geval heel veel sterkte bij uw strijd en hoop op een hele goede afloop.

Zinda, 23-09-2011 18:27
Ik heb iemand leren kennen met een autisme. Helaas merk ik nu dat ik weinig tot niet contact met hem krijg, ik voel me dan onwijs buitengesloten. Over gevoelens wordt niet gepraat, het moet allemaal vanuit mij komen. Elke keer mag ik de stap nemen tot de volgende level. Het is zo`n goede jongen met echt het hart op de juiste plaats maar ik krijg weinig contact met hem, hij lijkt wel onwijs bang te zijn voor intiem contact op wat voor manier dan ook. Oogcontact gaat nog net maar lichamelijk contact laat ik wel uit me hoofd dan lijkt ie gewoon te beven van angst. Hij is zo`n lieve jongen maar ik raak mijn interesse langzaam kwijt. Reactie infoteur, 23-09-2011
Het is misschien goed om wat te lezen over autisme, want een liefdesrelatie met iemand met autisme is inderdaad heel anders dan met iemand zonder autisme. Bovendien hangt het ook af van welke vorm hij heeft. Dat hij niet de eerste stap zet zal niet veranderen, moeilijk contact krijgen zal waarschijnlijk ook zo blijven. Misschien een aanrader voor je is het boek "Partners in autisme"van Cis Schiltmans. Of bezoek eens een autismecoach als je toch met hem verder wilt en kijk wat de mogelijkheden zijn. Veel dingen die voor mensen zonder autisme normaa zijn, zijn dat voor iemand met autisme niet. Daar kan hij ook niets aan doen, hij heeft er ook niet om gevraagd.

Patricia, 14-08-2011 21:52
Ik heb het er net over gehad samen met iemand die het ook heeft een vorm van autisme, en die gaf me deze link. ik herken hier veel dingen in, raak in de war of gestressed als iemand iets tegen me zegt wat ik niet wil horen, wordt dan wantrouwend terwijl er niets aan de hand is. verder trek ik me vaak terug , ben vaak alleen,en ook ik zie alleen het goede in dieren ,voornamelijk honden, op het werk als er iets anders gaat dan anders dan is het al paniek , kan niet tegen grote veranderingen,en dat is wat ik nu ondervonden heb al, waar ik me kan herkennen, en er zijn beslist nog meer dingen die ik zal moeten ontdekken. maar ben blij dat die persoon het tegen me gezegd heeft, kan ik er een beetje aan denken.maar nog beter zal zijn als ik er wat aan kon doen, en dat moet nu gaan gebeuren. dit is voor mij niet leuk , maar zeker voor een ander ook niet.diegene die het tegen me zei , die weet het nu, maar anderen die weten het nog niet,maar kan nu nog niets zeggen, omdat het nog niet officieel is vastgesteld. Reactie infoteur, 14-08-2011
Goed dat je dingen herkent, want daarmee beginnen verbeteringen altijd. Misschien is het handig dat je een diagnose laat stellen door een arts. En mocht het inderdaad zo zijn dat je lijdt aan een bepaalde vorm van autisme dan kan een autisme coach je echt heel erg goed helpen om het gemakkelijker voor jezelf en je omgeving te maken. Want je hebt er natuurlijk zelf ook niet om gevraagd om deze aandoening te krijgen (als je hem hebt). Maar het kan beter worden door de juiste hulp en dan zul je zien dat je leven ook een stuk gemakkelijker wordt.
Sterkte met het proces waar je mogelijk doorheen moet

Evi, 24-05-2011 13:32
Hoe meer ik hier lees, hoe meer ik mijzelf hier in herken. Toen ik 16-17 was, zei een vriendin van mij; "jij bent wel erg veel met cijfers bezig, je lijkt wel autistisch". Deze opmerking raakte mij toen zo erg, dat ik er toen sterk aan getwijfeld heb of het nu zo was of niet. Nu ben ik 21 en ik twijfel er weer aan. Ik heb ook erg veel structuur nodig, plan alles al weken op voorhand. Schrijf op hoeveel kcal ik eet per dag, hoeveel geld ik nog heb, hoeveel geld ik nog mag opdoen. Als dan plots blijkt dat ik geld te kort kom of iets meer gaat kosten dan verwacht, raak ik in paniek. Ben altijd bang tijd te kort te komen. Ik zit heel de dag te piekeren over de stomste dingen. wil alles tot in de kleinste details perfect hebben. Lees ik een artikel over gezond eten, dan twijfel ik meteen of ik zelf wel gezond genoeg eet. Hoewel ik alles heb om gelukkig te zijn, ben ik het niet. Ik heb altijd lijstjes in mijn hoofd, lijstjes met dingen die ik moet hebben of moet kunnen om gelukkig te zijn. Mijn lijstje klopt volledig, toch ben ik niet gelukkig. Heb twee goede vriendinnen en eentje weet wel van mijn problemen. Liefst ben ik op mijzelf. Ben al naar drie psychologen geweest maar geen enkele heeft mij kunnen helpen. Ik hoop ooit een manier te vinden om gelukkig te worden, iemand tips of opmerkingen? Reactie infoteur, 14-08-2011
Misschien zou je gewoon eens een gesprekje met een autismecoach aan kunnen gaan. Mocht je inderdaad aan autisme lijden dan kan die je leven een stuk eenvoudiger maken en met eenvoud komt vaak ook een groot stuk geluk om de hoek kijken.
Wel fijn dat je in ieder geval twee goede vriendinnen hebt waar je blijkbaar ook vertrouwen in hebt. Dat betekent ook dat je verbindingen aan kunt gaan en die mensen kunnen je ook ondersteunen in je proces.
Succes en ik hoop dat je ooit toch geluk vindt (hoewel ik geen mensen ken die altijd gelukkig zijn. Geluk is er vaak maar in vlagen en in momenten. Maar het leven moet wel acceptabel zijn en je moet je er in ieder geval een beetje prettig in voelen)

Monique, 25-03-2011 22:51
Ik weet sinds maandag dat ik een vorm van autisme heb. Ik wordt via de GGZ geholpen, hoewel dit al wel sinds oktober loopt. In oktober ben ik op een leeftijd van 29 jr met een depressie ingestort. Ik voel me al mn hele leven "anders" dan anderen, wordt niet begrepen, begrijp mensen niet, ben gepest op de middelbare school, kan wel vrienden maken, maar ze niet houden. Uit me blijkbaar niet zo sociaal, heb maar 1 interesse en dat zijn paarden en alles wat ermee te maken heeft. Dat begrijpen ander mensen al helemaal niet. Ik voel me daar "thuis" bij de paarden, omdat zij me accepteren hoe ik ben en ik hoef er geen moeite voor te doen. Bij mensen moet ik altijd ontzettend mn best doen om geen ruzie of misverstanden te krijgen door onbegrip in situaties. Ik ben dan ook erg prikkelbaar, heel gevoelig en heb vaak driftbuien en paniekaanvallen. Nu we weten wat het is en waar het door komt, vallen de puzzelstukjes op zn plaats. Het lijkt me dat het alleen maar makkelijker wordt, als je goede begeleiding krijgt. Hopelijk kunnen ze dat bieden bij de GGZ. In Breda geven ze me wel het gevoel dat er goed mee te leven valt. Zoniet, dan zal ik toch iets moeten leren wat het leven voor mij makkelijker maakt. Het ergste wat ik altijd dacht, was: Ik ben dom, ik begrijp niemand. Nu weet ik gelukkig beter. Ze zeggen zelfs dat autisten bijzonder geniaal kunnen zijn. En ik heb ondanks dat ik gepest ben toch maar mooi een MAVO- diploma, een MAS-diploma en een MBO-boekhouding diploma. Daar ben ik dan erg trots op, ondanks dat ik me bijna niet kon concentreren op leerstof. Ik kan nog geen boek lezen, omdat ik altijd vanalles om me heen hoor of zie. Maar goed, hopelijk is er ook een positieve kan te vinden. Want tot nu toe lees ik alleen maar negatieve berichten op het net....

Gerda, 17-03-2011 16:34
Na 12/13 jaar verkeerde diagnoses, behandelingen en bejegeningen in de GGZ weet ik nu ruim een jaar dat ik klassiek autisme heb. Achteraf gezien nu vallen puzzelstukken op hun plek, maar ja als je nu 52 jaar bent en er geen goede hulp is voor volwassenen, wat kan je dan nog?

Het is zo moeilijk al dan niet onhaalbaar lijkt het wel in de provincie Utrecht, goede ondersteuning te vinden voor volwassenen met autisme.

Zoals het artikel omschrijft: lijden aan autisme; dat is het zeer zeker voor mij en al weet ik dat ik autisme heb, mijn lijden is er echt niet minder door geworden, want nog steeds is het lijden elke dag.

Als iemand een goede hulpverleenster en/of ondersteuning weet, dan houd ik mij graag aanbevolen.

Astrid, 13-02-2011 19:46
Hoi allemaal. Ik ben nu al 15 jaar bezig om eens een diagnose te krijgen, voor iets waarvan ik wel weet waar ik last van heb, maar de rest van de wereld schijnt het maar niet te vatten. Ik wacht nu op een neuropsychologisch onderzoek, maar ik weet bijna zeker dat er een ASstoornis uit gaat komen.
Wat ik zo erg vind, is dat zelfs hulpverlening in de GGZ niet anders kunnen dan negatief oordelen op je gedrag. Ik heb sinds een epileptische aanval, 15 jaar geleden, erg veel moeite met de betekenis en de constructie van taal gekregen. (al kan ik inmiddels stukken beter schrijven) Mijn begrip van taal kan zo erg wegvallen, dat ik mensen alleen nog onbegrijpelijke klanken uit hoor kramen. Wat ik echt niet vat, is waarom zélfs hulpverleners me alleen maar vervelend kunnen vinden omdat ik geen of rare antwoorden geef, of me zogenaamd afhankelijk sta op te stellen. Als je dan zo assertief hoort te wezen in dit land, wat loopt iedereen dan moeilijk te doen als je je iets vreemder gedraagt dan de mensheid zo gewend is aan zichzelf? Ik hoef niet aan andermans verwachtingen te voldoen, maar ik moet me wel effe normaal gedragen? Wat is er een enorme tunnelvisie gaande, zeg, op dat 'probleemgedrag'!
Kent iemand -out there- functioneel blind worden gedurende de dag? Dat je niet meer over straat kan, omdat je na een uur nauwelijks meer ziet waar je nu eigenlijk tegenaan staat te kijken? Dat je een kwartier staat te focussen voor een winkelschap, omdat je maar niet kunt onthouden wat je net gezien hebt? Hoe kan ik de mensen in mijn omgeving duidelijk maken dat "veel meer dingen buiten de deur doen" als advies nou niet bepaald van hulp is? Ik heb angst om over straat te gaan, ja, maar da's dan niet meteen straatvrees. En dat soort dingen. De oordelen zijn niet van de lucht: ik ga van 'junk', via 'winkeldief', langs 'gevaarlijke gek' voor diegenen die me eens boos hebben zien kijken, naar weet ik het wat mensen ervan maken.
Nu ja, ik hoop dat het eindelijk eens kan gaan over de werkelijke stoornis, het informatie verwerken, ipv alleen maar over het bijkomende 'probleemgedrag'. Gelukkig beginnen er eindelijk geluiden hierover te komen vanuit de wetenschap; dat men in de GGZ zelf vergeten is dat ze stoornissen classificeren, niet diagnostiseren. Die focus op de uiterlijkheden helpt de negatieve oordelen 'op straat' ook niet hard de wereld uit. Astrid, Dordrecht. Reactie infoteur, 27-02-2011
Heel naar als je aan iets lijdt waar je zelf niets aan kunt doen, er dan geen adequate hulp komt. Soms vergt het dus blijkbaar ook nog eens doorzettingsvermogen om die juiste hulp wel te krijgen. Ik hoop voor u dat die er snel is en dat het leven dan een stuk draaglijker zal worden.
Sterkte!

Rob, 12-02-2011 20:17
Mijn dochter is autist en zo kwamen we er bij mij ook achter. Gesprekken met lotgenoot-ouders waren erg verhelderend. Ik hoop met lotgenoot- autisten ook gevoelens te kunnen uitwisselen. Ik denk dat we elkaar ERG goed begrijpen.
Het is echt een herkenbaar gevoel, zo van van "thuiskomen". Ik ben 48jaar en kan nu eindelijk alle idiote situaties uit het verleden, waar ik tenenkrommend op terugkijk, een plaats geven. Vrienden had ik nooit, of nooit lang.Ik trok me snel terug in de eigen schulp. Geen verenigingsleven, hobby's lekker veilig in je eentje, postzegel verzamelen en zo. Al 25 jaar samen met één partner is eigenlijk een wonder. Maar zij is het wonder en ze houdt me overeind. Samen met haar heb ik nu een handvat om gericht hulp te zoeken. Reactie infoteur, 27-02-2011
Fijn dat uw partner dus wel het begrip heeft om samen met u in een stabiele relatie te verblijven. En het klopt, mensen die een autistische stoornis hebben, blijven vaak niet lang bij dezelfde partner. Maar daar heeft u toch maar mooi beide aan toe bijgedragen.
Contact met anderen die hetzelfde moeten doorstaan kan heel helend werken. Omdat het begrip er dan wel is. En wie weet ook mooie vriendschappelijke banden voor de toekomst. Niemand kan er iets aan doen dat hij aan autisme lijdt, de persoon in kwestie heeft er ook niet om gevraagd en kan niet anders dan dat doen wat zijn psyche hem of haar ingeeft.

Nikki, 16-09-2010 15:35
Ik weet sinds een jaar dat ik klassiek autisme heb. Voor mij is de puzzel compleet, want nu weet ik waar mijn rare gedrag vandaan komt. Ik kan totaal niet met veranderingen omgaan, en als iets niet gaat, volgens mijn planning kan ik helemaal van slag raken. Ik vind dat mensen weinig begrip hebben voor een autist, en dat ze vaak erg geirriteerd raken. Ik probeer wel vrienden te maken, maar telkens loopt het op een teleurstelling uit.

Ria, 01-09-2010 18:01
Ik ben op onderzoek of ik wel of niet symptonen heb. Ik denk van wel, maar hoeveel en hoe ernstig daar heb ik nog geen idee van. Ik lijd een vrij normaal bestaan, wel met het gevoel dat er meer in me zit dan er uit komt. En het vaak niet begrijpen van andere mensen, maar tot nu valt er mee te leven al zou het ietsje beter kunnen om meer uit mezelf te halen.

Weeber H., 06-05-2010 20:45
Goede dag,
ik weet sinds 1 jaar dat ik een autistische stoornis heb,ik ben 50+ ik heb nooit begrepen wat mensen van mij verwachten,ik zou een goeie vriend willen hebben!ik kan me goed alleen vermaken,maar ik houd soms ook van gezelligheid,maar door mijn reacties die anders zijn dan anderenr,en ik snel in paniek ben,als er plots iets verandert wordt ! lopen mensen bij me weg,ik trek me dan weer terug in mijn flatje,en kom dagen nergens anders,omdat ik ook erg veel kritiek krijg,op mijn reacties,dat maakt het zo moeilijk!leg ik uit dat ik een autistische stoornis heb,dan zeggen ze wij hebben ook onze buien en je verschuilt je achter,deze handicap.kortom ik wordt nooit begrepen, dat maakt me erg eenzaam. is er nog uitkomst?
hartelijke groeten harriet Reactie infoteur, 01-06-2011
Misschien zou je kunnen proberen om met mensen in contact te komen die hetzelfde als jij hebben, een soort lotgenotencontact. Mogelijk dat jullie elkaar dan beter kunnen steunen. Mogelijk ook ben je de juiste mensen nog niet tegengekomen. Want ook als je niet een autistische stoornis hebt, kunnen mensen zo met je omgaan. Maar zij kunnen het misschien wat beter relativeren. Sterke en ik hoop dat je toch snel iemand vindt waarmee je een band kunt opbouwen die er voor jou echt toe doet.

• Plaats zelf een reactie op dit artikel…