Auto-immuunziekten

Auto-immunziekten zijn aandoeningen waarbij het immunsysteem het eigen lichaamsweefsel aanvalt. Deze aandoening komt vooral voor bij volwassenen en minder bij kinderen en ouderen. Tevens komt het ook meer voor bij vrouwen. De levensverwachting voor mensen met een auto-immunziekte hangt af van de schade aan de weefsels en organen. Als iemand gezond is, kunnen de cellen van het immunsysteem onderscheid maken tussen het eige lichaamsweefsel en vreemde organismen zoals bacteriën en virussen die een bedreiging kunnen vormen. Bij een auto-immunziekte ziet het imuunsysteem het eigen weefsel voor vreemd aan. Er worden dan antilichamen of witte bloedlichaampjes gemaakt die dit weefsel aanvallen. De oorzaak hiervan is niet bekend, maar kan erfelijk zijn. Bepaalde factoren, zoals een virusinfectie of een reactie op medicijnen, kunnen een auto-immuunreactie opwekken bij daarvoor ontvankelijke personen. Hormonale factoren kunnen ook een rol spelen, aangezien deze aandoeningen vaker bij vrouwen dan bij mannen voorkomen. Auto-immuunziekten omen minder vaak voor bij ouderen en kinderen.

Typen auto-immuunziekten

Bij sommige auto-immuunziekten wordt maar één organ beschadigd, zoals de schildklier bij de ziekte van Hashimoto, de alvleesklier bij diabetes mellitus, de bijnieren bij de ziekte van Addison en verschillende gerichten bij reumatoïde arttritis. Een tweede groep auto-immuunziekten tasthet bindweefsel aan, de stof die de lichaamsweefsels bij elkaar houdt. Bij deze aandoeningen reageert het immuunsysteem op bindweefsel overal in het lichaam.

De behandeling

Als uw arts een auto-immuunziekte vermoedt, kan hij bloedtests laten doen om de werking van de immuuninfectie te controleren en naar ontstekingen te zoeken. De behandeling van auto-immuunziekten hangt af van het aangetaste orgaan. Bij de ziekte van Hashimoto en de ziekte van Addosin ontstaat hormoongebrek doordat de klieren die deze hormonen produceren, beschadigd raken. Aanvulling van deze hormonen herstelt vaak e gezondheid. In andere gevallen is het doel van de behandeling de abnormale immuunreactie te blokkeren met medicijnen zoals immunosuppressiva of corticosteroïden of de symtpomen te verminderen met niet-steroïde ontstekingsremmers.

De levensverwachting voor mensen met een auto-immuunziekte hangt af van de schade aan de weefsels en organen. Auto-immuunziekten zijn meestal chronisch, maar de symptomen kunnen vaak met medicijnen in bedwang gehouden worden. In sommige gevallen kunnen ernstige complicaties optreden, zoals nierfalen.