mijn kijk op

Leven met een borderliner

Leven met borderline… of in mijn geval, leven met een vriendin die lijdt aan de persoonlijkheidsstoornis die borderline genoemd wordt. Wel handig om eerst duidelijk te maken wat borderline precies inhoud. Veel mensen hebben wellicht een keer gehoord van borderline. Veel mensen weten ook wat het betekent. Maar weten zij ook wat het is om te leven met iemand die lijdt aan deze stoornis?

Wat is borderline?

Zoals ik hierboven al aangegeven heb is het een persoonlijkheidsstoornis. Deze uit zich in extreme stemmingswisselingen en onvoorspelbaar gedrag, laag zelfbeeld en het slecht kunnen onderhouden van relaties. Ze stellen zichzelf van de ene kant erg afhankelijk en van de andere kant zijn ze heel afstotend. En dit kan op ieder moment wisselen.

Het extreme gedrag kan ook gevaarlijke situaties met zich meebrengen. Gebruik van drank en drugs om het gevoel te verdoven en ze kunnen volledig vertrouwen nemen in wildvreemden (en mensen die dicht bij staan volledig wantrouwen).

Er is geen medicijn tegen borderline. Geen pilletje wat al die angsten, kwaadheid, wantrouwen en onzekerheden weg kan nemen. Door middel van verschillenden vormen van therapie en medicatie kan er wel mee worden leren omgegaan. Het zal nooit weggaan. Het is een dagelijkse strijd…

Borderline ontwikkelt zich door traumatische ervaringen. Het wil niet zeggen dat iedereen die zo’n ervaring heeft ook borderline ontwikkelt. Mensen met een onveilige, onthechte jeugd, traumatische ervaringen zoals misbruik zowel lichamelijk en/of geestelijk en die daarbij ook nog eens erg gevoelig zijn (dit kan wel genetisch bepaald zijn) hebben een grotere kans om borderline te ontwikkelen.

Er word gezegd dat 2 procent van de bevolking lijdt aan deze stoornis. Klinkt niet indrukwekkend maar dit is een aantal van ongeveer 320.000 personen alleen al in Nederland.

Omgaan met borderliners…

Hierover gaat immers dit artikel en ik wil er graag direct bij vermelden dat dit mijn eigen ervaringen zijn. Het is dus echt wel zo zijn dat er mensen zijn die dit lezen en andere meningen, manieren of opmerkingen hebben.

We kenden elkaar al van school en zijn echt met elkaar gaan omgaan toen we elkaar weer tegenkwamen op het Lowlands festival. Ze was erg spontaan en impulsief. Ze hield net als ik van een feestje, een biertje en naar allerlei bandjes kijken. Als de bands gedaan waren nog lekker feesten in de 24-uurs tent en nog wat drinken met zijn allen bij de tent. Het was dus een erg geslaagde Lowlands editie voor mij en niet lang daarna (eigenlijk direct daarna) hadden we verkering. Binnen 2 weken hadden we het al over backpacken in Azië en zijn we 4 weken naar Thailand gegaan. Het ging dus allemaal heel erg snel en impulsief, zelfs voor mijn doen. Dit vond ik allemaal even goed.

Wat is er mis?

Op een gegeven moment ging ik merken dat er iets niet helemaal klopte. Dit was vooral met uitgaan, dus als er alcohol in het spel was. Vieze blikken bijvoorbeeld als ik met andere meisjes praatte. Vaak meisjes waar ik al lang mee bevriend was en dus niet in “geïnteresseerd” was. Het ergste was als ik met mijn ex-vriendin (waarmee ik nog steeds goed bevriend ben) aan de praat raakte. Meestal werd hier op de avond zelf nog niet veel van gezegd en was alles vrolijk en dronken maar als we dan naar huis liepen dan sloeg de stemming honderdtachtig graden om en kreeg ik de wind van voren. Ik werd voor voor van alles uitgemaakt en beschuldigd van dingen waar ik niks van snapte en ook niets van wist. Enkele voorbeelden: “smeerlap, vieze verkrachter” en dingen als “rot maar op” en “ik hoef je niet meer, ik loop naar huis (en dat was dan 20 km lopen in de winter).”

Dit ging een tijdje zo tot ik een mail kreeg waarin ze uitlegde wat er met haar mis was. En wat er gebeurd was waardoor het zo gekomen was. Ze was toen al een tijd bezig met therapie en ze moest ook therapie gaan doen intern in een psychotherapeutische instelling binnen een paar maanden. Dit mailde ze omdat ze het niet durfde te zeggen. Omdat ze bang was om dit uit te leggen. Ze schaamde zich hiervoor. Ik heb deze mail een paar keer moeten lezen want ik wist niet wat ik allemaal las. Ongelooflijk wat dat meisje al allemaal had mee moeten maken!

Zo, en dan weet je het…

Wat doe je dan? Dat heb ik vaak gedacht en denk ik nog steeds wel eens. En toen dacht ik ook regelmatig van wil ik dit allemaal wel? Ik had tot toen eigenlijk niet heel veel meegemaakt. Ben beschermd opgegroeid met een stabiele thuisbasis in een dorp met al vanaf mijn jeugd dezelfde vrienden. Alles ging me heel gemakkelijk af. Waarom zou ik me zoveel ellende op mijn nek halen?

Maar… Het waren toch twee kanten. Als ze er goed aan was dan was ook gewoon echt alles goed. Dan straalde de hele wereld! Dan waren er heel veel mogelijkheden en dingen om te doen leken eindeloos!

Ik gaf (en geef) veel om haar en ik wilde haar helpen. Ik wilde (en wil) er voor haar zijn. We zijn samen naar Thailand gegaan en hebben een geweldige tijd gehad. Tot de laatste week welteverstaan. Op het moment dat we terug in Nederland zouden zijn dan begon namelijk haar opname. Op haar goede momenten wist ze waar ze het voor deed. Op haar slechte momenten dan was ze heel angstig. We zouden dan namelijk iedere keer 2 weken gescheiden zijn met enkel een weekendje samen en dan weer 2 weken niet. Ze wist zeker dat ik vreemd zou gaan in die tijd en dat ik haar zou verlaten.

Hoe ging ik er dan mee om?

Ten eerste heb ik haar niet verlaten. Ook ben ik niet vreemd gegaan. Ik had eindeloos geduld. Ik luisterde altijd naar haar. Maar ook bij mij was het af en toe genoeg. Dan hadden we flinke ruzie en vlogen de dingen door de kamer of deed ze mij of zichzelf pijn. Soms dan ging het gewoon te ver. Dan was ze een klein kind wat haar zin niet kreeg en kwaad was op de hele wereld (maar eigenlijk heel bang). Uiteindelijk als ik dan gekalmeerd was en we weer gewoon gingen praten dan kwam “de verstandige volwassene” in mijn vriendin ook weer naar boven en met wie het wel opgelost kon worden.

Waar ik wel achter ben gekomen is dat ik haar niet kan begrijpen. Ik weet niet wat ze voelt en kan niet begrijpen wat ze voelt. Dit is best een confronterende gewaarwording. Ik heb hier dan ook heel lang tegen gevochten maar uiteindelijk heb ik toch toegegeven.

Enkele tips uit eigen ervaring (wanneer de borderliner zich slecht voelt):

Bedenk dat woede niet naar jou gericht is (al lijkt dit wel zo)

"Je kunt ook niks "," Ik haat Je". Ze is kwaad omdat ze zich niet begrepen voelt. Als de borderliner zich slecht voelt reageert ze haar onmacht over haar gevoelens en ervaringen uit het verleden, af op jou. Jij bent niet de boosdoener maar de mensen die haar, op welke manier dan ook, pijn hebben gedaan.

Uitlokken

Een borderliner is er goed in om woede, ruzie uit te lokken. Ze wilt op dat moment bevestigd krijgen dat je bijvoorbeeld niet meer om haar geeft zodat ze haar angst om verlaten te worden bevestigd krijgt. Ga hier niet in mee, negeer het en probeer d.m.v rustig te praten erachter te komen wat ze nou echt voelt (meestal angst). Hierdoor kan ze haar echte emoties uiten en uit het negatieve gedrag komen.

Blijf positief naar haar toe

Borderliners zijn goed in negatief denken: "ik ben dom", "ik kan/durf dat niet"."Ik wil dat niet". Blijf herhalen dat ze het wel kan, geef een (aardig) zetje in de rug. Draai haar negatieve kijk om en zet er iets positiefs tegenover.

Signaleren

Probeer erachter te komen wanneer de stemming om slaat en wat dit veroorzaakt. Voorbeeld: "Jullie zitten op het terras met een groep te praten en ineens word ze stil". Op dit moment is ze al van alles in haar hoofd aan het halen en negatieve gedachtes aan het krijgen. Dit kan komen door een bepaald onderwerp waar over word gepraat en waardoor zij een slechte herinnering krijgt of omdat je net te lang praat over die mooie vrouw die voorbij liep.Zorg dat ze afleiding krijgt of, als het kan, neem haar apart en vraag wat er is.

Verlatingsangst

Vele borderliners hebben (extreem) last van de angst om verlaten te worden. Ze heeft het vaker dan een "normaal" meisje nodig om te horen dat je bij haar blijft.

Aandacht

Borderliners hebben veel aandacht nodig en vragen dit ook, vaak op de verkeerde manier. Dit omdat ze dit vaak tekort hebben gehad in hun jeugd en/of op de verkeerde manier. Probeer negatief aandacht vragen te signaleren en om te draaien naar positieve aandacht. Probeer positieve aandacht te stimuleren. (net als bij kinderen).

Haar therapie heeft haar veel dingen geleerd. Belangrijkste is in mijn ogen dat ze stil moet staan bij haar gevoel. Waardoor ze steeds beter begrijpt wat ze voelt en waarom. Na de interne opname ging ze wekelijks naar een psychologe en slikte ze een tijd medicatie om de extreemste angsten te onderdrukken. Hierdoor kon ze beter vechten tegen de negatieve gevoelens. En de laatste tijd wint ze meer dan dat ze verliest. Zonder medicatie!

We zijn nu vier jaar samen en op dit moment reizen we al 6 maanden door Zuid-Oost Azië en gaat het geweldig...
© 2010 - 2020 Ditiseenoveral, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Persoonlijkheidsstoornis borderlineBorderliner wat houd dat nou precies in?Is het erg om er mee te leven?HOe kun je er mee leven. Lees het hier en vind de…
Borderline en Linehan-therapieBorderline en Linehan-therapieBorderline is een persoonlijkheidsstoornis die zeer zware invloed heeft op het leven van de patient, maar ook op dat van…
Persoonlijkheidsstoornis: Wat is borderline?Persoonlijkheidsstoornis: Wat is borderline?Borderline, bijna iedereen heeft hier vast eens vast gehoord en veel mensen kennen wel iemand in hun omgeving met border…
Borderline, wat is het preciesBorderline, wat is het preciesBorderline is een persoonlijkheidsstoornis en wordt tegenwoordig ook wel emotieregulatie stoornis genoemd. Er zijn heel…

EHBI, eerste hulp bij inzinkingIedereen heeft wel eens een vervelende dag, maar als het wat langer duurt kan het heel handig zijn om een soort plan bij…
Gezondheid welzijn: tipsGezondheid welzijn: tipsIn onze samenleving zijn we gewend aan een leven vol welvaart. Er is meer dan genoeg eten voor iedereen en dat eten is v…
Bronnen en referenties
  • http://www.puzzle-head.com/overzicht_persoonlijkheidsstoornissen/borderline/

Reageer op het artikel "Leven met een borderliner"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Anoniem, 05-01-2017 22:01 #15
Bedankt voor het delen van jouw ervaringen en voor je tips. Zelf heb ik boarderline en ik heb het idee dat je artikel mij en mijn partner goed kan helpen!

Anoniem, 03-04-2016 08:05 #14
Hallo,

Ik blijf liever anoniem wat betreft mijn naam ect, ivm mijn veiligheid.
Ik heb een vriendin die leidt aan een extreme vorm van borderline, dit is nog nooit vastgesteld omdat zij ten alle tijden hulp niet aan wilt nemen. Zij ontkent het ten alle tijden, MAar alle signalen zijn er, en die ondervind ik steeds aan levende lijven!
Als de dingen niet gaan zoals zij wilt, wordt ze verschrikkelijk boos, en als ik geen medeleven toon of geen oke, of mijn excuses aanbied vliegt ze volledig over de rooie.
Zodra ik mijn gevoel toon vliegt ze compleet over de rooie.
Het is nu in zo'n erg stadium gekomen dat ze dreigt mijn zoontje van 3 jaar in elkaar te slaan samen met mij erbij omdat onze vriendschap dreigde te beëindigen.
Ze wilde vechten waarbij ze mijn zoontje zijn hoofd in elkaar wilde slaan en de mijne ook. Ze dreigde dat ze mij neer ING steken bij de peuterspeelzaal van mijn zoontje, dat ze me oma gin neersteken Als ik de vriendschap beëindig zal ik haar object worden ( dit zijn haar letterlijke woorden ), zij weet alles over mij.
Ik ben bang voor de veiligheid van mijn zoontje en van mezelf als ik ervoor kies om geen vrienden meer te zijn.
Zij weigert hulp, ik ben haar enige vriendin, maar ik kan haar dominante agressieve houding niet meer aan. Ik vrees voor de veiligheid van mijn zoontje als ik bij haar ben, zij heeft zelf ook een zoontje maar zij verwacht dat kinderen robots zijn, mijn zoon kan geen kind zijn bij haar. Alles wat hij doet is niet goed, en haar kind is perfect.
Terwijl haar kind op tafels klimt, gilt, continue dingen doet die niet mogen, maar nogmaals het is een kind geen robot.

Ik ben echt ten einde raad.
Ik hoop op een reactie

Mike, 24-02-2016 13:11 #13
Ben pas beginnen te daten met een erg mooie meid die Borderliner is. Ik heb ze leren kennen op een datingsite. Een prachtvrouw. Fotomodel (hobby). Zij is 28 en heeft nog nooit een lange relatie gehad. Helaas kan zij door BL ook niet meer gaan werken. Als we samen zijn is alles prima. We hebben de "klik". Ze is erg lief en kan erg empathisch zijn. Maar nu is het al 2 keer geweest, dat eens ze weg is alles nog o.k. is. Een dag later ook. Maar 2 of 3 dagen later belt zij me op. Dan gaat het slecht met haar. Ze mist me en ze wil meer contact en is zij boos. Ik heb een veeleisende job en werk in wisselende uren en soms werk ik ook tot laat in de avond of moet ik heel het weekend doen. Ze durft me dan om 22 uur nog te bellen en me tot 1 uur in de nacht bezig houden omdat ze een angst aanval heeft en hebben we weer eens bonje. Ze woont niet echt om de hoek, dus zien we elkaar niet alle dagen van de week (wat zij wel wil). Waar ben ik mee bezig. Ik ken haar nu 2 maanden. Eigenlijk hebben we zelfs nog niet echt een relatie, omdat zij eerst nog moet bedenken of zij wel een relatie wil. Seks wil zij wel al. De volgende dag is zij dan wel weer gek op me en wil ze liefst dag en nacht met me doorbrengen. Want wij zijn soulmates en ze had nog nooit zo een klik met iemand en ik begrijp haar zo goed. Ik ben een droom. En ik ben zo leuk. Nu ermee kappen of risico nemen?

Kevin, 18-01-2016 19:20 #12
Hey, ik heb een relatie van 8 jaar met mijn vrouw nu2jaar gehad. Ze is nu een maand bij me weg en ik mis ze enerm hard. Alles wat ik doe of zeg de laatste weken vat ze verkeerd op. Kan niets meer goed doen. Kan dit nog goed komen tussen ons? Als iemand tips heeft voor me hoor ik het graag. Wil ze niet kwijt

Stefanie, 15-10-2015 06:59 #11
Bedankt voor dit ik zou het niet beter kunnen verwoorden ik heb zelf borderline en heb op alle manieren net dit aan men vriend willen duidelijk maken. hopelijk begrijpt hij het nu een beetje beter.

Eenomstander (infoteur), 11-03-2015 12:33 #10
Ik heb ook met een borderliner te maken (familielid) en sinds ik haar trucjes door heb, is er een hele wereld voor me open gegaan. Ik doorzie elke list die ze verzint en dat merkt ze natuurlijk ook wel. Dus verzint ze telkens weer iets nieuws. De 'problemen' waar ze permanent mee kampt worden zogenaamd steeds erger, op een dag zo erg dat ik wist dat ze inmiddels heel erg wanhopig was omdat ik heel koeltjes reageer en haar niet help. Haar helpen is namelijk dweilen met de kraan open. Zolang ze zelf niet in staat is om haar problemen op te lossen, blijft ze problemen houden. Een ander kan dat niet voor haar doen. Maar goed, op een dag werd ze wanhopig merkte ik. Sindsdien hoor ik over dat probleem ineens niets meer. Terwijl ze het toen nog vertelde alsof de wereld verging. Inmiddels heeft ze weer wat nieuws bedacht, na een enkele maanden durende probleemloze periode overigens. Vreemd. En nu is er weer wat aan de hand. En wat doe ik? Ik probeer te bedenken hoe zij wil dat ik reageer. En dan reageer ik juist NIET op die manier. Zorg dat ze je nooit krijgen waar ze je hebben willen want dan ben je verloren!

Lucien, 14-09-2014 12:26 #9
Hier ook even een reactie van iemand die met een borderline heeft samengeleefd, en dan wel twintig jaar. Ik kan er een boek over schrijven, te veel om te vertellen. Inderdaad zoals schrijver van het artikel zegt, als het goed was dan was het ook goed. Het is van nature een goed mens met veel goede eigenschappen, maar enorm gevoelig en erg getraumatiseerd. Ik heb alles gegeven wat ik had, alles gedaan wat ik kon doen, zelfs trouwen wat hij graag wilde, en toen ie getrouwd was benauwde het hem weer, zucht. Mijn ex schoonmoeder die leek op het personage Alexis van Dynastie, het kreng heeft mijn leven ook nog eens verwoest.
Wat ik het ergste vind is dat ik twintig jaar in iemand geinvesteerd heb die Borderline heeft gekregen door op te groeien met verknipte ouders, nalees heb gedaan om hem hierbij weg te krijgen, maar dat hij kiest voor hun, dat hij ondanks alles toch hier veiligheid vind, en geld natuurlijk want ze zijn miljonairs. Ik ben afgezien dat ik nog steeds heel veel van hem hou, er zelf beschadigd uitgekomen waar ik nu zelf therapie voor heb. Het valt niet mee om te dealen met agressie en huiselijk geweld, schulden, eeuwige haat en woede, aantrekken en afstoten. Het feit dat hij zijn woede nooit naar mij persoonlijk toe heeft geuit, me zelfs nog nooit heeft uitgescholden, maakte dat ik altijd weer de hand over mijn hart kon halen, en weer verder kon. Maar nu ben ik moe, heel moe.
Ik heb hem nu 9 maanden niet meer gezien, en vind het vreselijk moeilijk omdat ik nog steeds gek op hem ben, maar alle wegen lijken nu doodgelopen te zijn. Voor partners die dit lezen, bewaak je grenzen en wees duidelijk en consequent. Als je denkt dat jullie bij elkaar horen ga er dan voor, maar niet ten koste van je eigen gezondheid. Op de lange termijn werkt chronische stress ziekte, s in de hand. Voor degenen met Borderline zelf die dit lezen, blijf zoeken naar een goede hulpverlener. Laat je niet volproppen met pillen maar kijk of je je trauma, s kunt behandelen. Veel sterkte

Reason, 08-08-2014 02:32 #8
Zo ik zit nu achter de computer omdat ik moe ben van het gedrag van mijn vader. Het is onvoorstelbaar. Ik ben drie jaar terug getrouwd en mijn eigen gezin begonnen, maar het lijkt alsof me vader me achtervolgt. Mijn moeder verteld hoe ziekelijk hij doet. Ik wordt er helemaal agressief van, want het is zeer storend als je weet dat iemand willens en weten iets uitlokt of je wil manipuleren. Ik ben me hele leven met haat tegen hem opgegroeid en heb mijn kwaadheid een plek proberen te geven, maar ik wordtsteeds nijdig als ik van me moeder hoor, hoe listig hij is.
Mijn vader is enkele maanden terug met vervroegd pensioen gegaan en hij doet niets anders dan naar de buren kijken. Hij maakt enkele maanden geleden een aanrijding en de andere partij moest voor medische behandeling naar het ziekenhuis. Zijn rijbewijs is ingetrokken voor een tijdje dus hij wordt gek. Hij kan nergens zonder moeder of een taxi. Hij verteld zijn ervaring van de aanrijding aan een ieder en wel duizend keer.

Ook is hij vaak jaloers op wat een ander heeft of wat een ander kan. Verder vindt hij dat de buren altijd over hem praten en dat als ze lachen, hem aan het uitlachen zijn. Ik snap niet waarom de buren het altijd over hem hebben. God…!

John, 24-06-2014 19:19 #7
Poeh wat een confronterend artikel. Heb na een aantal jaren met pijn en moeite de knoop doorgehakt en voor mezelf moeten kiezen. Mijn ex-vriendin is borderliner. Net zoals in het artikel veel steun geboden, maar mijn eigen grenzen volledig in kwijt geraakt. Hulp van een psycholoog heeft mij doen inzien dat ik de strijd niet kan winnen. Die innerlijke strijd is van haar, en hoe graag ik dat ook zou willen, ik ben niet de oplossing. Ze zal het verleden een plaats moeten geven, maar zal nooit open staan voor hulp. Van mij niet, van anderen niet. Agressie, geweld, manipulatie, kleineren, liegen, wispelturig, wantrouwend, een echte achtbaan. Zoveel mooie kanten en kwaliteiten die ze heeft, een droomvrouw, zo spontaan en avontuurlijk, maar sta je dichtbij, komt de verlatingsangst en t uitlokken van confrontaties dagelijks om de hoek kijken. Vaak om onnozele dingen. Ga je er tegen in, wordt t alleen maar erger. Ik was haar rustpunt, haar stabiliteit en toeverlaat. Nu achteraf zegt ze dat. Maar het is te laat. Mijn grenzen zijn overschreden, meer dan eens, opgerekt tot t oneindige… Ze heeft meermaals ons kind als pion gebruikt. Nu heb ik een omgangsregeling, en moet ik het feit accepteren dat ik maar een aantal dagen per maand heb om mijn kind mijn normen en waarden mee te geven. En hopen dat de kleine door t impulsieve karakter van zijn moeder niet in de problemen komt. Daar heb ik nog maar weinig vat op.

Oepsie, 24-01-2014 18:33 #6
Het is niet zo dat het nooit meer weg kan gaan zoals in dit artikel gesuggereerd wordt. Het kan wel degelijk overgaan. Wanneer men wat meer op leeftijd is en er nog steeds last van heeft, dan zal het naar alle waarschijnlijk blijvend zijn.

Sara, 12-11-2013 15:17 #5
Mijn vriend gelooft er ook niet. Borderline bestaat volgens hem niet en ik stel me aan. Vind het ook heel mooi dat je haar probeert te begrijpen.

Desiree, 03-10-2013 02:19 #4
Wat mooi dat je haar probeert te begrijpen. Mijn vriend gelooft niet in de diagnose en vindt het allemaal onzin. Dat maakt het zo moeilijk.

Dennis Wittenberg, 03-09-2013 13:09 #3
Wat een prachtig artikel. Van dit soort dingen krijg ik hoop. Ik ben zelf een borderliner en herken mezelf zo erg in wat jij over je vriendin vertelt. De manier waarop je met haar omgaat, vind ik zeer bewonderenswaardig. Je probeert haar te snappen en je steunt haar echt. Ik hoop dat mijn partner hier ooit de kracht voor heeft, want ik weet dat het moeilijk is. Maar als je eenmaal een positieve draai aan de buien kunt geven, is het voor de partner ook een stuk leuker. Ik heb veel respect voor jullie samen en ik wens jullie nog vele jaren!

Leen Dehouwer, 02-10-2011 23:23 #2
Beste,

wat ben ik blij met je artikel. Ik ben namelijk zelf ook een 'borderliner' (in beperkte mate) en zoveel dingen die je zegt komen mij zo bekend voor. Net alsof het over mij gaat. En wat me zo fel opvalt is dat het jou wel lukt om te verwoorden wat ik voel. Iets wat mij niet altijd lukt. Ookal ben ik nu al 3 jaar in behandeling. 2 jaar in opname en 1 jaar ambulant. En ook ik kan zeggen dat ik al heel veel verbeterd ben. Ik besef heel goed dat ik niet kan genezen maar dat ik er wel mee kan leren leven. Inderdaad, stilstaan bij mijn gevoelens en gedachten, relativeren en beseffen of ze wel echt zijn en waar ze vandaan komen. Effe 'uit mezelf stappen' om het vanop een afstand te bekijken, of het eens opschrijven zodat ik weer ff ontladen ben. Allemaal trucjes die ik geleerd heb en ook probeer door te geven aan lotgenoten. Ik zou je willen bedanken voor de moeite die je in dit artikel gestoken hebt want ik ga het zeker kunnen gebruiken als ik weer maar eens moet uitleggen wat er eigenlijk aan de hand is. Maar ik wil je ook bedanken voor je moed en geduld die je in je relatie hebt en zult steken. Daardoor geef je een waarschijnlijk super toffe lotgenote de kans om gelukkig te zijn na alles wat er waarschijnlijk al met haar gebeurd is, en een basis om een zo normaal mogelijk leven op te bouwen. Ondanks de moeiijkheden die jullie al hebben moeten doorstaan. Het maak borderline bespreekbaar en laat dit nu net zijn wat de maatschappij nodfig heeft. Ik wens jullie nog veel succes in jullie relatie en leven en maak er gewoon een fantastische reis van ginder. Veel liefs. Leen Reactie infoteur, 03-10-2011
Bedankt voor je reactie en veel succes nog met de behandelingen… fijn dat je iets hebt aan dit artikel!groetjes D&W

Juspol, 04-04-2010 00:58 #1
Uiteraard zal een iedere omstander een andere belevenis hebben meegemaakt met een borderliner. Alleen is en dat zal ik opmerken als omstander, in het geheel niet bewezen dat een van DE oorzaken zou zijn traumatische ervaringen.
Dat kan ja, doch hoeft helemaal niet zo te zijn. Temeer is dat te verklaren aan de bijvoorbeeld onterechte aantijgingen en zwartmakerij als kenmerk al (zie bpdcentral.com o.a.), en degenen die letterlijk maar als omstander alles blijven pikken, zoals vele ouders, die houden volgens deskundigen in principe gewoonweg mede handel en wandel nog in stand ook op die manier. En daarmede met andere woorden ook in die zin het ziektebeeld zelf.
Iemand, net als de therapeut die alles maar voor lief gaat nemen en geen grenzen stelt aan deze mensen, is voor de borderliner een prima persoon om -mee om te gaan- immers dan vinden ze prima omdat dan immers niets wordt gezegd van hun verkeerde handel en wandel. Dat is een uitermate slechte zaak. Net als het klakkeloos maar accepteren dat kinderen de dupe zijn omdat totaal niet gekeken wordt naar een ouder die kind loopt te manipuleren of beliegt jarenlang. Dat soort kinderen heeft verstrekkende gevolgen inzake vaak vervreemding van vaders onterecht ook omdat in het familierecht al rechters er geen rekening mee houden.
En dan? Dan is het een komplete patiëntjeskwekerij geworden. Dat is hier de realiteit vandaag de dag. En dat met de gedegen studies door uitermate deskundigen nota bene die al jaren zeggen bescherm kinderen tegen dat gedrag handel en wandel. Dan moet je als je kinderen wilt beschermen zorgen dat dat niet meer kan voorkomen. En wat dat inhoudt? Wat een professor kortgeleden nog gezegd heeft. De hoofdopvoeding dient zeker NIET te liggen bij personen met borderlinesyndroom.

Infoteur: Ditiseenoveral
Laatste update: 15-07-2012
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Leven
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 15
Artikelen met het label 'Mijn kijk op…' bevatten naast objectieve informatie ook een persoonlijke mening en/of ervaring.
Schrijf mee!