InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Zwangerschap > Mola-zwangerschap

Mola-zwangerschap

Dit artikel gaat over een mola-zwangerschap. De meeste mensen hebben hier nog nooit van gehoord, inlcusief mezelf. Totdat het mezelf overkwam. Ik ben erachter gekomen dat er maar weinig mensen op de hoogte zijn van een mola-zwangerschap. Vandaar dit artikel.

Wat is een mola-zwangerschap

Een mola-zwangerschap is een bijzondere vorm van een niet goed aangelegde zwangerschap.
Bij de bevruchting van een zaadcel met een eicel, deelt de bevruchte cel zich. Er ontstaan twee cellen die zichzelf dan ook weer delen. Dit proces gaat door, zodat er steeds meer nieuwe cellen bijkomen. Bij een normalen zwangerschap ontstaat uit deze cellen een embryo. Ook ontstaat er een placenta. Bij een mola-zwangerschap is er bij de bevruchting, of iets na de bevruchting iets misgegaan. Hierdoor ontstaat er geen embryo, maar wel een placenta. De placenta groeit gewoon door, zoals bij een normale zwamgerschap. Maar in plaats van een embryo komen er allemaal vochtblaasjes in de placente, mola-blaasjes.

Oorzaken mola-zwangerschap

Het is niet bekend wat een mola-zwangerschap veroorzaakt. Het kan iedereen overkomen. Het is wel mogelijk dat er efelijke factoren in het spel zijn. Ook de leeftijd telt mee. Vrouwen jonger dan 15 jaar en ouder dan 40 jaar hebben een verhoogd risico. Meestal is er geen oorzaak te vinden. Onderzoeken hebben uitgewezen dat 1 op de 2000 zwangerschappen een mola-zwangerschap is.

Hoe wordt een mola-zwangerschap ontdekt

Een mola-zwangerschap wordt ontdekt bij een echo. Dit kan pas rond de twaalf weken zijn (eerste echo). Vaak gebeurt een echo al eerder. Een mola-zwangerschap gaat dikwijls gepaard met bloedverlies. Dit lijkt dan op een begin van een miskraam. Er wordt een inwendige echo gemaakt. Op deze echo is dan geen leven te zien, geen embryo. Wel kunnen ze alle mola-blaasjes zien.

Wat zijn de klachten

Er hoeven geen ongewone klachten te zijn. Wel is het zo dat de placente vaak sneller groeit dan bij een gewone zwangerschap. Bij waren de klachten overmatig misselijk, heel erg lamlendig en vlees kon ik echt niet ruiken of eten. Dit heeft een week of 6 geduurd. Het kan dus zijn dat er helemaal geen ongewone klachten zijn, en dat men er pas bij de eerste echo achterkomt dat er geen normale zwangerschap is.

Onderzoek en behandeling

Is er geconstateerd dat er sprake is van een mola-zwangerschap, wordt je doorverwezen naar een gynaecoloog. Deze zal de behandeling verder doen. In het ziekenhuis wordt nogmaals een echo uitgevoerd om er zeker van te zijn dat er geen embryo aanwezig is. Zijn ze er zeker van dat het om een mola-zwangerschap gaat, dan wordt je gecuretteerd. De mola-blaasjes moeten uit je lichaam. De mola-blaasjes zijn zeker niet ongevaarlijk. Als er blaasjes achterblijven in het lichaam, kan dit uiteindelijk kanker worden. Met de curretage kunnen ze niet alle blaasjes verwijderen. De rest moet je lichaam zelf opruimen. Om te controleren of de mola-blaasjes daadwerkelijk verdwijnen uit het lichaam, moet je onder controle blijven bij de gynaecoloog. Er zal regelmatig bloed worden afgenomen om zo de hoeveelheid hcg wat in je bloed zit, te controleren.

In mijn geval moest ik elke week bloed laten afnemen. Als de waarde van de hcg netjes zakt, dan is dat een teken dat de mola-blaasjes langzaam uit je lichaam verdwijnen. Neemt de waarde van de hcg niet af, of deze wordt hoger (in mijn geval), is er een grote kans dat je een chemokuur krijgt. Er zal eerst wat onderzoeken gebeuren. Er wordt nagegaan of de mola-blaasjes via de bloedbaan in andere organen terecht gekomen zijn. Er wordt een scan gemaakt van je hoofd, van je buik en er worden foto's van de longen gemaakt. In mijn geval was alles goed, maar ik had mijn afspraken voor drie chemokuren in 1 week al staan. Ik had het geluk dat de week voor mijn kuur zou beginnen, de hcg-waarde heel erg was afgenomen. De kuur ging niet door. Zonder chemokuur ben je een klein jaartje bezig totdat alle blaasjes uit je lichaam zijn. Moet je toch een chemokuur, dan mag je nadat de chemokuur is afgelopen, mag een tijd lang niet zwanger worden. De kans op nog een mola-zwangerschap is net zo groot als die van ieder ander. Er is geen verhoogd risico.
© 2007 - 2019 Angie73, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden. Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Gerelateerde artikelen
Bloedverlies in de eerste helft van de zwangerschapVaginaal bloedverlies in de eerste helft van de zwangerschap komt bij vijftien tot twintig procent van alle zwangerschap…
Oorzaken van roze afscheidingOorzaken van roze afscheidingMeestal is afscheiding wit van kleur, echter soms kunt u roze afscheiding hebben. In de meeste gevallen zal het ontstaan…
Molazwangerschap en choriocarcinoomMolazwangerschap en choriocarcinoomAls je de diagnose molazwangerschap krijgt, staat je wereld op zijn kop. De placenta ontwikkeld zich tot een afwijkend w…
Bloedverlies tijdens de zwangerschapBloedverlies tijdens de zwangerschapEen vaginale bloeding tijdens de zwangerschap kan grote gevolgen hebben. Er kan sprake zijn van een miskraam, een dreige…
Bloedverlies tijdens de zwangerschap, een miskraam of niet?Bloedverlies tijdens de zwangerschap, een miskraam of niet?Bloedverlies tijdens de zwangerschap is de grote schik van iedere zwangere vrouw. Vooral in de eerste drie maanden, de t…

Reageer op het artikel "Mola-zwangerschap"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

J. Mulder, 06-10-2016 20:25 #17
Ik had een mola in 1973. Ik kwam toevallig op deze site en alles kwam weer terug. Volgens mij kregen wij toen nog geen echo, dus pas na bloedverlies kwamen we erachter dat het niet goed zat. Ik was toen 20 weken zwanger. Ik voelde me heel goed, was alleen misselijk en dat heb ik met mijn drie normale zwangerschappen niet gehad. Ik moest 1 x per drie maanden urine inleveren en dan kreeg ik te horen of het positief was of negatief. En het eerste jaar niet zwanger worden. Er werd je voor de rest niets verteld. Na het bijkomen uit de narcose hoorde ik dat ze het over witte druifjes hadden, ik vroeg het aan de huisarts en hij heeft me wijzer gemaakt. Ik lees dat er wel het een en ander veranderd is.

Willeke, 24-10-2013 12:40 #16
Ook ik heb een mola zwangerschap gehad in 2000. Ik was 8 weken en 5 dagen zwanger, toen ik een hevige bloeding kreeg en er kwamen ook heel veel bloedstolsels los, maar was totaal niet misselijk, alleen vond ik wel dat mijn buik ontzettend snel groeide, want toen wij wisten dat ik zwanger was vond ik dat je het al duidelijk aan mijn buik kon zien, omdat ik al een zoon van 2 jaar had dacht ik dat komt vast doordat ik al een eerdere zwangerschap heb gehad en dat je het daarom zo snel al kunt zien, maar achter af kwam het dus door die mola die vulde mijn buik door zijn uiwoekering. dus toen het mis ging dacht gelijk aan een miskraam en belde de gynaecoloog, die zij wacht nog maar even af als het zo blijft of erger word bel mij dan 's avonds terug, en dat heb ik gedaan. de volgende dag kon ik naar het ziekenhuis, daar werd een echo gedaan en er was nog zo veel te zien op de echo dat wij er niets meer van snapten, want ik had verwacht dat ik al wel schoon van binnen was door dat ik al zo veel bloed en stolsels had verloren, de gynaecoloog snapte het ook niet en moest in overleg gaan wat hier aan de hand was, moest ook gelijk bloedprikken en daar aan konden ze zien dat het met mola te maken had, omdat mijn hormonen veel te hoog waren die zaten op 100.000. daarna kregen wij te horen dat wat wij op de echo hadden gezien dus een soort van mola blaasjes zijn, de placenta was helemaal uit gewoekerd en veranderd in mola, dus werd er gelijk long foto's gemaakt om zeker te zijn dat er geen mola blaasjes waren afgebrokkeld en in mijn longen waren gekomen, de longen waren gelukkig schoon, 2 dagen later kreeg ik een curettage, er werd mij verteld dat deze op de kweek werd gezet en wij enkele weken moesten afwachten of het gedeeltelijk of helemaal zou veranderen in mola, in het ergste geval zou ik dan ook nog een chemokuur kunnen krijgen, dit was vlak voor de kerstdagen, dus geen fijne dagen, omdat je in spanning zit of je wel of geen chemokuur nodig hebt, na een aantal weken kwam het verlossende telefoontje dat het gedeeltelijk was veranderd in mola dus geen chemokuur gelukkig een pak van mijn hard. Moest wel een half jaar lang naar het ziekenhuis om te prikken, en dan weer bellen voor de uitslag, naar mate de hormonen lager werden hoefde ik niet meer elke week heen, tot mijn hormonen op 2 zaten toen was het goed, en daarna kregen wij nog een gesprek over opnieuw zwanger worden dit mocht bij ons het eerste half jaar niet en daarna was het geen probleem, maar de kans dat het weer ging opwoekeren bij een volgende zwangerschap die was wel aanwezig maar die kans was minimaal, maar dat was ook bij een mola zwangerschap, en die heb ik toch ook gekregen, dus voor ons was het gelijk klaar, wij hebben een gezonde zoon en ik heb dit keer heel veel geluk gehad, en er is zelfs een kans dat je er aan kan overlijden, dat was ons het risico niet waard, natuurlijk hebben wij later nog wel in twijfel gestaan, maar toch kwamen wij er weer op terug dat het risico ons dit niet waard was, ons gezin is zo compleet, En wij zijn trots en gelukkig dat ons 1 gezond kind is geschonken, die inmiddels al weer 15 jaar is. Maar een mola zwangerschap vergeet je dus nooit meer, het lijkt nog altijd als gisteren, het komt toch altijd weer ter sprake en de mensen om me heen kennen een mola zwangerschap nu nog niet er is zo weinig over bekend. Maar ik vind het wel fijn om met lotgenoten dit te delen. Ik wens iedereen heel veel sterkte die dit heeft mee gemaakt, je bent echt niet de enige, ondanks dat het zo zeldzaam is.

Ianthe, 24-09-2013 15:57 #15
Tweeling mola zwangerschap. Eindelijk zwanger, het heeft een tijd geduurd maar we zijn zwanger. Bij 6 weken kreeg ik mijn eerste heftige bloeding, nee he een miskraam! Ik liep al onder controle in het ziekenhuis om zwanger te worden, en dus kon ik meteen te recht voor me eerste echo. Gelukkig geen miskraam, maar een kloppend hartje te zien. Maar waarom heb ik dan bloedingen? U heeft bloedvaatjes en die springen en dat kan normaal zijn, meerdere mensen hebben dit. Oke, gelukkig niks ernstig. Bloedingen bleven aanhouden, en wekelijkse controles hield ik aan. Iedere week mocht ik even naar ons kindje kijken en luisteren, dit stelde mij weer even gerust en kon ik er weer een paar dagen tegen. Want onzekerheid stond bovenaan, bloedingen die normaal zijn? ik weet het niet hoor. Bij 16 weken begon ik te spugen en de bloedingen werden steeds erger. Met spoed weer naar het ziekenhuis, en verteld dat ik moest spugen en dat dit zeker niet klopt. Ik ben door verwezen naar een groter ziekenhuis, en daar bleek al snel dat ik een mola zwangerschap had, maar hoe kan dit nou? er zit een heel goed groeiend kindje naast (een tweeling mola zwangerschap). Elke week meerdere controles ook voornamelijk om mij in de gaten te houden. Het ging met mij met de dag slechter, ik at haast niks meer, en binnen 3 weken at en dronk ik niks meer (minder dan een glas water per dag) maar spugen als de beste. Er wordt wel eens gezegd, je kan een mola zwangerschap voldragen, geloof mij! doe dit niet, als je er geen vertrouwen in heb. Wij bleven het aankijken omdat ons kindje het nog steeds goed deed. Maar intussen waren op de hoogte wat mola allemaal kan veroorzaken, (zo ook kanker). 20 weken zwanger, 12 kilo afgevallen. Dit kan niet goed zijn. Mijn hormoon was 1 miljoen, dit mag en kan gewoon niet. Hier mag je niet mee doorlopen, wat er ook gezegd wordt! we hebben besloten om de zwangerschap stop te zetten, en voor mijn leven te kiezen. Ik was in levensgevaar. Mijn kindje deed het nog steeds goed, ik ben werkelijk in een hel beland. Ik wist dat ik als ik ging bevallen (zwangerschap stop zetten) dat mijn kindje dit niet zou overleven. Al met al ben ik met bijna 21 weken bevallen van een mooie zoon, die ik nooit echt heb leren kennen! De mola die er naast zat, was schikbarend de artsen wisten niet wat ze zagen, het was bijna '900' gram. Ons kindje was 280gram. Uiteindelijk, kan er nu gezegd worden, het was geen keus! Of hij, of wij beide! dit is echt een vreselijke ervaring, en we zijn weer terug bij af, alleen nu met de wetenschap dat we al een kindje hebben moeten begraven. Iedereen, wees alert! loop niet te lang door! Ik ben op 26 juli 2013 bevallen, toen was mijn hormoon 1 miljoen. nu bijna 9 weken verder zit ik wat onder de 1900. Nu moeten we kijken of ik chemo nodig heb. Dit alles heeft nog een flinke staart!
Sterkte iedereen.

Daisy, 12-09-2013 11:50 #14
Ook ik heb 8 weken geleden te horen gekregen dat ik een volledige mola had.
Ik was 8 weken zwanger toen we op onze huwelijksverjaardag de eerste echo (pretecho) zouden laten doen. We keken er zo naar uit, eindelijk ons tweede kindje te zien.
Jammer genoeg werd ik die ochtend wakker met helse buikpijn en bloedverlies.
Ik kon dezelfde dag nog bij de gyn terecht. Hij constateerde enkel een miskraam.
een week later werd ik zieker en misselijker en kon ik nog amper vooruit komen. Opnieuw bloed laten trekken waaruit bleek dat mijn HCG verder gestegen was naar 170 000.
Die dag bij een andere gyn geweest die onmiddellijk zei dat we een mola hadden.
Woensdag avond zei die gyn dat het zo snel mogelijk moest verwijderd worden.
Echter belde ze mij donderdagochtend dat ik pas dinsdag mocht komen voor de curettage.
Uiteindelijk ben ik die vrijdag nog via spoed opgenomen met een ernstige bloeding.
En ben ik die nacht gecurretteerd. Mijn HCG daald gelukkig goed. De dag van de curettage was mijn HCG 325 000. een week later 3750 nog een week later 370 nog een week later 73, nog een week later 21.4, nog een week later 8.8, nog eentje later 4 en vorige week nog 2.
Morgen nieuwe controle.
Hopelijk is het dan eindelijk 0.
Intussen tijd is er ook felle bloedarmoede opgetreden. waardoor ik via infuus ijzer bijkrijg. Op zich niet erg, maar het weegt heel erg door.
Ik vraag me nu af hoe het verder zal gaan.
niemand kan me zeggen hoe groot de kans op een tweede mola is.
Ik krijg van elke gyn een andere uitleg ivm wachten.
De ene zegt, dat je onmiddellijk mag beginnen als het 0 is. de ander zegt een half jaar te wachten.
Nog een andere zegt dan weer minstens een jaar te wachten.
Zo jammer dat hier zo weinig over gekend is en iedereen je andere informatie geeft.

Ik wens iedereen die hetzelfde moet doorstaan heel veel sterkte toe.

Ben zo blij dat we reeds een kindje hebben en trek me enorm aan hem op.

Groetjes

Sareen, 01-08-2013 07:10 #13
Hallo ik heb gisteren te horen gekregen dst ik molazwangerschap heb. Ik vroeg een paar keer wat het in hield en kreeg geen gehoor hoe en wat moest er alleen vanuit gaan dat het misse boel was. Ook moest ik bloed prikken krijg vandaag de uitdlag erover hoe hoog de hcg waardes zijn. Ik vind bet heel erg en kan het nog steeds niet geloven hoop ook nog steeds dat ze het fout hebben gezien en dat de echo maandag gewoon weer goed is. Ik ben nu 6 weken. Get is afwachten. In spanning en stress

Gert Weijman, 07-11-2012 14:04 #12
Bij het artikel staat ook een foto. Ik vraag me af, of deze wel goed is. In de foto is duidelijk een ongeboren kind te zien (hoofd, armpje, rug, benen). Mijn inziens is dat niet het geval bij een mola-zwangerschap.

Vriendelijke groeten,
Gert Weijman

Janneke, 06-09-2012 12:16 #11
Beste mensen,

Twee weken geleden heb ik gehoord dat ik een partiele mola zwangerschap had. Ik was toen 12 weken zwanger. Twee dagen later ben ik gecuretteerd. Een week later bleek mijn HCG gedaald te zijn van 50.000 naar 1100. Dat is een flinke daling. Morgen moet ik weer bloed prikken en ik maak me zorgen om de uitslag. Deze week ben ik me met de dag misselijker gaan voelen en ik heb ook weer bloedverlies. Weet iemand hoe lang deze symptomen aan kunnen houden? Ik ben namelijk bang dat mij HCG weer aan het stijgen is.

Groetjes,
Janneke

Christel, 26-05-2011 06:40 #10
Ik heb ook een MOLA zwangerschap gehad. Mijn klachten waren dat ik niet kon slapen. Misselijk was ik niet zo. Dat werd naarmate de zwangerschap duurde steeds erger. Mijn waarden waren zo hoog dat ze het niet goed konden uitfilteren in de bloedafname. na de curretage heeft het nog zon 8 maanden geduurd voordat ik helemaal hersteld was. Het was vreselijk.

Lisette, 08-10-2010 17:06 #9
Ook ik kan me aansluiten bij een Mola zwangerschap. 3 weken geleden heb ik heftig bloedverlies gehad lees 4 uur, door naar de SEH, bloed geprikt en er is een echo gemaakt, je denkt dat je een miskraam hebt (logisch) maar dat was niet zo?!?! Ons kindje leefde nog! Ik was die dag 7 weken en 5 dagen zwanger. 2 dagen daarna moest ik terug komen om te kijken of ons kindje nog zou leven, of dat het bloedverlies een beginnende miskraam zou zijn. Weer vol spanning naar de gyn en ja hoor het kindje leefde nog! Ik was toen precies 8 weken zwanger. En er werd tegen mij gezegd dat als als er met 8 weken zo'n goede hart aktiviteit zou zijn een miskraam uitgesloten zou zijn. Maar ik ging me zieker en zieker voelen, ik ben naar de HA geweest en die heeft s'maandags een echo gemaakt, kindje zat er nog maar zagen geen hartaktiviteit, ik was toen 9 weken zwanger. Die zelfde week naar de gyn om een inwendige echo te krijgen en daar kwam de klap… er was niks meer te zien… Alleen heel veel bloed… Ik vond het onbegrijpelijk er raar en ik wilde en kon het niet geloven ook omdat ik me nog zoooo zwanger voelde. 2 dagen daarna weer een echo gemaakt en ik zou dan geccuriteerd worden. Bij die echo ook alleen ellende te zien. Ik heb de curritage geweigerd en wilde het zelf doen. Dat was goed maar ze wilde me wel prikken op HCG. 6 dagen later had ik weer een afspraak staan, in de 6 dagen geen miskraam gehad… En toen kreeg ik de mededeling dat ik een Mola zwangerschap heb. Mijn HCG was/is 29.000. Maandag wordt ik gecurriteerd en maar afwachten hoe dit af gaat lopen. Maar er bestaat dus degelijk wel een Mola zwangerschap met een levend kindje.

Gerda, 03-05-2010 21:27 #8
Molo zwangerschap is mijn schoondochter pas overkomen het is een vreselijke zwangerschap geweest ook omdat het een tweeling was en het tweede kindje goed was

Evy, 24-08-2009 10:48 #7
Wij hebben nu een mola ( 24/8/2009) en zijn van 2 april 09 reeds bezig met chemo. De HCG waarde stond op 22000 en daalde goed, tot de laatste 6 weken toen schommelde ze tussen 3,5 en 6,2. Ondertussen zijn we aan kuur nr 10 bezig, een héél frustrerende situatie, want niemand kan vertellen hoelang het nog zal duren en waarom de kuur niet verzwaard wordt?, jammer genoeg hebben we nog geen kinderen om ons aan op te trekken. Daarna moeten we volgens de dokters 2 jaar wachten met een zwangerschap en ondertussen gecontroleerd worden. Zouden er in Nederland andere richtlijnen zijn dan in België want in Nederland moet men blijkbaar slechts 1 jaar wachten.

Gea, 25-03-2009 16:59 #6
Hoi, volgens mij staat in het artikel dat een mola-zwangerschap zonder vrucht is. In mijn geval in 1997, heb ik een mola-zwangerschap gehad, met een levend vruchtje van 16 weken oud… en ook de druiventrosmoederkoek erbij. Helaas heb ik nooit geen bloedverlies gehad, vandaar dat ik mijn 1e echo met 16 weken kreeg de 1e, ookal klaagde ik over moe misselijk en was 7 kilo afgevallen. Dus bloedverlies is wel belangrijk omdat dat iets aangeefd dat iets mis is. Heb nooit chemo gehad gelukkig, mijn waarden zakten snel na de bevalling kindje is wel overleden natuurlijk. Maar ik heb nu 2 zonen van 9 en 7 en prijs me gelukkig.

Silvia, 25-01-2009 18:28 #5
In 2006 heb ik een MOLA gehad ik vond het heel erg schrikken! als het 1 op de 25.000 overkomt en ik had het dus dan schrik je behoorlijk! ik was 8 weken zwanger dat t ontdekt is en direkt gecurriteerd, vervolgens geprikt voor het HCG en daarna toen de waardes goed waren nog een half jaar nacontrole. ik ben wel erg goed onderzocht en goede nacontrole vond ik heel belangrijk Ik heb zelf 3 kinderen en met deze zwangerschap voelde ik mij vreemd, heel erg moe, ziek enz. achteraf voelde ik mij niet zwanger zoals t hoorde meer ziek, De chromosomen die je maakt bij een MOLA is net tekort voor een tweeling en net teveel voor een eenling zo is t mij verteld). toen ik in augustus 2008 beviel van mijn prachtige zoon hebben ze de placenta naar Nijmegen (want daar doen ze onderzoek naar de MOLA) verstuurd nog voor na onderzoek

Ik was bang voor prikken maar na dit verhaal ben ik er wel aan gewend!

Carolien, 16-12-2008 14:12 #4
Ik heb afgelopen vrijdag (12-12) gehoord dat ik een mola zwangerschap heb (gehad). Na 9 weken kreeg ik licht bloedverlies en de verloskundige had voor de zekerheid een echo geregeld en daar bleek dat het leeg was. Dat alleen was al een zware klap. Na twee weken ben ik gecurreteerd en ik dacht dat daarmee de kous af was. Maar afgelopen vrijdag werd ik gebeld door de gynaecoloog dat er toch verder onderzoek nodig was. Weer een klap. Wist niet eens dat ze nog een onderzoek zouden doen na de curretage. Er is zo weinig over bekend dat de gynaecoloog ook niet veel kan vertellen.

Ik vind het erg dat ik de komende tijd in onzekerheid moet leven. Ik moet weer anticonceptie gebruiken, wat ik niet wil. Ik moet bloedprikken, en ik ben een beetje bang van prikjes en ik heb een hekel aan wachten en afhankelijk zijn van uitslagen en wat de dokter zegt.

Door de onbekendheid merk ik dat mensen ook niet weten hoe ze moeten reageren. En zeggen dingen als "joh, wat maakt een jaartje uitstel nou uit?" en "je kan toch nog gewoon zwanger worden?" Die reacties vind ik moeilijk. Ik heb de neiging om te denken dat ik me aanstel. Aan de andere kant denk ik dat die mensen ook niet beter weten. Ik heb het ook aan mijn werkgever al verteld, omdat ik tijdens werktijd te uitslag via de gynaecoloog te horen krijg (ik werk in een winkel, dus wij mogen niet zomaar belafspraken hebben tijdens werktijd, uiteraard). Mijn bazin was gelukkig heel begripvol.
Het kost me moeilte om mijn planning helemaal aan te passen. En ik durf er eigenlijkng niet aan dat ik volgend jaar rond deze tijd waarschijnlijk pas weer groen licht krijg. Zucht…

Esther, 09-12-2008 12:45 #3
Mij is het ook overkomen, een mola zwangerschap, in 2000. Ik had net als Anne-Marie bloedverlies met 8 weken en na telefonisch overleg met de verloskundige mocht ik met 11 weken komen. Daar, aan de echo, bleek het foute boel te zijn… moest de volgende dag direct naar het ziekenhuis en daar viel de diagnose: mola zwangerschap! En dan gaat het zo snel… bloed prikken, afspraak maken voor curretage en met de mededeling: dat als ik bloedverlies zou krijgen direct naar het ziekenhuis moest komen voor een bloedtransfusie! In de auto huiswaarts kijk je elkaar aan en denkt… HELP… waar zijn we in beland? (mede ook omdat de gyneacoloog niet veel informatie kon geven). Na de curretage moest ik wekelijks bloed prikken, een longfoto laten maken… na 5 maanden was het hcg uit mijn lichaam en moest ik nog 6 maanden maandelijks terug om bloed te prikken… en toen… jaaaa… groen licht, ik mocht weer zwanger worden.

En toen vond ik het eng… stel dat het nog eens gebeurd… kan ik dat aan? Ik vond het zo erg dat er iets in mijn lichaam zat en dat ik niets kon doen… alleen maar afwachten of het zou afnemen en verdwijnen… vreselijk om zo machteloos aan de "zijlijn" te staan… en mij over te geven aan een lichaam die het had laten afweten! Maar ik ben weer zwanger geraakt… zelfs 2x en ik ben nu dé trotse moeder van een zoon en een dochter.

Lisette, 09-11-2007 10:26 #2
Ik vind het heel goed dat iemand de moeite neemt over dit onderwerp een artikel te schrijven, maar het is een vrij persoonlijk verhaal. Het had best een stuk neutraler gekunt.

Anne-Marie, 27-10-2007 23:49 #1
Mij is het vorig jaar over komen, een Mola zwangerschap en inderdaad er is niet veel over bekend. Daarom ook mijn reactie! Ik kreeg met 8 weken zwangerschap bloedverlies. Ik wist dat het niet goed was en ging voor de zekerheid en om te weten wat te doen naar de verloskundige praktijk. Echter konden ze me hier geen zekerheid of duidelijkheid geven! Ze zagen op de echo wel dat het niet goed zat maar zagen ook een pulserend iets. Met gemengde gevoelens en een sprankje hoop naar huis. Ik voelde me zo zwanger misschien toch…? Na 2 weken onzekerheid ben ik doorverwezen naar het ziekenhuis, de gynaecoloog zei meteen dat het mis was en dat ik binnen 3 dagen terug moest voor een cuuretage. Beng dat was een mega klap! Maar goed je doet wat ze zeggen en ik kan je vertellen dat het heeel tegenstrijdig was, ik voelde me nog zo zwanger! Pas na een maand na de ingreep lreeg ik een telefoontje van de gynaecoloog dat de uitslagen niet goed waren. Uitslagen? Ik wist niet eens dat er nog een onderzoek zou plaats vinden! Niet goed? Wat mankeer ik dan? Hij vertelde me alleen dat mijn hcg te hoog was en dat ik een jaar niet zwanger mocht raken en dat ik me niet ongerust moest maken en hij het me zou uitleggen bij het bezoek! BENG weer een mega klap! Ik ben toen s'avonds gaan googlen en kwam al snel uit op het begrip Mola. En ja dat klopte dus ook. Ik ben nu bijna een jaar verder nog 1 maand prikken en dan zijn we weer prikvrij en krijg ik de controle over mijn lijf en leven weer terug! Dat heeft mij nog het meeste verdriet gedaan, geen controle over je eigen leven. Je MOET aan de pil, je MOET bloedprikken en je MOET wachten. Vreselijk! Gelukkig put ik veel kracht en energie uit mijn lieve vrolijke eigenwijze dochter van 2 jaar! Ja voor haar wil en zal ik een leuke gezellige vrolijke moeder zijn! Heel veel sterkte en probeer de moed er in te houden!

Infoteur: Angie73
Gepubliceerd: 15-06-2007
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Zwangerschap
Reacties: 17
Medische informatie…
Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Schrijf mee!