Likdoorn, wat doe je er aan?

Een likdoorn, die in wetenschappelijke taal clavus heet en ook weleens eksteroog genoemd wordt is ontzettend vervelend. Maar wat is het, wat doe je er aan als je er een hebt en hoe voorkom je dat het terugkomt?

Wat is een likdoorn of eksteroog?

Een likdoorn of eksteroog is een erg pijnlijke plek van naar binnen groeiend eelt die je kan waarnemen doordat het zorgt voor een verdikking van je huid. Een likdoorn ontstaat op een plaats regelmatig druk of wrijving ontstaat op de huid wordt. Door die druk of wrijving vormt zich eelt, de plek waar de likdoorn in ontstaat. Likdoorns krijg je meestal op je voetzool, op de bovenkant of zijkant van de teen (zoals op de foto), op de teentop, of aan de binnenkant van je hand (de handpalm).

Midden in de likdoorn hopen dode huidresten zich op. Dit kun je zien doordat het meestal in het midden wat donker is. Het is altijd erg pijnlijk, en geeft je het gevoel of er op de plaats van de likdoorn een spijker in de huid zit. In tegenstelling tot wratten, die soms pijnlijk kunnen zijn door druk langs de zijkanten, komt de pijn bij een likdoorn uitsluitend vanaf de plek zelf.

De behandeling van een likdoorn

De meest voorkomende methode om een Likdoorn te behandelenis het losweken van de hoornlaag met salicylzuur (dit kan door middel van oplossing in collodion of verwerkt in iets als vaseline). Je hoeft niet zelf als scheikundige aan de slag. Tegenwoordig kun je bij elke drogist speciale likdoornpleisters kopen. Ze zien er van buiten uit als een gewone pleister, maar in het midden van het gaasje zit een gaatje, waarin het salicylzuur zit. Plak dit precies over de likdoorn en vervang de pleister dagelijks. Na een paar dagen zal deze in de meeste gevallen zijn losgeweekt. Je mag het niet langer dan twee weken achter elkaar gebruiken. Pas ook op als je overgevoelig bent voor een van de op de verpakking vermelde middelen. Na het verwijderen van de pleister zul je zien dat de huid wat wittig of soms gelig is. Schrik hier niet van, dit hoort! In de homeopathie vind je vaak terug dat muurpeper gebruikt wordt om likdoorns weker te maken.

Uiteraard kun je je ook wenden tot een pedicure, die kan de likdoorn wegsnijden. Een pedicure doet dit dagelijks, dus maak je geen zorgen. Vaak komt de likdoorn echter weer terug en zul je nog een vervolgbehandeling moeten ondergaan. Hou er wel rekening mee dat je verzekering een behandeling bij de pedicure zo goed als zeker niet vergoedt.

Als je er eenmaal vanaf bent zul je natuurlijk naar de oorzaak moeten kijken. In de meeste gevallen zal dit zijn te nauwe schoenen, of juist een waar je veel in schuift waardoor er een zekere wrijving ontstaat. In het geval van likdoorns op de hand kan het liggen aan het gebruik van bepaalde instrumenten of bij mensen die een beroep uitoefenen waarin ze veel met hun handen bezig zijn.

Andere soorten likdoorns

Naast de gewone en de weke likdoorn zijn er ook nog andere soorten die ook een andere behandelingen vereisen. Zo is er de vasculaire likdoorn. Dit is zeer pijnlijke soort omdat er hier bloedvaatjes als het ware mee zijn gegroeid. Het is erg lastig om ze weg te snijden en vaak wordt bij de behandeling gebruik gemaakt van een chemische pakking.

Dan zijn er ook nog neurovasculaire likdoorns. Hiervoor geldt hetzelfde als voor de vasculaire likdoorn, alleen zijn er hier ook nog zenuwuiteinden meegegroeid. Deze variant van de likdoorn is nog veel gevoeliger en komt meestal voor op de teentoppen bij mensen die toch al een gevoelige huid hebben. Tot slotte is er nog de zaadlikdoorn. Deze ontstaat zonder dat er druk of wrijving bij komt kijken en heeft iets weg van een klein graankorreltje. Hierbij zal je geen pijn ervaren.