Narcisme kenmerken

F., 03-01-2012 21:36
Mijn dochter heeft een baby en als ik je verhaal lees word ik nog beroerder. Mijn dochter heeft dezelfde kenmerken als mn ex. Alles moet voor haar gedaan worden. Zelf heeft ze niets voor een ander over. Zij moet een voorkeursbehandeling etc alles wat je lees over narcisme. Er is geen diagnose gesteld, omdat ze niet bij een psychiater komt. Ze mankeert niets, maar anders in haar buurt zijn geestelijk gestoord volgens haar. Het zijn er heel veel die in haar omgeving gestoord zijn. Teveel. Maar omdat jij het hebt meegemaakt zou jij mij misschien een idee kunnen geven voor mijn kleinkind wat ik sinds ze 8 maanden is niet meer heb gezien. omdat ik nadat ik de benen omder mnlijf rende voor mndochter 1 keer nee zei. Als je niet doet wat ik zeg krijg je je kleindochter niet meer te zien zei ze. Toen wist ik dat ik moest stoppen, omdat ik na mn ex 26 jaar waarbij ik er bijna aan onderdoor ben gegaan moest stoppen. Kleindochter heeft niets meer aan een oma die er niet meer is. Dus leef ik door met verdriet om mn kleinkind.

Ik maak me zorgen om haar dat is wat ik zo moeilijk vind. Ze zit niet in een normaal gezin. Wat kan ik doen voor haar? Ik heb de wijkverpleging gebeld met de vraag let u alstublieft op. Maar tegelijkertijd gezegd dat mijn dochter buiten het huis toneelspeelt en zich perfekt voordoet. Jeugdzorg kan ook niets weet ik, want geesteliijke mishandeling is niet te bewijzen en zeker niet bij nog een kindje van 13 maanden. Ik weet niet wat ik voor mijn kleinkind moet doen. Soms denk ik misschien is het erfelijk en heeft zij het ook. Dat betekent dat ze geen gevoelens heeft dus ook niet zoveel pijn. Maar misschien is dit geen terechte gedachte. Ik weet het gewoon niet. Wat kan ik doen?

Ik ben bang dat mijn dochter haar kindje heeft om haar te behagen en als het huilt dan is ze ook lastig voor haar. Ze kan niet troosten en dat zegt ze ijskoud van anderen, terwijl ze het zelf niet kan. Ik weet me af en toe geen raad. Ze is keihard.

Gerda, 08-12-2011 03:44
Ben 51 jr en heb ondekt dat mijn moeder hier aan lijdt,altijd van baby afaan me afkammen,was verwend en lastig.heb nooit een troostend arm van haar gevoeld ook nooit een moeder dochter gesprek.heb altijd van haar gehoord dat ik niet normaal was.ik was 37 en zwanger,jij laat dat ff wegmaken en direct je laten steriliseren was haar comando.altijd zit ze te zeiken over de buren,haar ziektes en als ik ziek ben is het niks.een negatieve vrouw die vroeger naar eigen zeggen een knappe vrouw was,ja financieel heeft ze me misbruikt en huilen zowat op comando kan ze.advocaten en dergelijke heeft ze met gemak om de tuin geleid tot politie aan toe.toch heb ik nu medelijden met haar want haar leven moet een kwelling zijn met deze stoornis.ach,als ik mijn haar niet van haar mag kleuren dan doe ik het niet.nu loopt ze naar de 80 en hou in mijn hart van haar want ze beseft niet dat ze aan deze stoornis lijd en dat ze geen vrienden heeft,tja.ik heb het 12 jaar geleden ontdekt dat ze dit had.god zij dank dacht ik,ik ben niet gek maar mijn familie is niet normaal.

Vic Tim, 25-11-2011 10:55
@Nora, ik begrijp je helemaal. Je verwacht 15 jaar dat het ooit goed zal komen en uiteindelijk komt de slag dat het een verwachting is die nooit zal uitkomen, integendeel het wordt erger en erger tot je niet meer kunt en de draad doorsnijdt. Het ergste is dan dat de omgeving (John, Anne, je kinderen) het niet begrijpen, omdat ze het niet "zien" of omdat ze er geen last van hebben, meestal hebben ze zelf een gebrek aan inlevings- of voorstellingsvermogen. Denk dat je in een verwerkingsproces zit, dat heeft tijd nodig, maar het zal goed komen, zelfs beter dan ervoor!

John, 08-11-2011 00:02
Ook ik vind dit verhaal erg zwart-wit en na het lezen van de eerste alinea begon het me zelfs te irriteren. Met alle respect voor hetgeen je mee hebt gemaakt, maar iemand met een narcistische persoonlijkheid hoeft niet zo neergezet te worden. De partner van de narcist wordt hier neergezet als 'slachtoffer', hetgeen ik in sommige situaties goed kan begrijpen. Echter, ik lees niks over 'waarom' mensen met een narcistische persoonlijkheid zulk gedrag vertonen, waarom kan er zelden een relatie volgehouden worden en waarom ontbreekt dat inlevingsvermogen? Nee, de narcist wordt hier neergezet als een slecht mens, onbegrijpelijk. Reactie infoteur, 12-11-2011
@ John

Dank voor je reactie. Deze informatie is onderdeel van de special 'kwaadaardig narcisme'. Het is niet de bedoeling om alle narcisten hier te verketteren of te veroordelen, het is slechts geschreven om te informeren.

De bedoeling van deze site is om zaken duidelijk te maken, de nuance is daarom vaak weggelaten en daarom lijkt het zwart/wit.

Over 'het waarom' kun je wel degelijk ook in deze special lezen o.a. het artikel : Hoe ontstaat narcisme?

Iedereen kan na het lezen van de vele reacties van 'ervaringsdeskundigen' echter zelf een oordeel geven of je narcisme 'slecht' kunt noemen of niet. Lees deze verhalen eens en verdiep je in het onderwerp psychopathie. Misschien is het dan iets begrijpelijker voor je.

Anne, 07-11-2011 00:44
Ik weet niet wie dit artikel met zoveel moeite geschreven heeft? Maar het ``ik moet ook mijn ei kwijt`` spat er vanaf! Dat is oke natuurlijk, maar schrijf het dan niet zo neer alsof je het over een waarheid hebt. Hetgeen jij hebt meegemaakt met die `narsist` is jouw waarheid. Het feit dat jij het nodig hebt om je te profileren op deze manier (nl van die ander een ziektebeeld, in schema maken, a publiek) zegt ook een hoop over jou... Waarom heb jij dit nodig om te doen?

Nora, 05-11-2011 08:49
Na te lezen op deze site vrees ik dat ik 15 jaar geleefd heb met een narcist met een alcoholprobleem. Ik ben een weduwe met vijf kinderen. De eerste 4 van mijn eerste man, de laatste (14) van mijn laatste relatie. Vanaf het begin is hij mij gaan manipuleren. Wou hij een BMW, het geld lag er, wou hij een boot, het geld lag er. Voornamelijk mijn geld. Hij was de sympathieke gast die het kon opbrengen om met een weduwe met 4 kids een relatie te beginnen. Kijk hoe tof hij wel was. Hij zorgde ervoor dat er altijd 1 van mijn kids het slachtoffer was, de slechte. Na iedere zatte ruzie, soms met geweld, liet hij me voelen wat een geweldige toekomst we hadden, die ik niet mocht opblazen door een "kleine" ruzie. Iedere keer voelde ik me de slechte.
Hij had ook enkel sex als hij er zin in had. Dan kreeg ik 's avonds de boodschap: "kom je ij morgen wakker maken?" Dan wist ik, ik moet weer even de hoer spelen. Vlug, vlug resultaat voor hem, ik was niet belangrijk. Het heeft me een heel naar gevoel gegeven ivm sex.
Ik was voor hem de hoer, de kuisvrouw en de vertrouwenspersoon. Gesprekken gingen enkel over hem. Wat hij die dag had gedaan, hoe geweldig hij wxel was. Toekomstdromen, dat waren zijn dromen.
In 2009 wou hij een nieuwe boot. Ik verkocht 2 huizen voor die boot. Ik betaal hiervoor 1300 euro schulden af. Hij is schuldenvrij. Op 3 april, na de zoveelste zatte ruzie zei mijn jongste zoon, zijn zoon, "sevens klop ik op papa". Papa vertrok toen, stomdronken met de auto. Toen heb ik beslist dat het moest stoppen. Hij woont nu sinds 3 arpil gratis aan boord. Hij laat aan iedereen zien wat voor een geweldige vader hij is, geef een feest, all-inn, voor de verjaardag van de zoon voor 14 man. Hij kan echter niet de 700 € terugbetalen die ik hem heb geleend. Ik zit in zware geldproblemen, hij niet. Nu zit het dossier bij de advokaten. Ga ik nog iets van mijn geld recuperen? Onze zoon moet twee weekenden achteréén naar zijn vader. Nu gaat het nog, papa koopt hem met restaurants, een nieuwe gitaar, een Xbox,...
Maar ik vrees dat papa altijd een slachtoffer moet hebben. Ik vrees voor mijn zoon.
Het ergste is, voor het lezen de reacties, dacht ik dat hij het niet bewust deed, het manipuleren, nu weet ik wel beter. Ik moet nu leren leven met het gevoel dat ik 15 jaar van mijn leven en het leven van mijn kinderen heb opgeofferd voor ...?
De mensen uit mijn omgeving, incl 2 van mijn eerste kids, zien niet in wat voor een man hij is. Het is toch een toffe! Je hebt er toch prachtige jaren mee beleefd!!! Het is om zot te worden. Ik heb me voorgenomen om te blijven vechten voor mijn rechten. Contact wil ik enkel nog via mail, dan heb ik bewijzen. Ik zal zijn leugens zeker niet meer geloven!

Marcel, 31-10-2011 14:59
Als sympathieke vrijgezel ben ik aantrekkelijk voor vrouwen echter is er ook een nadelige kant! ben een borderliner en daarna een narcistische vrouw tegen het lijf gelopen. De gedragskenmerken overlappen elkaar en het is ernstig te noemen als je er zelf mee te maken krijgt. Je begrijpt andere mensen daardoor beter. Het waren korte heftige verhoudingen van 3 tot 5 maanden. Leugens, ontkenningen, manipulaties diverse verslavingen en heftige ruzie's over de onderwerpen. Een goede vriend van mij heeft de narcist nu in haar ban. Hij wordt zelfs tegen mij opgezet. Kan je vertellen het heeft enorme impact op het feit dat je op diverse manieren wordt gekwetst en ze gaan ver, verder dan jij zelf ooit hebt kunnen denken in negatieve zin. Bizar gewoon. Je gaat zelf op den duur alleen maar negatief meepraten stoken en roddelen. Vrienden en familie kregen het door en hebben mij het normale relatieve denkwereldje weer naar voren laten komen. Tot op de dag van vandaag vallen ze me lastig indirekt. Mijn directe oprechte houding heeft mij zo zelfverzekerd gemaakt dat je imuum voor ze wordt. Laat je niet van de wijs brengen dat is heel belangrijk en laat van je horen dan worden ze bang en kan je jezelf van ze bevrijden. Denk aan jezelf dat doet een narcist ook!

Rita, 30-10-2011 14:44
Ik heb vandaag ontdekt dat ik al jaren met een persoon samengeleefd heb die al die trekken heeft. Hij is woensdag vertrokken, na 40 j huwelijk. Ik heb alles steeds door de vingers gezien. Hij heeft mij al die jaren proberen te manipuleren. Hij heeft mij vernederd en gekrenkt. Hij heeft vanalles geprobeerd om mij te doen inzien dat ik slecht was, terwijl ik altijd voor hem klaar stond. Ik heb hem geholpen om hem van zijn drankverslaving af te helpen. Nooit was hij eens dankbaar. Ik heb dat gedurende al die jaren geslikt en verdragen. Hij heeft mij bedrogen en belogen. Maar ik begrijp eigenlijk niet goed dat ik dat nooit heb ingezien. Als er iets fout liep was het mijn schuld. Hij heeft ook alles achter mijn rug om geregeld, ik wist helemaal van niks. Hij heeft mij zelfs eens bijna in de phsyhiatrie laten opnemen terwijl er met mij niks aan de hand was volgens de dokters. Ik heb onze kinderen eigenlijk alleen opgevoed, hij was nooit aanwezig( terwijl hij eigenlijk wel in huis was) Iedereen was in zijn ogen altijd slecht. Hoe dat ik dat al die jaren heb kunnen volhouden weet ik nu nog altijd niet. Nu momenteel zit ik hier alleen in ons huis en hij zit bij een andere vrouw die hij al jaren kent. Ik voel mij echt vernederd. Nu wil hij ook ons huis verkopen, waar ik al mijn energie ingestoken heb, hij heeft er niks in gedaan , al het werk kwam op mijn nek terecht. Gelukkig heb ik de steun van mijn kinderen en familie en een paar goede buren. Ik hoop nu dat er goed uitkom want nu heb ik enkel mijn invaliditeit Als ik die brief hieronder lees komt bijna alles overeen met mijn situatie. Ik heb nu voor mezelf uitgemaakt dat ik er een streep wil onder trekken en dat ik verder wil met mijn leven en mijn kinderen en kleinkinderen. EEN NIEUWE HORIZON TEGEMOET! Voor iedereen die dit moet meemaken heeeeeeeel veeeeeeeel sterkte.

Geertje, 25-10-2011 23:58
Al jaren gaat mijn huwelijk niet goed en ik ben overal de oorzaak van. Mijn dochter had het ook door en zei: hoelang denk je dit nog vol te houden? Heel langzaam aan ben ik in gaan zien dat niet ik maar hij de oorzaak van alle ellende is. Nooit is het goed wat ik doe. Alles wat ik of mijn dochter leuk vind, mogen we niet doen van hem. Daarbij komt dat hij veel drinkt. Hij kent periodes van 1 fles wijn per avond. In het weekend daarbij nog al het bier. Lang heb ik gedacht dat dat de oorzaak was van alle ellende, al het neerbuigende, afkrakende, beledigende, demotiverende...
Gelukkig denker er nog een paar met mijn mee, waarmee hij het contact zoveel mogelijk probeert te vermijden. Tijdens het alcohol gebruik in het weekend, herken ik Korsakov in zijn gedrag. Via via hoorde ik van narcisme en kwam op deze site.
Soms met tranen in de ogen las ik 'mijn' verhaal. Gelukkig, het ligt niet aan mij.
Ik heb een aantal weken geleden al actie ondernomen, omdat ik wist dat ik dit niet langer kan volhouden. Sta ingeschreven bij de woningstichting, heb een advocaat ingeschakeld en vertrek over ongeveer 4 weken naar een tijdelijke woning.
In de omgeving herkennen ze niets van wat ik zeg. Ik hoop dat de toekomst duidelijkheid gaat geven over zijn gedragingen. Stiekem hoop ik dat hij nog erger wordt en de rest van de familie de ogen opengaan, dat ze eens zien hoe mijn leven is geweest met hem.
Alles wat hij nu nog doet, zegt, of juist niet zegt, glijdt van mijn rug. Ik probeer me er niets meer van aan te trekken.
Bedankt voor deze site en alle reacties, die voor mij een grote steun zijn en mij bevestigen dat ik op de goede weg ben, door hem te verlaten. Gelukkig beseft mijn dochter ook dat ze met mij mee moet gaan.

Anneke, 08-10-2011 01:33
Ik blijf het moeilijk vinden om het stempel van narcist toe te passen. De mannen in mijn leven hebben heel veel geld en daar lees ik nooit iets over. Ik denk nl dat het hebben van veel geld mensen een bepaalde vorm van macht geeft. Ik ben daar allergisch voor maar toch zit ik er maar mee. Dus mijn vraag, heeft narcisme een link naar rijkdom?

Conny, 06-10-2011 10:27
Helemaal eens met schaapje, je wil niet weten waar ik overal voor uit gemaakt word. Behandeld wordt en vernederd wordt hoe ik het tolereer? 37 jaar lang,liefde. Mooi woordt maar wat een pijn kan dat doen,ik wil niet langer slachtoffer zijn en vlucht,nu het nog kan,groetjes duif

Iemand, 01-10-2011 13:34
Jullie beachrijven narcisten als vreselijke mensen. Maar volgens me pysiater heb ik narcisme en ik ben lang niet zoals jullie hier beschrijven. Het is heel makelijk om elke narcist vreselijk te noemen enzo. Reactie infoteur, 01-10-2011
Deze informatie is onderdeel van de special 'kwaadaardig narcisme'. Het is niet de bedoeling om alle narcisten hier te verketteren of te veroordelen, het is slechts geschreven om te informeren.

De bedoeling van deze site is om zaken duidelijk te maken, de nuance is daarom vaak weggelaten. Elke stoornis bestaat in vele verschillende vormen, combinaties en gradaties, ook narcisme is bij de ene persoon meer destructief als bij de andere.

Iedereen kan na het lezen van de vele reacties van 'ervaringsdeskundigen' echter zelf een oordeel geven of je narcisme 'vreselijk' kunt noemen of niet.

Schaapje, 26-09-2011 13:23
Een narcist is iemand die je hart verovert met de bedoeling om je ziel te verbrijzelen. De naam slachtoffer kan beter vervangen worden door prooi.

Deceuninck Stephanie, 24-09-2011 21:54
Ik wou dat ik hem nooit had leren kennen, hij is de nagel aan mijn doodskist, ik ben opnieuw zwanger van ons 2de kindje, tis verschrikkelijk, al 3 jaar heeft hij mij in zijn macht, ik ga er kapot van, liefst van al zou ik er gewoon niet meer willen zijn, want ik graak nooit van deze jongen af, al 4 keer heb ik willen klacht neerleggen bij de politie voor deze jongen, 2 x voor slagen en verwondingen en 2 maal voor mentale mishandelingen en iedere keer, iedere godsnaamse keer draaid hij de politie rond zijn vinger, hij lacht mij uit, geeft me het gevoel alsof ik niets waard ben in deze wereld en geeft iedereen die ik ken een beeld van mij alsof ik een pschyiatrisch geval ben die gestoord is ... echt, ik kan het met momenten niet meer aan. ik ben er ziek en kapot van en ga naar een pscholoog. zo'n mensen moeten ze opsluiten !!!! :''''''((((

Hilde Tacke, 16-09-2011 18:41
Beste Indewar en anderen natuurlijk,
Indewar je vroeg of dit soort mensen zich bewust is van het leed dat ze veroorzaken.
Ik denk wel dat ze heel goed weten wat ze doen, ze kunnen tenslotte ook heel slim en handig verbergen wat ze eigenlijk doen. Dit soort mensen vindt het gewoon fijn om een ander pijn te doen. Ze hebben waarschijnlijk zelf wel pijn (gehad), dat kunnen ze niet verwerken en dan gaan ze een ander maar óók lekker pijn doen. Dat lijkt misschien ook wel zielig, maar trap daar niet in, want je kan zo iemand niet helpen, dat kan alleen een professionele helper misschien, maar het probleem is dat deze mensen meestal niet erkennen dat ze ziek zijn, daar zijn ze te trots voor.
Ze houden doodsimpel geen enkele rekening met de gevoelens van een ander.
Ze kunnen wel heel aardig en/of zielig doen, maar dat is alleen een masker om jou weer als prooi terug te winnen. Als zo iemand echt een stoornis heeft, raak je heel erg in de war van zo iemand, want alles gaat altijd heel anders dan je zou verwachten, er valt geen pijl op te trekken. Ook met kinderen houden ze geen enkele rekening, ze houden alleen maar van zichzelf. Ik kan maar één ding aanraden blijf heel ver weg bij zo iemand. Zoek hulp als dat niet lukt. Er wordt gelukkig steeds meer bekendheid gegeven aan dit soort stoornissen.
Hulpverleners herkennen het probleem denk ik steeds beter.
Als je bij zo iemand blijft is de kans groot, dat je toch uiteindelijk de goede relatie met je kinderen kwijtraakt en er zelf onderdoor gaat, want ze kunnen zo goed manipuleren en beinvloeden, en kinderen zijn heel ontvankelijk, dat het risico heel groot is dat je eigen kinderen tegen je worden opgezet.
Het klopt Indewar, ze worden er niet gelukkig van, maar ze weten gewoon geen andere manier. Hun leven is gewoon een gemeen spel geworden en dat kan jij ze beslist niet leren om los te laten.
Zorg maar dat je zelf weer een beetje gelukkig gaat worden en dat doe je door weg te blijven bij haar en haar zo spoedig mogelijk op nieuw te beginnen.
Alle mensen die naar haar wilden luisteren en mogelijk een verkeerd idee over jou hebben, zijn niet wijzer, daar moet je maar mee leven helaas, misschien komen ze nog eens tot inzicht, vooral als ze wel contact met haar houden.
Ik ben op deze manier mijn eigen kinderen voorlopig kwijtgeraakt.
Ze zijn nu volwassen en ik hoop dat ze nog een keer gaan begrijpen, wat er eigenlijk met ze is gebeurd. Ik houd heel van ze, maar ik heb ze losgelaten.
Het doet heel veel pijn en het is het gevolg van het feit dat ik veel te lang bij zo iemand ben gebleven. Ik probeer nu anderen te helpen, dat dat hun niet ook overkomt, dan heeft het in ieder geval nog ergens zin voor gehad.
Ik zag het niet, mijn moeder was net zo, dus ik dacht dat, in het begin toen er problemen ontstonden, het allemaal aan mij lag. Ik heb er heel lang over gedaan om te begrijpen wat er nu werkelijk allemaal was gebeurd.
Ik heb nu al een lange tijd een fijne relatie met een hele lieve man, wat dat betreft kan mijn geluk niet op, dat wens ik iedereen, want niemand verdient een relatie met een zieke pestkop (narcist).
Groet en sterkte, Hilde

Indewar, 15-09-2011 16:20
Beste Hilde,
Dank,dank,dank. Heel fijn om hierover te praten zowel ik dat ook met mensen doe die hier niet zoveel kennis over hebben, maar ik ga beetje bij beetje inzien hoe zulke mensen te werk gaan.
Vanmorgen weer een berichtje dat ik alle elende bij haar heb veroorzaakt en dat ze er alles aan gaat doen om mijn leven een hel te maken, heel beangstigend ook..
Ze heeft ook gedreigt dat ze aan iedereen gaat vertellen hoe slecht ik wel niet ben, terwijl ik een heel goed mens ben met normen en waarden. Alleen het idee dat zij mensen kan manipuleren om slecht over mij te denken.
Door het gedraai van haar waarheid ben ik ook anders tegen bekenden van mij aan gaan kijken omdat zij slecht over hun praatte en ik door haar gemanipuleerd ben (ongelooflijk eigenlijk dat ik zo stom kon zijn!!!)
Zo bizar dat mensen daartoe in staat zijn.
Dit is een hele leerzame weg en behoorlijk zwaar om hier afstand van te nemen om dat ik nog steeds het perfecte plaatje in mijn hoofd had met haar.
Zelfs haar eigen kind was/is gek van mij. Uiteindelijk wordt hij ook gedupeerd en dat doet pijn.
Maar wat mij toch bezig houdt is of ze er van bewust zijn dat ze dit doen?
Hier worden hun toch ook niet gelukkig van?

Martha, 15-09-2011 14:47
Beste allemaal,

Mijn dochter is getrouwd en ligt in (V)echtscheiding met haar (V)echtgenoot.
Eerder heb ik me verdiept in het Narcisme en kom tot de verdrietige conclusie dat de man van mijn dochter aan alle kenmerken voldoet.

Mijn dochter woont momenteel bij mij al een paar maanden. Er is een tijdelijke regeling getroffen voor haar zoon die de ene week bij zijn vader is en de andere week bij mij in huis waar ook zijn moeder tijdelijk woont. Mijn dochter heeft deze beslissing genomen omdat er niet met haar man te leven was, hij maakte vreselijke ruzies in het bijzijn van zijn zoon. Als mijn dochter vraagt dat niet te doen walst hij daar over heen. Het gaat alleen om hem. Het is niet in woorden uit te drukken wat de man van mijn dochter allemaal uitvreet.
Het gedrag resulteert in: telefonisch stalken, fysiek stalken, beschuldigen, bedreigingen, grove leugens, mijn dochter op haar werk lastigvallen en haar collega's lastigvallen. Mijn dochter krijgt brieven van zijn advocaat toegestuurd met leugens over haar. Hij heeft gedreigd mijn kleinzoon naar Italie te ontvoeren. Hij zet zijn zoon in als pion in zijn strijd tegen zijn moeder. Het is werkelijk niet te bevatten wat er gebeurt. Mijn dochter is strijdbaar en samen met haar hebben we afgesproken dat we geen slachtoffer willen worden van haar man. Mijn dochter maakt zich ernstig zorgen om haar zoon van 11 jaar. Inmiddels is er een lang politierapport, is er melding gemaakt bij jeugdzorg, en niemand die ons kan helpen. Wat ze zeggen is dat er eerst iets moet gebeuren voordat ze in kunnen grijpen. Iedere dag gebeurt er wel iets en het wordt steeds ernstiger. Het gevoel van onmacht en met de rug tegen de muur staan is dan ook ontzettend groot en zwaar.
Wat mij machteloos maakt is: dat ik toezie hoe één persoon mijn dochter en mijn kleinzoon die me beide heel dierbaar zijn zo kapot maakt. Ik doe er alles aan sterk te blijnven maar merk ook dat het steeds moeilijker wordt. Maar ik blijf samen met mijn dochter vechten voor haar zoon en mijn kleinzoon en voor onszelf. Want we moeten er niet aan denken als wij de moed opgeven mijn kleinzoon overgeleverd is aan een vader die niet in staat is zijn zoon in liefde en respect op te voeden en mogelijk dan aan jeugdzorg wordt overgeleverd............?

Het is dan ook niet te bevatten dat deze mensen ongestoord zoveel mensen geestelijk en lichamelijk kapotmaken.

Ik wens iedereen die met een narcist (NPS) heeft te maken alle kracht toe en bundel jullie krachten.

Hartelijke groeten,
Martha

ps: mijn dochter overweegt weer terug te gaan naar haar huis in het belang van haar zoon.
Ze maakt zich ernstig zorgen om haar zoon. Haar man is op het moment agressief en verward. Ondanks dat mijn dochter uit het verhaal blijft is haar zoon daarvan de dupe.

Hilde, 15-09-2011 08:58
Wat verschrikkelijk. Het grootste wapen van dit soort mensen is dat ze je inderdaad het gevoel geven dat je zelf helemaal fout zit. Ze draaien alles om in hun eigen voordeel.
Ik zal je een recent voorbeeld geven, dat doe ik omdat ik hoop dat je er iets aan hebt, ik wil je heel graag helpen, omdat ik na heel veel jaar ellende goed kan aangeven hoe het in z'n werk gaat. Mijn huidige echtgenoot is, net als ik trouwens, ook getrouwd geweest met zo iemand, daarom begrepen wij elkaar zo goed en leren wij (ik) nu heel snel.
Ik belde dus mijn moeder recent, het ging weer eens een uur lang alleen over haar.
Ze heeft mij een paar heel ernstige dingen aangedaan en daar wilde ik het heel graag eens met haar over hebben, zonder wrok of haat, maar gewoon om haar te laten weten dat zij mij heel veel pijn heeft gedaan. Het leek even dat zij luisterde, ik had beter moeten weten, maar ook ik trapte er weer in: Ze heeft inmiddels namelijk een brief aan een zus van mij geschreven. In die brief schrijft ze, heel liefjes zogenaamd, dat ik een hekel heb aan haar stem (volstrekt belachelijk), dat had mijn vader ook schrijft ze en dan sloeg ze altijd dicht, dan werd ze onzeker en dat doe ik ook met haar.
Ze probeert nu dus, via leugens de goede relatie met mijn zus stuk te maken.
Gelukkig gaat het hier niet om een relatie met een partner en heb ik verder geen scheiding aan te gaan, want dat trek je niet alleen met dit soort mensen.
Blijf in jezelf vertrouwen, zoek professionele hulp. Probeer de hulpverlener, ook door het geven van kleine voorbeeldjes te overtuigen van de volstrekte onredelijkheid.
Deze mensen draaien jou en iedereen een rad voor ogen.
Blijf in jezelf vertrouwen. Probeer ook heel oprecht jezelf te onderzoeken. Het belangrijkste vind ik dat je ieder geval van jezelf moet weten dat jij nooit opzettelijk en onnodig kwaad wil doen. Je mag en moet jezelf wel op een gezonde manier verdedigen. Dan KAN en MOET je in jezelf geloven. Je bent ook in de war omdat je van haar houd en eigenlijk niet van haar af wil, dat is normaal omdat dit soort mensen ook heel charmant kan zijn. Helaas houd je, als deze mensen echt ziek zijn, slecht van een lege huls.
Nogmaals zoek professionele hulp om hier mee om te gaan, dit is het begin, dat is heel goed, trap er niet meer in! Hoe sterker jij wordt hoe minder vat zij op jou heeft.
Heel veel sterkte, Hilde

Indewar, 14-09-2011 13:33
Hoi Hilde,
Maar wat mij zo verward is dat ik dacht dat ik de ware had gevonden, uiteindelijk! Ik was zo verliefd dat ik werkelijk alles gedaan heb voor haar. Altijd klaar gestaan, weinig dank je wel gekregen.
Ik kreeg het gevoel dat ze echt van mij hield! Maar na een jaar kregen we wat problemen. Tijdelijk bij mij ingetrokken, na woorden dreigen om te vertrekken bij me. Ik haar weer teruggehaald omdat ik zoveel van haar hield.
Ik kreeg altijd het idee dat het aan mij lag, ik was degene die het fout deed!
Heel veel ruzies gehad, ging ze me tijdje negeren, ik contact gezocht, eindelijk weer bij haar naar binnen met een grote sorry van mij. Met haar hand over mijn gezicht en zeggen dat ze veel van me houdt, maar dat ik haar verschrikkelijk veel pijn had gedaan terwijl ik degene was die met pijn in zijn lijf rondliep.
Na 2,5 jaar besloten om te stoppen met de relatie, want ik trek dit niet meer!
Krijg ik bedreigingen van haar dat ze me aan de grond wil zien met helemaal niks? Dat dat de consequenties zijn na alles wat ik haar had aangedaan? (ik heb haar alleen maar geholpen met alles en dat was maar gewoon)
Eigenlijk na deze beslissing ben ik zeer verdrietig en aardig in de war dat ik zelf niet eens meer kan geloven wat waar is en wat niet?

Hilde Tacke, 13-09-2011 14:37
Beste Indewar,
Helaas zijn narcisten niet in staat om echt van iemand te houden. Vandaag kreeg ik daar helaas nog eens de bevestiging van. Het gaat hier helaas om mijn eigen moeder. Als je maar een vraag aan haar stelt waarin een zweem van kritiek doorbreekt, is de wereld te klein en zal ze alles doen om je figuurlijk (letterlijk is te moeilijk) om zeep te brengen. Helaas ben ik de enige van acht kinderen die door haar facade heen durft te prikken. Je moet dan wel heel sterk in je schoenen staan en liefst iemand hebben met wie je hier over kan praten. Ik heb uiteindelijk zo'n partner gevonden. Mijn geluk is groot met hem en juist dat is haar een enorme doorn in het oog, dat zal ze me betaald zetten, dus vergeet het maar.

Indewar, 12-09-2011 12:19
Zijn narcisten in staat om van iemand te houden? Of gebruiken ze je om hun eigen doelen te verwezenlijken?

Motormuis, 29-08-2011 11:53
Ik ben ook getrouwd met iemand met NPS en zit nu middenin een 'vechtscheiding (Helaas ook met een klein kindje erbij) Het is inderdaad vreselijk... alles wat ik zeg wordt opgepakt, omgedraaid en neergesmeten... Mijn advocaat en mijn vrienden raaden me ook aan om nergens meer op te reageren. Inmiddels snap ik ook dat dat alleen maar averachts werkt.
Ook ik heb maatschappelijk werk, jeugdhulp en een advocaat ingeschakeld. Er valt eenvoudig niet te praten met die man...
Ik ben doodbang voor hem en waar hij toe in staat is... hij draait regelmatig 180 graden en is dan ineens iemand anders. Scheldpartijen en doodsbedreigingen, die hij zich zelf niet meer kan herinneren (beweert hij). En vervolgens alle redelijkheid en hoe goed hij wel niet is om toch nog energie te willen steken in een goede oplossing, bla bla...
En vervolgens weer om zich heen slaan als ook die aanpak niet blijkt te werken... Gek word ik ervan !
Mijn enige zorg is het welzijn van mijn kind (en dus dat van mezelf)... Maar hoe bescherm ik haar in vredesnaam ?? Hoe voorkom ik een omgangsregeling of een ouderschapsplan ?!?! Ik ben ten einde raad....

Marijke Janssen, 13-08-2011 10:11
Ik ben 37 jaar met een narcist getrouwd geweest, en heb 2 kinderen , ben nu aan het scheiden na heel veel gedoe, ik adviseer iedereen die met een narcist leeft, of het gevoel heeft met een narcist te maken te hebben gelijk te vertrekken en alle contact te verbreken. Een narcist maakt je geestelijk kapot het was voor mij de hel op aarde. Met behulp van maatschappelijk werk en een paar andere mensen heb ik mij staande weten te houden en gaat het mij nu redelijk goed.

Henk, 09-08-2011 11:04
Ik lees dat een narcist geen lange (kan hebben) relatie heeft met een echtgenoot, maar wij de (familie) maken me dat er twee narcisten met elkaar getrouwd zijn en elkaar pushen. De dochter en haar echtgenoot zijn zo ver gegaan dat onze moeder voor de dood heeft gekozen ze is toen gestopt met eten en drinken en is overleden. Het lukt me nog niet om het hele verhaal hier te schrijven na het familie drama, maar lees hier veel en kom veel herkenbare punten tegen. Komt het wel vaker voor dat er twee narcisten een relatie hebben?

Tronic, 06-08-2011 19:46
Beste Mjon, Mooi opsomming.
1. is er een theorie die al deze verschijnselen verklaart?
2. hoe ga je dit allemaal meten?

Don, 01-08-2011 01:01
Hoe ontstaat een narcistische persoonlijkheid? Ik ben bang dat ik het ook ben eigenlijk. Ik hab er kenmerken van maar die kunnen ook worden uitgelegd met hoe ik nou eenmaal ben. ik heb het syndroom van asperger en ben bijna zestien. Ik zit dus in de pubertijd wt voor de meesten de meest egocentrische tijd van hun leven is. Ik zit dan ook compleet anders in elkaar als velen. Naast asperger bevat mijn diagnose dat ik hoogbegaafd ben. ik ga ook regelmatig om met andere hoogbegaafden/aspergers, gewoon omdat ik er goed mee opschiet. Alleen hebben velen een groot ego. Ze lijken het zelf niet door te hebben en zijn niet zo dat anderen hun niets uitmaken. Vanwege asperger hebben ze het niet door. Ik weet nou wel dat ik niet zo ben, maar ik verdenk mezelf er wel van dat ik narcistisch kan zijn overkomen.

Omdat ik zo sociaal onderontwikkeld ben werd ik ook wel erg gepest. Ik geef niets meer om het soort mensen die zoiets doet. Als het ter sprake komt heb ik er dan ook geen problemen mee om het te zeggen. Ik wens ze niets toe, maar als ze dood zouden neervallen zou het mij niets doen. Ik geef daarin tegen wel erg veel om de mensen die dicht bij me staan. Ik kan erg geïrriteerd raken als ik met mensen praat die niet erg logisch denken. Dit vindt ik vreselijk want zelfs als ze gewoon aardig zijn gedraag ik me als een regelrechte eikel. Ik kan er zelfs aggressief van worden, wat ik koste wat het kost vermijdt. Ook kan ik erg kritisch zijn als iemand me probeert te overtreffen (in alles) en boor hem/haar de dan grond in.

Ik probeer het te vermijden maar ik kom steeds in conflict met mezelf. Iedereen merkt het een beetje op met wat voor een eikel ik ben, ookal bedoel ik het niet kwaad. Iemand maakte wel eens een grap over me als een narcist in ontkenning wat mij wel erg liet schrikken.

Bella, 18-07-2011 16:35
Gisteren een heel goed en open gesprek gehad met dochter, waarin ik eindelijk uit kon leggen hoe mijn gevoelens zijn (geweest) in de relatie met haar vader. De term narcist niet in mijn mond genomen, merk dat veel mensen dat als een zeer negatieve benaming oppakken die ze in hun relatie met hem niet herkennen. Maar alle kenmerken en ervaringen zijn haar duidelijk met haar vader, ze is bijzonder nuchter in het doorzien van zijn uiterlijk vertoon en krokodillentranen. En beseft dat ik (letterlijk) altijd de rekeningen ervoor heb betaald, aangezien haar leven na de scheiding weinig is veranderd.

Ze begrijpt ook dat ik mijn voorwaarden stel (een nieuwe bezoekregeling die ik niet als "straf" aan haar opleg) om de leuke dagjes uit met hem en zijn nieuwe gezin niet in mijn gezicht te willen hebben ter zelfbescherming. Haar elk leuk contact met hem gun, maar niet bij mij thuis ophalen en terugbrengen.

Waarom ik het contact af wil houden, omdat ik nu volkomen eerlijk tegen haar ben geweest door zijn " mooie woorden over mij" op de juiste waarde in te vullen en ze inderdaad oud genoeg is om de minder fraaie kanten zelf al te (h)erkennen. Hij blijft haar vader, maar ze ziet hem als een groot verwend kind dat graag zijn zin wil doordrijven en is er gelukkig tegen opgewassen. Haar "sterke" en onafhankelijke moeder geeft haar de zekerheid waarop ze kan bouwen en terug kan vallen, die haar de vrijheid gunt om zich te ontwikkelen tot wie ze is en niet wie ze moet zijn, het maakt dat ze zich beschermd en vrij voelt. Eigenlijk na de scheiding meteen al duidelijk toen ze na weken al de omgangsregeling met haar vader stopte, omdat ze de mogelijkheid had om altijd naar huis te komen. En nog steeds haar vader duidelijk maakt, dat als hij haar tegen haar zin in een situatie wil dwingen ze haar moeder belt om haar op te komen halen.

Ik ben dus nu redelijk gerustgesteld dat ik haar de bescherming biedt en zij haar eigen keuzes niet uit loyaliteit maakt, maar afgaat op haar eigen ervaringen en gevoelens. En ik haar de zekerheid geef, dat ik er altijd zal zijn om haar een uitweg te geven in een (machteloze) situatie waarin ze niet wil zitten. Ook een goede les voor hem om zijn eisen en wensen in de relatie niet meer boven de hare te plaatsen. Hopelijk komt het uiteindelijk de vader-dochter relatie ten goede.

William, 11-07-2011 15:27
Ik ken een 18-jarig meisje (dochter van een goede vriend van mij) dat momenteel in handen is van een 43-jarige narcist. Hij heeft haar leren kennen toen ze 14 jaar oud was en haar met charme en grootheidswaanzin (dure geleende auto's wat hij claimde als zijn eigendom, uitsmijter en groot postuur door overmatig vet) proberen te veroveren wat hem ook is gelukt. Op dit moment wonen ze samen en is zij, na anderhalf jaar te zijn opgevangen door de jeugdhulpverlening, veranderd in een troosteloos iemand, hevig bibberend, maar immer nog in de ban van haar narcist en wandelt letterlijk als hondje achter hem aan. Zelf ken ik het meisje nu drie jaar en heb aan vele mensen dit verhaal verteld totdat iemand mij een losse opmerking deed over narcisme. Sindsdien ben ik in feite geobserdeerd geraakt door het onderwerp en vraag ik mezelf af hoe ik dit meisje kan aantonen dat zij in de val is gelokt. Ik begrijp dat het voor een jong iemand te moeilijk moet zijn om een volwassen onderwerp als narcisme te begrijpen. Reeds heb ik haar in drie geanomiseerde brieven informatie toegestuurd over het onderwerp narcisme maar zij verwerpt het. Sterker de brieven worden eerst ter beoordeling gebracht bij haar narcistische vriend. Mijn vraag dan ook is of het zin heeft haar mondjesmaat bekend te maken met narcisme of dat ik dit als een verloren zaak moet beschouwen wat gezien mijn gevoelsmatige betrokkenheid moeilijk is. Toen zij van de opvang vandaan kwam en schijnbaar los was van haar narcist, kwam haar ware persoonlijkheid tot uiting als een lief, braaf en ambitieuze meid. Sinds zij terug is bij haar narcistische vriend (lang verhaal), is het alleen bergafwaarts gegaan, heeft ze van hem moeten stoppen met school en vrijwilligerswerk voor een kinderziekenhuis en lijkt het erop dat ze zijn gedrag kopieert. Gelukkig zijn er soms momenten dat ze haar twijfels uit maar worden door slim gemanipuleer weggenomen.
Ik hoop dat u mij van advies kan voorzien. Met Dank! Reactie infoteur, 13-07-2011
Mensen in deze situatie zijn vaak niet zichzelf meer en kunnen de waarheid over hun partner en hun situatie vaak niet zien. Het is moeilijk om anderen te helpen wanneer ze het probleem zelf niet kunnen / willen zien. In dit geval, denk ik dat het zelfs bijna onmogelijk is om anderen te helpen als ze niet klaar zijn om de echte waarheid te zien.

Als je mensen confronteert die in deze destructieve relaties zitten, kan het ook zijn dat ze verder van je weg glijden... Hoe moeilijk het ook is om te zien, het is dan belangrijker om naar hen te luisteren dan om veel over hun partner te praten.

Het ontbreekt ze door de destructieve relatie compleet aan zelfwaarde en beoordelingsvermogen, dus dit zijn ingrediënten waar je positief aan zou kunnen bijdragen, dmv complimentjes enz Zo bouw je vertrouwen op. Wanneer de tijd is gekomen en ze je steun nodig hebben, dan zullen ze naar je toe komen, en ze zullen dat alleen doen, als je hen niet eerst een moeilijk tijd hebt gegeven of veroordeeld hebt omdat ze in de relatie zijn gebleven.

De beste strategie is denk ik, om te laten weten dat je er altijd voor diegenen bent en dat je in de toekomst zowel praktische als emotionele steun te bieden hebt. Voor nu zijn geduld en een luisterend oor het belangrijkste, met af en toe wat subtiele hints over wat normaal gedrag is en wat niet binnen een relatie...

Daarnaast denk ik dat iedere volwassenen zijn eigen verantwoordelijkheid heeft om zijn lessen te leren, het eigen pad te volgen en het leven te leven zoals zij dat kiezen. Zelfs als we kunnen zien dat het ze beschadigd!

Bella, 05-07-2011 23:27
Als "slachtoffer" is het belangrijk jezelf te helen en grenzen aan te geven. Deze site is een bevestiging en tevens een handvat om de constante twijfels aan jezelf, veroorzaakt door de aangeprate schuldgevoelens van de narcist, te zien voor wat ze zijn. En daarin sta je alleen, want de omgeving herkent de narcist niet. Ze zijn een kei in het ophouden van hun aardige en charmante imago, ik bent degene die moeilijk doet en dwars ligt. Ik verschuil me achter een diagnose, die ik zo nodig heb in mijn verwerking na 20 jaar. Een narcist openbaart zich in de relatie, maar houdt voor de buitenwereld de schone schijn op. Mijn ogen zijn geopend, wanneer gaan ogen open van de omgeving en mogelijke potentiele nieuwe slachtoffers. En hoe bescherm ik mijn puberdochter tegen de narcist, zodat de verhalen van kinderen van een narcist niet de hare worden. Waar houdt de loyaliteit op? Ze is al gekwetst door zijn egotripperij, heeft gelukkig haar afstand al genomen en woont bij mij, maar het charme offensief is begonnen. Nogal makkelijk als je de weinige tijd nu met haar kan spenderen aan etentjes, cadeautjes en andere vormen van vermaak. Ook met zijn nieuwe relatie zijn het vooral de lusten en niet de lasten die worden gedeeld, waar hij steeds met zachte drang probeert om haar bij zijn nieuwe "weekendgezinnetje" te betrekken. Mag ik mijn dochter aangeven, dat als ze deel van zijn nieuwe leven wil uitmaken het niet alleen voor een paar uur of een dagje is, maar dan terug naar een bezoekregeling van een weekend met haar vader. Het voelt nu alsof ik de "lasten" en de lusten draag van een puber, en mijn gevoelens geweld aandoe door me opnieuw schuldig te gaan voelen om haar deze voorwaarden te stellen. Waar mag ik mijn grenzen trekken? Ik wil hem niet op mijn oprit om haar een dagje mee uit te nemen en 's avonds weer terug te brengen. Reactie infoteur, 06-07-2011
Kinderen zijn van nature loyaal aan hun ouders. Ik denk dat je dochter oud genoeg is om zelf haar beslissing te nemen. Laat haar wel weten dat haar vader niet is, zoals een geestelijk gezonde verantwoorde ouder zou moeten zijn. Misschien kun je haar zelfs meer laten lezen en kennis laten opdoen over narcisme. Op die manier kan ze zichzelf beschermen.

Omdat jij de enige gezonde ouder bent, heeft je dochter het nodig om te weten dat jij er onvoorwaardelijk voor haar bent. Zo kun je haar het beste beschermen, als het weer eens mis gaat met haar vader.

Realiseer je ook goed dat de eventuele contact momenten met haar vader ook waardevol voor haar kunnen zijn! Narcistische ouders zijn niet alleen maar schadelijk. Soms doen ze in de weekends dan ook de leukste, gekste en mooiste dingen. Laat je dochter van deze ervaringen genieten!

Natuurlijk kun je als grens stellen dat je zo min mogelijk contact wilt en hem niet wilt zien. Dit is niet gemakkelijk voor je dochter maar dit is wel jouw recht op zelfbescherming. Probeer hier praktische oplossingen voor te bedenken.

J., 04-07-2011 18:04
Mijn vader is een narcist. Ik ben er inmiddels wel achter hoe onverbetelijk zo iemand is. Ik weet wat krokodilletranen zijn. Vergis je niet, een narcist is een emotioneel zwart gat en zuigt al het goede uit je als je niet uitkijkt. Zelfs als mijn vader niet in de buurt is dan heeft hij nog invloed op me. Ik ben inmiddels 29 en voel me net een klein kind bij hem in de buurt. Je familie kies je niet. Ik zie mijn vader ook niet echt meer zo, het is de persoon die een paar chromosomen heeft bijgedragen.
Soms kost het me nogal veel moeite om niet aan mijn eigen normaal zijn te twijfelen. Dan moet ik wel erg diep van binnen zoeken soms. Oppervlakkig gaat het prima als we bij elkaar in de buurt zijn. Maar zodra het hem niet bevalt of frustreerd dan zie ik de lelijke bikkelharde kant. Hoe naar en hard het ook aankomt, ik blijf het heel treurig vinden want het is een afwijking van zijn kant. Eentje waarvan ik inmiddels wel weet dat het niet overgaat. Voor mijn eigen geluk (en gezondheid zelfs denk ik soms) denk ik er wel eens over om het contact totaal te verbreken. De angst dat hij zichzelf en misschien mijn moeder iets aandoet zorgt ervoor dat ik het niet doe. Eerlijk gezegd ken ik maar een persoon die zo is als hij. Af en toe herken ik trekjes bij anderen, en zelfs dan is het moeilijk in te schatten. De "kracht en macht" van een narcist zit in het subtiele, passief aggressieve, om je kapot te krijgen. Jij bent het touwtje en hij de kat die ermee speelt.
Het beste dat je kan doen is zorgen dat je geen speelbal van een narcist wordt. Stel je grenzen en laat niet over je heenlopen. Dat kan ook betekenen dat je voor jezelf kiest en zo iemand achter je laat.

Peter, 22-06-2011 11:05
Een narcist lijdt aan grondige zelfhaat en is er rotsvast van overtuigd dat niemand van haar of hem houdt. Daarom isoleren ze zichzelf vaak binnen een vaste relatie. Silent treatment en weinig seks geven binnen een vaste relatie zijn kenmerkend. Ze zijn extreem bang om afgewezen worden en daarom anticiperen zij daarop. Liever anonieme seks voor hun als de ware oplossing en veel narcisten worden daarom anonieme seksverslaafden, terwijl ze binnen hun huwelijk niets of zeer weinig om seks lijken te geven. Ze willen daarmee hun partner frustreren, zodat deze zich ongeliefd en ongewaardeerd voelt.
Hun eigen minderwaardigheidsgevoel willen ze totaal aan de partner geven, zodat deze zich net zo ongeliefd en ondergewaardeerd voelt, als de narcist zichzelf voelt. Dan hebben ze de partner pas in de greep. Let wel op !!! Er bestaan waarschijnlijk veel meer vrouwelijke dan mannelijke narcisten. Reactie infoteur, 22-06-2011
Peter,

Het klopt wat je schrijft dat de narcist een minderwaardigheidsgevoel heeft, dit probeert hij met zijn arrogante, grootse voorkomen te verdoezelen.

Seksueel is de narcist ernstig verstoord. Dit kan zich in allerlei vormen uiten, van juist veel seks eisen binnen de relatie, met seksueel geweld tot aan geheelonthouding. Het kan zich ook uiten in pedofilie, vreemdgaan en seksverslaving.

Vooralsnog geeft de meeste literatuur juist aan dat er meer mannelijke narcisten bestaan! Waarschijnlijk komt dit omdat vrouwen eerder stoornissen zoals Borderline ontwikkelen.

Op, 11-06-2011 23:23
Wat als je eigen papa een narcist is?
Ik ben vorige maand 18 geworden. Toch blijft elke seconde van men leven gecontroleerd door hem. Mijn grootste geluk is dat mijn ouders uit elkaar zijn. De week bij mijn mama kan ik eventjes ademen, alhoewel het de laatste tijd ook daar alleen maar over die klootzak gaat. Ja, een klootzak. Het is soms gemakkelijker om hem in een kotje te plaatsen en zelfs medelijden te krijgen omdat hij eigenlijk een ziekte heeft: narcisme. Ik weet nog hoe ik vroeger naar 'm opkeek, op een gezonde manier. Zoals elk kind naar z'n ouders opkijkt. Tot ik ouder werd en besefte wie hij werkelijk was... Niets dan zelfbeklag omdat hij al zo lang alleen was. "Er rust een vloek op mij". "Iedereen is tegen mij." Sinds de scheiding ging hij daten via internet en die vrouwen kwamen dan altijd naar ons thuis, moesten wij als kinderen braafjes ja knikken en supervriendelijk doen tegen die vrouw, hem ophemelen als vader. Op een avond kreeg ik de volle laag. Volgens hem had ik hem in een slecht daglicht gesteld bij een vrouw. Het was MIJN schuld dat hij niet aan een vriendin geraakte. Bovendien zou ik mijn broer en zus tegen hem op hebben gezegd. Hij zei dat ik kon vertrekken, ik was "zijn dochter niet meer". Ik ben vertrokken en dat was misschien nog wel de meest afschuwelijke tijd van mijn leven want ik wist dat men jongere zus en broer nu bij hem waren. Al snel had hij mijn grootouders tegen mij opgezet. Hij gaf er een totaal andere draai aan: ik wou naar een feestje en mocht niet van hem en daarom was ik maar naar mama gegaan. Ongelofelijk. Ik ben uiteindelijk naar hem teruggekeerd. Sinds die tijd is er niets verbeterd. Hij vind zichzelf God. Hij praat over zijn verwezenlijkingen op het werk alsof hij een groot wiskundige is. Hij vraagt voortdurend: wat vind je van mijn tuin? wat vind je van dat nieuwe lampje dat ik gekocht hebt? vind je het eten lekker? tot zien jullie mij nog graag? Komen jullie liever naar mij dan naar mama? Wanneer we twijfelen of nee zeggen blijft hij deze stomme kleine dingen vragen tot we niet anders kunnen dan ja zeggen. Mijn zus kwam ook in haar puberteit, ze is een beetje bijgekomen, uiteraard! --> een meisje in de opgroei. Mijn papa vond haar te dik. Al lachend: "Je bent precies zwanger", of 'nee je mag dit niet drinken daar zitten te veel calorieën in. Hij zei dat hij het alleen maar deed om haar te beschermen en dat ze het niet zou maken in het leven als ze dikker werd (mijn zus zit op een kunstschool). Bovendien vind hij dat je geen respect kan opbrengen voor dikke mensen. ik was dit zo beu en ben tegen hem uitgevlogen. sindsdien zegt hij het gewoon niet meer in mijn bijzijn, hij doet het heel stiekem en subtiel. Hij heeft zelfs aan mijn vriendje gevraagd of hij haar niet te dik vond, hoe ziek is dit? Mijn zus gaat er aan kapot. Ze is een heel fragiel en verlegen meisje en durft geen woord tegen mijn papa in te brengen. Mijn broer was vroeger zijn lievelingetje, maar onlangs moest hij naar papa voor uitleg te vragen over wiskunde, hij kwam al wenend en schreeuwend terug bij mama thuis terwijl hij met deuren sloeg: ik wil papa dood. Ik koop later een geweer en ik schiet die dood. Ik haat papa"...
Ik heb hem nog NOOIT zo gezien. Papa had hem zo hard vernederd en verstikt. Dingen die hij trouwens al tegen mijn broer van 12 heeft gezegd is dat vriendschap niet bestaat, en op zijn verjaardag zei hij: ik zou er beter een einde aan maken.
Mijn zus praat met iemand op school over de problemen thuis en deze mensen hebben vorige week mijn mama opgebeld. Ze hebben gezegd dat ze dit als een zware vorm van kindermishandeling zien en dat ze moet zorgen dat wij daar weg kunnen. Mijn mama wil dit wel, maar weet ook niet wat de gevolgen zullen zijn. Ik persoonlijk denk dat hij ons eeuwig zal blijven terroriseren en dat het nog erger zou worden wanneer we voorgoed bij ons mama gaan wonen. Hij heeft iedereen in zijn macht, ik weet niet meer wat ik moet doen... Ik ben nu bij hem en het voelt alsof ik 1m² heb om adem te halen. Hij is zopas ontslagen en is ALTIJD thuis: dit betekent nog meer controle over ons allemaal. Hij geeft praktisch commentaar op wat we op onze boterham doen. Hij is zeer perfectionistisch, flipt als er 1 verschillend bord van de anderen op tafel staat, kan kwaad worden om niets en kan zeer agressief worden... Nu heeft hij ook een vriendin. Ik dacht dat het hiermee ging verbeteren maar integendeel: hij wil zich voordoen alsof we een perfect gezinnetje hebben... Ik kan mijn mond niet houden, dit gaat escaleren, ik voel het... Ik wil hier weg maar ik zie geen uitweg.
Ik heb lang getwijfeld om dit te versturen en ik zou nog zo veel over hem kunnen zeggen, maar eigenlijk verdient hij het niet dat er zo veel 'aandacht' naar hem gaat...
Wanneer er mensen zijn die raad weten of die hetzelfde hebben meegemaakt, ik kan alle hulp gebruiken... Reactie infoteur, 12-06-2011
Windey,

Bedankt voor je verhaal.

Het is een lastige situatie waar je in zit. Als eerste, besef dat je het recht hebt om voor jezelf te kiezen! Je hebt ook het recht om je broer en zus te beschermen.

Uit je verhaal kan ik opmaken dat je vader geen verantwoordelijke ouder voor jullie is. Hij zou dan ook die verantwoordelijkheid niet langer mogen krijgen. Niet van jou, niet van je moeder en niet van de hulp instanties.

Jullie beseffen gelukkig al, dat zijn invloed destructief is voor jullie allemaal. De volgende stap is om zijn destructiviteit in te perken. Geef hem geen controle meer. Dit zal waarschijnlijk niet van de een op de andere dag lukken, ga omzichtig te werk, het is een proces, maar je kunt het doen!

Het is nooit verstandig om dingen te laten escaleren bij een narcist, hiermee maak je het vaak alleen maar lastiger voor jezelf. Dit is meestal gewoon een machtsspelletje van je vader, maar het kan je gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen erg verzwakken. Laat het dus niet gebeuren! Laat je vader weten dat het niet OK is om je lastig te vallen en dat je niet ingaat op de trucs waarmee hij je probeert te bespelen. Antwoord zonder emotie, verlies je geduld niet, wordt niet kwaad, want daar is hij op uit.

Handhaaf gezonde grenzen ten opzichte van je vader. Betrek hem niet bij je persoonlijke leven en blijf uit zijn leven. Het maken van deze mentale verschuiving is soms moeilijk, maar als je eenmaal deze beslissing genomen hebt om niet langer hem de controle te geven, dan is het een stuk eenvoudiger.

Uiteraard blijft er altijd een verbinding. Het is een kwestie van vasthouden aan een bijna zakelijke relatie en niets anders dan dat. Je hebt het recht om je persoonlijke privacy en vrijheid te beschermen.

Je zult het nodig hebben om je hart te luchten. De steun van anderen of professionele ondersteuning kan je helpen bij dit proces, plus het geeft je alternatieve manieren en mogelijkheden om de onvermijdelijke stress van het omgaan met je vader te verwerken.

Veel kinderen die dit meemaken hebben hulp nodig om de problemen op te lossen. Dit vereist allereerst ook een goede relatie met jezelf, waarin je de ware kern van jezelf ziet; je bent een mooi mens die gezien mag worden!

Help!, 30-05-2011 12:06
Ik ben zo vreselijk in de war. Ik denk dat mijn partner een narcist is, maar misschien zit ik mis en ik wil hem zeker geen onrecht aandoen. Misschien ben ik wel de narcist. Ik dacht een empathisch, goed en liefdevol persoon te zijn (dat zal een narcist ook van zichzelf zeggen), maar ik ben tegenwoordig zo hard aan mezelf aan het twijfelen, ik weet niet meer wie ik ben, misschien heeft mijn partner wel gelijk in wat hij over me zegt, maar zie ik het niet in door mijn narcisme. Als ik zo aan't nadenken ben, hoor ik telkens weer een stemmetje dat zegt dat ik mezelf geen onrecht moet aandoen door zo te denken, dat ik de waarheid wel weet. Maar wat is dat stemmetje? Kan ook een narcistisch stemmetje zijn. We zitten binnen onze relatie is meerdere vicieuze cirkels die aan elkaar hangen, en het wordt alsmaar erger. Ik dring niet tot hem door. Maar misschien denkt hij net hetzelfde? Ik ben hier totaal aan het doordraaien en wartaal uit aan het slaan. Ik weet het allemaal niet meer. Help... Reactie infoteur, 02-06-2011
Zeer waarschijnlijk is er niets mis met je, behalve dat je het ongeluk hebt betrokken te zijn bij een gestoorde man die je mishandeld en misleid. Het is niet normaal dat een andere persoon die je heeft toegezegd om lief te hebben je het leven zo moeilijk maakt.

Besef dat er veel mensen zijn die in de war raken van een narcist, zelfs slechts na korte tijd in zijn aanwezigheid. Wat je beschrijft is iets wat we 'spiegelen ' noemen. De narcist projecteerd zijn eigen gedrag op de ander om zo zijn eigen tekortkomingen te verberegen. Om aan te tonen dat er niets mis is met je, maar dat hij het is, kun je hulp inschakelen via je huisarts en eventueel in therapie gaan.

Lonneke Crompvoets, 31-03-2011 14:59
Ik moest van mijn hulpverlener me verdiepen in hoe om te gaan met een narcist. Ik ben gaan googelen en kwam hier terecht. Mijn mond viel open toen ik het artikel las. De professionele hulpverlening heeft mij 6 jaar geleden toen de relatie met de vader van mijn kinderen ten einde liep verteld dat mijn ex een narcistische persoonlijkheidsstornis had. Ik heb me er nooit in verdiept om dat ik zelf te kampen had met een lichte vorm van borderline met alcoholmisbruik en zelf opgenomen was. Hij heeft mijn leven sinds de scheiding continue proberen te ruineren. Hij bedreigt en manipuleert me al jaren en deed mij geloven dat ik overal schuld aan had. Het ergste is dat hij zo overtuigend liegt en mensen inpalmt dat iedereen hem gelooft en mij niet. Toen ik opgenomen wer na de scheiding zijn de kinderen voor 3 maanden naar hem gegaan na de opname zouden ze door de jeugdzorg weer bij mij komen. Dit accepteerde hij niet en hij zei mij steeds ïk ga jouw leven kapot maken jij zult de kinderen nooit krijgen" nou zo gezegd zo gedaan, hij was zo machtig dat ik bang voor hem was hij maakte mij tot een bang klein musje.Hij probeerde mij continue aan het drinken te krijgen door valkuilen voor mij te creeren, wat ook lukte.
Sinds een jaar ben ik gaan knokken om onder zijn macht uit te komen. Toen hij vorig jaar toestemming van mij nodig had voor nieuwe identiteitskaarten vooor de kinderen aan te vragen om naar het buitenland te gaan heb ik niet mee gewerkt en dat heb ik geweten. Ik heb gezegd dat hij in de zomervakantie moest gaan omdat mijn kinderen leerplichtig zijn.Dit acccepteerde hij niet hij wou de week erop vertrekken en als ik niet mee naar de gemeente ging om toestemming te geven kreeg ik een kogel door mijn kop. Ik heb niet getekend en vervolgens kreeg ik van hem de kinderen de rest van mijn leven niet meer te zien zij hij. Ik was bezig met de advocaat voor een omgangsregeling via de rechter, maar daar moest ik lang op wachten. Vervolgens heb ik 6 maanden mijn kinderen van 5 en 8 niet meer gezien. Alles wat hij in zijn kop heeft moet gebeuren en hij houdt met helemaal niemand rekening. Hij heeft zo'n sterke tunnelvisie hij ziet alleen zij eigen wil en niet wat hij daarmee aanricht.Hij heeft ook de kinderen ernstig emotioneel mishandeld om ze in het spel te zetten voor een handtekening van mij te krijgen. Hij heeft op de gemeente een valse handtekening van mij gezet en toch nieuwe identiteitskaarten gekregen en is stiekem zonder mijn toestemming onder schooltijd naar het buitenland vertrokken, daar kwam ik weken later pas achter. Ook heeft hij een vals document op de school van mijn kinderen afgegeven. Hij bedreigt en manipuleert me al sinds we uit elkaar zijn. Vorig jaar vond ik dat het tijd wordt om de controle en macht over mijn leven niet meer uit handen te geven. dat hebben ik en de kinderen moeten bekopen met het feit dat hij de kinderen 6 maanden de moeder heeft onthouden en ik mijn kindjes niet gezien heb, dat was een hel.
Nu lees ik op het internet dat je een narcist nooit moet tegen werken en hem de hemel in moet prijzen, maar hoe moet ik dat doen als hij de toekomst van mijn kindjes naar de klote helpt. Dit is zo moeilijk hij wil niet mee werken aan een omgangsregeling( ik heb wel via de rechtbank een omgangsregeling en volgende week heb ik het hoger beroep voor hoofdverblijfplaats) of coouderschap. Hij heeft maar een ding in zijn hoofd dat hij moet winnen en het welzijn van de kinderen interesseert hem niet en daar ga je als moeder aan kapot. Hij denkt niet na over de gevolgen.Alles moet gaan zoals hij het wil, hij kan niet communiceren alleen maar schreeuwen. Ik ben bang dat hij gevaarlijk wordt als ik hem zijn zin niet geef en tegen hem in ga Heeft iemand ervaring met het feit hoe je tegen iemand met een narcistische ps moet praten om hem rustig te houden. Hij zuigt me al 10 jaar lang helemaal leeg en heeft de laatste 5 jaar van mijn leven verwoest. Hij heeft altijd gezegd : je zult de kinderen nooit krijgen, ik eis volgende week op de rechtbank een onderzoek van de kinderbescherming. Ik ben er bang voor hoe hij reageert als dadelijk ales boven de tafel komt, want ik heb overal bewijzen van en alle telefoongesprekken van vorg jaar met hem en de kinderen opgenomen waarin hij me steeds bedreigd chanteert en manipuleert. Mijn kindjes zitten daar nog en hij zal het nooit accepterern als de kindjes weer bij mij zouden komen wonen. Ik ben bang voor wat hij dan gaat doen.Ik heb op google de checklist gedaan voor nps en hij scoort er van de 21 18 positief. Hoe kan ik met zo iemand omgaan zodat de veiligheid van mij en de kinderen beter gewaarborgd is? Want ik zal de rest van mijn leven met hem te maken hebben want hij is de vader van mijn kinderen.
Waar ik ook heel erg tegen aan loop dat elke instantie, kinderbescherming, jeugdzorg, politie AMK veiligheidshuis allemaal in zijn leugens trappen hij komt overal mee weg en alles is mijn schuld. Niemand gelooft me behalve de proffessionele hulpverlening die hem 6 jaar geleden in behandeling hebben gehad voor zijn cocaine verslaving en die me toen verteld hebben dat hij een NPS had. Na 2 weken is hij de behandeling gestaakt en hij zegt dat hij geen problemen heeft want hij is gelukkig. Dat hij gelukkig is, is omdat hij alleen maar aan zichzelf denkt en alleen maar voor zichzelf zorgt. Hij heeft een levensgrote spiegel in de woonkamer tegenover de bank staan waarin hij zich de hele dag kan bekijken en waarvoor hij traint met zijn gewichten. Ik ben zo gefrusteerd door al het gelieg van hem en dat iedereen er ook nog in trapt. Hij liegt met zoveel gemak en overtuiging dat iedereen het gelooft. Heeft iemand uit ervaring tips voor mij? voor de toekomst van mij en mijn kindjes??

Katrien, 24-03-2011 13:31
Ik ben blij met deze uitleg. Jaren een vriendin gehad die me werkelijk, zoveel energie kostte dat ik er afgelopen jaar een eind aan onze vriendschap, heb gemaakt. Deze vrienschap, alles moest op haar manier, en anders niet, ook erg achterdochtig. Maar ik vind hier alleen maar reacties van mannen, die narcistische persoonlijkheid hebben,
komt het dan zo weing voor bij vrouwen? Reactie infoteur, 26-03-2011
In de toelichting bij de special staat:
In de beschrijvingen van de persoon met NPS, gebruik ik het voornaamwoord "hij", om het omslachtige "hij / zij" en "zijn / haar" te vermijden. Psychologische literatuur, concludeert namelijk dat mannelijke NPS-ers talrijker zijn dan de vrouwen.
De literatuur beweert ook dat NPS relatief zeldzaam is, het treft naar schatting 1% van de bevolking. Het probleem, zoals de psychologische literatuur zelf toegeeft, is dat het niet in de aard van de narcisten ligt om toe te geven dat ze een probleem hebben of om professionele hulp zoeken. Gezien dit feit, heb ik alle reden om te concluderen dat de statistieken in de literatuur verdacht zijn. De eenvoudige waarheid is, dat we niet echt weten hoeveel personen met NPS er onder de bevolking leven, noch dat we weten hoeveel ellende NPS aanricht.

Nobody, 14-03-2011 19:53
Bedankt voor deze uitleg. Het heeft me inzicht gegeven in de relatie waar ik 3 jaar geleden ben uitgestapt na een lijdensweg van verschillende jaren. Sommige dingen in de artikelen zijn zo herkenbaar dat het lijkt of ze uit mijn leven zijn geplukt. Het zal me ook helpen om mijn dochter van 17 te wapenen tegen haar vader. Want zij is nu het volgende slachtoffer. Daar voelde ik mij gigantisch schuldig over. Schuldgevoel was sowieso een van de vaste gegevens van de relatie. Maar door wat ik nu leerde besef ik maar al te goed dat ik me niet schuldig moet voelen. Mijn taak is nu mijn dochter te behoeden voor dezelfde valkuilen als die waar ik zo naief ben ingetuimeld.
We hebben ook een zoon van 19 en blijkbaar is die beter gewapend tegen zijn narcistische vader. Ik bedenk net dat hij misschien zelf ook wel meer dan gemiddeld narcistische trekjes heeft. Alleszins heeft het lezen van de artikelen mij een pak verder geholpen in mijn helingsproces. En het heeft me toch weer een klein stukje van mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen terug gegeven.

Anke, 26-02-2011 15:18
Ik ben getrouwd geweest met een narcist. Deze man beseft echt niet wat hij mij, mijn familie en zijn familie aan doet. Hij kent totaal geen schuldgevoel, in zijn ogen zijn wij allemaal fout en egoistisch.

Toen ik hem leerde kennen leek hij zo zelfverzekerd, bertouwbaar en bgripvol, helaas veranderde mijn droom een maand na ons huwelijk. Het huwelijk bestond alleen nog maar uit chanteren, manipuleren, begreigen, fysiek en geestelijk geweld. Wat ik ook probeerde, zelf relatie therapie, alles zonder resultaat, mijn ex man was van duidelijke mening, dat ik dgene was die ziek was en geen respect had voor de medemens.
Na veel verdriet, twijfels en onzekerheden heb ik na tien maanden huwelijk de knoop doorgehakt en gekozen voor mijn veiligheid en dat van ons kindje (wat bij vele ruzies en vechtpartijen aanwezig is geweest).

Ik heb hier een zware klap van gehad, het is moeilijk om daarna nog alle leugens die over je verteld worden langs je heen te laten gaan en gewoon verder te gaan met je kindje (waar hij ook geen aandacht voor heeft). Wat ik nu wel ervaar is rust en velossing uit een web waar ik dacht nooit meer uit te komen.

Geloof een echte narcist, gaat ook niet op internet toegeven dat hij een narcist is, deze mensen willen of kunnen niet naar zichzelf kijken, ze zullen er nog niet oever lezen of ze porjecteren het hele narcisme op hun partner of andere mensen die dichbij staan.

Serieus, 20-02-2011 00:03
Mijn vrouw denkt dat ik narcistisch ben. Ik ben blij dat ik hier wat in verdiept heb. Het zou goed kunnen dat ik narcisitisch ben en ik schaam me diep voor wat ik haar onbewust heb aangedaan. Dat ik me in narcisme verdiep en me realiseer dat ik narcisitisch ben en me ook nog schaam voor wat mijn narcisme teweeg brengt, zou volgens de blog inhouden dat ik niet narcisitisch ben. Maakt me niet uit, ik wil namelijk wel veranderen! Ik lees ook dat narcisten niet zullen veranderen. Is dit echt zo of is er wel een oplossing? Ik heb geen zin mijn omgeving nog meer verdriet te doen. Reactie infoteur, 20-02-2011
@ Serieus,

voor een echte diagnose kun je het beste naar een specialist gaan. Besef daarnaast dat iedereen narcistische trekjes heeft.

Wat je schrijft klink niet erg narcistisch, gezien je zelf zegt te wilen veranderen en onderzoek doet.

In mijn blog narcisme voor dummies staan een aantal testen die jij, je vrouw, of jullie samen zouden kunnen doen om meer inzicht te krijgen.

Ga voor de test naar:
http://narcismevoordummies.blogspot.com/2011/01/test-is-mijn-partner-een-narcist.html

Succes!

Johan, 18-02-2011 22:28
Opvallend is het dat narcisme zo negatief word neergezet. Persoonlijk heb ik bepaalde symptomen die hierboven genoemd worden. Het verbaasd me dan ook niet dat vele (niet alle) reacties die ik lees, vaak voortkomen van personen die op wat voor manier dan ook gekwetst zijn en "toevlucht" zoeken in het feit dat de ander een narcist is.

Ik ben zelf bestempeld als narcist, dat komt hard aan. Diepere research leert dat narsicme iets heel breeds is, maar goed ieder zijn eigen mening en eigen heling. Wel denk ik dat de verwijzing naar een bepaalde blog over narcisme niet juist is.

Verder wens ik iedereen al het goede en wil als laatste toevoegen aan een ieder die dit leest, laat je niet door je eigen emotie oordelen over de emotie van een ander, dit heb ik zelf ondanks geleerd en dat werkt echt. Reactie infoteur, 18-07-2011
@ Johan,

deze special heet niet voor niets; 'kwaadaardig narcisme' en dat valt niet positief te beschrijven.

Niemand zoekt hier zijn "toevlucht", maar men is opzoek naar informatie en bevestiging van wat hen is overkomen. Narcisme mag dan breed zijn, maar binnen een relatie komt het uiteindelijk altijd op hetzelfde neer, het is destructief voor de ander!

Bagatelliseren van kwaadaardg narcisme is iets wat al veel te veel in de maatschappij gebeurt, terwijl het echt levensgevaarlijk kan zijn!

Tom, 17-02-2011 06:57
Je teksten bevatten veel informatie waar getuige de reacties mensen wat aan hebben.
Ik heb zelf lange tijd een relatie gehad met iemand die BPS kenmerken heeft.
Zelf herken ik me in een aantal kenmerken van de NPS.
Wel valt me op in je teksten dat je veel oordeelt en gedrag voorziet van labels als 'sneaky' etc.
Ook ontbreekt het niet aan stelligheid. En is het wel erg zwart wit.
Maar veel van het disfunctionele en problematische gedrag komt ook voort uit onvermogen.
Ik wens iedereen die in destructieve patronen gevangen zit, veel sterkte en wijsheid. Reactie infoteur, 17-02-2011
@Tom,
dank voor je reactie.

Ik ben het met je eens dat het disfunctionele / schadelijke gedrag voortkomt uit onvermogen en onbewustheid. Het is een gebrek in de hersenen.

Deze teksten zij bedoeld om de dingen duidelijk te maken. Labels zijn daarom in dit geval erg van toepasssing omdat het gedrag steeds hetzelfde is. Het is dan ook met opzet zo zwart/ wit neergezet om ogen te openen.

I., 08-02-2011 14:48
Lieve D. dit zwarte gat maken we allemaal door en is inderdaad heftig, maar ga er doorheen want aan het einde van dat zwarte gat schijnt de zon. Je bent jezelf kwijtgeraakt door inderdaad alles op te geven, net als ik en alle andere vrouwen. Verwar het niet met liefde van die persoon, ze hebben alleen zichzelf lief en zullen nooit veranderen. Ook ik heb die tijd gehad, dat ik dacht dat hij bij zijn nieuwe vriendin wel weer de leuke verliefde vent zou uithangen. Waarom niet meer met mij? Maar ze moeten zichzelf superieur voelen in een relatie, er is geen ruimte voor andermans behoeften. Ga weer van jezelf houden, lees en praat met medeslachtoffers en ga beseffen dat het niet aan jou of jouw gedrag ligt waarom hij vreemdgaat. Mijn ervaring is, dat het de constante behoefte van een narcist is om de leegte in zichzelf te vullen met bewondering en aandacht van anderen, anders voellt hij geen bestaansrecht. Zolang hij weet dat jij die rol voor hem blijft vervullen, zal hij je persoonlijkheid, je eigenwaarde en je leven blijven bepalen. Er lopen echt mannen rond die onvoorwaardelijk van je zullen houden, je de ruimte bieden in een relatie om jezelf te kunnen en mogen zijn. Mijn ervaring is ook, dat als je jezelf openstelt voor nieuwe contacten en oude contacten herstelt, het een kwestie van tijd zal zijn voordat je ook je eigenwaarde weer terugvindt. Dat je versteld zult staan hoeveel mensen om je heen begrip voor je verdriet zullen hebben, maar ook je zullen helpen weer overeind te krabbelen. Ik zit ook nog in de krabbelfase, maar ben door alle informatie over NPS opgehouden om mezelf af te vragen waaraan ik het heb verdiend om zo gekwetst en vernederd te zijn door hem. En hij blijft het proberen door met zijn vriendin aan zijn arm te verschijnen waar ik ook ben, want o zo belangrijk om mijn reactie erop te peilen. Recht je rug, maak jezelf mooi en glimlach, ook al sterf je een beetje van binnen. Praat erover met lotgenoten om je daarmee te steunen, maar geef hem geen stok meer om je te slaan en houdt elk contact met hem buiten de deur, hoe moeilijk nu ook. Gebruik de energie die daarmee vrijkomt voor jezelf en voor je het weet zijn de rollen omgedraaid, ben jij de mooie sterke vrouw die hij voor altijd is verloren. Zijn verlies.

Ikke, 04-02-2011 02:05
Bedankt voor alle uitleg hier over dit thema. Er is nu heel veel duidelijk geworden
We hebben er een storm opzitten met een persoon met deze stoornis. Niets raakt hen dus. Over de jaren heen zijn nu vele puzzelstukjes samengevallen.
Liegen, eisen, altijd moeten klaarstaan, schuldgevoel opwekken als je op hun, eis niet kunt ingaan, en charmeren.
Na een vlammende ruzie ging de persoon door met eisen zonder schuldgevoel ( er zijn dingen gebeurd en gezegd waar ik mij voor heel mijn leven ga schamen dat ze gebeurd zijn)tegenover ons. dan eindelijk andere mensen beginnen inzien dat er iets 'niet klopt'.
We moeten met die persoon verder. Het enige wat ons helpt, want het gebeurde in 2010, is tegen diens verwijten en hoogmoed, is negeren.Wat je ook naar je kop krijgt. want wat zij doenis JOUW beschuldigen wat ZIJ doen, namelijk manipuleren..
Bij mij gaat het maar om iemand van de schoonfamilie, gaat het om een partner, vanuit mijn perspectief zou ik zeggen, respecteer jezelf, laat je niet kleineren, pak je koffers. Als het voor mij al zo traumatisch was, is dit voor een partner onleefbaar. Sterkte en begrip voor de slachtoffers ervan. Om dit te begrijpen moet je het mee gemaakt hebben

D., 20-01-2011 21:10
Danku u wel voor het berichtje terug.. Eerste keer dat ik erover praat . Wat mij dus gek maakt is dat ik dus zoveel heb opgegeven, zoveel voor hem gedaan..en dan toch zo slecht behandeld. En elke keer denk ik dat hy voor ander wel goed zal zijn dat zei hij ook altijd. Dat maakt me gek. Waarom een ander wel en ik niet? Met wie kan ik praten ik voel me echt alleen. Reactie infoteur, 20-01-2011
Je bent niet alleen! Bedenk dat er hulp beschikbaar is. Lotgenoten, fora en groepen, zitten vol met sterke, intelligente, begripvolle vrouwen die proberen los te breken van een relatie met een narcist. Zij weten wat het is om 'In de Ban' te zijn en / of eruit te komen en te blijven, zij weten wat je doormaakt!

Het is belangrijk dat je mensen vindt, die begrijpen wat het is om slachtoffer te zijn. Die snappen waarom je voor hem op hetzelfde moment zowel intense gehechtheid en afkeer hebt. Die zien dat je symptomen anders zijn en waarom je binding met deze man intenser was dan met enig ander mens.

Er zijn veel ondersteunende en sterke vrouwen te vinden op de volgende links:

http://nps.bbforum.nl/

http://www.partnermishandeling.nl/

http://narcismevanfamilielid.web-log.nl/narcisme/2008/03/forum-over-narc.html

Dit zijn allemaal sites voor lotgenotencontact, er zit geen professionele hulpverlening.

Ga voor professionele hulp naar je huisarts en overleg met hem welke hulp het beste bij je past.

Besef dat een narcistische persoonlijkheid in de hersenen zit, onbehandelbaar is en dat hij dus ook bij een ander nooit zal veranderen!

Zoek lotgenoten die het begrijpen!

D., 18-01-2011 12:04
Zo als ik dit zo lees schrik ik heel erg... Ik kom uit een relatie die bijna 5 jaar duurde, en deze jongen voldoet eigenlijk echt aan elk punt die er beschreven staat. Wat ik het ergste vind, is dat er van mijn gevoel van eigen waarde gewoon niks meer over is. Ik heb helemaal geen zelfrespect meer, ik slaap slecht, acteer dat het goed met me gaat terwijl ik tegen mijn tranen vecht.

Hij was zo extreem jaloers, ik moest altijd naar de grond kijken van hem als ik naast hem liep ik mocht nooit mijn blik afwenden. Ik keek zo diep naar de grond maar alsnog kon hij brullen dat hij zag dat ik stiekem naar andere keek. Nou, geloof me als ik zeg dat ik echt alleen hem zag staan en verder niemand. Mijn vriendinnen waren volgens hem allemaal sletten, dus gaf ik ze maar op want hij wist wat het beste voor mij was, mijn telefoon werd meerdere malen gecheckt op smsjes of telefoontjes van andere jongens (wat ik nooit had) ook had hij mijn wachtwoord van msn etc. maar ik mocht noooit in zijn telefoon kijken, of op zijn msn dat wat uit den boze.

Ik moest hem maar op zijn woord vertrouwen, nou dat heb ik geweten. Nu gaan vast veel mensen mij heel dom vinden maar..hij ging echt heel erg vaak vreemd, ik overdrijf denk ik niet als ik zeg dat hij sowieso per maand keer vreemdging. Ik kwam er bijna altijd achter, ging kapot en huilde. Ach zei hij dan, ik hou alleen van jou! Een man mag vreemdgaan dat is de natuur maar hij houdt maar van 1 vrouw en dat ben jij voor mij. Hij had me zo gehersenspoeld dat ik dit echt ging geloven, maar ik moest het niet wagen met een jongen te praten dan volgde er echt klappen dan bezorgde hij me wel een bloedneus of blauw oog. En dit was natuurlijk mijn schuld ik had het op mezelf afgeroepen.

Als ik gewoon een fatsoenlijke meid was dan hoefde hij me niet zo te behandelen. Wij konden elkaar gratis mobiel bellen, en als ik bijvoorbeeld in de bus zat dan moest hij altijd meeluisteren dan belde hij en moest ik aan de lijn blijven hangen net zolang tot ik thuis was. Ik moest krampachtig naar de grond kijken want ik was doodsbang dat bijvoorbeeld een oude (mannelijke) klasgenoot me zou groeten en dan had ik weer een probleem. Ook al praatte ik met niemand, dan smste hij alsnog praatte je nou met iemand? wie is die jongen? Ik moest alles voor hem opgeven, ik moest er altijd voor hem klaarstaan. Ik maakte toen hij nog op school zat maakte ik zijn verslagen, ten koste van mijn eigen studie en stage. Als hij geldproblemen had ik was de eerste die hem te hulp schoot, ik was er altijd voor hem. In september 2010 escaleerde t, hij was voor echt de zoveelste keer vreemdgegaan, hij had mij gebeld terwijl hij met t meisje nog in bed lag en ik ontplofte..

Hij smeekte me, zou echt veranderen ik was alles voor hem! maar ik kon niet meer..na een tijdje gaf hij het op en begon ik weer contact te zoeken omdat ik me zo eenzaam voelde, ik had niemand meer leefde in mijn eigen geisoleerde wereld. wat bleek? Hij had al weer een ander. En dit meisje was zoveel beter, dit meisje zou hij heel goed behandelen dat wist hij gewoon! Ik ging toen keer met een andere jongen naar de film, ik vond deze jongen niet leuk en mijn ex kwam hier achter. Ik was een hoer, ik had alles verpest ik was een slet die dood mocht hoe durfde ik met een jongen naar de film te gaan?

Nu speelt hij weer al maanden een spelletje en ik laat het toe..ene keer belt hij dat hij me zo erg mist dat ik zijn ware liefde ben en andere keer hoor ik weer niks. Gisteren belde hij om te zeggen dat het uit is met het meisje, omdat ze saai was, amper emotie toonde en toen hij zei dat ze kon opflikkeren ging ze gewoon weg en daarbij zei hij: 'terwijl ik van jou ben gewend dat je achter me aanloopt dus dat had ik nu ook verwacht van haar'.

Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik zit in een zwart gat soms wil ik het liefst met de auto naar het spoor rijden en er een einde aan maken. Van het vrolijke meisje wat ik ooit was is niks meer over, ik ben niets meer waard voor mezelf niet, ik haat mijzelf meer dan hem.

Ik hoop toch dat ik hier ooit uitkom maar ik zie de toekomst maar erg somber in.

Succes allemaal, liefs D. Reactie infoteur, 19-01-2011
Ik maak me zorgen over de emotionele pijn en onrust die je nu meemaakt. Je moet je realiseren dat deze pijn moet 'stoppen', vind je niet?

Je hebt het recht om te negeren wat ik zeg. Ongeacht wat jouw keuze is, maar laat me je waarschuwen dat wat ik te zeggen heb je waarschijnlijk niet leuk zult vinden...

Eenzaamheid is niet fataal, maar deze relaties vaak wel. Hij heeft je zelfvertrouwen afgebroken, steeds opnieuw gekwetst, genegeerd, dagelijks gemanipuleerd, gehersenspoeld enzovoorts en dit alles zonder een greintje gevoel voor jou.

Het zal allemaal weer opnieuw gebeuren. Zijn charmeoffensief is nu weer even begonnen, maar hij heeft niet de structuur om dit erg lang vol te houden. Vergeet niet dat NPS een aandoening is, waardoor dit is hoe hij is. Hij vertoont gedrag dat gewoonweg niet deugt, nu niet, morgen niet, nooit niet!

Het is eigenlijk heel simpel, je bent wat ze noemen “Narcistisch Voedsel” in de vorm van aandacht. Jij bent zijn drug en hij is een junkie. Hij is verslaafd aan aandacht, aandacht en nog 's aandacht. Door 'de Ban' waarin je verkeerd, zie je niet dat het weer een en al misbruik is. Dat is wat hij doet, wat hij altijd gedaan heeft en altijd zal blijven doen.

Wanneer je mentaal en verbaal wordt mishandeld en als je maar vaak genoeg wordt gezegd dat je slecht bent, niet functioneert zoals het moet, of zelfs dat je gek bent, dan zijn dat dingen die ingebed worden in je geheugen.

Als het misbruik lang genoeg aanhoudt, overschrijven deze onrechtmatige beweringen je waarheidsgetrouwe, realistische impressies van jezelf en blijft er in je geheugen iets hangen, waardoor je ook jezelf gaat zien op een vernederende, negatieve en kwetsende manieren. Dit is in strijd met de positieve energie van de ziel, met als gevolg dat je ziel signalen geeft dat er iets mis is door depressie, angst en lichamelijke ziekte.

Wat me zorgen baart, is hoeveel je bereid bent te veranderen. Je doet zo je best en je accepteert zoveel van hem, dat je bereid bent om al je eigen normen en waarden op te geven. Ergens in de loop van de afgelopen jaren ben je jezelf compleet verloren in de narcist.

Het is dus zaak zo snel mogelijk de weg terug naar jezelf te vinden. Dit kan alleen door de narcist definitief uit je leven te verbannen. In de praktijk komt dit neer op maar één ding en dat is: geen contact!

Zoek steun, blijf lezen en blijf jezelf beschermen, dan zul je jezelf elke dag een beetje sterker gaan voelen!

I., 17-12-2010 15:34
Een artikel in de Linda over de ervaring van een vrouw met een man, waarin ze de term narcistische persoonlijkheidsstoornis liet vallen wekte mijn interesse om nadere informatie te gaan googelen. Mijn mond viel open en is niet meer dichtgeklapt bij het lezen van de symptomen en al jullie ervaringen. Eén en al herkenning en eindelijk heeft het beestje een naam.

20 jaar lang ben ik getrouwd geweest met een narcist, waarvan ik de eerste 15 jaar me gelukkig voelde in de illusie van aanbidding en liefde doordat ik me tevreden voelde in het enge wereldje dat ik voor mezelf had gecreeerd. Ik had mijn beste vriend en geliefde thuis, een prachtig kind en was volmaakt gelukkig. De excessen in zijn gedrag bedekte ik met de mantel der liefde. Hij was gewoon een groot kind, die alle ruimte nodig had om zich te ontplooien. Elke 3 jaar met ruzie weg bij zijn werkgever, die waardeerde en beloonde hem ook niet genoeg voor al zijn werk. Afschuw over mijn zwangere lijf, ach hij was er tenminste eerlijk over tegen mij en de rest van de wereld. Hij verbrak alle contacten met zijn ouders en broer, die begrepen en waardeerden hem zijn hele leven al niet zoals hij verdiende. De enorme gereserveerdheid en jaloezie naar al mijn contacten buiten hem om, hij had natuurlijk met zijn ouders gebroken en alleen mij en ons gezin nog over. Onze hele relatie heb ik constant voor mezelf een excuus voor zijn abnormale claimende gedrag gemaakt. Mede door de omgeving, die jaloers op me waren door de echtgenoot die zijn aanbidding niet onder stoelen of banken stak. Die me op mijn 40e verjaardag persé een diamanten ring wilde geven, zodat het voor de buitenwereld duidelijk was hoeveel hij wel niet van me hield. Vol trots werd mijn hand bij elke gelegenheid omhoog gehouden. Ik hoefde geen dure ring, geen grote bos bloemen of andere materieele statussymbolen waar het prijskaartje tussen neus en lippen altijd even genoemd moest worden. Ik begon me inmiddels af te vragen of mijn wensen en behoeftes er eigenlijk überhaupt toe deden, hoorde hij me alleen en luisterde hij niet, was hij wel geïnteresseerd in de innerlijke kant van de persoon waarmee hij was getrouwd of was het alleen het mooie plaatje voor de buitenwereld.

De laatste 4 jaar na zijn midlifecrisis ben ik door de hel gegaan. Alle symptomen van een narcist hebben zich explosief aan me geopenbaard. De lus om mijn nek strakker getrokken. De constante onafgebroken beschuldiging en kritiek op mijn uiterlijk, mijn huishoudelijke vaardigheden, mijn werk en collega's, de jaloezie over andere mannen die alleen in zijn hoofd bestonden, geen aandacht meer voor hem hebben, zich gekleineerd voelen, de slachtofferrol, zijn hatelijke en jaloerse gedrag was altijd mijn schuld, niet trots op hem zijn terwijl hij toch een lotje uit de loterij was, waarom moest ik ineens zo nodig af en toe mijn (onschuldig) vertier buitenshuis zoeken met dochter of vriendinnen terwijl hij dan alleen zat. Hij ging weg wanneer en met wie hij wilde, maar bij mij waren er andere redenen voor. Was ik soms op zoek naar een ander of had ik al een ander, hij wist toch niet wat ik overdag uitvrat? Moest ik zo nodig de aandacht en bewondering hebben van andere mannen? De machteloosheid bij zoveel onredelijkheid vreet inderdaad al je energie. Geen enkel berouw over de gemene opmerkingen en beschuldigingen aan mijn adres in de keiharde confrontaties, sorry is ook vooral voor de buitenwereld en zonder inhoud of gevolg. Het was alleen nog maar aan mij om te bewijzen hoeveel ik wel niet van hem hield en hoe trots ik op hem was. De relatietherapie was een lachertje als het eigenlijk niet zo dieptriest was voor mij. Ook deze therapeut kon me vertellen hoeveel hij wel niet van mij hield, en dat het dus aan mij was om hem gerust te stellen over onze relatie. Ik heb daarin stappen gezet voorbij mijn grenzen en werd er keihard door meneer op afgerekend, want het was nog niet voldoende. De therapeut heeft hem daarna nog één keer vermanend toegesproken over zijn gedrag als bij een klein kind, maar vond dat er verder niks mis met hem was.

De uiteindelijke onafwendbare scheiding opnieuw een beproeving. Via mediation waarin hij bij het eerste gesprek meteen als een huilend groot kind op de stoel ging zitten en de beschuldigende vinger over de scheiding naar mij wees en opnieuw duidelijk makend hoeveel hij wel van me hield. De vrouwelijke advocate meteen voor de bijl bij de betraande grote bruine ogen en daarmee had hij de toon gezet. Daarna ontpopte hij zich als keiharde onderhandelaar over de financien, want zakelijk was zakelijk. En ik ei en naIef over zoveel manipulatie wilde het hem nog gemakkelijk maken om hem schuldeloos een nieuwe start te geven door hem geld toe te zeggen, waar hij absoluut geen recht op had. Ik eiste geen alimentatie, voor ons kind betalen we allebei.

Ik ben nu bijna een jaar verder en de klap is nu binnengekomen. De relatie met zijn kind is zeer slecht door zijn egoistische gedrag, maar natuurlijjk mijn schuld want ik indoctrineer haar met mijn verhalen, net als bij mijn familie en vrienden. Na 6 maanden tijd is hij een nieuwe relatie begonnen met een vrouw, waarmee hij in ons huwelijk al een ongepaste vriendschap had. Allemaal in zijn context dat ze een schouder nodig had na haar scheiding en de bewondering hoe ze het toch allemaal deed. Maar eigenlijk zijn gevoel voedend hoe nodig en geweldig hij toch was voor haar. Ik had hem stom genoeg vlak na onze breuk gezegd, dat zij degene zou zijn waarmee hij binnen het jaar op de bank zou zitten en dat dit voor mij heel pijnlijk zou zijn. Het perfecte wapen gegeven.

Hij heeft de eerste 6 maanden na onze scheiding bij elk kort bezoekje opmerkingen over andere vrouwen en over de bewuste vrouw laten vallen om mijn reactie erop te peilen en of ik geen spijt had en alles terug wilde draaien. Zijn opmerkingen over mijn uiterlijk, dat ik ineens wel er leuk uitzag en strakke kleding droeg en voor hem niet. Over mijn haar dat te lang was voor mijn leeftijd. Dat ik nu wel ineens hulp in de huishouding had en mijn huis er opgeruimd en schoon uitzag. Hij gedroeg zich met publiek erbij als de ex, die zeer hulpvaardig was en alles voor me zou regelen om daarna met mij alleen de afspraken terug te draaien wegens tijdgebrek of andere redenen. Mijn woede erover werd en wordt afgedaan alsof ik nog steeds de controle wil hebben over zijn leven. Zijn rol als slachtoffer na onze scheiding speelt hij met ferve maar tot mijn grote verbazing en genoegen blijken bij de vele vrienden en familie hun ogen wel degelijk open te zijn gegaan door zijn gedrag en niet door mijn verhalen zoals hij graag beweert.

Jullie verhalen hebben mij ook de ogen geopend. Hoeveel verdriet ik ook heb en hoeveel moeite met loslaten en afkicken van de drug, zoals één van jullie zo mooi verwoorde, ik voel me nu gesterkt in mijn (schuld)gevoelens. Ik weet nu dat zijn gedrag niet te wijten is aan mij, ik hem nooit had kunnen veranderen en een andere vrouw ook niet. Het wordt hoog tijd dat alle complimenten, steun en interesse van de mensen in mijn omgeving werkelijk bij me binnen gaan komen en het niet meer belangrijk is wat hij ervan denkt of vindt. Ik hem geen wapen meer in handen zal geven om me te kwetsen. Even doorbijten, maar nooit meer terug. En dat geldt voor ons allemaal, dames.

Liefs I.

G., 06-12-2010 14:56
Beste Mjon,

Allereerst (ik weet even zo snel niet of ik dat al had gedaan) ontzettend bedankt voor je wijze artikelen die me nu al ontzettend hebben geholpen. Mijn 'angst' is ondertussen uitgekomen. Hij heeft een ander. Drie weken geleden (en daarvoor) zei hij nog tegen mij dat hij me zo miste, me zo mooi vond, van me hield. Ik alles voor hem was.. En dat hij het niet zou kunnen verdragen als ik een ander zou hebben (dit allemaal wel in dronken toestand). De dag erna wees hij me doodleuk weer af door te zeggen: ik weetniet wat ik gisteren allemaal heb gezegd, maar ik wil niet dat het goed komt. Sorry maar ik wil je geen pijn doen, jij verdient beter bla-bla. Het zijn allemaal showtjes, denk ik nu. Allemaal manipulerende spelletjes, om mij aan een lijn te houden.

Nu hoor ik dus dat hij al ongeveer een dikke maand een ander heeft. Hij is iig vanaf eind oktober met haar 'bezig' via smsjes enzo, dates.. Hoelang het precies aan is, weet ik niet. Maar dat maakt ook niet uit. Feit is dat hij me zelf drie weken geleden nog probeerde te kussen (ik wees dat af) en al die dingen zei om een reactie van mij te krijgen, terwijl hij dus al die ander had (in ieder geval half!). Hij zei zelfs nog letterlijk: ik heb nog geen andere vrouw gehad hoor, dat is echt niet aan de orde... Wel dus. Hij heeft haar al voorgesteld aan zn ouders en al!

Deze jongen (nu 23) was altijd anders dan anderen, had bewonderaars die tegen hem opkeken, en mensen die hem 'eng vonden'. Hij moest zichzelf altijd laten gelden, overal het grootste woord. De bulderende lach, grapjes die iedereen leuk moet vinden. De hardste klap uitdelen in vechtpartijen, ruzies, reacties uitlokken. Dingen die hij deed tijdens de relatie waren opmerkingen maken als: jou vriendinnen zijn echt lelijk/dom/nietgoed voor jou, jij gaat vreemd, je vader heeft jou volgens mij echt misbruikt, volgens mij sla jij je hond.. Hij liet me vaak schrikken terwijl hij wist dat ik daar altijd echt van verschoot. En hield bijvoorbeeld altijd zijn sleutel tege mijn nek aan om 'zogenaamd' een psychopaatje te spelen. Hij lachte dan altijd wel als grapje, en deed alsnof het allemaal nep was. Ik lachte dan altijd maar mee, maar ik vond dat nooit leuk en ik reageerde dan ook altijd zo in de trant van: ga nou weg, doe nou niet. Hij bleef toch altijd dan nog ff doorgaan. Ook was hij altijd negatief over anderen, behalve over één vriend van hem en zijn moeder. Die konden niks fout doen. Maar verder had ie altijd wel iets te klagen over bevolkingsgroepen, vrienden, mij, mijn ouders.. mijn omgeving. Hij vond mensen nooit goed genoeg. Niemand was zo superieur in zijn werk dan hij. Hij deed altijd waar hij zelf zin in had, en had er lak aan hoe dat voor mij voelde. Hij was zelfs vaak vernederend en ik deed nooit iets goed (de was deed hij opnieuw vouwen, de aardappels bakte ik niet goed). Dit wisselde af met ontzettend lieve woordjes, aanrakingen, kadootjes.. Knuffels en kussen. Deze jongen is nu 23!! Dit kan toch alleen maar erger worden?? Dit is toch echt een narcist!?

Het mooiste komt nog. Hij heeft nu dus een ander, een nieuw meisje. Dat doet me zo'n zeer omdat ik bang ben dat het nu wel goed gaat, maar ergens weet ik wel beter. Ik probeer me sterk aan dat geloof vast te houden en ik vertrouw op deze artikelen en jou mening. Dat meisje wat ie nu heeft, heeft al ooit iets met een vriend van hem gehad (zie mijn vorige verhaal). Dit kan ie dus weer mooi tegen haar gaan gebruiken! Hij neemt haar nu overal mee uiteten en betaalt alles.. Maar zegt dan ondertussen tegen zijn vrienden: rib uit mijn lijf, al dat bellen en uiteten.. Hij neemt haar bovendien mee uiteten naar de tent waar hij een keer met mij heen ging en toen vond ie dat eten ZO slecht...

Waar is ie dan in godsnaam mee bezig :S Beste Mjon, bedankt voor je artikelen. Ik hoop dat je mijn laatste twijfel nu goed zal verdwijnen. Hij is pas 23.. Wat moet dit toch met hem en zijn relaties worden!! Hij is zo jong en gaat nu al zo met mensen om.

Ik wil graag één ding van je weten: een paar vriendinnen zeiden tegen mij dat hij niet zo zeer een narcist was, maar gwn erg mannelijk nu. Dat de meeste mannen zo zijn en dat dit niet wil betekenen dat hij met een ander hetzelfde gaat doen. Dit steekt me toch nog een beetje, ik wil graag je mening hierover horen, hopelijk heb je hiervoor eventjes tijd. Is dit wat ik hierboven en in mijn eerdere verhalen heb geschreven 'normaal' 'mans' gedrag? Of is dit gewoon een narcist die zich gedraagt als een klein kind en die zichsteeds verder ontwikkeld??

Erg bedankt, jij 'redt' levens!:-)
Liefs, G. Reactie infoteur, 10-12-2010
Beste G,

Je wilt graag mijn mening horen over het feit dat je vriendinnen zeggen dat je ex- zijn gedrag gewoon mannelijk is.

Mijn ervaring is dat je helaas niet de enige bent die met deze vraag zit. Veel vrouwen in dezelfde situatie horen zoiets. Niet alleen de omgeving bagatelliseert het onmogelijke gedrag van de narcist vaak, maar zelfs ook therapeuten kunnen je vertellen dat het slechts wat dominant, mannelijk of moeilijk gedrag is. Dit heeft te maken met een gebrek aan kennis over narcisme. Dit kan zeer schadelijk voor je zijn, puur omdat het je weer aan jezelf doet twijfelen.

Laten we even kijken naar wat je beschrijft:

- Zijn onberekenbare gedrag, verwarring zaaien en manipulatie
- Zijn vreemdgaan en de ontkenning
- Zijn discutabele reputatie; bewonderaars en mensen die hem ‘eng’ vinden.
- ruzies en reacties uitlokken
- negatief zijn over je vriendinnen
- je familie in diskrediet brengen
- er lol in hebben om je te laten schrikken en vooral het doorgaan terwijl je aangeeft er niet van gediend te zijn.
- sommige mensen vereren, anderen denigreren
- zijn superioriteit
- racistisch
- vernederend
- zeer inconsequent

Dit gedrag kan bij iedereen een enkele keer voorkomen. Maar als het een steeds terugkerend en onveranderbaar patroon is, dan kun je zeggen: Ja! Hij is een echte narcist.

Je vraagt je af waar hij mee bezig is. Zeer begrijpelijk, maar je zult hem nooit snappen. Doe geen moeite meer om hem te begrijpen! Normale mensen functioneren anders, je hebt een andere hersenstructuur, dus zul je hem nooit begrijpen!

Je omgeving kan de narcist ook niet begrijpen en zien vaak alleen zijn zeer charmerende buitenkant. Vermijd daarom gesprekken met mensen die je nog meer aan het twijfelen brengen over jezelf. Zoek steun bij iemand, een lotgenoot, therapeut of vriend(in), met inzicht in gestoorde persoonlijkheden.

Je bent op de goede weg!

Gaby, 23-11-2010 11:53
Beste Mjon,
Bedankt voor je reactie. Ik heb er wel veel aan gehad. Ik zie nu steeds meer in dat het beter voor mij is om uit deze relatie te zijn. En dat ik daardoor wrs veel gelukkiger zal worden! Ik wil echter nog graag een situatie een beetje ophelderen voor mezelf, en ik hoop dat je me daarbij kunt helpen?

Het zit zo: toen wij net een relatie hadden deed hij alles voor me, echt alles! Hij was zo verliefd dat ie tegen de deuren omhoog liep omdat ie naar mij keek, letterlijk! We waren écht gelukkig samen. Ik heb hem toen na 5mnd verteld dat ik toen ik hem leerde kennen een soort van relatie met een van zijn vrienden had gehad. Ik had dat niet eerder verteld, omdat ik bang was dat hij dan op mij zou afknappen. Nou, dat was natuurlijk niet zo slim van me (maar ik deed het nooit met slechte intenties). Ik wilde hem echt nooit kwetsen en dat heb ik ook echt zo vaak gezegd! Ik had geen affaire gehad of niks, ik had gewoon iets niet verteld wat ik niet zo belangrijk vond, maar ik nog wel even de lucht uit wilde helpen (net name omdat die vriend mij telkens benaderde en ik dat niet wilde).

We hebben er ongeveer een jaar lang vaak ruzies over gehad, soms openlijk over dat onderwerp, vaak merkte ik dat het hem dwarszat (dat dacht ikdan tenminste). Ik ging me daarop heel erg aanpassen en laten zien dat ik juist heel trouw aan hem was (wat ook altijd is geweest) en hij het allerbelangrijkste voor mij was. Hij bleef het echter 'tegen' me me gebruiken en ik raakte daar zo overstuur van. Ik heb me letterlijk zo onmachtig gevoeld als hij weereens iets verweet wat niet waar was, zoals dat ik nogsteeds met die jongen ging (hij was echt extreem jaloers). Het kwam op een punt dat ik zowat niet meer langs een jongen in de trein durfde te zitten, omdat ik bang was dat hij dat niet leuk zou vinden. Hij belde dan ook wel eens op en dan was het: zit je lekker langs allemaal andere kerels in de trein? Dan zei ik dat ik dat zelfs voortaan rot vond en dan zei hij dingen als: dat is echt niet goed hoor, wij horen miss wel gewoon niet bij elkaar. Waardoor ik nog meer overstuur raakte natuurlijk.. En hij ging en er daarna ook gewoon rustig mee door (met die opmerkingen en dat jaloerze).

Ik paste me zo aan, ik werd best een stilmuisje teriwjl ik atlijd heel spontaan was geweest. Maar het mooie is dat ik het mezelf allemaal verweet. Ik wilde hem niet kwijt, en ik had hem gekwest dus ik moest een beetje boeten van mezelf..

Nu denk ik soms nogsteeds dat als ik dat allemaal beter had aangepakt (dus meteen had verteld), het tussen ons goed was blijven gaan. Want ik heb me zo aangepast, maar dat veroorzaakte hij oo kweleen beetje door zijn jaloerze en kritische houding (als ik op stap een wijntje dronk, was het al: nou nou, dat lust ze wel hé, doe je zeker ook als ik er niet bij ben met andere kerels'). En het erge is dat IK me nu dus ergens verantwoordelijk voel voor de breuk.. Had ik dat eerdre verteld, dan was het miss goed blijven gaan?? Dat denk ik soms.

Maar wat mijn vrienden zeggen is dat hij die situatie altijd een beetje heeft gebruikt om mij 'klein' te houden. Dat dit zijn gestoorde manier was van controle houden over mij. Dat hij, als hij het écht zo erg had gevonden, er wel een punt achter had gezet. Bovendien zegt mijn omgeving dingen als: hij is altijd vreemd geweest met meisjes, ik krijg altijd een eng gevoel bij hem, hij is echt egoistisch, hij denkt nooit aan jou, hij verwaarloosde jou echt en zelfs: ik ben gewoon een beetje bang voor hem, hij gaat echt doordraaien hoor die jongen.

Ik ben ergens zo bang dat dit allemaal door mij komt? Maar ik ben juist zo lief voor hem geweest, altijd trouw en altijd gesteund. Maar hij verwaarloosde mij echt op het laatst. Gaf geen aandacht, om vervolgens weer heel lief en aardig te doen.. Ik ben zo bang dat hij straks bij een ander wel 'normaal' in een relatie kan functioneren, omdat zij wrs niks te vertellen heeft qua 'ontrouw' (in zijn ogen) wat hem kwetst.. Maar moet ik vertrouwen op de mening van anderen? Die is er toch niet voor niks?? Want hij heeft eigenlijk best veel eigenschappen laten zien van narcisme, vooral in 't laatste jaar.. Ik ben een beetje radeloos. Het is trouwns ook wle en apart puntje: tegen die vriend van het bovenstaande verhaal doet hij SUPER normaal en vriendelijk. Ik kreeg het altijd te horen als we thuis waren dat ik naar hem keek, of iets dergerlijks. Maar nee, die jonge nverweet hij niks.. Mij wel. Heeft hij dit een beetje gebruikt om controle te houden? Of heb ik gewoon schuld aan zijn gedrag en zal hij bij een ander heel lief blijven??

Bedankt voor je mening. Reactie infoteur, 27-11-2010
Gaby,

het ligt niet aan jou!

als eindelijk je ogen open gaan besef je pas dat alles wat hij ooit deed om je pijn te doen, expres was...

En ja, ook bij een ander zal hij dat exact zo doen. NPS is namelijk niet een ziekte die je krijgt maar de persoonlijkheid die je bént.

Gaby, 15-11-2010 14:08
Ik vraag me af of een persoon ook alleen narcistische trekken kan hebben, dus niet alles in extreme mate bezit. Maar wel de trekken heeft en soms deze erg naar voren laat komen? Ik ben namelijk net uit van een relatie van 2,5 jaar en ik zie gewoon zoveel terug in dit artikel. Hij was zo jaloers, altijd bezitterig. Moest altijd om hem draaien. En nu nog. Hij heeft het uitgemaakt want hij was niet meer verliefd genoeg, maar ik word nogsteeds ondervraagd of ik al een ander heb etc, bovendien manipuleert hij enorm door telkens naar me toe tekomen en te zeggen dat hij me mist en van me houdt, om vervolgens weer de dag erna te bellen en te zeggen dat dat niet waar was en dat hij me niet zo wil kwetsen, maar dat het niks meer wordt. Om een week later weer te komen en te zeggen dat ik alles voor hem ben!

Ik twijfel heel erg of dit iets met narcisme te maken heeft, want in het begin van de relatie was hij helemaal niet zo, toen deed hij juist alles voor me en was hij heel lief en bezorgd. Maar op de een of andere manier is dat omgeslagen.

Hij is erg achterdochtig altijd geweest daarna in onze relatie (ik ging vreemd etc.), en hij was juist heel onzeker (keek ook altijd alleen naar zichzelf in spiegels en zelfs in de ramen van winkels etc.), dan maakte hij opmerkinge als: ik zie er echt goed uit.. Ik ben echt knap. Teriwjl ik gewoon wist dat hij dat helemaal niet van zichzelf vond maar juist heel onzeker is eigenlijk. En hij wil ook altijd het hoogste woord hebben en moet aandacht hebben (positief of negatief). Bovendien zegt hij letterlijk dat mensen zouden moeten klappen als ze hem zouden zien, omdat hij zo goed in zijn werk is en zijn werk is zo belangrijk.. Hij was ook nooit blij of tevreden, maar dan soms ineens weer exreem lief en bezorgd.

Is dit nu beetje narcistisch wat ik hierboven beschrijf?? Ik geloof niet dat hij volledig NPS heeft, want niet alles is zo (hij is bijvoorbeeld wel heel trouw geweest aan mij altijd dat weet ik 100% zeker) en hij is nooit vreemdgegaan oid. Maar kan je ook dus bepaalde trekken hebben en zullen deze trekken dan altijd blijven terugkomen?? Zal hij nooit veranderen in die eigenschappen als dat echt narcistische trekken zijn??

Bedankt voor het antwoord.

Liefs Gaby Reactie infoteur, 21-11-2010
Beste Gaby,

'Enkele narcistische trekjes' betekent misschien dat hij maar een beetje beantwoord aan een paar van de criteria voor de diagnose, maar niet volledig aan alles. Maar laten we hier eens dieper op ingaan.

Is het van belang, om te weten of hij weinig of geen empathie heeft?' Nee - het eindresultaat is hetzelfde - weinig empathie en de pijn die hij daardoor veroorzaakt bij anderen is voor een oppervlakkige bekende misschien niet zo belangrijk, maar van je geliefde is een gebrekkige empathie en een koud hart, wreed en onverdraagzaam.

Misschien gedraagt hij zich maar een beetje superieur. Toch kan ook, een beetje een minachtende houding van je geliefde binnen een relatie, al snel onuitstaanbaar zijn.

Maakt het uit of hij een beetje of een zeer slechte controle heeft over zijn impulsen? Ik betwijfel of slechts een beetje een slechte controle hem weerhoud van zijn seksuele escapades, zijn verslavingen, of zijn andere wilde gewoonten.

Maakt het uit, als hij in jouw ogen misschien maar een beetje narcistisch is en dus maar een beetje liegt, of maar een beetje steun kan bieden? Maakt het uit of hij je maar een beetje respectloos behandeld? ... Ja, het maakt wel degelijk wat uit want ook 'een beetje' een gebrekkig vertrouwen, steun en respect is geen goed fundament om een relatie op te bouwen!

Het doet er dus ook toe, als hij maar een 'tikkeltje' van deze kenmerken heeft, juist omdat deze kenmerken zo negatief en schadelijk kunnen zijn.
De narcist heeft vaak maar een 'klein beetje' van het abnormaal narcisme nodig om echt een puinhoop van de relatie en van anderen om hem heen te maken.

De ervaring leert dat het narcisme verergert naarmate hij er meer mee wegkomt of hoe meer zijn grootheidswaanzin bevestigd wordt. Dit is waarom zelfs 'een beetje van de eigenschappen' al belangrijk zijn om vast te stellen. In hoeverre hij narcistisch is doet er eigenlijk niet toe, veel belangrijker is hoe jij je in de relatie voelt.

Sonja, 04-11-2010 11:07
Ik las net dat lijsje 'Check-list' narcisme eigelijk om iets te zoeken over hem maar hij heeft dit totaal niet maar ik lees het en bijna alles klopt wel op mij dat ik dat doe , heb ik nu een probleem?

Maren B., 26-10-2010 16:44
Beste infoteur,
is het antwoord op het commentaar van Rafael niet een beetje in een circel gedacht? "Een narcist is zo als ík hem defineer, jij bent niet zo, dus jij bent ook geen narcist en dus ook geen tegenbewijs." Ik zit ook met bepaalde trekken van een narcistische karakter te klooien. Wat moet ik doen, het meeste ontstaat in de jeugd door je ouders zonder dat je er zelf invloed op hebt. Er zijn ook andere, minder aggressive vormen van narcisme die veel met zelfvernietiging te maken hebben. Er zijn wel mensen die ondanks de stoornis hulp zoeken. Heb daar begrip voor alsjeblieft. Reactie infoteur, 26-10-2010
Beste Maren,

Nee, het antwoord op Rafael is niet in een circel gedacht. De kans is groot dat Rafael niet narcistisch is, want narcisten zullen deze artikelen niet zo snel lezen. Alleen al het feit dat hij zichzelf durft af te vragen of hij op een problematische manier narcistisch is, zegt al dat hij de stoornis waarschijnlijk niet heeft.

Narcisme is een breed spectrum van gedrag. Op een schaal van 1 - 10, Gezond Narcisme is een één, en Pathologisch Narcisme, of de narcistische persoonlijkheidsstoornis (NPS) is een 10.

Narcisme een lastige term geworden. Als je er nu over leest, wordt er jammer genoeg telkens weer een anderen betekenis aan gegeven. Narcisme is, zoals de geschiedenis ons laat zien van oorsprong een psychologisch begrip. Tegenwoordig wordt hetzelfde woord echter gebruikt om een eigenschap te benoemen die globaal in drie gradaties te beschrijven is:
1. een eigenschap die in de juiste hoeveelheid een normaal onderdeel is van een gezond ego;
2. als lastige eigenschap wanneer er te veel van is;
3. als een zeer destructieve toestand wanneer het een allesoverheersende persoonlijkheidsstoornis betreft.

Enne nee, ik heb geen enkel begrip voor kwaadaardige narcisten die in deze special beschreven worden!Ik ben moe van de toon van mensen zoals jij die het probleem van gestoorde narcisten niet (willen?) erkennen. Ik ben het zat om uitleg te geven over hoe gevaarlijk narcisme voor de omgeving kan zijn en daarmee bedoel ik dus niet eventuele zelfvernietiging.

Iedereen die echt aan zichzelf werkt verdient begrip, maar lees de artikelen in deze special en je weet dat kwaadaardige gestoorde narcisten geen enkel begrip verdienen!

Rafael, 14-09-2010 00:08
Helaas is bij mij geconstateerd dat ik een NPS heb, na een zeer gewelddadige jeugd (en waarschijnlijk erfelijkheid)heb ik dit afweermechanisme waarschijnlijk ontwikkeld. Ik herken veel punten die genoemd worden, veel is onbewust. Na een jaar therapie gehad te hebben na een PTSS ben ik alweer een tijd aan het werk en loop ik tegen bepaalde zaken aan die ten grondslag liggen aan het feit van de NPS. Ik wil dolgraag aan mijn persoon werken om mijn leven op een andere manier invulling te geven, niet zoals het nu gaat. Helaas lees ik bijna alleen maar informatie over de mensen en voor de mensen die met de NPS persoonlijkheid moeten omgaan, niet iets wat voor mij soelaas biedt behalve de kwetsende woorden gedaan door de infoteur aan Helen"Het meest ideale scenario is wanneer twee narcisten elkaar vinden. Dan laten ze tenminste ook meteen de rest van de mensheid met rust :-)". Ik ben een mens en helaas heb ik een bepaalde persoonlijkheid opgebouwd, waarvan mijn omgeving last heeft en ikzelf (of is dat narcistisch). Ik wil hieraan werken het is mijns insziens echt niet zo dat alle NPS over één kam gescheerd moeten worden(of ik neem mezelf erg in de maling). Als ik nu hier lees ;

Je vraagt je af of een narcist z'n nieuwe relatie wel gezond kan zijn en of zulke mensen toch veranderen en een degelijke, eerlijke, gezonde relatie kunnen aangaan. Deze vraag komt steeds weer terug bij veel ex-en van narcisten. Ik kan je vertellen: NEE. Het is hard maar eens een narcist altijd een narcist, dus ook in een andere relatie."

Moet ik dan mijn zoektocht naar verandering staken en maar verder gaan hoe ik het nu doe.....Ik geloof dat niet, als iemand inzicht heeft en de wil heeft om te veranderen dan moet er toch een manier zijn om dit onbewuste afweermechanisme uit te zetten. Reactie infoteur, 16-09-2010
Beste Raphael,

Dank voor je reactie. Zoals je zelf aangeeft heb jij inzicht en de wil om te veranderen. Echter, iemand met een échte NPS, heeft geen zelfreflectie en kan niet inzien dat er zoiets bestaat als een permanente, pathologische persoonlijkheidsstoornis. De echte narcist zal zelf zal niet veranderen. Immers, als je denkt dat je God bent, dan moet je al perfect zijn. Waarom zou je je gedrag voor iemand anders veranderen? Helaas, is het dus een grote zeldzaamheid dat iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis inziet, wat hij anderen aandoet, of bereid is om te werken aan zichzelf. De vraag die dan ook bij mij opkomt is, of je werkelijk een volledige NPS hebt, vooral omdat je schrijft een PTSS gehad te hebben.

Indien je zelf echt een NPS hebt, is het al heel mooi dat je deze artikelen leest! Misschien krijg je iets meer inzichten. De artikelen zijn niet bedoeld om narcisten te verketteren of te kwetsen. Ze zijn wel bedoeld voor anderen om kwaadaardig narcisme te leren herkennen. Het is ook niet de bedoeling van deze artikelen om alle narcisten over een kam te scheren. De narcist is er, zoals alle persoonlijkheidsstoornissen, in alle soorten en maten. Vaak zijn er zelfs meerdere stoornissen verweven in dezelfde persoon en soms lopen de kenmerken van de ene stoornis over in de ander. Er zijn veel verschillen tussen de verschillende narcisten maar er zijn ook veel overeenkomsten en specifieke sympthomen zoals je hier kunt lezen.


Of iemand met een NPS ooit succes in relaties zal hebben is afhankelijk van het aanpassingsvermogen van de ander. Een echte narcist is niet in staat om een gezonde relatie op te bouwen. Het ontbreekt hem aan de benodigde vaardigheden. Een gezonde relatie is o.a. gebasseerd op; respect, vertrouwen, zuivere wederkerigheid en gelijkwaardigheid zodat men de partner tijd en ruimte geeft om zijn eigen dingen te doen en om zichzelf te kunnen zijn. Dit zijn allemaal zaken die in een relatie met een narcist worden ondermijnd.

Het is echter een vergissing te denken dat je zelf helemaal niets aan kunt doen! De stoornis, brengt bepaalde gevoelens naar boven en daar kun je i.d.d weinig aan doen. Hoe je echter op die gevoelens reageerd en hoe je gedrag is, daar kun je zelf wel degelijk wel wat aan doen! Hierin heb je dus wel degelijk een keuze om te veranderen!

Creanette, 05-09-2010 12:25
Tja, en dan kom je er achter dat je 25 jaar met een narcist getrouwd bent geweest. In feite is het zo, dat dit soort mensen een soor "omgekeerde wereld" kreëren. Alles wat ze je aandoen is altijd jouw schuld. Heb je het lef een op- of aanmerking te maken, is hij beledigd en moet je "slachtoffer"je excuses aanbieden. Je kunt er niet van winnen, en zelfs als je gescheiden bent, zullen ze er alles aan doen om er voor te zorgen dat ze er op alle manieren zelf heel goed van af komen. Dit soort mensen vinden zal alles wat ze iemand "aandoen" heel gewoon en normaal vinden. Zij zijn immers perfect, de ander moet niet zeuren! Jammer , heel jammer dat ik er steeds ingestonken ben, en me steeds weer schuldig voelde omdat ik bepaalde dingen afkeurde, en er ongelukkig door was. Hij (mijn ex) liet me altijd voelen dat ik niks waard was, niets deed ik ooit goed. Bij hem was het ook op sexueel gebied heel erg, hij "nam"mij terwijl ik sliep, toen ik ooit durfde te protesteren ............anale verkrachting.......toen ik daar later iets over zei.........een flink pak slaag. Ik moest eens meer begrip voor hem hebben!!??!! Het is me duidelijk, ik had nooit zo lang bij hem moeten blijven, maar ik had 4 kinderen en ik vond het zielig voor hem. Dus hij heeft zijn spel heel goed gespeeld. Ik heb hem aangegeven bij de politie. VErvolgens vertelde hij het op zijn "speciale"manier aan de kinderen, die daarna zeiden dat ik gek was. Er was weleens "iets"gebeurd maar dit was sterk overdreven. De kinderen hebben mij laten vallen. Letterlijk werd mij gezegd: "het doet er niet toe was papa gedaan heeft". Het doet er blijkbaar alleen maar toe wat ik gedaan heb??!!?? Dat is dus het resultaat als je kinderen onder invloed staan van een narcistiche vader. Dus Als je nog kleine kinderen hebt, ga weg, ga alstjeblieft bij hem weg!!!!!

Hélène, 03-09-2010 09:05
Alhoewel de diagnose niet officieel gevallen is, meen ik te mogen concluderen dat m'n ex-partner NPS heeft. Nu heeft hij een relatie met iemand anders (nr 4 op enkele maanden tijd, waarvan ik zeker weet dat er 2 zoniet 3 gelijktijdig liepen). Deze partner heeft haar echtgenoot verlaten (want hij zocht het meestal bij getrouwde vrouwen ... die vallen me niet lastig aan m'n deur zei ie). Omdat hij me steeds bleef beliegen i.v.m. andere vrouwen, heb ik hem gecontroleerd, heb een gesprek met z'n laatste (?) partner gevraagd en zij bevestigde alles. Dom van me om hem zolang het voordeel van de twijfel te geven, als het niet goed zat en het vertrouwen is weg ... dat zou me genoeg moeten hebben gezegd. Met z'n narcistisch gedrag zou ik eigenlijk nog kunnen leven denk ik, maar ondanks dat ik alles voor hem deed me ook nog beliegen en bedriegen: dat blijft me zo'n verschrikkelijke pijn doen. Ik kan het niet loslaten in m'n hoofd, contact heb ik al maanden niet meer.
De vraag die nu steeds door m'n hoofd spookt is of z'n huidige relatie wel gezond is. Niet dat ik dat z'n nieuwe partner misgun, maar kunnen zulke mensen toch veranderen en een degelijke, eerlijke, gezonde relatie aangaan??? Reactie infoteur, 07-09-2010
Beste Hélène,

Je vraagt je af of een narcist z'n nieuwe relatie wel gezond kan zijn en of zulke mensen toch veranderen en een degelijke, eerlijke, gezonde relatie kunnen aangaan. Deze vraag komt steeds weer terug bij veel ex-en van narcisten. Ik kan je vertellen: NEE. Het is hard maar eens een narcist altijd een narcist, dus ook in een andere relatie.

De dynamiek in elke relatie is uniek en natuurlijk zal deze nieuwe relatie weer heel anders zijn. Toch is er bij een narcist in relaties steeds een herkenbaar, terugkerend patroon. Dit is te wijten aan zijn stoornis. En ja, dus ook haar zal hij slecht behandelen...Geen twijfel over mogelijk!

Het meest ideale scenario is wanneer twee narcisten elkaar vinden. Dan laten ze tenminste ook meteen de rest van de mensheid met rust :-)

Corine, 01-09-2010 17:54
Ik lees uw artikel en nu heeft het dus ook een naam, waar ik al jaren tegen aan gelopen ben. Gelukkig al gescheiden, mn kids zijn al wat ouder en deze artikelen laat ik ze lezen, de jongste van 16 reageerde, o ik kan hem dus niet veranderen. Het is triest maar waar. de andere meiden heb ik de artikelen aan geboden maar zijn nog niet zo ver. Het blijft toch hun vader!

Jasmijn, 29-08-2010 04:54
Hallo, Ik be een vrouw met bordeline en ik heb een paar jaar een relatie gehad met een narcist. Op den duur kreeg ik psychoses door de vele stress en verdedigingen. Achteraf ben ik bang dat ik hem heb kapotgemaakt met mijn woedeaanvallen, kritiek en afwijzingen. Ik wil hem absoluut niet terug maar wel graag een brief schrijven dat het me spijt. Ik hoop daarmee het hele gebeuren af te sluiten en me te verlossen van mijn schuldgevoel. Is het wijs om contact op te nemen met een narcist of kan ik het beter laten rusten? Alvast bedankt! Reactie infoteur, 02-09-2010
@ Jasmijn,
Dank voor je reactie. Ga ten eerste eens goed na of je schuldgevoel wel terecht is...

Een narcist zal altijd zijn best doen om je je schuldig te laten voelen. Helaas, ziet de narcist zichzelf altijd als slachtoffer. Hij heeft niet het vermogen te zien, wat zijn negatieve acties bij anderen veroorzaken nog ziet hij de schadelijke rol die hij speelt in relaties. Hij denkt volledig onschuldig te zijn voor de moeilijkheden in de relatie, of in zijn vorige relaties. Verwacht dan ook nooit verontschuldiging van de N, of zelfs een gedeeltelijk verantwoordelijkheid. Het is allemaal aan jou te wijten, jij krijgt de schuld - voor alles.

Je moet jezelf toestaan je gevoelens te uiten. Je kunt je uiten, door die allerlaatste brief te schrijven. Het is belangrijk dat je uit, hoe razend je bent over de manier waarop hij jou behandeld heeft. Het is belangrijk dat je alle gevoelens oprakelt die je verborgen hebt moeten houden en dat je ze allemaal naar de oppervlakte laat komen. Er zit voordeel in het opschrijven van alles wat hij bij jou heeft gedumpt. Op deze manier schrijf je het van je af en in de brief dump je zijn ellendig gedoe, terug bij wie het hoort.Daarna verscheur of verbrand je gewoon de brief. En dit is belangrijk! Je laatste brief is voor jou en niet voor hem! Want wat je ook naar hem schrijft, het is zinloos, dus bespaar jezelf de energie. Schrijft puur voor jezelf!

Marjan, 16-08-2010 00:05
Hallo, Ik vind het allemaal erg interessant om te lezen en kan wel dagen blijven lezen en herkennen. Maar ik zit met 1 hele grote vraag voor mezelf. Hoe weet je nou zeker dat je niet zelf degene bent die narcistisch is?? Mijn partner weet het zo prachtig te brengen en praat over zijn gevoel van tekort komen door mij dat ik hem in sommige dingen echt wel geloof. Alleen ik heb nooit zo duidelijk in de gaten dat ik hem zo tekort doe en dan komt zijn kritiek op mij als een koude douche en ik kan me er dan later ook nog wel iets bij voorstellen. Ik ben zo bang dat niet hij maar ik degene ben die egoistisch en zonder geweten is. Is er een specifieke test of onderzoek wat je kunt doen voor jezelf om daar achter te komen? Hij heeft namelijk altijd wel een puntje van waarheid in zijn kritiek zitten ookal denk ik niet hetzelfde als hem. Misschien ben ik wel degene die krom en egocentrisch denkt. Graag jullie reactie hierop. ik loop met grote vragen en onzekerheid. Wat moet ik doen. Ik wil eigenlijk ook niet graag alleen verder en ben daar een beetje bang voor. Reactie infoteur, 16-08-2010
@ Marjan,

De kans is groot dat je niet narcistisch bent. Narcisten zullen deze artikelen niet zo snel lezen.

Als je jezelf toch afgevraagd of je een narcist bent, hier een paar vragen die je kunt stellen:

Vraag 1
Heb je een obsessie met je uiterlijk? Als narcist ben je meestal zeer bewuste met je imago bezig. 'Spiegeltje spiegeltje aan de wand... ben jij de mooiste in het land?'

Vraag 2
Maakt succes van anderen je afgunstig en boos? Als je werkelijk boos van binnen bent wanneer je ziet dat iemand anders ergens in slaagt, dan heb je een klassiek symptoom van narcisme.

Vraag 3
Denkt je dat je het meeste van alles weet en dat er niet veel mensen die meer weten? Als je dat doet, is dit een zeer narcistisch gedragspatroon.

Vraag 4
Ben je overgevoelig voor kritiek en sterk defensief, zelfs als je weet dat je fout bent? Wanneer een narcist een conflict heeft, zal hij de feiten verdraaien om ervoor te zorgen dat hij wint, doe jij dit?

Vraag 5
Wijs je gemakkelijk op zwakheden en beperkingen van anderen, alleen al om jezelf ervan te verzekeren dat jij beter bent? Zo ja, dan is dit een zeer obsessief onnatuurlijk narcistisch patroon en zeker niet gezond.

Vraag 6
Denk je dat je anders, speciaal en bijzonder bent en daarom meer rechten hebt dan andere? Narcisme is een zeer moeilijke toestand voor de omgeving. Het egocentrisme en gebrek aan emathie is niet te behandelen of te genezen. Vooral omdat de narcist moeite heeft om anderen als gelijke te zien.

Indien je jezelf niet herkend in bovenstaande vragen is het onwaarschijnlijk dat je zelf narcistisch bent. Er is dan warschijnlijk wel iets anders aan de hand met je relatie...

Jouw vraag is niet uniek. Heel veel vrouwen in destructieve relaties vragen zich uiteindelijk af of ze zelf 'gek zijn'...

Ik kan je vertellen: JIJ BENT NIET GEK!

De N is een meester in het je te laten geloven dat alles altijd jouw schuld is. Ben jij woedend geworden, nadat hij het bloed onder je nagels vandaan heeft gehaald? Dan was deze woede uitbarsting waarschijnlijk meer dan terecht. Ondertussen zal hij er alles aan doen om je af te leiden van waar het nou echt om ging; namelijk zijn onverdraagzame gedrag. Hij zal proberen jouw woede te gebruiken, om je de schuld te geven van alles wat er mis is in jullie relatie

Als je aan jezelf twijfelt, kun je hulp zoeken bij een professionele therapeut. Waarschijnlijk kom je er dan al snel achter dat er niets mis is met jou, maar wel met je relatie.

Sterkte en blijf vooral lezen!

Bult, 22-07-2010 00:57
Heb 5 jaar samen geleefd met mn zoontje uit eerste huwelijk met een narcist en zag zn ziektebeeld niet en wist het bestaan er niet van.Hij reageerde veel agressie op mn zoonlief af als ik aan het werk was en heeft in totaal 20 keer mn zoon afgeronseld voor zn overdreven zelfbeeld.Tijdens ontbinden samenlevingskontrakt bedreigde hij mij met moord,hij drong mn woning binnen en maakte spullen kapot,ging mn zoon zn skelter stelen en verkopen.Hij heeft vele keren mn zoontje op zn hart getrapt dmv zn speelgoed kapot maken,hij heeft mn zoontje van zn fietsje geschopt.Mijn zoon heeft 10 jaren problemen gehad met slapen en zn zelfbeeld.Hij was nl 5 tot 10 jaar.Ik vind het heel erg dat onze gezamelijke huisarts zn mond hield en mij niet inlichtte,want ik ben te laat er achter gekomen dat nm zoontje een zeer ongelukkig en angstig leven had en ik heb hem niet op de wereld gezet voor een gestoorde die zn agressie op hem moest botvieren.Ik heb in mn leven nog nooit zo n laag bij de grond persoon ontmoet en ik hoop dat niemand enig respect voor hem opbrengt .Mn zoon wist niet dat bovenstaande verkeerd gedrag was en vertelde mij niets maar laatst zei hij,het was op het nippertje mams,mn leven.Ik hoop hiermee een signiaal af te geven dat deze mensen levensgevaarlijk zijn.Ze ontvlammen in woede en draaien zo weer om in rust.Verder gaf hij de schuld van 2overleden mensen aan anderen.Wij hebben onze leven weer op de rail en wij laten onze positieve zelfbeeld niet te gronde richten door anderen en dat maakt je sterk maar ook de sportschool draagt hierbij een steentje bij,alleen mn woede, haat gaat nooit over voor hem.

Ilse, 21-07-2010 17:51
Het sluipt erin als met asps getouwd bent geweest achteraf denk je hoe je zo lang hebt uitgehouden.Want het is alsmaar verdedigen, was nu blijkt verspilde energie en dan scheiding en dan kom krijg je de bevestigingen waar je mee geleefd hebt. Zijn leven is list en bedrog altijd liegen tegen iedereen en stelen was voor hem ook heel mormaal. Terwijl ik de kinderen opvoeden dat de leugen erger is dan de daad. Hij zei altijd laat ze toch hun gang gang ja dan had ik misscien twee criminelen boys gehad. Achteraf zeg ik het was heel zwaar. Ja en nu verwerken dat is niet makkelijk. Sterkte allemaal en wees sneller weg als dat ik dat heb gedaan.

Barbara, 05-07-2010 12:48
Langzamerhand kom ik er achter (na 40 jaar) wat er aan de hand is met mijn partner. Ook nps. Wat ben ik bedrogen, belogen en op het vekeerde been gezet. Hij heeft precies het goede slachtoffer uitgekozen, wat zjn ze doortrapt. Ze zijn eigenlijk heel zielig en het is ook het medelijden dat mij bij deze man heeft doen blijven Er zullen zeker ernstigere vormen zijn, dat heb ik wel gelezen. Gelukkig heb ik voor mij zelf toch altijd een eigen leven geleid, hetgeen ook achteraf de aangewezen methode is om met zulke mensen te kunnen samenleven. Hij heeft altijd toch goed voor me gezorgd en mij het gevoel gegeven van mij te houden, maar ik weet het niet en ik zal het ook wel nooit te weten komen. Ze laten zich niet kennen, je leert ze nooit kennen en je komt steeds voor meer verassingen te staan.

Jannes, 25-06-2010 00:01
Dit is een openbaring voor mij! Lang heb ik gedacht dat alles "aan mij lag" Maar nu ik dit lees: denk ik....zo zit het dus.....

Ik heb dus een partner die aan het "narcisme-syndroom"lijdt!

Nooit is het goed! Altijd ligt de fout bij "de ander" : Kritiek is aan haar niet besteed: dan wordt mevrouw agressief: "maar jij, maar jij ,maar jij!"Nooit eens een moment van "zelfreflectie": never!

En: als ik dat zo lees: dan is het inderdaad genetisch bepaald: haar moeder is net zo! T'is in feite "het evenbeeld"!

Schaam me eigenlijk om dit allemaal toe te geven: ik, als "man van de wereld, moet beter weten!"
Maar: wat nu te doen? Reactie infoteur, 25-06-2010
Hallo Jannes,

Ik ben blij dat deze info een openbaring voor je is. Ik denk dat iedereen in de wereld de gevolgen moet weten, van het aangaan van een relatie met een narcist.

Het eerste wat je moet gaan doen is praten met anderen die begrijpen wat je doormaakt. Lotgenoten op fora en groepen, zitten vol met sterke, intelligente, begripvolle mensen die weten wat het is om 'In de Ban van een Narcist' te zijn en zij weten wat je doormaakt. Soms is het ook nodig om voor jezelf hulp van een professional in te schakelen in de vorm van therapie.

Belangrijk, is dat je begrijpt dat jij niets verkeerds hebt gedaan en niet zwak, dom of gek bent. Het heeft niets met jou te maken en het is op geen enkele wijze jouw schuld. Het heeft alleen maar te maken met de persoon met de narcistische persoonlijkheidsstoornis.

Welke soort van misbruik ook, of het nu fysiek, seksueel, verraderlijk psychologisch of emotionele mishandeling is, jij bent niet de schuldige!

Narcisten zijn briljante acteurs, verleiders en - ja, zelf hypnotiseurs en kunnen iedereen voor zich winnen. Ze kunnen overkomen als sympathiek, spannend en oprecht. Dit is allemaal een masker. De narcist is iemand die beweert je lief te hebben, hij/zij lijkt op een engel, maar ondertussen is hij/zij bezig met het op sneaky manieren ondermijnden van jou en je leven.

Jouw 'fouten' of 'zwakke punten' hebben er niets mee te maken. Zij is degene met een persoonlijkheidsstoornis, niet jij!

Sterkte!

Herrie, 15-04-2010 13:06
@ infoteur,
Ja bedankt voor de nadere toelichting, duidelijk. Ik heb twee mensen gekend, een met BPS, de andere met NPS (ze waren een tijdlang nog partner ook) en heb beide "ziektebeelden" van dichtbij meegemaakt. Aan de BPS van haar (ja frapant haar/hem) ben ik zelf ongeveer aan onderdoor gegaan daar ik als "opvang-grote-broer" fungeerde. De vaak gehoorde term dat een borderliner een verwoestende werking heeft op haar/zijn omgeving kan ik ten volle onderschrijven. En ook jouw uitleg m.b.t. het verschil zie ik nu duidelijk ook. Nogmaals dank.

Herrie, 08-04-2010 15:03
Ik zie in het artikel en de klachtenlijst toch wel heeeel veel overeenkomsten met die van een Borderline persoonlijkheidsstoornis. Ik denk dat voor een ieder die denkt een NPS te hebben nuttig is om hier rekening mee te houden. Een DSM IV test kan dan meer duidelijkheid geven. Reactie infoteur, 12-04-2010
Herrie,

er zijn inderdaad veel overeenkomsten. De Borderliner en narcist gaan beide op in hun eigen universum. Ook het effect dat ze hebben op anderen in hun nabijheid is vergelijkbaar. Manipuleren, leugens, bedrog, egocentrisch en een compleet gebrek aan zorg voor iedereen, behalve voor zichzelf. Ze zitten beide in dezelfde "B" cluster van persoonlijkheidsstoornissen. In feite kunnen de stoornissen zelfs tegelijkertijd bij dezelfde persoon voorkomen.

Het verschil tussen narcistische en borderline stoornis zit hem vooral in de emoties. De narcist zit verpakt in zijn eigen zelfbeeld en begraaft zijn emoties, terwijl Borderliners geen controle hebben over hun eigen emoties. Bij NPS verwacht iemand dat alles draait rond zijn universum, terwijl iemand met borderline haar universum zich om je heen ontwikkeld, jij bent haar universum. (Ik gebruik bij NPS het mannelijke zijn en het vrouwelijke 'haar' voor Bordeline, want dat is hoe meestal wordt gediagnosticeerd - hoewel beide last kunnen hebben van een stoornis)

Moniek, 28-03-2010 21:13
Ik wil de schrijfster van dit artikel en alle artikelen op deze site over narcisme bedanken. Het heeft me heel veel gedaan om dit allemaal te lezen en ik hoop dat het me sterker maakt. De herkenneing was overweldigend en zeer confronterend, maar ook zeer heilzaam. Dank je wel!

Watnu, 20-03-2010 12:54
Hallo Rob,
ik ben man en ik heb relatie(een hel) met nps vrouw.maar met wat/hoe kan ik u helpen?
bedankt.

Rob, 10-03-2010 08:16
Lieve mensen,

Ik zoek informatie over de ervaring(en) van een man die een vrouw heeft (gehad) met een NPS. Verder zoek ik (vak)literatuur over vrouwen met NPS.

Ik zie uit naar de antwoorden. Reactie infoteur, 12-03-2010
Beste Rob,

op het forum zijn er een aantal mannen, je kunt hun ervaringen lezen op: http://nps.bbforum.nl/

De meeste (Vak)literatuur maakt vaak alleen melding van meer mannelijke dan vrouwelijke narcisten, verder is er weinig onderscheid. Dus, gewoon een kwestie van overal waar hij staat, voor jezelf zij voorzetten.

• Plaats zelf een reactie op dit artikel…