Als zwangerschapsbraken uit de hand loopt

Ik heb het ook gehad. Ik hoefde niet eens veel over te geven, maar ik was de hele dag en nacht zoooo misselijk, dat ik alleen maar kon liggen. Ik kon meestal geen tv of iets lezen verdragen, vaak beter ook niet praten. Daar lig je dan, kotsmisselijk, je kunt nietster afleiding, te wachten tot het eindelijk over gaat. Vreselijk! Ik ben met 9 weken opgenomen voor 4 dagen infuus, primperan hielp bij mij wel tegen de braakneigingen, maar niet tegen de misselijkheid. Na het infuus kon ik wel weer eten en drinken, maar ik bleef misselijk.

Vanaf 12 weken niet meer continu, maar wel nog iedere dag een aantal uur misselijk, tot 19 weken zwangerschap. Daarna nog heel erge maagklachten, moe/futloos en af en toe misselijk. Ik verdroeg geen vet, suiker en melk meer (gebruikte ook rijstmelk!) Als snack at ik altijd maar japanse zoutjes, yuk! Ik heb de hele zwangerschap niet gewerkt. Een uur na de bevalling kon ik alles weer eten en waren alle klachten weg! Ik heb meteen alles in huis laten halen wat ik al die maanden niet kon eten! Chips, ijs, koekjes :) Heerlijk!

Klopt precies wat Marijke zegt. Je vergeet het niet na de bevalling, maar je weet waarom je zo gestreden hebt. Heel mooi verwoord. Maar of ik het er een tweede keer voor over (durf te) heb(ben)?? Ik ben doodsbang, vooral dat ik het een tweede keer niet aankan. En vooral dat ik wekenlang niet voor mijn dochter kan zorgen... Als ik nu een keer misselijk ben, komt alles terug en weet ik weer zeker dat ik nooit meer zwanger wil zijn. Reactie infoteur op 08-02-2010:Hi Malon, ja, zeer herkenbaar. Eerste weken extreem misselijk met braken, daarna een iets draaglijker periode maar nog steeds ziek tot circa 18 weken. Werken in deze toestand is inderdaad ondenkbaar. Het treffendst is toch wel dat de misselijkheid direct na de bevalling als bij toverslag verdwijnt en het eten niet aan te slepen is. Ongelooflijk! Dan de angst voor een tweede zwangerschap: Vaak zie je dat het bij een tweede minder erg is, een kortere duur en ook geen infuus nodig. Je hoort ook wel dat zwanger zijn van een dochter veel zwaardere misselijkheid brengt dan van een zoon, omdat bij de ontwikkeling van een meisjesbaby ook haar hormoonstelsel moet worden aangelegd. En ja, het klopt dat herinneringen aan het vreselijke zwangerschapsbraken terugkeren zodra je een keer misselijk bent, ook komt het voor dat je jaarlijks misselijkheidsgevoelens krijgt in het jaargetijde of periode van het jaar dat je destijds zo zwaar ziek was. Groetjes! A.

Wat een demper die misselijkheid. Ook ik voel me ellendig, ben nu 8 weken zwanger en er hartstikke blij mee, daarom voel ik me ook zo schuldig over het feit dat ik zo klaag, maar als ik zeg dat ik me ellendig voel dan is at zacht uitgedrukt...ben erg misselijk zonder braken..heb last van speekselvloed, ik spuug het in een emmer waar een beetje water en chloor in zit, gootsteen of in een handdoek waar ik de hele dag mee loop. Als ik het in een bakje moet uitspugen, en het zie dan moet ik kotsen... niks helpt tegen de misselijkheid..geen cola niks..het enige dat helpt is eten..maakt niet uit wat..waar ik maar trek in heb (slecht voor de lijn) maar zodra ik stop met eten ben ik weer misselijk en id saar die speekselvloed weer...braken lukt niet altijd maar als ik wél braak dan is het verschrikkelijk zuur en erg pijnlijk.. ook heb ik last van erge obstipatie waardoor ik mij soms zo opgeblazen voel, maar niet kan gaan liggen vanwege misselijkheid en maag..en wil eten vanwege zeer vieze smaak en speekselvloed maar het gevoel heb dat er eigenlijk 'niks meer inpast'. Kortom ..ben superblij met de baby..voel me alleen zo ellendig dat ik gewoon niet meer weet wat ik moet doen..werken gaat niet..maar ja moet toch wel weer gaan beginnen..wilde het nog niet aan werkgevers meedelen maar ja.moet nu wel ik kan t niet meer houden op 'thuis vanwege last van me maag'
sorry voor al dat geklaag maar ik moest het even kwaad... waarom moet het allemaal zo moeilijk zijn? maar ja Het is voor een goed doel!
bedankt voor de kans om mijn beklag te doen Reactie infoteur op 16-10-2009:Hi Sab, zoals je merkt is werken onmogelijk in deze toestand. Zo te lezen moet jij eigenlijk steeds iets 'te eten' hebben, maar als het dan op is, dan is het probleem weer erger. Je kunt voedsel proberen waar je heel lang over doet, zoals kauwgom, lolly's, ijs, zoethoutstengels, etc. Dan heeft je mond eigenlijk altijd iets te doen. De misselijkheid zal langzaam verbeteren, maar dat kan nog wel een aantal weken duren. Sterkte! A.

Ook ik wil graag reageren in de hoop dat anderen hier iets aan hebben:
Ik heb dezelfde klachten gehad. Werd met precies 6 weken erg misselijk + overgeven. Heb me ziek gemeld op werk maar ben het de vierde dag toch gaan proberen. Dit was helemaal niks en ben weer naar huis gegaan om op bed te gaan liggen. Plat liggen was voor mij het best. Ik heb 8 weken op bed gelegen. Alleen maar misselijk en overgeven. Ben toen 6 kilo afgevallen ondanks medicatie van de huisarts en advies van de verloskundige. Chips (naturel) en gewone cola hielpen wel bij de misselijkheid omdat je maag hier rustiger van wordt. Heb dan ook aardig wat liters weggewerkt. Toen het beter ging moest ik hier natuurlijk wel mee stoppen.
Speekselvloed is hier ook ruim aanwezig. Op mn slaapkamer staat een emmer om in te spugen en als ik thuis ben loop ik ook de hele dag naar de gootsteen of de wc. Heel irritant.
Inmiddels werk ik weer en daar 'werk ik het weg' door telkens maar een slok drinken te nemen. Anders is het zooo vies om door te slikken. Ik ben zo blij dat hier iets over te vinden is want je leest er nergens over in de boeken en bladen. Dacht ook eerst dat het aan mij lag maar blijkbaar ben ik niet de enige. Ik hoop dat het gauw overgaat wat het verveelt behoorlijk. Uiteindelijk gaat alles weer over maar het kan je geluk best wel beinvloeden omdat je overal rekening mee moet houden. Ik vind een hoop dingen toch minder lekker en de geurveranderingen zijn ook niet echt leuk. Veel dingen stinken en parfum en deodorant zijn een crime. Ik hoop dat iemand hier iets aan heeft en zich zo niet 'alleen' hoeft te voelen. Reactie infoteur op 24-09-2009:Hi Daphne, dank voor je bijdrage. Geur- en smaakveranderingen maken misselijk! De trek in ongezonde dingen kan juist (bij vlagen) toenemen. Alle ellende verdwijnt na de bevalling. Groetjes, A.

Ik wil graag reageren op het bericht van Bregje van 07-01-2009. Ik heb precies dezelfde verschijnselen; heel erg misselijk (zonder braken) en ik loop ook de hele dag door met een bakje om speekel in uit te spugen. Dezelfde reacties van mijn omgeving: slik het dan gewoon door! Niemand snapt het! Ik zit nu op 12 weken en ik kan niet zeggen dat het veel beter gaat. Ik heb wel gemerkt wat me wel en niet goed doet, nl: geen zoet eten en alleen drinken als je iets gegeten hebt, dus op nuchtere maag beginnen met bijv. 2 boterhammen met kaas of vlees en daarna pas drinken. Thee, koffie, water en jus verdraag ik moeilijk, het beste is rijstmelk (uit de reformwinkel) je kunt er ook een banaan doorheen pureren... hmmmm! Verder geen grote hoevelheden eten, maar elke 3 uur een beetje. Bij mij gaat de misselijkheid ook over als ik plat op mijn rug ga liggen.
Ik hoop dat jullie iets hebben aan deze adviezen, iedereen moet voor zichzelf uitproberen wat het beste gaat. Veel succes!!! Reactie infoteur op 16-03-2009:Bedankt Margot voor deze tips. Groetjes, A.

Ik ben blij eindelijk iets te vinden over speekselvloed tijdens een zwangerschap! Mijn eerste zwangerschap was erg vervelend, maar zo gewenst! Ik was erg misselijk, hield niks binnen en ben met 8 weken opgenomen met uitdrogingsverschijnselen en moest een week aan het infuus. Ik had wel(!) last van prikkels, van tv kijken, radio luisteren of lezen werd ik al misselijker. Heb medicijnen gekregen (eerst tabletten, daarna zetpillen omdat de pillen er ook weer net zo hard uikwamen) en die hielpen iets. Ik werd er alleen erg moe en suf van. Maar wat ik minstens zo vervelend vond als het overgeven was de speekselvloed. Ik voelde me hier heel erg alleen in. De huisarts, gyneacoloog en verpleegkundigen hadden er nog nooit van gehoord, tenminste niet als gevolg van een zwangerschap. Ik heb 6 maanden lang (toen was de misselijkheid en speekselvloed ineens veel minder) met een bakje rondgelopen om het speeksel in uit te spugen. Dat vond ik zo genant! Maar ik kon nog geen zin zeggen zonder dat m'n mond volliep. Ik heb me rotgeschaamd en dan de opmerkingen van artsen en mensen om je heen; slik het dan gewoon door! Ik moest me constant verantwoorden, er stond gewoon een kraan open in m'n mond.. Ik was dus ook erg blij toen het over was. Maar tot op heden heb ik van niemand gehoord dat ze dit ook gehad hebben. Er schijnen ook geen medicijnen voor te zijn (niet voor tijdens een zwangerschap). Inmiddels zwanger van de tweede heb ik het weer.. maar in veel mindere mate. Ik heb nu niet altijd een spuugbakje nodig en houd veel meer eten en drinken binnen. Maar voel me niet goed, toch weer jammer.. Wat bij mij heeft geholpen was acupunctuur. Ik ging hier niet heel makkelijk naar toe, maar ben zo blij dat ik die stap heb genomen, het scheelt enorm! Dus, mocht je last hebben van speekselvloed en erg veel onbegrip krijgen, het komt vaker voor! Als ik dat had geweten had me dat gesterkt. Reactie infoteur op 27-01-2009:Hi Bregje, bedankt voor je reactie. Speekselvloed tijdens zwangerschap is bekend onder vrouwen die dit krijgen, maar helaas is dit nog niet doorgedrongen bij artsen. Oorzaak is de enorme hormonenvloed. Misselijkheid wordt door de speekseltoevoer nog eens verergerd. Ook de samenstelling van het speeksel is veranderd, waardoor dingen heel anders smaken dan eerst, meestal viezer. Zwangerschapsmisselijkheid is een 'hoge' misselijkheid, ter hoogte van de mond. Andere vormen van misselijkheid zijn meestal 'laag', ter hoogte van maag of darmen. Het verschil is zo wezenlijk dat het me nog altijd verbaast dat artsen de patienten nog steeds behandelen met medicijnen tegen misselijkheid, die werkelijk nergens op slaan. Groeten van A.

Hallo,

Ik voel me iets meer opgelucht bij het lezen van dit artikel en de reacties. Ik ben nu 6 weken zwanger en ongelooflijk misselijk! Ik moet echter niet braken (ook al probeer ik dat) maar ik kan niets meer eten. Zelf water moet ik niet hebben. Ik lig al 4 dagen plat en kon zelf niet gaan werken. Ik ben op die zeer korte tijd al 3kg afgevallen. Ik beleef dit heel moeilijk. Het ergste is dat ik de waarheid aan mijn vrienden en familieleden niet mag vertellen. Dus heb ik niet veel mensen bij wie ik mijn beklag kan doen. Ik wacht liever de 12 weken om het goede nieuws mee te delen. De Kerstvakantie is net begonnen en ik ben wel opgelucht dat ik nu 2 weken kan uitrusten maar wat nadien??? Moet ik dan weer ziekteverlof nemen? Ik ben echt niet in staat om wat dan ook te doen en dat vind ik ook best erg.
Bovendien gaan we met nieuwjaarsavond eten, denk niet dat dit zal kunnen doorgaan .

Zo, ik heb hier mijn beklag wat kunnen doen.

Hoe hebben jullie, mama's, het toch allemaal uitgehouden?? Hebben jullie tips om de misselijkheid tegen te gaan?

Alvast bedankt,

Cindy Reactie infoteur op 05-01-2009:Hi Cindy, omdat je drie kilo bent afgevallen is het verstandig je arts te raadplegen zodat je bloed kan worden onderzocht. Aan de misselijkheid is eigenlijk niets te doen omdat het van hormonale oorsprong is en niet een spijsverteringsprobleem. En de hormonen houden je zwangerschap in stand. Werken is uitgesloten als je zo ziek bent, dus ik zou het ziekteverlof handhaven en de werkgever inlichten. Vergeet de 12 weken regel: Je bent zo misselijk dat de kans op een miskraam al hierdoor sterk is verkleind. Blijf lekker thuis en luister naar je lichaam. Sterkte en zet door! Groet, A.

Mijn dochtertje is nu 1 jaar en supergezond weliswaar! Het artikel hierboven beschrijft exact wat ik heb meegemaakt. Vanaf ongeveer week zes enorme misselijkheid. In het begin van de misselijkheid kon ik nog eten, hoe vettiger hoe beter, dan was ik even minder misselijk, maar met de dag werd het erger. Op de duur bleef niets meer binnen, geen water, geen eten, niets. Medicatie hielp niet, het maakte het alleen erger. Ik moest toch braken, maar het deed meer pijn. Ik kon niet meer en week acht lag ik in het ziekenhuis. Mij hebben ze ook afgezonderd, mijn moeder mocht niet meer bij mij komen, tv mocht niet aan. Enkel mijn vriend mocht op de kamer. Tegen mijn ma kwamen de verpleegsters ook met heel dat psychologisch gedoe af, dat dat mogelijk zou zijn. Ik was superblij dat ik zwanger was en zat in met mijn baby, dus zulke uitspraken deden mij echt wel pijn en zijn erg kwetsend. Het enige wat ik wou was niet misselijk zijn en kunnen eten voor mijn baby, maar het lukte echt niet. Ik ben negen kilo vermagerd die eerste maanden. Ellendig dus. Proberen te slapen was de enige remedie, dan ging de tijd tenminste voorbij. Mijn HCG was dubbel zo hoog dan het gemiddelde dus ik ben blij met het lezen van dit artikel dat dit de waarschijnlijke oorzaak is. Vrouwen die dit lezen en ook hyperemesis hebben: ik heb zwaar afgezien, maar heb de liefste, braafste en meest mooie baby ervoor in de plaats gekregen. Het mooiste zwangerschapsverlof dat je je maar wensen kunt. Dus volhouden, na week veertien/zestien ging het iets beter, het werd menselijk en rond maand zes begon ik mij terug 'mens' te voelen. Heb wel nog vaak gebraakt, elke morgen (buiten twee dagen voor de bevalling), maar de rest van de dag viel dan redelijk mee, soms nog eens op de middag, soms 's avonds door enorm veel last van maagzuur die maanden. Hou vol, als je bevalt ben je het niet vergeten, maar je weet waarom je zo gestreden hebt . Toen ik zo misselijk was wou ik nooit meer zwanger worden, één was voldoende, een tweede keer dit meemaken ging ik mijzelf niet meer aandoen (wat had ik mijzelf toch aangedaan dacht ik ). Maar nu droom ik al van een tweede, de angst op misselijkheid is er wel, maar blijkbaar kan het zijn dat je bij een tweede zwangerschap helemaal niet misselijk bent. Groetjes, Marijke Reactie infoteur op 27-10-2008:Hi, bedankt voor je herkenbare verhaal. De misselijkheid gaat later wel beter, maar als je er middenin zit begrijp je niet hoe je er ooit uit moet komen. Een hoog HCG is inderdaad oorzaak, ook is van belang welk hormoonniveau je voor je zwangerschap had. Hoe lager je in je hormonen zat, hoe heftiger een zwangerschap voor het lichaam is: Een overreactie op de gigantische hormoontoevoer. Hyperemesis wordt wel eens vergeleken met het effect van chemokuren, zo ernstig ziek dus. Het psycho-gedoe in het ziekenhuis is een grove belediging voor de patient en onbegrijpelijk dat dat anno 2008 nog wordt geopperd. Ze moeten nog veel leren! Hoe dan ook Marijke: veel geluk met je dochtertje :). Groet, A.