InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Aandoeningen > Longembolie door een bloedstolsel

Longembolie door een bloedstolsel

Longembolie door een bloedstolsel Een bloedstolsel dat een longslagader blokkeert en alle bloedtoevoer naar de longen stop zet, kan zonder waarschuwing de dood betekenen. Wat zijn de symptomen en kenmerken van een longembolie? Welke mensen hebben een verhoogt risico op het krijgen van een longembolie? Zodra we vermoeden dat er sprake is van een longembolie, wat moeten we dan doen? Welke mate van blokkering is fataal en welke zijn minder ernstig? Wat zijn de eerste tekenen en signalen dat er een bloedstolsel in het lichaam zit?

Wat is een longembolie?

We spreken over een longembolie wanneer een bloedstolsel in een slagader van de longen de bloedstroom blokkeert naar de longen.

Oorzaak van een longembolie: bloedstolsel in de ader

Vaak is het bloedstolsel, dat de bloedtoevoer naar de longen blokkeert, een afgebroken gedeelte van een veel groter bloedstolsel dat in de aders van de benen zit. Een bloedstolsel in de ader van een been noemen we een trombose.

Trombose is een groot risico op het krijgen van een longembolie

Mensen met een trombose in de diepe aders hebben een grotere kans op het krijgen van een longembolie door:
  • Na een bevalling, vlak na een bevalling,
  • Na een operatie, vlak na een operatie. Operaties aan bv een heupfractuur zijn berucht,
  • Na een lange vliegreis,
  • Roken,
  • Gebruik van een orale anticonceptie (de pil),
  • Het ouder worden, op oudere leeftijd zijn,
  • Na een periode van immobiliteit, geen tot amper beweging voor langere tijd.

Risicofactoren van het krijgen van een longembolie:

Risicofactoren die het krijgen van een longembolie kunnen verhogen zijn:
  • Eerdere longembolie,
  • Eerdere trombose,
  • Erfelijke aanleg van bloedstolsels in het lichaam zoals bv bij een trombose,
  • Kanker en longkanker,
  • Zwangerschap,
  • Bevalling,
  • Kraambed,
  • Langere periode van geen beweging,
  • Pilgebruik,
  • Operatie,
  • Ouderen.

Geblokkeerde long slagader is klein

Als de geblokkeerde longslagader - door een bloedstolsel - klein is, KAN de longembolie minder ernstig zijn.

Het grote risico van een kleine geblokkeerde long slagader

Het grote risico van een kleine blokkade aan de long slagaders, is het langzame en sluipende effect. De symptomen ontwikkelen zich langzaam. Er kan een "gewenning" ontstaan, waardoor de klachten niet als levensbedreigend worden gezien. Terwijl de klachten wel degelijk levensbedreigend kunnen zijn, vooral als men te lang met de klachten blijft door lopen!
Reden van het grote risico is dat een aantal kleinere long slagaders pas helemaal blokkeren in een tijdsloop van maanden of zelfs jaren.

Geblokkeerde long slagader is groot

Als de geblokkeerde longslagader - door een bloedstolsel - groot is, kan de longembolie zeer ernstig zijn! Deze blokkades kunnen dodelijk zijn!

Mate van de blokkering

Een groot bloedstolsel dat een grote en belangrijke longslagader blokkeert, kan plotseling, zonder waarschuwing vooraf, de dood betekenen.
Een klein bloedstolsel in een kleine longslagader heeft, soms, nauwelijkse gevolgen.

Symptomen en kenmerken van een longembolie

Na een blokkering in de slagaders van de longen, volgen binnen enkele minuten de volgende symptomen:
  • Hartkloppingen,
  • Bloed ophoesten,
  • Scherpe pijn op de borst,
  • Pijn op de borst is erger bij elke ademhaling,
  • Benauwdheid,
  • Flauw gevoel.
Iedereen met deze symptomen moet met grote spoed naar het ziekenhuis!!

Symptoom en kenmerk van recidiverende longembolie: kortademigheid

Bij recidiverende longembolie is kortademigheid het enige symptoom! Een symptoom dat echter steeds erger wordt! Er raken dan zoveel bloedvaten geblokkeerd dat de druk op de longslagaders enorm toeneemt.

Vermoeden van een longembolie?

Er is geen tijd te verliezen: met enorme grote spoed naar het ziekenhuis!

Fatale afloop en een longembolie

Een ernstige longembolie betekent voor (ongeveer) eenderde van de gevallen een dodelijke afloop. Razend snel en adequaat handelen is gewenst, ga met grote spoed naar het ziekenhuis! Er is geen tijd te verliezen, ga niet eerst een afspraak maken met de huisarts, ga onmiddelijk en met grote spoed naar het ziekenhuis! Vertel onmiddelijk bij aankomst bij de eerste hulp dat er vermoeden is van longembolie.

Behandeling van een longembolie

Behandeling van een longembolie kan alleen in het ziekenhuis gebeuren. De medicijnen zijn anti bloedstollend en afhankelijk van de ernst van de longembolie zal de patient 3, 6 of 12 maanden aan de medicijnen moeten. Patienten met zeer ernstige longembolie hebben een verhoogd risico dat zij de rest van hun leven aan de medicijnen moeten.

Drie dagen na een longembolie

Iedereen met een longembolie die de eerste drie dagen overleeft, is een totale genezing van de longembolie zeer waarschijnlijk.
Hier moet echter een aantekening gemaakt worden: genezen van een longembolie wil niet zeggen dat de patient nooit meer te maken krijgt met longembolie! Door een operatie, levensomstandigheden, een te lange vliegreis (enz) kan er opnieuw een blokkade in een longslagader ontstaan met als gevolg: een nieuwe longembolie!

Eerste tekenen en signalen van een bestaand bloedstolsel in het lichaam: Flinke, helse en een ondraaglijke pijn in het been of in het arm.

Een flinke, helse en ondraaglijke pijn in een been, zou de eerste tekenen kunnen zijn van een bloedstolsel dat de bloedtoevoer in het been blokkeert. Als van dit bloedstolsel in het been (of in een arm) een klein stukje afbreekt, komt het stolsel vanzelf door de bloedsomloop bij de longslagaders terecht. Met alle gevolgen van dien.
© 2009 - 2017 Roberta, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Trombose en embolieTrombose is een ziekte waarbij ergens aan de wand van een bloedvat een stolsel ontstaat. Meestal is dit het geval in de…
Aandoeningen: bloed ophoesten, haemoptoeHet ophoesten van bloed uit de luchtwegen heet met een medische term haemoptoe. Vaak is het zo dat er bij het slijm (spu…
Longembolie (LE), een potentieel dodelijke aandoeningLongembolie (LE), een potentieel dodelijke aandoeningEen longembolie (LE) is een aandoening waarbij een bloedstolsel (trombus of thrombus) vanuit een ader losschiet en vast…
Longembolie oorzaken, symptomen en behandelingEen longembolie komt jaarlijks bij 2 op de 1000 Nederlanders voor. Een longembolie is een ernstige aandoening. Een longe…
Trombose, wat en hoe?Trombose, wat en hoe?Bij trombose ontstaan er stollingen in het bloed, waardoor onder andere herseninfarcten en hartinfarcten kunnen ontstaan…

Reageer op het artikel "Longembolie door een bloedstolsel"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Simone, 25-06-2017 12:50 #65
Mijn verhaal is exact hetzelfde als Juline, alleen werd ik geopereerd aan de galblaas (verwijderd), na 4 weekjes enorme steekpijnen onder de borst en zelfs tot in mijn schouder en hals aan toe. Ook naar de huisarts gegaan die mij gelijk doorverwees naar de SEH. Na onderzoeken als foto's en bloedafnemen en een vreselijke CT scan (omdat ik ook niet kon liggen en moest met beide armen omhoog), kwam er ook uit dat ik links diverse bloedproppen had en ook rechts ook nog één. Gelijk aan de bloedverdunners en gelukkig ook pijnstillers. Ik ben nu 5 dagen verder en ik voel me een ander mens. De pijn is een heel stuk minder en ik kan weer liggen zodat ik na 3 nachten wakker weer kan slapen en dat doet een mens goed!

Juline, 30-07-2016 22:15 #64
Marina als je nog zoveel klachten heb moet je echt contact zoeken met je (long, huis arts) dit forum kan je daar niet mee helpen denk ik.

Anny, ik ben sinds 2 weken ook weer aan het werk sinds longembolieën op 30 mei, gelukkig nog niet 8 uur per dag maar 4 uur per dag. Ik vind het erg moeilijk om me te concentreren en meerdere dingen tegelijk te doen.
Ik heb even naar beneden gescrolled in dit stuk en zie dat in het begin vaak geantwoord werd door ene Charlotte, ben jij nog in beeld Charlotte? Omdat je in het begin vaak reactie gaf en nu nooit meer bedoel ik?

Anny, 20-07-2016 10:05 #63
Drie maanden(22 april)geleden zijn bij mij ook meerdere longembolieen in beide longen geconstateerd en ook ik ken die duizelingen, hartkloppingen en extreme vermoeidheid. Het voelt inderdaad net of je wegraakt. Gelukkig duurt het steeds maar even maar wel vaak op een dag.
Sinds deze week werk ik weer 20 uur per week en hoewel ik lichtere werkzaamheden doe(ben verzorgende en werk nu op de dagverzorging voor oudere mensen) valt het enorm tegen en voel me na een dag werken totaal uitgeput.
Nu maar hopen dat het een kwestie is van conditie opbouwen en geen blijvend restverschijnsel is.

Marina, 12-07-2016 14:47 #62
Wie kan me helpen? Ben sedert 6 weken terug uit ziekenhuis na longembolie 1 links en rechterkwab en midden en rechts linkeronderkwb. Ben ganse dag duizelig net of ik tegen de grond ga, saturatie is 95 ben ook corp patient. Zijn dit restverschijnselen? Ben ook altijd moe en angstig. Hoop dat iemand me helpen kan?
MVG Marina

Juline, 18-06-2016 11:51 #61
Op 11 mei 2016 ben ik geopereerd. Mijn baarmoeder is via een laparoscopische operatie met een robot (Da Vnci) verwijderd. De operatie duurde langer dan gepland, namelijk 4 uur en tijdens de operatie lag ik in een hoek van 45 graden. Ik ben tijdens de operatie 1 liter bloed verloren. Op 13 mei werd ik uit het ziekenhuid ontslagen en mocht ik naar huis.
Op vrijdag 27 mei kreeg ik enorme last van mijn linker rib, onder mijn borst. Het hele weekend veel pijn gehad maar toch niet naar het ziekenhuis gegaan. Op maandag 30 ben ik naar de huisarts gegaan door extreme pijn en doordat ik niet meer op mijn linkerzij en rug kon liggen, dan schreeuwde ik het uit v.d. pijn. Door de pijn ging ik ook oppervlakkig ademen.
De huisarts vertrouwde het niet, mede door hoge hartslag (blijkt een symptoom van longembolie te zijn) en stuurde mij door voor bloedonderzoek. 2 uur later werd ik gebeld en moest ik me met spoed bij de 1e hulp van het ziekenhuis melden. Na een CT scan (die extreem pijnlijk was doordat ik totaal niet stil op mijn rug kon liggen) bleek dat ik meerder grote longembolieën in beide longen had. Ik werd gelijk opgenomen op de longafdeling, kreeg bloedverdunners en heb daar 4 dagen gelegen. Sinds kort dus weer thuis en moet minimaal 3 maanden bloedverdunners slikken. Niemand in het ziekenhuis had verwacht dat ik longembolie had, iedereen ging er vanuit dat het een complicatie was van mijn baarmoederverwijdering (nog geen 2,5 week daarvoor) Zo zie je maar hoe belangrijk het is om je klachten serieus te nemen. Ik ben erg onzeker sinds dit gebeurd is en merk dat ik het vertrouwen in mijn lichaam grotendeels kwijt ben.

Alicia, 13-06-2016 11:58 #60
Mijn verhaal,
Ik (30 jaar) werd op een ochtend wakker met enorme pijn in mijn kuit, ik dacht het zal wel door het klussen komen aangezien ik de dagen ervoor veel geklust had aan ons nieuwe huis. De dagen erna bleef ik pijn houden, ik dacht een zweepslag maar ging toch voor de zekerheid maar even naar de dokter. Aan mijn been was verder niets te zien, de dokter zei ook waarschijnlijk een spier verrekt of zweepslag. Vanwege de pijn ben ik maar naar de fysio gegaan in de hoop dat hij kon helpen, mijn been werd ingetaped en gemasseerd. De volgende dagen begon mijn enkel op te zetten, niets bij gedacht. Het werd verder niet rood. Vervolgens werd ik enorm kortademig en kon ik niet eens meer normaal op straat lopen zonder bijna het gevoel hebben dood te gaan, ik gaf de schuld aan mijn hyperventilatie waar ik nogal eens last van heb maar zo hevig als toen had ik het nog nooit gehad. Ook kreeg ik enorme pijn tussen mijn ribben bij het ademhalen en kon niet eens meer normaal op mijn rug liggen. Toch maar even de dokter gebeld voor de zekerheid om te vragen of dit normaal hij, hij zei dat ik mij geen zorgen moest maken dat ik waarschijnlijk last had van paniek. De dag erna begon ik bloed op te hoesten, toen ik ben ik gelijk naar de dokter gegaan en nog vermoedde hij niets want mijn longen klonken goed, voor de zekerheid toch maar bloed laten prikken. Op het randje was ik die dag voor sluitingstijd bloed wezen prikken, in de avond werd ik gebeld dat ik met spoed naar het ziekenhuis moest komen want de waarden waren niet goed. Daar een ct scan gehad en bleek een longembolie te zijn. Ik schrok mij kapot. Ik heb dus gemiddeld 2 weken rondgelopen met een longembolie. Uiteindelijk zit ik nu aan de bloedverdunners en mag ik nooit meer de pil slikken. Ik voel mij nog steeds een wrak en heb amper conditie, hopelijk verbetert dit met de tijd.

John Keemink, 29-04-2016 19:57 #59
Mijn longembolie.
eerst werd ik moe en had dat mijn been was net of hij sliep twee keer bij de arts geweest ja zij hij je hart gaat wel te keer maar lichte diest draaien met het werk ik werd steeds moeier weer naar de huisarts die was er niet zijn vervanger zij oo eerst maar eens een hart filmpje maken. ik was vroeg thuis ik zij tegen mijn vrouw ik ga nog even op bed liggen en toen sloeg het noodlot toe ik kreeg het zo benauwd dat ik kwam adem te kort binnen twee min stond de ambulans voor de deur die broeder zij gelijk ik denk dat u een longembolie heb binnen 30 min lag ik op ic ik heb geluk gehad zij de longarts er zat een hardslag verhoging van boven de 240 bij, het gebeurde in november de 28 e nu in mei krijg ik de uitslag van de ct scan is hij goed dan gaan we de pillen afbouwen maar blijf onder controle van de tromboze dienst

Peter Rooseboom, 12-04-2016 08:57 #58
Begin deze maand ben ik een week op wintersport geweest naar Italië. Helaas kreeg ik na enkele dagen een klein ongelukje op de piste, waardoor ik met mijn rechter kuitspier een zweepslag opliep. Hierdoor zwol mijn kuit behoorlijk op, en kon met rechts geen goede stap meer maken.
Bij de EHBO kreeg ik direct een bloedverdunner (Clexane) in mijn buik gespoten, volgens de arts om het vormen van bloedstolsels te voorkomen. Niet meer skiën was het advies, waar ik ook gezien de pijn ook direct mee ben gestopt. Ook kreeg ik een recept mee, waarmee ik bij de apotheek aldaar nog 6 injecties kon ophalen, zodat ik totdat ik weer in NL was, genoeg had om mij hiermee te behandelen.
De maandagochtend 7 maart j.l. (direct na terugkomst), ben ik naar mijn huisarts gegaan, om de kuur te vervolgen. Mijn been was ook nog n.l. steeds erg pijnlijk, en kon er natuurlijk ook niet goed mee lopen.
Mijn huisarts meldde mij dat dit medicijn in NL bij zweepslag niet wordt toegediend, en adviseerde mij dus daarmee te stoppen. Ook schreef hij geen ander middel voor. Zijn advies:
* Wat in beweging blijven (best lastig als je amper kan lopen)
* Soms wat rek-oefeningen doen, om de spier wat te prikkelen. Verder moest het vanzelf weer over gaan.
Mijn huisarts heeft een zeer ruime ervaring, dus ik vertrouwde op zijn advies. Het bovenstaande heb ik dan ook strikt opgevolgd.
Zaterdag 12 maart, na een bioscoopbezoek met vrouw en kind, kwamen wij thuis om ca. 23:00. We zitten op de bank, en ik sta op om het licht wat te dimmen. Het wordt plotsklaps zwart voor mijn ogen, val om en ben korte tijd buiten westen. 112 gebeld, die ons via de huisartsenpost naar ziekenhuis Reinier de Graaf te Delft verwees. Aldaar bleek dat ik een trombosebeen had, en dat er daardoor bloedstolsels in mijn longen terecht zijn gekomen. Een dubbele longembolie! M.a.w. het scheelde niet veel, of ik was er niet meer. 2 dagen hartbewaking, en 6 dagen op de afdeling naast de hartbewaking om bij te komen nodig gehad, om weer naar huis terug te kunnen.
Conclusie:
Mijn huisarts slaat het advies van de plaatselijke arts (die vaker met dit soort andere als in NL voorkomende zweepslagen te maken heeft) volledig in de wind. Mij huisarts verzuimde het om ook maar enig advies ter voorkoming van het e.e.a te verstrekken. Ook zag hij blijkbaar geen enkele aanleiding om een klein onderzoekje te doen, om te bezien of ik wellicht gevoelig ben voor tromboses, of om gezien de aard van de gevolgen, bepaalde gevaren preventief uit te sluiten.
Mijn huisarts belde mij overigens eergisteren, waarbij ik uiteraard mijn ongenoegen heb kunnen uiten. Na afloop stelde hij mij nog de vraag, of trombose soms in mijn familie voorkomt. Nee is het antwoord, maar ook hieruit blijkt dat hij een compleet verkeerde diagnose heeft gesteld en nog geen haar op zijn hoofd aan een trombose heeft gedacht. Dit dus in tegenstelling tot zijn Italiaanse collegae. Zo ook wat ik hier op deze site lees, is het niet bepaald zo'n uitzonderlijk geval bij een dergelijke blessure, als mijn huisarts mij tracht in te peperen.
Zelf overweeg ik een aanklacht in te dienen, om dit toppunt van nalatigheid bij derden te kunnen voorkomen, en mijn schades te dekken. Met niets doen bereik je niet veel.
Graag advies.

Sap, 17-12-2015 20:51 #57
Graag enig advies : heb omstreeks 11 november een longembolie gehad (na voetbreuk). Na enkele dagen had ik geen pijn meer in de longen, maar deze pijn is sinds 11 december ll. opnieuw opgedoken (en iedere dag iets meer). Dien ik naar het ziekenhuis te gaan of is dit normaal?
Met dank.

Joyce, 27-09-2015 20:05 #56
Ik (22 jaar geworden in juli) lig nu in het ziekenhuis met een ruiterlongembolie. Ik had sinds een paar weken af en toe dat ik zeer uitgeput was, benauwd en op adem moest komen bij bv gewoon de trap op te lopen. Dit was zeker niet normaal want ik heb altijd zeer veel gesport.

Woensdag werd het echter heel serieus. Op mijn studentenjob viel ik flauw in de kleedkamer, ik werd wakker en was volledig aan het trillen, ik had enorm warm en mijn hart was aan het bonzen dat het niet normaal was. Mijn zicht was ook wazig en ik zag zwarte vlekken. Ik dacht toen echt dat ik aan het sterven was. Gelukkig vond iemand mij en hebben ze voor mij gezorgd, mijn vader kwam mij ophalen.

Niemand vermoedde toen dat het zo ernstig was. Thuis lag ik in de zetel, na 2u nam mijn moeder mijn bloeddruk en hartslag. 110 in rust, niet normaal. Rond 17u mochten we binnen bij de dokter, daar heb ik overgegeven en raakte ik weer volledig uitgeput van gewoon mijn verhaal te doen. Hij nam bloed en ik mocht blijven liggen op zijn tafel omdat ik mij niet goed voelde. Het lukte echt niet om recht te zitten zonder duizelig te worden.
Hij vond het echter niet nodig om naar spoed te gaan. Na een uur ben ik met mijn moeder wel naar de auto beginnen terugstappen. Ik voelde direct dat dit ging mislopen, ik voelde mij helemaal wegdraaien, het laatste dat ik mij herinner is dat ik de autoklink vastnam. Ik weet nog dat ik droomde en wakker werd, mijn moeder hysterisch aan het roepen, de dokter kwam terug naar buiten. Ik was flauwgevallen en lag minuten bewusteloos en lijkbleek op straat. Een kap in mijn neus door tegen de autodeur te vallen.! ZELFS DAN vond de dokter het NIET NODIG om naar spoed te gaan!

Terug thuis lag ik de hele tijd in de zetel, mijn handen hadden enorm koud, ik voelde mij heel licht, ik wist niet wat er gebeurde. Heb toen terug moeten overgeven. Rond 20u30 voelde ik mij beter en wilde ik naar toilet gaan. Mijn ouders begeleidden mij omdat ze het niet vertrouwden. Ik zat op het toilet en voelde weer direct dat dit niet ging goedkomen. Ik draaide volledig weg, laatste dat ik riep was Help Help!, moment later werd ik weer wakker, was met mijn kaak en kin recht op de vloer gevallen. Dan zeiden mijn ouders dat het tijd was om naar spoed te gaan.

In de auto zei ik nog 'ale ik voel mij beter, ze gaan denken dat ik show verkoop.' In spoed had in 120 hartslag in rust, ik moest mijn verhaal aan 3 verschillende dokters doen. Ze namen 4 buisjes bloed af, namen een ECG, longfoto en dan uiteindelijk volgde de CT-scan omdat mijn bloed niet normaal was. Na de CT-scan werd ik gelijk aan (bij wijze van spreke) duizend draden gelegd en mocht ik zeker niét meer stappen.
"We gaan met de deur in huis vallen, je hebt klonters in beide longslagaders, je hebt de gevaarlijkste variant van longembolie en je bent hier geen minuut te vroeg." Blijkbaar was het zodanig ver gevorderd, dat als ik nog 1 nacht thuis sliep, ik dood in bed ging liggen. Hier schrok ik enorm van! GELUKKIG HEBBEN WE NIET NAAR DE HUISDOKTER GELUISTERD!
Direct baxters vol met bloedverdunners en ik weet niet wat allemaal aan mij. Heb 2 dagen op intensive care gelegen, lig nu al 2 dagen op een gewone kamer. Ik voel mij nu enorm moe bij het minste wat ik doe (mocht gisteren voor het eerst uit bed). Hoop dat dit snel zal overgaan :( wil graag mijn actieve leven terug.

Maar nu ben ik eerst en vooral énorm blij dat ik nog leef en dat mijn ouders geen hel moesten doormaken.

Tot dit voorval had ik nog nooit gehoord van longembolie, maar nu ga ik altijd op mijn hoede zijn. Ik ga mijn lichaam terug moeten leren vertrouwen en stap voor stap beteren. Nu kreeg ik 2x daags een bloedverdunspuit in mijn buik (helemaal niet aangenaam) en pilletjes. Er zijn geen klonters in mijn benen gevonden, ze doorzoeken mijn bloed nog voor meer oorzaak te vinden. Hoogstwaarschijnlijk heb ik dit gekregen door de pil. NOOIT meer de pil voor mij.

Voila, heb dit verhaal van mij afgeschreven EN BEN BLIJ dat ik dit nog kan navertellen!
Longembolie is iets heel serieus, ik hoop dat ik mensen heb geholpen met mijn verhaal en de symptomen.

Odette, 21-09-2015 18:53 #55
Ik (28 jaar) ben nu 2 weken terug thuis na 10 dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen met een ruiterembolie.

Ik had al lang benauwdheidsklachten, maar ik slik ook prednison en mij werd verteld dat de benauwdheid aan de prednison zou liggen. Nadat ik nauwelijks meer op mijn rechterbeen kon staan van de pijn; trok ik aan de bel. Ik kon ook nauwelijks meer lopen zonder duizelig te worden en had pijn in mijn schouder.

De eerste arts die ik sprak aan de telefoon zei dat ik het maar even aan moest kijken, en als het in het weekend niet over was maar naar de huisartsenpost moest gaan. Op zaterdagnacht kreeg ik er ook nog koorts bij, dus belde ik de huisartsenpost. Ik ging daar midden in de nacht op de fiets heen, want ik had geen ander vervoer. Onderweg stond ik te spugen van de inspanning. Maar ik moest een halfuur wachten op de arts, en toen hij mn zuurstof meting deed was dat weer normaal evenals mn hartslag. Dus weer naar huis gestuurd, want ''niets aan de hand''.

Ik heb toen maar gewacht tot maandag en gebeden dat ik het ging redden, want spugen van de inspanning op zo'n klein stukje fietsen was voor mij echt niet normaal. Maandag uiteindelijk gesproken met mijn eigen arts en die stuurde me naar de spoedeisende hulp. Daar is een CT scan en hartfilmpje gemaakt, en ja hoor, een ruiterembolie. Ik had opeens 10 artsen en assistenten in mn kamer staan die hun excuses aanboden, want ik was er bijna geweest. Meteen opgenomen op de intensive care, en er werd overlegd over een mogelijke trombolyse vanwege de ernst van mijn embolie. Uiteindelijk is besloten daarmee nog even te wachten, en ik heb het op het nippertje gered.

Ik mag van geluk spreken dat ik nog leef.

Maar ook met zo'n ernstige aandoening, en zulke achteraf duidelijke symptomen kan je dus gewoon naar huis gestuurd worden. Geef niet op als je zelf aan je water voelt dat het mis is! Ik had er echt geweest kunnen zijn dat weekend.

Lisa, 21-06-2015 02:22 #54
Mijn moeder heeft een longembolie gekregen, ten gevolge van de pil.
Weet iemand of ik nu de pil wel of niet mag? Aangezien ik dezelfde kans heb op zo'n reactie.

Alvast bedankt,

Peet, 11-12-2014 09:47 #53
Beste allemaal,

Mijn vrouw heeft 4 jaar geleden een ruiterembolie gekregen en was er bijna niet meer geweest. Ik heb haar in de woonkamer samen met mijn dochter gevonden, ze was buiten bewustzijn, in het ziekenhuis konden ze in eerste instantie niets vinden totdat ze onder de scan vandaan kwam. Ze moest met spoed naar de IC, daar kreeg ze een shot bloedverdunners toegediend. Er zat een grote prop bij haar hoofd longslagader. Achteraf toen we de long foto's zagen snappen we niet dat ze nog lucht kreeg. Mijn vrouw heeft nu nog momenten dat ze het er moelijk mee heeft. Ze is bang en het maakt haar onzeker. Weet iemand op deze site of er een praatgroep is met mensen die dit ook voelen om meegemaakt hebben?

Cathi, 10-09-2014 22:19 #52
Twee weken geleden werd ik door een super alerte huisarts doorgestuurd naar de SEH. Ik had pijn aan de linkerkant van mijn bovenlichaam. Dacht zelf dat ik iets geforceerd had tijdens het sporten (ik ben sportinstructeur). Bleek na een CT-scan meerder bloedpropjes in m'n rechterlong te hebben en longontsteking en vocht achter m'n linkerlong. Ben me rotgeschrokken. Ik ben 53, heb een gezonde leefstijl en na een echo bleken beide benen 'schoon' te zijn. Voel me super onzeker over mijn lichaam… Waar komt de longembolie vandaan? Van een super actief mens, ben ik het tegenovergestelde geworden: ik ben heel erg snel moe, heb weinig energie tot geen energie, ben snel duizelig en heb migraine-aanvallen.
Merk dat ik het erg moeilijk vind om weer te vertrouwen op mijn lichaam. Helemaal omdat mijn bloed maar onder de waarden blijft en ik nog moet blijven spuiten. Heb heel veel vragen: hoe is het ontstaan, hoe lang duurt het herstel, wanneer mag ik weer werken, waar moet je op letten, is de extreme vermoeidheid normaal, gaat dit weer over, …
Hoop hier antwoorden te krijgen.

Groetjes, Cathi

Monique, 06-05-2014 11:05 #51
Hallo,
vorig jaar februari kreeg ik te maken met een acute Ruiterembolie. Ze hebben zelfs 2 x moeten reanimeren. Heel heftig dus. Ik heb een half jaar bloedverdunners geslikt.
Mijn vraag is: houd je blijvende schade over in je longen, na zo'n grote longembolie.

Met vriendelijke groet
Monique

Rita Feld, 08-02-2014 11:16 #50
Mijn man heeft in november een trombosebeen gehad en een longembolie. Vorige week zijn er foto's gemaakt en is er bloed en urine afgenomen. Alles was SUPER zei de dokter, hij gebruikt nog wel een half jaar pillen om zijn bloed dun te houden en heeft een steunkous. Gisteren was ineens zijn bloed VEEL te dik. Heeft iemand enig idee hoe dit kan? Ik hoor graag even van jullie.

Conny, 01-02-2014 13:22 #49
Ben gistermiddag ontslagen uit het ziekenhuis nadat ik dinsdagochtend met spoed ben opgenomen. Een ruiterembolie zo bleek al snel. Ben thuis onderuit gegaan en ook zeker een halve minuut buiten bewustzijn geweest. Direct een groot team van mensen aan het werk en dan naar de IC. Daar ging het weer bijna mis. Gisteren voelde ik me heel goed, helemaal niet ziek maar in de loop van de dag realiseerde ik me wel hoeveel geluk ik heb gehad dat ik nu op de bank zit dit te schrijven. Ik was er bijna niet meer geweest. Ik ben ontzettend moe, heb een nacht van bijna 12 uur achter de rug en van de slaapkamer op de 2e etage naar de begane grond gaat niet zonder een tussenstop te maken en uit te puffen. Het valt me even ontzettend tegen maar… ik leef nog en daar ben ik heel dankbaar voor. Heb op dit moment veel last van alle blauwe plekken en geneusde ribben door de val. Probeer meer info te vinden over ruiterembolie maar dat valt nog wel tegen.

Lee-Tje, 29-01-2014 09:39 #48
Beste allemaal,

Fijn om hier wat herkenning te lezen in de verhalen van anderen. Anderzijds ook wel erg confronterend nog moet ik toegeven. Ik ben een jonge dame van bijna 30 en heb 2 weken geleden een dubbele longembolie gehad, zowel in de linker als in de rechter long. Het is bij mij ontstaan doordat ik veel heb gelegen door mijn andere aandoening die half december is vastgesteld (een leveradenoom en een groot leverhematoom van 17cm).
Anderzijds kan het ook mogelijk door pilgebruik ontstaan zijn, die oorzaak wordt bij meerdere hier genoemd las ik.

Ik ben opgenomen geweest op de IC, en kreeg al snel fragmin injecties. Het was erg spannend hoe mijn lichaam erop zou reageren. De hematoom in de lever moet juist uitdrogen en oplossen, en bloedverdunners zouden mogelijk een nieuwe bloeding in de lever kunnen veroorzaken. Ook de overgang naar tabletjes ( Acenocoumarol) was weer even spannend… maar mijn lever heeft het gelukkig allemaal doorstaan :-). De arts gaf ook aan dat de longembolie levensbedreigender is dan de bloeding in de lever dus dat de behandeling met bloedverdunners echt noodzakelijk was. Ik heb fysiotherapie gehad in het ziekenhuis om beter met mijn ademhaling om te gaan, maar heb hier nog best veel moeite mee. Herkennen jullie dit ook?
Verder had ik bij de opname ook een erg hoge hartslag. maar dat lees ik hier ook terug dat dat erbij hoort. Gisteren had ik best veel last van mijn longen, zowel onder de linker als onder de rechterborst een soort van zeurende constante spierpijn… is dit ook iets wat erbij hoort?
Als ik het zo lees staat gemiddeld toch wel 6 maanden voor het herstel. Nu vraag ik me af wie van jullie er ook altijd veel gesport heeft ( ik sportte hiervoor zeker 4x in de week) en hoe dat na de longembolie weer op is gepakt. Ik ken iemand die echt medische fysio heeft om weer te kunnen sporten na zijn longembolie. Bij mij thuis komt nu om de 4 dagen de trombosedienst prikken… er is ook een mogelijkheid om zelf je INR te prikken, zijn hier mensen die daar ervaring mee hebben?

Groetjes,
lee-tje

Virginia, 25-01-2014 14:50 #47
Beste mensen,

Ik ben 25 jaar en heb eind mei 2013 een ruiterlongembolie gehad met meerdere hartstilstanden, maar 2 dagen in coma gelegen, aantal weken ziekenhuis en een paar maanden revalidatie. Dit alles kwam voort uit de operatie van mijn beenbreuk van februari 2013 in combinatie met de anticonceptiepil.
Alles gaat nu goed en ik mag binnenkort weer werken. Met een beetje begeleiding, vertrouwen in jezelf en hard werken aan je lijf (fysiek en mentaal) kan je weer genieten van het leven.

Beste Diana, van duizeligheid heb ik de eerste maanden ook last van gehad. Bij de revalidatie heb ik daarvoor balans oefeningen gedaan en in het dagelijks leven dingen rustig aan doen.

Beste Ineke, als u veel moeite heeft om weer vertrouwen te hebben in uw lichaam. Raad ik u aan om te praten met maatschappelijk werk of psychologe. Heeft mij ook geholpen.

Overlevende ik raad jullie aan om te proberen om van het leven te genieten ookal is dat misschien met wat aanpassingen wat betreft doen en laten. Wees blij dat we het hebben overleefd, het had ook zeker anders kunnen af lopen. Ik kan het weten.

Dianne, 23-01-2014 16:48 #46
Ik heb na een lange vliegreis vorige week een dubbele longembolie gekregen, ik ben een week opgenomen geweest in het ziekenhuis. Ik ben vanaf gisteren ontslagen uit het ziekenhuis en nu een dag thuis. Ik heb geen pijn meer en wordt nu ingesteld door de trombosedienst. Waar ik echter heel veel last van heb is duizelingen, hoort dit bij het proces of is dat iets wat er niet bij hoort?

Jo, 18-01-2014 13:38 #45
Beste,
Kan het zijn na het gehad hebben van een long embolie, je na een jaar een nog te hoge hartslag hebt?
De mijne is gemiddeld 102 slagen per minuut, bij inspanning stijgt deze naar 148 bij hele zware inspanning zak hij naar 136 slagen per minuut, is daar en verklaring voor?
Mvg,
Jo

Ineke, 22-12-2013 22:40 #44
Afgelopen dinsdag heb ik weer in het ziekenhuis gelegen.Vanaf zaterdagavond zelfde benauwdheid en pijn op borst/
schouder. Teveel gedaan, weer longembolie? Niet naar arts geweest, zal wel overgaan.
Hoort misschien bij het herstelproces. Maandag naar huisarts, te hoge bloeddruk, hartkloppingen, dinsdag naar huisarts
toch naar ziekenhuis, Gelukkig niet het hart, het was echt de nasleep van de longembolie.
Voel me wel onzeker, en probeer geleidelijk weer dingen uit tebreiden. Niet teveel inspanning achter elkaar.
Ik heb ook werk met veel lichamelijk. inspanning.( op dit moment nog niet) Zie er wel tegenop om dat weer op te pakken.
Probeer weer vertrouwen in mijn lichaam te krijgen. Sterkte allemaal! groetjes Ineke

Astrid Kampert, 21-12-2013 16:52 #43
Ik heb 2 dec een nieuwe scan laten maken van mijn longen, omdat ik me zorgen maakte.
Maar de embolietjes zijn gelukkig weg, dus ik was super blij!
Soms voel ik nog wel een lichte pijnscheut in mijn rug en dan gaat er weer van alles door me heen. Dan denk ik: krijg ik t weer opnieuw of heb ik gewoon teveel gewerkt? Je blijft er onzeker door. Tenminste ik wel. Ben toch al zo'n stress kip.
Maar gewoon verder gaan met de dagelijkse dingen en dan zal t wel goed komen. Begin maart moet ik weer op controle. De INR waarde word ook steeds beter.
Groetjes Astrid

Annemarie, 10-12-2013 18:50 #42
Al weken had ik [toen 28 jaar oud] last van pijn in mijn sleutelbeen, schouderbladen en iedere ochtend werd ik voor mijn gevoel stijver wakker. Op 28 juli 2012 was ik aan het winkelen met mijn zusje en kreeg is steeds meer pijnklachten; zelf dacht ik aan een beknelling in mijn rug. Daarnaast begon ik te kuchen, iets wat niet meer te onderdrukken was. Mijn zusje vertrouwde het niet en nam mij mee naar de huisartsenpost. De arts luisterde naar mijn hart en longen en constateerde dat ik een snelle hartslag had. Hij verwees mij direct door naar de SEH, met vermoeden van longembolie. Ik kon het niet geloven, aangezien mijn beste vriend daaraan 4 jaar eerder was overleden. Bij de SEH aangekomen schrok ik van de volle wachtkamers en gaf ik aan dat ik niet kon wachten; dit was ook niet de bedoeling, want alles stond al klaar. Om mij heen ging alles super snel: grote hoeveelheden bloed werden afgenomen, ECG werd gemaakt, CT scan. Al snel werd duidelijk dat ik getroffen was door meerdere embolieen in beide longen, ik had er al ruim een maand mee rondgelopen en het was dus behoorlijk heftig: veel schade in beide longen. Een ziekenhuisopname van 5 nachten, 3 weken fraxiparine spuiten en 6 maanden acenocoumarol slikken later ben ik onderzocht. Naast het slikken van de pil en roken, heeft ook een genetische factor een rol gespeeld. Hierdoor is de kans dat het terugkeert groter, daarnaast wordt mij ontraden zwanger te worden zonder medische begeleiding.
Ik ben inmiddels niet meer zo bang dat het terugkomt, heb weer meer vertrouwen in mijn lichaam gekregen. Echter, de restverschijnselen vallen me zwaar. Sinds de longembolie heb ik geen conditie meer; ik ben snel moe en slecht geconcentreerd. Per nacht word ik zeker 4 keer wakker, omdat ik anders moet gaan liggen omdat ik pijn heb. Voorheen dacht ik dat ik nooit een burn-out zou kunnen krijgen van mijn werk: ik vind het leuk en niet inspannend. Inmiddels is mijn draagkracht echter stukken minder; als ik na een reeks werken een aantal dagen vrij ben lig ik veel te slapen of krijg ik migraine. In het begin ging ik nog wel eens naar de huisarts om te vragen of het normaal was. Inmiddels heb ik me neergelegd bij zijn antwoord: ben maar blij dat jij nog kan werken/hier nog bent, want als jij die zaterdag niet door je zusje naar de huisartsenpost was gebracht had jij hier niet gezeten. Dat is heel confronterend, maar maakt het gemakkelijker te relativeren. Verder dan dit zal ik niet herstellen; mijn longen zullen gevoelig blijven, ik zal sneller moe zijn en minder goed tegen drukte kunnen. Daarentegen leef ik nog, dat houd ik voor ogen. Het had heel anders kunnen aflopen.

Ineke, 29-11-2013 09:48 #41
Ik ben Ineke, en ben 52 jaar. Ik heb 11 november een spataderbehandeling gehad. Deze poliklinische ingreep is op zich goed verlopen. Paar dagen niet gewerkt, wel veel gewandeld. Vanaf de donderdag erg veel pijn in mijn linkerkuit, naar het ziekenhuis
geweest, volgens de arts was het een oppervlakkige aderontsteking. ik mocht ibuprofen gaan gebruiken.
Vanaf vrijdag kreeg ik een pijnlijk gevoel op mijn borst en was wat benauwd.Nog geinformeerd of ik de ibuprofen mocht gebruiken naast mijn andere medicijnen; bloeddrukverlagers en de pil (sinds 2 weken) omdat ik heel erg bloedverlies heb
tijdens de menstruatie.
Was geen probleem. Klachten bleven aanhouden, maandag 18 november naar huisarts geweest, bloed laten prikken, 's middags telefoontje dat het niet goed was, moest gelijk naar het ziekenhuis, waarschijnlijk longembolie.
Na verschillende onderzoeken, gelukkig was het niet mijn hart, was de uitslag na een ct-scan vd longen inderdaad een longembolie. Ben tot donderdag in het ziekenhuis geweest, Spuiten met fragmin en bloedverdunners(tabletjes)
Ben nu weer thuis, vind het lastig om te merken dat er nog steeds klachten zijn; pijn in de schouderbladen, borst vooral aan het eind vd dag, Doe ik te veel, of juist te weinig? Ben ook nog vaak wat benauwd. Volgens de arts een longembolie niet onderschatten, 6 weken echt rustig aandoen, en daarna geleidelijk weer werken. Als je een zittend beroep hebt kan het misschien wel eerder, maar dat heb ik niet. Ik hoef me zelf niet meer te spuiten. Moet elke week naar de trombosedienst.

Mayon, 12-11-2013 21:47 #40
Ik ben 17 en ik heb longembolie. ik word goed behandeld. ze kijken hoe ik het heb op zon jonge leeftijd…

Astrid, 12-11-2013 19:04 #39
Hallo, ik ben Astrid 32 jaar en ik heb eind aug dit jaar een longembolie gehad. Het begon met heel erge pijn in mijn rug met kortademigheid, ik verging van de pijn, maar dacht zal wel verrekte spier zijn. Ik werk in de thuiszorg en mijn clienten zeiden al dat ik naar de huisarts moest gaan. Het ging ook niet meer. Ik naar de huisarts, hij dacht meteen aan een longembolie of iets met mijn nieren. En wilde meteen dat ik fotos liet maken in t ziekenhuis en bloed zou laten prikken. Dus gedaan, op weg naar huis, werd ik meteen weer teruggebeld dat ik acuut terug naar t ziekenhuis moest, want t was niet goed. En moest ws blijven. Volgende dag werd er een scan gemaakt van mijn longen en bleek meerdere embolietjes. En dat allemaal door de pil, en nog niet eens de Dianapil, waar veel over gesproken is. Gewoon pech! Want ik rook en drink niet, leef gezond! Maar de angst heb ik nog steeds. Het ging iets beter, maar maandag na een weekje vakantie is de pijn weer verergert. Heb weer afspraak gemaakt bij de longarts waar ik eigenlijk 2,5 week geleden nog ben geweest voor controle. Hij zei, als er verder geen klachten zijn, gewoon doorgaan met de bloedverdunners en over 4 maanden terug. Maar ik maak me toch een beetje zorgen! Dus 26 nov ga ik toch even op controle! groetjes Astrid

Richard, 21-08-2013 10:35 #38
Na een week pijn in de rug tijdens onze vakantie 's nachts teruggereden (1250 km!). Dacht zelf aan verrekte spier of beknelde zenuw. Foto gemaakt, leek goed. In het weekend echter steeds kortademiger en toen uiteindelijk dinsdag bloed geprikt en direct opgenomen. We zijn nu 3 weken verder. Heb een week in het ziekenhuis gelegen, 2 week fragminspuiten gehad en nu een bloedwaarde van 2,9. Tot 3 week geleden geen flauw idee wat een longembolie was en wat de gevolgen konden zijn. Ben blij dat we er op tijd bij waren. Volgende week vervolgcontrole bij de longarts. Als ik de verhalen hieronder lees dan herken ik veel en besef ik ook hoeveel geluk ik heb gehad. Wens iedereen veel sterkte toe met het herstel of verdriet als gevolg van het verlies.

Yvonne, 22-07-2013 16:43 #37
Hallo, mijn naam is Yvonne, 43 jaar. vorig jaar ontzettende pijn in mijn linkeronderbeen. Uiterlijk was er niks te zien, maar na aandringen van mij bij de huisarts, is er een echo gemaakt. Het bleek een ATV te zijn. Gestopt met anti-conceptiepil, en aan de bloedverdunners, 9 maanden lang. Toen leek het over. Er is geen controle echo gemaakt. Maar de pijn was weg. Maart dit jaar weer die pijn in mijn been. Huisarts heeft specialist gebeld, die wilde een echo. Echo liet niks zien, maar voor de zekerheid 3 maanden bloedverdunners gebruikt. Dat is nu 3 weken geleden. Huisarts zegt dat het waarschijlijk een restje was van de ATV. Maar de pijn komt weer nu weer terug. Over 2 weken op vakantie. Gelukkig in Nederland. Ik draag mijn steunkous voor de zekerheid.Maar het zit me niet lekker. Wil geen zeurpiet zijn. Iemand tips? ( ik zat zelf te denken om zolang ik op vakantie ben 1/2 tabletjes verdunners te nemen) gewoon voor de zekerheid.

Emma, 03-07-2013 23:55 #36
Wat ook nog belangrijk is, is dat een d-dimeer test niet altijd uitsluitsel geeft! Vaak wordt zo'n test gedaan om te kijken of er überhaupt sprake is van een verhoogde kans op een stolsel, maar ik heb al een aantal keer gehad dat niets aangaf terwijl er van alles aan de hand was. Een keer bij de huisarts zo'n sneltest, die alleen uitslaat bij een d-dimeer van 0,5 of hoger, waar niks gebeurde. De week erna lag ik op de IC met een longembolie en een d-dimeer van 0,5.

Als je het niet vertrouwd, vraag dan altijd om een INR test of een scan!

Karen, 16-02-2013 15:22 #35
Fijn om deze berichten te lezen, en aan de andere kant maakt het me ook weer bang. Ik ben sinds eergisteren gestopt met bloedverdunners. In augustus meerdere embolieën geconstateerd in mijn longaderen. Na weken "zoeken" en pijn gaf dat eindelijk duidelijkheid. De huisarts dacht eerst aan spierpijn van de tussenribspier, na bloedonderzoek en longfoto bleek het een longontsteking en toen de pijn (na een week iets verlichting) met de minuut toenam en conditie zeer sterk terug liep, opgenomen in het ziekenhuis. Daar bleek het longembolie.

Ik ben erg geschrokken, en merk dat het vertrouwen in mijn eigen lijf weer opgebouwd moet worden. Zeker na het bericht dat ik mag stoppen met de medicijnen (ergens worden deze een soort houvast). De angst dat het me weer overkomt is zeker aanwezig. Veel mensen proberen deze angst (goed bedoelt!) te verzachten "de volgende keer voel je het sneller aankomen", 'en het onderzoek wijst niet uit, dus het valt wel mee", "je ben nog jong, dus de kans is niet zo groot".

Ik snap het allemaal, echter het valt niet mee. Probeer me te focussen om bewust te genieten van elk moment. Het leven is een bijzondere gift. Naast de ellende heeft deze periode me ook mooie dingen gebracht. Het bewustzijn dat het leven kort is, en je er het beste van moet maken.

Groet.

Louise, 07-02-2013 15:33 #34
Dag,
ik ben sinds 1 dec. van de 6 laatste treden van de trap af gegleden en stuiterde op mijn rug, beetje links op al mijn ribben en schouders en ook op mijn achter bovenbenen. geen blauwe plek te zien. 1 week verschrikkelijk pijn gehad en daarna leek het alsof ik mastopathie had in mijn rechterborst.ik kon geen kleding verdragen op mijn huid onder mijn oksel. naar dokter geweest want ik kreeg tevens kleine prikkels in mijn rechter onderbeen. dokter heeft rug beklopt, borst gevoeld. het voelde als zenuwpijn (scherp mesje bv.) 1week 4x p.dg. één paracetamol en ibuprofen geslikt op advies. nu kan ik alles weer behalve dat ik links in bed op een soort bobbel lig Nier? de steekjes in mijn been minder worden en toch een benauwd gevoel blijf overhouden. bh.te strak enzo. als ik dit lees over embolie word ik beetje bang. moet ik er werk van maken? ik ben super gezonde vrouw 64. dus ook snel van kook als ik iets mankeer. tja. :)
ik hoor graag een reactie.

Lieke, 19-06-2012 22:11 #33
Mijn verhaal lijkt als twee druppels water op dat van Ruud. Ik heb 30 mei van dit jaar een ruiterembolie gehad en meerdere kleinere embolieen in beide longen. Ik werd ook meteen opgenomen op de IC. De situatie was zo ernstig dat overwogen werd een trombolyse te geven. Na voor en tegens afgewogen te hebben, (ik was er zelf nogal tegen, tenzij ik misschien de ochtend niet zou halen uiteraard), is besloten om met Heparine te starten en de trombolysemiddelen klaar te zetten voor het geval de zaak nog slechter zou worden. Ik heb lang doorgelopen met de embolie en daardoor is mijn rechter hartkamer vergroot (of verdikt). Dat schijnt omkeerbaar te zijn. Ik heb nu Rivaroxaban (Xarelto), voel me redelijk, maar vraag me af of er nog restverschijnselen zullen blijven. Ik moet over ca 3 weken terug voor verder onderzoek.

Magda, 11-04-2012 21:33 #32
In januari 2011 had mijn moeder meerdere longembolien. Ze was heel benauwd en veel pijn op de borst. De huisarts had het niet door. Pas via de huisartsenpost werd er de volgende dag een foto gemaakt. Mijn moeder was toen 68. Nu voelt zij nog steeds die druk op de borst. Op de foto waren vorige week nog steeds restverschijnselen van de embolieen te zien. Is dat normaal? Wanneer gaan die restverschijnselen weg? Wie zou mij dat kunnen vertellen? Alvast bedankt.

Ruud, 06-04-2012 08:17 #31
In augustus 2011 heb ik een zware ruiterembolie gehad, tijdens een zakelijk gesprek voelde ik mij niet goed worden en ben even naar het toilet gelopen wat ik maar net haalde, daar even de handen onder de kraan gehouden het zweet brak me aan alle kanten uit maar na even gezeten te hebben ging het wel weer. Ik had na mijn zakelijk gesprek een afspraak voor mijn vader in het ziekenhuis waar ik vervolgens met de auto naar toe gegaan ben een rit van den haag naar schiedam dat ging eigelijk zonder probleem, ik had het gevoel dat de aanval die ik gehad had te maken had met de drukte van mij werk. Nadat ik in schiedam was aangekomen moest ik van de parkeerplaats naar de ingang van het ziekenhuis lopen dat stukje ben ik 4x moeten stoppen om bij te komen uiteindelijk niets aan mijn ouders laten merken en door gegeaan ook s 'avonds thuis bij ieder inspanning kreeg ik het benauwd en uiteindelijk toch maar de volgende morgen naar een plaatsvervangende huisarts gegeaan.
Deze stuurde mijn door om een hartfilmje te laten maken bij een wijk centrum in de buurt bij ons, deze vertrouwde het niet helemaal en hebben voor de zekerheid ook maar even bloed afgenomen, ik zou s'middags door de huisarts gebled worden met de uitslag, dit duurde echter niet zo land voordat deze mij per telefoon liet weten dat hij het niet vertrouwde en ik naar de eerste hulp van het ziekenhuis moest daar zou de cardioloog klaar staan om mij beter te onderzoeken. aangekomen in het ziekenhuis werd ik in een rolstoel gezet en naar de cariologie gebracht waar ik direct te horen kreeg dat zij een hart caterisatie gingen uitvoeren, het vermoeden was dat ik hart problemen had, voordat ik het wist lag ik op de operatie kamer en werd de caterisatie gedaan, echter hier werd niets gevonden dus op naar de CT-Scan hier werd geconstateerd dat het een zware ruiterembolie was, en werd ik volgespoten met bloed verdunners en op de IC gelegd.
Dit is een beschrijving hoe het bij mij is gegaan ik zit nog steeds aan de bloedverdunners maar voel me weer helemaal 100% volgende week moet ik weer door de CT-Scan en hoop dat ik mag gaan stoppen met de bloedverdunners ben na 3 maanden weer volledig aan het werk gegeaan ik heb nog wel steeds last van vermoeidheid en ben ik wel bang dat mijn werk en de druk die ik daar heb misschien toch invloed heb op de verwerking van dit hele voorval. ik ben voor mijn gevoel weer volledig terug in het hollen en vliegen van werk en sociaal leven aan de ene kant is dit goed maar aan de andere kant zou het misschien toch helpen om alles even op een rijtje te zetten en wat minder te gaan doen.

Veronique, 03-04-2012 22:34 #30
Eerste 4 weken na longembolie geen zwaar werk verichten dmv bukken, tillen etc
rust nemen, maar ook uiteraard in beweging blijven. Ik heb vorig jaar aug 2011 dubbele longembolie gekregen als gevolg van zwangerschapp en zware bevalling. Kwam er achter door veel pijn tussen mijn schouders in benauwdheid en hoestprikkel, 4 dagen opname naar huis met idd sintrom en fraxodi. Nu 8 maanden later gebruik ik niets meer, mocht stoppen na onderzoek(scan). De pijn die je voelt kan echt nog lang doorzeuren ik heb er ook nog steeds last van. De ene week helemaal niets en de andere week erg moe, zeurende pijn en blijvende hoge hartslag (80/90 slagen per minuut) (probeer wel de draad weer op te pakken hoe moeilijk het soms is vanwege de angst, ben meerdere keren terug geweest voor de zekerheid maar alles is gelukkig goed. Ik heb ook op trombose stichting gelezen dat het gewoon lang kan duren alle blijvende klachten, vertrouw wel op je lichaam als je je echt niet goed voelt gewoon bellen en niet afwachten! Iedereen veel beterschap!

Annet, 15-03-2012 11:08 #29
Ik had een vraag als je vermoed een kleine longembolie te hebben en al aan de bloed
verdunners spuit elke dag (nu net 4 dagen) zit moet je dan echt nog naar het ziekenhuis?
of kan je ook gewoon thuis verder afwachten en rustig aan doen en als het niet erger word zo laten? ik heb vorige week een ander ontsteking gekregen die maandag in een trobosebeen is veranderd die ook al in een kous draag en me aan de regels houd om hoog gegaan. nu heb ik sinds gister een opgejaagd gevoel en doet grapen en diep adum halen pijn en moet er na ook meteen haak hoesten wat ook zeer doet. maar ik gebruik al wel fraxodi (als ik het goed schrijf?) Kan ik het gewoon thuis aan zien of moet ik toch actie ondernemen?

Richard, 12-03-2012 12:55 #28
Heb enkele weken geleden een dubbele longembolie gekregen met grote stolsels. Er is een CT scan gemaakt. Ben nu aan de bloedverdunners (had Ascal) nu Fenprocoumon. De INR is nu 3,3 en D-dimeer: 1700ng/mt. Heb regelmatig pijn in de longen en ook pijn in de hartstreek. Een groot probleem is de pijn in schouders, armen, handen en benen. Hierdoor kan ik slechter lopen dan voorheen, niet meer fietsen en vooral met de rechterhand niet tillen, aanpakken e.d. Wat nu? Moet volgende week weer naar de longarts

Marleen Dekker, 23-02-2012 13:48 #27
Ik ben afgelopen maandag eind van de middag opgenomen in het ziekenhuis, na onderzoek en ct-scan, en dinsdagmiddag rond 3 uur was ik weer thuis, met blodverdunners, ik heb bijna geen pijn meer, en voel me stukken beter, maar op de linkerzij kan ik (nog ) niet slapen, dan krijg ik weer pijn in me schouder en hartstreek, hoe lang kan dit duren voor ik ook weer op die zij kan liggen? het is natuurlijk allemaal nog heel vers, en fietsen mag ik dit gewoon alweer? alvast bedankt, groetjes Marleen

Miranda, 18-02-2012 22:46 #26
Ik heb in augustus 2011 een dubbele longembolie gehad. Gezien mijn leeftijd (35 jaar) vonden de artsen dit zeer verontrustend vandaar dat ik bloed moest laten afnemen om dit nader te onderzoeken. Begin maart 2012 krijg ik hier de uitslagen van. Maar wat ik me afvraag is het volgende: ik heb regelmatig last van een doof / zwaar gevoel in mijn rechterarm wat uitstraalt naar mijn schouder? Weet iemand wat dit zou kunnen betekenen?

Bianca, 09-02-2012 00:49 #25
@ Sabine van Cauwenberge,

Ik denk wel degelijk dat zij gered had kunnen worden. Ikzelf heb een heftige longembolie gekregen vorig jaar op 21jarige leeftijd. Al een aantal dagen voelde ik mij apart en op een vrijdag middag ben ik naar de huisarts gegaan (ik kon zelf niet meer van de bank af komen door de pijn). Die verwees mij door naar de spoedeisende hulp en vanaf dat moment ging het bergafwaarts. Als ik niet die vrijdag was gegaan had ik het nu niet kunnen na vertellen. Het is ontzettend zonde dat jouw schoondochter niet meteen naar het ziekenhuis is gegaan. Ik snap best dat mensen zoiets hebben van na het komt wel ik kijk wel hoe het gaat.

Heel jammer van de verkeerde keuze. Sterkte met het verlies.

Van Cauwenberge Sabine, 01-02-2012 06:56 #24
Vorige week maandag is mijn schoondochter van 25 jaar overleden aan een longembolie, nu klaagde ze al een aantal weken van zware benen en had al een drietal weken een hoest waardoor ze s'nachts de slaap niet kon vatten. Bij het rechtzitten verbeterde de hoest maar bij neerliggen was ze kortademig. Ze heeft de zaterdag nog op het werk op tafel liggen slapen dat ze zo uitgeput was. De zondag is ze bij een arts van wacht geweest en ze had een hartslag van meer dan 125 had die haar doorgestuurd naar de spoed zou ze dan nog eventueel kunnen gered worden? Ze heeft pas maandag naar de huisarts moeten teruggaan en die heeft haar bloed genomen waarvan we pas de dinsdag de uitslag zouden krijgen. Nu is ze die bewuste maandagnamiddag rond 16u30 bewusteloos geworden en de reanimatie van de mug heeft niet meer mogen zijn. Nu stellen we ons de vraag hadden we haar zondag naar de spoed gedaan zouden we haar nog kunnen redden hebben. Deze zomer heeft ze infiltratied gehad in de rug een drietal kan dat ook een gevolg zijn daarvan

Caroline, 27-01-2012 18:35 #23
Ik heb 6 jaar geleden een longembolie met een hersenbeschadiging gehad. Dit gebeurde na een operatie, de aanleiding van mijn longembolie is de pil geweest in combinatie met de narcose. De pijn die mensen in hun bordt hebben is vaak fantoom pijn. Je longvlies is zeer overgeprikkeld geweest en deze wil na een tijd nog steeds pijn doen, dit kan geen kwaad. Verder hebben bloedverdunners een flink aantal bijwerkingen een daarom is het goed om deze goed door te lezen. Er zijn wel een aantal dingen die kunnen blijven zoals gronische vermoeidheid. Je kunt zeer veel info vinden op de site van de hartstichting. Verder is het belangrijk om ook onder behandeling te zijn van een longarts naast je internist. Deze kunnen dan allebei je vragen beantwoorden.

Moeder van 35 Jaar, 24-01-2012 16:16 #22
Hallo Klaas,
Ik vroeg me af of je de antwoorden gekregen hebt. Ik heb namelijk ook een longembolie gehad maar dan op 27 december. Nadat ik uit het ziekenhuis kwam had ik nog veel vragen, ik heb toen een afspraak gemaakt bij mijn huisarts. Mijn huisarts kon op veel dingen een antwoord geven maar het geeft mij geen gerustelling. Ik moet 8 februari weer door de scan en ik denk dat die mij alleen maar gerust kan stellen. Mede omdat ik nu 4 weken aan het injecteren ben en uiteraard aan de bloedverdunners. Mijn inr blijft erg laag en daardoor wordt ik onzeker. Wat betreft de steken in je borst, deze heb ik ook en de hartkloppingen ook, de duizeligheid neemt nu wat af. Ik ben ook nog steeds erg kortademig. Mijn huisarts zei dat dit er bij hoort maar dat overleg ik toch eerst even met de longarts. Ik weet niet of je er wat hebt maar ik wil je dan sterkte wensen met je herstel.

Klaas, 31-12-2011 15:03 #21
Afgelopen maandag tweede kerstdag ben ik, klaas 55 jaar, opgenomen in het ziekenhuis. De dag ervoor was ik niet goed geworden bij een kleine wandeling. De laatste tijd was ik al snel uitgeput maar dacht te weinig conditie nadat ik een meniscus operatie 2 maanden geleden had gehad en dat ik wat overwerkt was. Echter in het ziekenhuis werd na enkele onderzoeken een ernstige vorm van longembolie, stolsels in beide longen geconstateerd. Meteen medicatie toegediend en nacht ter observatie. Spannende nacht gehad vooral met de gedachte aan mijn vader die overleden is, en heb zien sterven wat vreselijk was, aan de gevolgen van longembolie, nota bene werd ik behandeld in het zelfder kamertje waar hij officieel overleden is.
Btw zowel mijn moeder als mijn zuster hebben trombose.
Nu een paar dagen thuis voel ik me verre van pretiig. Ik ben erg gevoelig type, voel licht in mijn hoofd, steekjes in mijn borst en hoofd. Weet niet of dit nu gevolg is van spanning of naweeen van longembolie of mogelijk de medicijnen. Verder voel ik onzekerheid betreft de oorzaak van de longembolie die voor mij niet echt duidelijk is. Verder vind ik het moeilijk wat nu wel en niet mag.
Ga volgende week mijn dr. bezoeken en hoop wat antwoorden te krijgen
Groet, Klaas

Angela, 06-10-2011 18:16 #20
Hallo dockter me ma heb het zins juni longembolie
maar ze is in augustus gebeten door een hond

maar gisteren zag ik bij de wallen geel en de dockters van het ziekenhuis hebben ge secht zoo van je heb geen geel ge had bij je oogen:S:S wat is dat groetjes ik ben 18 jaar oud en me ma is 41

Bezorgde, 27-09-2011 21:10 #19
Beste Roberta, bedankt voor uw reactie. Ze zijn inderdaad ook bezig met andere onderzoeken met mijn vader. Zo hebben ze zijn bloed onderzocht en er kwam niks raars uit. Zijn longen zijn na de klaplong nagekeken ik geloof dat hij om de zoveel tijd naar de dokter moet voor een controle. Op de filmpjes was te zien dat de long in orde was en al begon te groeien. Ik geloof niet dat er iets met zijn longen zal zijn. Mijn vader moet binnenkort naar een EEG scan zonder iets te hebben gegeten en gaan ze nogmaals kijken. Als eruit komt dat hij epilepsie heeft dan zal dat een hele lichte vorm zijn. De aanvallen zijn niet zo ernstig als de dingen waarover ik heb gelezen waarbij mensen een half uur niet meer bij kunnen komen. We wachten het af, bedankt voor uw antwoord nogmaals. Als de uitslagen bekend zijn zal ik het hier wel schrijven. Groetjes Bezorgde. Reactie infoteur, 28-09-2011
Beste Bezorgde,

Deze EEG scans onderzoeken de hersenene van je vader, maar stel dat je vader geen last heeft van epilepsie? Waar ik me een beetje zorgen over maak is de benauwdheid die je vader sinds een maand heeft. Deze benauwdheid zie je niet onder een EEG scan. Ik hoop echt van ganser harte dat er snel iets duidelijk wordt en ik hoop dat het allemaal - uiteindelijk! - mee valt! Ik wil je in ieder geval heel veel sterkte toewensen op het wachten van de uitslagen van de testen!

Met vriendelijke groet, Roberta

Bezorgde, 25-09-2011 11:21 #18
Mijn vader heeft sinds afgelopen maand meer last van benauwdheid en wegvallen en is 36 jaar. 5 jaar geleden is hij geopereerd aan een klaplong en daarna werd ook vastgesteld dat hij astma had en kreeg pufjes. Hij was bijvoorbeeld na een inspanning met het klussen gauw buiten adem en moest hij even rusten. Wij wisten eigenlijk al dat hij last had van benauwdheid maar dat ging snel weer over. Hij valt af en toe weg. Hij gaat dan zweten en snakt naar adem. Hij zakt dan door zijn benen en valt alle kracht weg echt futloos word hij dan en kan zijn armen en benen niet meer bewegen dat doen wij voor hem. Wat wij wel merken is dat als wij zijn pufje geven met een suikerklontje en een glas water gaat het ineens zoveel beter en is hij weer bij. Bij het wegvallen draaien soms de ogen weg maar komen gauw weer terug. Ook als we even buiten zijn en hij voelt het aankomen neemt hij een zoetje en gaat het over. Maar zoals ik al schreef kan hij de aanvallen niet meer beheersen vroeger spande hij zijn spieren samen en ving hij de aanval op. Wij zijn naar de huisarts gegaan en hij vermoed een lichte vorm van epilepsie. In het ziekenhuis zijn er testen gedaan ze hebben stroomstootjes gegeven om te kijken hoe de hersenen reageren en dat was prima en tot nu toe ziet het er normaal uit. Hij moet volgende week weer naar zo´n test maar dan zonder te eten en te drinken dan kunnen ze beter kijken ofzo. Zijn bloeddruk was normaal en wij dachten van te laag. Na een aanval meten wij zijn bloeddruk en die verschilt soms iets hoger soms iets lager dan normaal. Het gekke is dat hij nu gewoon fit is en allemaal dingen wilt doen hij heeft geen last maar toch valt hij weg. Ook bij het opstaan wird hij even duizelig en dat trekt weer weg.

Mijn vraag is zijn er meerdere mensen die met dit soort problemen rondlopen. Kan het zijn dat mijn vader te weinig ijzer in het bloed heeft zitten of te weinig zuurstof in het bloed. Misschien iets met suiker want als hij een suikerklontje neemt gaat het over. Ik las over longembolie maar zijn dit ook symptomen bij deze ziekte?

Ik wacht spoedig op antwoord want ik word zo langzamerhand helemaal gek. Reactie infoteur, 26-09-2011
Wat een verhaal is dit, begrijpelijk dat je je zorgen maakt!

Zijn de longen van je vader sinds die klaplong nog nagekeken? En kan het zijn dat er inmiddels andere complicaties zijn opgetreden, waar nog niet naar gekeken is? Het klinkt inderdaad wel als een licht vorm van epilepsie en het is wel fijn om te horen dat ze in ieder geval met je vader bezig zijn en hem onderzoeken. Behalve de hersenen onderzoeken, doen ze nog meer beste bezorgde? Heeft de huisarts je vader nog gecontroleerd op astma? En waarom is je vader zo benauwd sinds een maand? Misschien toch iets aan de hand met de longen? Dat moet, lijkt me, toch echt onderzocht worden!

Beste bezorgde, het is heel begrijpelijk dat je zo bezorgd bent en ik hoop van harte dat er snel een bruikbaar resultaat boven water komt! Ik wil jou en je vader het aller beste toewensen voor de toekomst!

Met vriendelijke groet, Roberta

Rina, 16-09-2011 22:38 #17
Ik heb een masale grote longembolies gehad in beide langslagaders. Ik was al een tijdje echt benauwd en kon steeds minder tot ik me niet meer aan kon kleden. 10 dage ziekenhuis en marcomar verder heb ik veel rest verschijnselen waar ik weinig over hoor of kan lezen. Ik heb hyperventielatie klachten, hart kloppingen, borrelingen in mijn lijf (waar komen die vandaan, en wat doe ik er aan, heb ik te lang verkeerd geademd?)
Maar ik start slecht op als ik wakker word.kan niet meer zo snel na denken en ben snel geestlijk moe, weet soms een woord niet meer, Allemaal wel te overz ien maar ik kan niet wat ik van te voren kon! Herkent iemand anders deze klachten en is er misschien iets over te lezen? Of ben ik de enige en is het wat anders kan ook natuurlijk.

Ghoos, 21-07-2011 11:38 #16
Tien maanden geleden heb ik door een val drie breuken in rechter schouder en een volledige armbreuk opgelopen. Mijn rechter arm/schouder en borst werd daarna helemaal donkerblauw/zwart door bloeduitstorting. Enkele maanden later werd ik snel moe, bij de minste inspanning kreeg ik geen lucht meer en moest steeds hoesten. Mijn huisarts gaf mij inhalerings puffers, daardoor ging ik nog meer hoesten. Nu twee weken geleden ben ik opgenomen in het ziekenhuis en na onderzoek bleek ik vele bloedpropjes in mijn longen te hebben. Direct spuitjes en bloedverdunners gekregen, na 7 dagen ziekenhuis nu thuis met trombosecontrole en bloedverdunners.

Vorig jaar heb ik een volledig long en hart onderzoek gehad, alles 100% en een longinhoud van 7 liter.

Mijn vraag is; kan die embolie ontstaan zijn door die bloedstolsels van die breuken? De dokters zeggen van niet maar, ik had gezonde longen, bloeddruk enz oké.

Ik word 80 jaar en heb een zeer goede gezondheid, voor het ongeval sporten ik nog iedere dag met gewichten enz. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat ik zomaar een longembolie kon krijgen. Heeft iemand hier een helder verklaring voor?

Petra, 05-05-2011 13:01 #15
Beste Chantal,
Ik heb ook getroffen door een (dubbele) longembolie. Het is nu 4 jaar geleden (mei 2007). Toen was ik ook 33. Bij mij is pas na 8 dagen de diagnose dubbele longembolie gesteld. Ik heb een jaar bij de trombosedienst gelopen, en was ook niet in te stellen. De verklaring die ik toen kreeg, was dat mijn lichaam te hard werkte om een normale INR waarde te maken. Ik moest bijna wekelijks naar de trombosedienst om te prikken. Na 4 jaar voel ik nog steeds de plek van de embolie, doet geen pijn meer. Het wordt een gevoel wat "gewoon" wordt. En bij nat/ vochtig weer zijn de klachten wat erger. Maar daar leer je wel mee omgaan. Bij mij heeft het wel een half jaar tot een jaar geduurd eer ik hersteld was.

Chantal, 03-05-2011 12:24 #14
Januari jl. ben ik getroffen door een longembolie. Deze bevond(en) zich in de haarvaten van het uiteinde van mijn linkerlong. Na met vreselijke pijnklachten naar de huisarts te zijn gegaan na 2 dagen (dacht eerst aan een kneusing) en er röntgenfoto's waren gemaakt in het ziekenhuis, werd ik diezelfde dag nog geïnformeerd met dat het een longontsteking was. Mijn grootste verbazing hierover, want ik was in zijn geheel niet ziek qua koorts e.d. Met een antibiotica moest het spoedig overgaan. Na enkele dagen weer naar de huisarts, die verlengde de antibioticakuur. Na weer enkele dagen geeist dat er weer foto's werden gemaakt en dat er bloed werd nagekeken. In het ziekenhuis hebben ze me gelukkig niet meer naar huis laten gaan en werden mijn klachten eindelijk serieus genomen. Na alle onderzoeken, conclusie longembolie. Mijn INR waarde is blijkbaar moeilijk in te stellen. Steeds aan de lage kant, trombosedienst heeft geen idee waar het door komt. Waarschijnlijk omdat ik nog jong en actief ben (33 jaar). Waar ik er eigenlijk op rekende dat met de anti stollingsmedicijnen de klachten wel in de loop van de tijd zouden verdwijnen, heb ik nog steeds pijnklachten. Ze zijn niet ernstig, kan er normaal mee leven, maar vind het wel verontrustend. Moet het inmiddels niet eens over zijn? De bewuste plek waar de embolie zich bevond, voel ik nog steeds duidelijk. Kan iemand mij vertellen of dit iets blijvends is. Van de trombosedienst of arts word ik ook niet veel wijzer. Alvast bedankt. Reactie infoteur, 05-05-2011
Beste Chantal,

Vreselijk om nog steeds met pijnklachten door het leven te moeten! Ik wil je heel graag heel veel sterkte toewensen en ik hoop van harte dat er iemand met vergelijkbare klachten contact met je op kan nemen.

Beste Chantal, heel veel beterschap toegewenst en goed van je dat je geeist hebt dat er foto´s gemaakt werden! Heel veel succes en sterkte toegewenst!

Met vriendelijke groet, Roberta

Joke, 28-02-2011 14:11 #13
Mijn man heeft in augustus 2010 twee forse longembolien gehad, in de hoofdslagaders. Drie verschillnde huisartsen hebben het niet gezien en hij heeft er drie weken mee doorgeslopen. Uiteindelijk is hij half dood naar het ziekenhuis verwezen, nadat de huisarts nog steeds dacht aan hyperventilatie. Nu blijkt na een half jaar dat er restverschijnselen zijn en er longsegmenten defect zijn. Wat houdt dat in? Hij wordt nog in een longteam besproken, maar het duurt steeds zo lang allemaal. Reactie infoteur, 01-03-2011
Beste Joke,

Het is niet de eerste keer dat ik verneem dat artsen iemand met een longembolie naar huis sturen onder het motto: het is hyperventilatie! Vreselijk! Gelukkig waren jullie er - uiteindelijk - nog net op tijd!

Restverschijnselen na een longembolie of na meerdere longembolies is dat je man nog klachten heeft, zoals (bijvoorbeeld) kortademigheid, eerder moe dan voorheen, hoge hartslag, misschien zelfs pijn tussen de schouderbladen en in de rug, snel buiten adem, koudere voeten en handen dan voorheen, soms zelfs met steken in de borststreek tijdens vermoeiheid. Als je man een trombose been had voor de longembolie, kan er een restverschijnsel verschijnen in het been: het been blijft iets dikker dan het andere. Ook kan tijdens vochtig weer je man meer problemen ondervinden met de ademhaling. De internist of behandelend arts zou inprincipe moeten uitleggen wat restverschijnselen precies inhoudt. Restverschijnselen zijn een aantal lichamelijke klachten die kunnen verschijnen na een longembolie. Restverschijnselen kunnen bij iedere patient die een lonembolie heeft gehad, geheel anders zijn.

Longsegment is dat de long is onderverdeeld in segmenten, delen van een longkwab. Wat de arts bedoelt met dat er defecten zijn, kan ik niet zeggen. Er zijn vermoedelijk beschadigingen in een gedeelte van de long opgetreden tijdens de longembolie. Hoe ernstig deze beschadigingen zijn moet de arts tijdens een gesprek met jullie bespreken. Ik hoop van ganser harte dat het longteam snel bij elkaar komt en de longproblemen van je man bespreken, zodat jullie niet langer in de onzekerheid blijven zitten!

Beste Joke, ik wil jullie allebei heel graag heel veel succes en sterkte toewensen!

Met vriendelijke groet, Roberta

Sab, 02-11-2010 02:04 #12
Wat bedoelen ze met: 1e 3 dagen na longembolie? bedoelen ze dan de 1e dagen dat je in het ziekenhuis zit. Of de 1e 3dagen na het stoppen van antistolling medicijnen (die je 6 maanden moet slikken)

Monique, 18-10-2010 07:50 #11
Inmiddels 10 dagen verder, heb nog steets benauwd en heb inmiddels nu ook last van me lies gekregen, inmiddel ben ik bij de huisarts / huisartsenpost/ S.E.H. geweest waar ze me niet serieus namen (voor me gevoel) en me niet verder wou onderzoeken bv bloed onderzoek. ooh ja en zelfs me longarts zij ook dat ik me geen zorgen hoeft te maken, hij zij je longen klinken goed. ik ben naar een andere plaats gegaan dus andere ziekenhuis S.E.H. die me wel verder wou onderzoeken, waar nu uit blijkt dat de trombose waarde iets aan een te hoge kant is. gister me eerste ontstollings injektie gehad mocht daarna weer naar huis, maar vandaag moet ik terug komen voor een echo.

gr monique:-(:-( Reactie infoteur, 18-10-2010
Beste Monique,

Heel erg goed van je dat je naar een ander bent gegaan! En hoe raar het ook mag klinken, ik ben blij dat ze je daar wel serieus nemen en je klachten echt gaan onderzoeken! Heel veel succes en sterkte met de echo toegewenst en ik hoop van ganser harte dat je snel klachtenvrij bent!

Met vriendelijke groeten, Roberta

Monique, 08-10-2010 12:03 #10
Ik ben gewoon zonder afspraak te maken naar me huisarts gegaan, de asistente liet me door een andere huisarts helpen, het enige wat tie zij was dat ik een long invektie heb, me bloedruk was normaal, pols was wel hoog 114 en zuurstof was 98, ook moest ik paar diep in en hard uit blazen ja daar hoorde ze idd slijm vast zitten. verder geen rede om zorgen te maken, als het weekend erger word moet ik naar de huis artsenpost toe gaan. dat ik echt gerust erop ben nee, pas als ik het 100% zeker weet bv uit bloed of zo maar dat kon nu niet omdat mijn andere waarden invloed zou hebben op trombose warden en dat de trombose warde niet 100% vertouwlijk is. wat ze wel had kunnen doen was bv een ct-scan ofzo met contrastvloeistof als die die goed is ben ik gerust. nu ben ik inmiddels thuis en nog onzekker :-( ik wil ook geen lastpost zijn met het idee hebben van daar is ze weer :-( Reactie infoteur, 08-10-2010
Beste Monique,

Als je ziek bent ben je geen lastpost: huisartsen zijn er om zieken te helpen, tenminste zo zou het moeten zijn. Als ze jouw het gevoel geven dat je een lastpost bent, terwijl je een infectie in je longen hebt, wat bloed hebt opgehoest, dat je zo hard moet hoesten dat je er een migraine aan over houdt en een trombose verleden hebt is dat eigenlijk te gek voor woorden.

De vervanger heeft je hopelijk toch wel wat tegen de longinfectie gegeven?

Zodra jij weer wat bloed ophoest, hoe minimaal dat ook mag zijn, en je krijgt het benauwder dan normaal: dan zou ik hel die huisartsenpost links laten liggen en direct door gaan naar het ziekenhuis.
Begin je koorts te vertonen: direct naar de huisartsenpost gaan. Begin je koorts of verhoging te krijgen en je hoest weer een beetje bloed op: direct naar het ziekenhuis gaan.

Beste Monique, helemaal exact weet ik je medische achtergrond natuurlijk niet en misschien is het allemaal wat je hebt "redelijk" onschuldig, toch wil ik je van harte aanraden om je lichamelijke klachten goed in de gaten te houden, schrijf ze desnoods op een velletje papier zodat je alle lichamelijke klachten meteen kan doorbrieven aan je huisarts/behandelend arts. Ik blijf er bij dat dat beetje bloed ophoesten geen echt goed teken is en als het weer gebeurd onmiddelijk actie ondernemen! En beste Monique: je bent echt geen lastpost, het gaat om je gezondheid en die is zo veel meer waard dan wat een stelletje huisartsen misschien over je mogen denken! Ik hoop van ganser harte dat dat geen reden voor je is om niet naar een arts te gaan!

Heel veel beterschap toegewenst beste Monique, rust goed uit, kleed je warm aan, bescherm je longen met warmte, kijk uit voor tocht en wind, drink wat warms als je daar behoefte aan hebt en doe het rustig aan meisje!

Met vriendelijke groet, Roberta

Monique, 08-10-2010 06:09 #9
Ik heb het erg benauwd, eergister bij de huiarts geweest en moest bloed prikken (alg bloed onderzoek) alles was aan gevinkt op trobosite of hoe je dat ook schrijft na dan, de uitslag zal na 3 werkdagen bij de huisarts zijn, maar duurde 3 uurtjes er waren div invekties zichtbaar en ik moest een hart/longfoto maken (thorax foto) daar was niks op te zien. gister hoeste ik geelig tijslijm op maar er zat ook kleine bloed spoortjes in, ook als ik hoestaanvallen krijg kom ik erbijna niet uit en me hoofd bonkt echt te keer, ik besloot voor de hoofdpijn me tramadol in te nemen zonder evekt (die heb ik speciaal daar voor gekregen als ik weer micrene zou hebben) ik heb in 2006 eerder trombose gehad in me linker been. en na die tijd ben ik erg voorzichtig nu ik last heb van me longen weet ik ff niet wat ik moet doen, mijn huisarts is nu vrij en zij als je maandag nog zoon last kom dan maar terug. help me wat moet ik doen. de huisartsenpost is pas in de avond open. aub help me.

gr monique Reactie infoteur, 08-10-2010
Beste Monique,

Wil jij asjeblieft direct contact opnemen met je huisarts, of met de arts die je huisarts vervangt of naar het ziekenhuis gaan? Dat je slijm ophoest kan gebeuren, maar dat er beetjes bloed tussen zitten is echt geen goed teken. Ga asjeblieft heel snel, voordat het weekend begint, naar een arts toe! Juist vooral omdat je een trombose verleden hebt!

Beste Monique, ik wil je graag heel veel succes en sterkte toewensen en vooral: beterschap meisje!

Met vriendelijke groet, Roberta

Bianca Verbarendse, 06-08-2010 17:10 #8
Ik heb een dag in het ziekenhuis gelegen omdat erin mijn bloed een stofje zat wat er op wees dat ik een longembolie zou hebben. ik heb een fietstest gehad die niet goed ging want mijn bloeddruk wauw niet zakken, en toch zeggen ze dat hij wel goed was. ik zou eerst onder de scanner gaan en toen ineens weer niet, nu wordt ik afgescheept met het zal wel hyperventilatie zijn. ik ben een hele dag erg moe en heb hartkloppingen, last van mijn nek en druk op mijn borst wat moet ik en kan ik hier verder mee doen. Reactie infoteur, 09-08-2010
Beste Bianca Verbarendse,

Dit klinkt allemaal behoorlijk naar en vervelend. Mocht je echt last hebben van hyperventilatie: onderschat dat asjeblieft niet! De symptomen lijken sterk op een hartaanval en je bent er helemaal kapot en uitgeput van. Stress aanpakken en het echt rustig aan doen is dan echt een vereiste!

Echter! Je schrijft dat ze een stofje in je bloed hebben aangetroffen dat er op kan wijzen dat je wel degelijk een longembolie zou kunnen hebben. Het gaat om je gezondheid, als je echt twijfelt over de hele gang van zaken: ga naar een andere arts en/of ziekenhuis, eis een tweede opinie. Artsen en dokters zijn ook maar mensen en mensen maken (helaas) fouten en stellen wel eens (helaas) verkeerde diagnoses. Om zekerheid en ook een stuk geruststelling te krijgen: vraag een tweede opinie aan door naar een andere arts en/of ziekenhuis uit te wijken.

Beste Bianca, ik wil je heel graag het allerbeste toewensen voor de toekomst en beterschap! Pas goed op jezelf!

Met vriendelijke groet, Roberta

Claudia, 03-08-2010 18:30 #7
4 weken geleden heb ik een aantal dagen in het ziekenhuis gelegen met een longembolie. (daarna nog een week in het ziekenhuis gelegen met een longontsteking) Ik kreeg toen bloedverdunners Acenocoumarol die ik nu elke dag de komende 6 maanden moet slikken. Mijn INR schommelt heel erg. Moet steeds vaker bloed prikken. Verder ben ik heel snel erg moe. Dan word ik helemaal bibberig en duizelig en moet ik echt even kalm aan doen en gaan zitten. Sinds een week heb ik steeds pijnlijke benen. Heel raar zwaar, vermoeid pijnlijk gevoel. Als ik te lang zit beginnen ze te tintelen. Heeft dit iets te maken met die longembolie?

Groeten,

Claudia Reactie infoteur, 04-08-2010
Beste Claudia,

Afschuwelijk om te moeten lezen dat je vier weken geleden in het ziekenhuis hebt gelegen wegens longembolie en een longontsteking. Als ik het allemaal goed lees gaat het nog niet helemaal goed met je.

Die pijnlijke benen en de tinteling die je voelt in je benen kunnen wel degelijk een nawee (?) zijn van de longembolie. Het lijkt me echter wel heel erg raadzaam om dat heel snel te melden aan je behandelend arts en/of huisarts! Het liefst vandaag nog! Je kan namelijk nooit voorzichtig genoeg zijn als je een longembolie hebt gehad!

Beste Claudia, ik wil je heel graag het allerbeste toewensen voor de toekomst en heel veel beterschap!

Met vriendelijke groet, Roberta

Maria, 13-07-2010 09:27 #6
Ben afgelopen maandag 5 juli mijn man verloren. Hij was 57, bijna 58. Hij is hoogstwaarschijnlijk overleden aan meerdere long-emboliën. Het volledige autopsie rapport krijg ik nog te lezen. Hij had anderhalve week ervoor te horen gekregen dat hij mogelijk longkanker had. Zaterdag 3 juli heb ik hem zelf naar de eerste hulp gebracht en maandag 5 juli rond 16.30uur was hij al overleden. Reactie infoteur, 13-07-2010
Beste Maria,

Woorden schieten te kort bij het lezen van je bericht! Wat een afschuwelijke gebeurtenis! Gecondoleerd met het verlies van je man!

Ik wil je heel erg graag heel veel sterkte toewensen met het dragen van het verlies van je man en met de verwerking van het overlijden.

Met vriendelijke groet en met een warme knuffel, Roberta.

André, 29-04-2010 11:01 #5
Eind oktober 2009 getroffen door een longembolie. Tijdens een vergadering kreeg ik het benauwd, had ik last van pijn op de borst en begon ik hevig te transpireren. Had toen al een paar dagen last van erge pijn in mijn been, maar ik dacht dat het de spatader was die weer eens opspeelde… Dat bleek dus een veneuze trombose te zijn.

Ben toen zelf nog 45 minuten naar huis gereden (vreselijk dom natuurlijk) en daarna in de medische molen terechtgekomen. Gelet op de klachten dachten de artsen eerst aan een hartinfarct, maar dat bleek dus niet zo te zijn. Heb wel vreselijk op mijn falie gekregen van de artsen dat ik niet naar het dichtstbijzijnde zienekhuis ben gegaan, want die 45 minuten in de auto hadden de situatie aanmerkelijk kunnen verslechteren.

Na een week lag ik echter weer op de eerste hulp, omdat ik dezelfde klachten kreeg. Een nieuwe longembolie was het gelukkig niet, het was volgens de artsen een paniekreactie.
Vorige week weer naar de eerste hulp vanwege een te laag zuurstofgehalte in mijn bloed. Bleek een virusinfectie te zijn.

Wat ik met bovenstaande wil aangeven is dat ik het moeilijk vind om mijn eigen lichaam te vertrouwen. Bij elk pijntje schrik ik en ben ik bang dat er iets ernstigs aan de hand is. Bij hoofdpijn denk ik direct aan een hersenbloeding i.v.m. de verhoogde kans op bloedingen door de antistollingsmedicijnen, bij pijn in de maag denk ik meteen aan maagbloedingen, enz.

Je zou zeggen dat het na een half jaar toch wat beter zou moeten gaan, maar het vertrouwen in mijn lichaam is laag.Voor de longembolie had ik geen enkel probleem met de nachtrust, nu lig ik vaak te piekeren voordat ik uiteindelijk in slaap val en ben ik 's ochtends opgelucht dat ik weer wakker geworden ben. De longembolie zelf is volgens mij genezen, wat rest is een hoop psychische schade. Reactie infoteur, 30-04-2010
Beste Andre,

Je hebt behoorlijk wat klappen te verwerken gehad de laatste tijd! Als je ziek wordt, besef je plotseling dat je lichaam een eigen leven gaat leiden. Het is, als het ware, dat je bewust wordt van je eigen lichaam. Tijdens gezonde periode´s hoef je amper enige aandacht aan je lichaam te besteden: het werkt, het funcioneert en je kunt alles doen zonder enige aandacht aan je lichaam te besteden.
Ik vond een stukje dat je misschien wel interessant vindt (het zieke lichaam:) http://lichaamgeest.blogspot.com/

Verder, hoe is de relatie tussen jou en de behandelde arts? Je schrijft dat je veel op de eerste hulp bent terecht gekomen, vermoedelijk telkens met een andere arts te maken gehad, waardoor er geen goede arts/patient band is kunnen ontstaan. Hoe belangrijk tijdens ziekte de relatie is tussen arts en patient is hier te lezen: http://www.psorinfo.be/Relatie-dokter-pati%C3%ABnt.aspx?ID=2746

Verwerking: ik vermoed beste Andre dat je nu in het proces van het verwerken van de longembolie, de paniekaanval en de te lage zuurstofgehalte in het bloed bent aangekomen. Dit gaat gepaard met vele (heftige) emoties. Een longembolie kan levensgevaarlijk zijn (ik ken een verhaal van iemand die voor de tweede keer een longembolie had en vanuit Frankrijk in de auto nog "even" naar NL kwam rijden…), de grote schrik en schok die ontstaat bij iemand na het besef wat een longembolie daadwerkelijk inhoudt, volgt meestal een periode van (totale) ontredding waarna het proces van het verwerken van de enorme klappen die je hebt opgelopen de laatste tijd, beste Andre, nog eens de revue passeert. Je beleeft als het ware alles opnieuw, vandaar ook de sterke emoties die je omschrijft als:
Geen vertrouwen in je eigen lichaam meer hebben,
Slaapproblemen,
Schrikken van elk pijntje,
Veel praten over wat er gebeurd is,
Piekeren…
het zijn allen kenmerken van iemand die in het verwerkingsproces zit na een zware ziekte. Het zijn echt "gewone" reacties.
Het is echter wel zo, dat als je lichaam nu echt weer goed en normaal funcioneert en geen enkel ziektebeeld zich voordoet, dat langzaam aan de emotionele rol tijdens het verwerkingsproces zou moeten gaan verminderen. Dat zal bij de een wat langer duren dan bij de ander, maar uiteindelijk zouden de emoties een minder centrale rol moeten hebben in je leven als het lichaam weer goed en naar behoren funcioneert.

Je schreef dat je een paniekaanval hebt gehad, het is heel goed mogelijk dat behalve de zware ziekte dat je behoorlijk overwerkt bent (geweest), kan dat kloppen? Je zelf eigenlijk voorbij bent gelopen. Als dat waar is, krijg je behalve de verwerking van de longembolie, ook nog eens de verwerking van een stressvol leven er boven op. Het is heel makkelijk om te zeggen: "Doe het rustig aan, trap eens op de rem, geniet wat meer van het leven, ga de natuur in (enz en enz)" maar het uitvoeren is heel andere koek. Toch wil ik je van harte aanraden om de boog iets minder gespannen te houden, en de adviezen opvolgen die de artsen je vermoedelijk hebben gegeven toen je binnen kwam met een paniekaanval. Praten over wat er gebeurd is, met je partner, met familie, met vrienden, met lotgenoten, is een hele goede vorm om alles een plaatsje te geven en alles te verwerken.

Beste Andre, ik wil je graag heel veel succes en sterkte toewensen voor de toekomst en ik hoop van harte dat het snel stukken beter met je gaat!

Met vriendelijke groet, Roberta

Harmien Bierhof, 02-04-2010 03:21 #4
Ook een longembolie gehad. Dacht na een jaar wel te kunnen stoppen met de bloedverdunners. Bang voor een hersenbloeding of zoiets. Advies van een begripvolle arts dat deze kans veel kleiner is dan weer een embolie te zullen krijgen in mijn geval. Dus dat is even slikken, maar ja is dat dan zo erg? Reactie infoteur, 12-04-2010
Beste Hermien Bierhof,

Bij een beschadiging van een bloedvat door afzetting van kalk of door bijvoorbeeld een trauma, komen er producten vrij die een stolling activeren in het bloed. Verschillende stollingsfactoren worden er gevormd totdat er een bloedstolsel is ontstaan die de opening van een bloedvat dicht.

Bij een trombose wordt een stolsel gevormd, die zich vastzet aan een wand van een bloedvat en belemmerd zo de bloedstroom in het lichaam. Meestal treedt een trombose op in de aderen van de benen of bekken, armen, buik of in de hersenen. Een gedeelte van dit stolsel kan loslaten en in het bloed worden mee gevoerd naar andere delen van het lichaam.

Een losgelaten stolsel wordt een embolie genoemd.

Er kunnen levensgevaarlijke en levensbedreigende sitiaties ontstaan als de embolie naar de longvaten (longembolie), hartvaten (hartembolie) of naar de hersenen (hersenembolie) gaat.

Normaliter lost het lichaam zelf de stolsels op. Maar, de aanwezigheid van een trombose of embolie kan ook leiden tot een vergroting van stolsels. Het is daarom bittere noodzaak om deze problemen te voorkomen, of, als het probleem al bestaat, te voorkomen.

Eenmaal een embolie te hebben gehad, afhankelijk of de trombose nog bestaat in het lichaam, kan het gebeuren dat iemand voor de tweede keer getroffen wordt door een embolie.

Beste Hermien Bierhof, ik wil je graag heel veel sterkte toewensen voor de toekomst!

Met vriendelijke groet, Roberta

Lutgarde, 08-01-2010 19:31 #3
Ben net een week terug thuis na en longembolie. Heb en ganse week in het ziekenhuis gelegen en zal nog ca 6 maanden bloedverdunners moeten nemen. Volgens de verpleegsters heb ik heel veel geluk gehad en was het op dag 2 kantje/boortje. Reactie infoteur, 09-01-2010
Beste Lutgarde,

Ik wil je bij deze heel veel beterschap toewensen en heel veel gezondheid toewensen voor de toekomst! Het is een hele klap je de diagnose longembolie krijgt. Sterkte en beterschap!

Met vriendelijke groet, Roberta

Robbert, 05-08-2009 12:12 #2
Hallo beiden… Óók ik ben half mei dit jaar getroffen door een long-embolie. Ik wist absoluut niet wat het was, en dacht dat ik een rib gekneusd had. Bij de huisarts kreeg ik de diagnose longontsteking en moest naar het ziekenhuis voor een torax-foto, om te bezien of het misschien een dubbele longontsteking zou kunnen zijn, gezien mijn ziekteproces ( ik heb HIV ). Éénmaal in het ziekenhuis ging het snel en lag ik in noodtime op de longafdeling met diagnose "long-embolie".

Dit was in mei dit jaar, mijn bloedstollingswaarde wil maar niet omhoog komen en ik blijf hangen tussen de 1.3 en de 1.8. Mijn HIV status kan hiervan de oorzaak zijn, maar sinds een paar dagen ( we leven nu op 5 augustus ), heb ik wéér die pijn op de borst en dat benauwde gevoel. Vanmiddag heb ik een afspraak met mijn internist en de longarts. Afwachten maar! Reactie infoteur, 05-08-2009
Beste Robbert!

Ik wil je voor vanmiddag heel veel succes en sterkte toewensen! Ik hoop van harte dat je niet opnieuw getroffen bent door een longembolie! Het is echter wel heel goed mogelijk dat mensen die eerder door een long-embolie zijn getroffen, opnieuw een long-embolie kunnen krijgen.
Een tante van mij is vorig jaar lente getroffen door een eerste long-embolie en vervolgens afgelopen Pasen opnieuw een long-embolie! De tweede klap kwam harder aan vertelde ze me.

Ik wil je vervolgens ook heel veel sterkte toewensen met het ziekteproces HIV!

Met vriendelijke groet, Roberta

Jil, 19-03-2009 11:55 #1
Ik heb op dit moment zelf een long embolie. Ik ben nog maar 22 jaar en besef dat ik geluk hb gehad dat ik er op tijd bij was. Ik word best wel emotioneel en bang als ik lees dat je er aan dood kunt gaan. Toen ik in het weekend in het ziekenhuis lag had ik veel pijn maar besefte niet dat het zo levens bedreigend is. Dat besef komt nu pas. Reactie infoteur, 19-03-2009
Beste Jil,
Ik en mijn familie wisten ook niet dat longembolie zo gevaarlijk en echt levensbedreigend kon zijn. Mijn vader kampte met helse pijn aan een been en werd door de huisarts naar huis gestuurd met een zalfje, onder het mom van: het is maar zweepslag.
Op het allerlaatst kon de man gewoon niet meer van de pijn, hij heeft als een klein kind staan janken in de woonkamer omdat hij het toilet (paar meter afstand) niet meer kon bereiken door de pijn.
Bij mijn moeder ging godzijdank alle alarmbellen af en heeft mijn vader in een rotvaart naar het ziekenhuis gebracht. Zoals de arts daar zei: Je hebt lomgembolie en een uurtje later was je dood geweest. Beng! Dat was een hele harde klap!
Ziekenhuis staf heeft aan mijn familie heel uitgebreid verteld en uitgelegd dat longembolie - welliswaar afhankelijk van de mate van blokkering! - levensbedreigend KAN zijn. Mijn vader was op het nippertje aan de dood ontsnapt.

Dit is ook een reden voor mij geweest om een artikel over longembolie te schrijven: mensen te informeren over de eventuele gevaren van het hebben van een longembolie. Zeker als je beseft dat mijn vader met een longembolie door de huisarts naar huis werd gestuurd, kan een artikel over longembolie bijzonder nuttig zijn om de gevaren en kenmerken onder de aandacht te brengen.

Mijn vader is heel lang onder behandeling geweest en is uiteindelijk helemaal opgeknapt. De eerste paar dagen van een longembolie zijn het gevaarlijkst. Ik neem aan dat je nog steeds onder medisch toezicht staat en dat je medisch behandeld wordt Jil? Praat er met je behandelend arts over Jil! Ik kan helaas niet beoordelen hoe ernstig de blokkering in jouw geval was en is, maar je hebt recht om te weten wat een longembolie precies inhoudt! Ik ben in ieder geval heel erg blij om te lezen dat je er op tijd bij was en ik wens je heel veel beterschap toe!
Met vriendelijke groet, Roberta

Infoteur: Roberta
Laatste update: 14-10-2009
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Aandoeningen
Reacties: 65
Medische informatie…
Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Schrijf mee!