InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Aandoeningen > Er is leven na borderline!
mijn kijk op

Er is leven na borderline!

Er is leven na borderline! De Borderline Persoonlijkheidsstoornis is een ziektebeeld waar veel over geschreven en gesproken wordt. Borderline is een psychiatrisch ziektebeeld die een hoog beslag legt op de omgeving en die een hoge lijdensdruk met zich meebrengt voor de betrokkene. Ook werd jarenlang aangenomen dat genezen van Borderline niet mogelijk was. Ik wil met dit artikel de jongste berichten over genezing ondersteunen en het levende bewijs geven dat er wel degelijk leven is na borderline. De laatste tijd komen er steeds meer berichten in de publiciteit dat het wel degelijk mogelijk is om te genezen van de Borderline Persoonlijkheidsstoornis. Dit is uiteraard een zeer positief bericht voor de omgeving die te maken heeft met de cliënt, maar nog meer voor de betrokkene zelf. Het probleem is namelijk dat de betrokkene zelf vaak niet gelooft in de mogelijkheid van genezing. Vaak is ook de diepte van het lijden waar de borderliner in kan komen te zitten hier de een bepalende factor in. Het lijden van de borderliner moet beslist niet onderschat worden. Achter het vaak wat opvallende gedrag naar de buitenwereld toe zit een groot lijden. Ik schrijf dit artikel dan ook vooral voor de laatste groep. De borderliner in het midden van zijn of haar ziekteproces. De fase waarin men niet kan geloven dat er inderdaad een leven kan zijn na borderline.

Wie ben ik om dit te durven beweren

Ik wil mijzelf hier graag als levend bewijs neerzetten van de mogelijkheid van genezing. Ik ben in 1990 op een leeftijd van 23 jaar gediagnostiseerd als borderliner. En in december 2005 ben ik genezen verklaard door twee verschillende instanties. In die tussentijdse periode heb ik dus geleden aan de BPS. Ik was een persoon die in een flinke mate last had van dit ziektebeeld. Ik had niet zomaar wat borderline-trekken. Ik ben in die jaren door hele diepe dalen gegaan.

Ik sneed, kraste, slikte pillen, ontwikkelde eetstoornissen. Had dan weer boulimia, dan weer anorexia. Ik haatte mijzelf. Intens. Ik had binnen toen jaar tijd 30 opnames achter de rug. En een stuk of vier langdurige dagbehandelingen van een jaar of anderhalf a twee per stuk. Ik zat regelmatig op de EHBO na een nieuwe zelfmoordpoging. Maag spoelen, hechten, enzovoorts. Ik zag het totaal niet meer zitten. Ik wilde alleen nog maar dood. Het leven was zwart voor me. Pikzwart en ik zag geen lichtpuntjes meer. Af en toe was er een dag met een paar minuutjes dat het even ietsje beter ging. En daar hield ik me aan vast. Het leven was een grote storm met huizenhoge golven. Ik verdronk erin. Weken en maanden achtereen moest ik verder zonder een minuutje licht.

In de jaren heb ik kilo's aan medicijnen geslikt. Ik had noodpakketjes. Medicijnen waar ik een aantal uren of een dag op kon slapen. Zo ontsnapte ik aan de pijn. Want pijn in borderline is heftig. Bijna niet te verdragen. Ook omdat het zo wisselt en je je van de een op de andere minuut enorm down kan voelen. Je kan nergens van op aan. Het zijn heftige golven van pijn. En zo onvoorspelbaar. je weet niet hoe je je de volgende minuut zal gaan voelen. Ik heb maanden, zelfs bijna jaren gekend dat ik vier tot vijf rustdagen per week hield op pillen. Dan nam ik 's morgens pillen in om te slapen en sliep ik de hele dag. Ik kon niet meer. Echt niet meer. Die jaren duurden het langst. Ik draaide van opname naar opname. In bepaalde perioden sliep ik bijna elke weekend op een gesloten afdeling. Ik heb in totaal tegen de 30 opnames achter de rug. Bijna allemaal op gesloten afdelingen.

Ik heb mijzelf van therapiesessie naar therapiesessie in leven gehouden. Zo leefde ik ook. Letterlijk van sessie naar sessie. Ik deed daar wel mijn best. Alleen de manier van aandacht vragen was vaak niet zo handig. Ik kon het niet verwoorden op een normale manier. dacht dat ik de pijn niet kon vertalen in een paar simpele woorden. De pijn was daar te heftig voor. Ik deed dit dus onhandig in de vorm van overdoseringen, automutilatie en zelfmoordpogingen. Zinloos bleek achteraf. Zo zet je alleen maar mensen tegen je op en luisteren ze niet beter. Ze sluiten zichzelf juist af. Zowel de omgeving als de therapeuten. Maar ik wist niet beter. Ik ben in de jaren beter en beter gaan leren hoe je ook hulp kan vragen op een normale manier. Dat mensen zo beter luisteren. En ook hoe met mensen om te gaan op een gezonde manier. Ik leerde assertiever te worden. Maar vooral sociale vaardigheden en leren hoe het nu eigenlijk zit met luisteren en vertalen van je eigen gedachten, vragen en behoeften. Ik kon dat niet.

En daarnaast wilde en durfde ik niet eens te genezen. Ik was als de dood dat als ik beter zou worden ik mijn psychiater kwijt zou raken en werk zou moeten zoeken. Jarenlang heb ik bewezen hoe ziek ik was om dit te voorkomen. Achteraf ook onzin. Heeft geen zin. Als je er aan toe bent is het natuurlijk. Dit is mij ook jarenlang verteld door iedereen maar ik kon het niet geloven. En achteraf gezien blijkt het dus wel waar te zijn.

Genezen verklaard

In 2005 ben ik dus genezen verklaard door mijn psychiater. Ik heb afscheid genomen van haar. Ik had dit in al die jaren nooit durven dromen. Maar ik was er echt aan toe. Waar ik jaren bang voor ben geweest voelt inderdaad natuurlijk aan. Alsof ik jarenlang haar kind ben geweest en nu het huis aan ben gegaan. Ik ben volwassen. Het is goed. Ik mail haar een paar keer per jaar voor een kleine update. Daar vroeg ze om. Ik ben immers toch een jaar of 16 bij haar geweest. Ze heeft me ziek zien worden, door de zwartste borderlinetijden zien gaan en er ook weer uit zien komen. Ik heb bij haar de basis kunnen leggen om het leven in te kunnen gaan. Het is wel wat later dan de meeste mensen maar ik ben dankbaar voor de jaren die ik nog ga krijgen.

Is het echt waar?

Ik ben nu dus genezen verklaard. Maar waar kan ik dit op baseren? Ik heb geen last meer van die onvoorspelbare diep dalen en hoge toppen, waar borderline zo bekend om staat. Geen eetstoornis meer. Geen maandelijkse zelfmoordpogingen. Automutileren heb ik niet meer nodig. Ik heb andere manier om uit te drukken hoe ik me voel en wat ik wil. Ik slik geen medicijnen meer. Geen opnames. Geen crisissen meer. Ik heb meer draagkracht. Ik kan veel meer aan op een dag. Geen paniekaanvallen meer. Geen hyperventilatieaanvallen meer. Geen zwart-wit denken. Geen impulsief gedrag, Geen angsten meer om alleen te zijn.

Maar hoe kan het dan dat een stoornis die bekend staat als een persoonlijkheidsstoornis kan genezen? Dan zou het toch zitten in de persoonlijkheid. En is deze dan veranderlijk? Ja. Het is inderdaad een persoonlijkheidsstoornis. En je zult altijd wat kenmerken tegenkomen van een bepaalde manier van reageren in iemand persoonlijkheid. En bij mij was dit borderline.

Mijn psychiater heeft mij genezen verklaard omdat het woord "stoornis" niet meer van toepassing is op mij. Net als met het woord "handicap". Iets is pas een handicap als je het zelf zo ervaart. En iedereen heeft af en toe wat trekjes die neigen naar borderline of strikt gezien daar onder zouden vallen. Die grens is nogal dun.

Ik heb alle negatieve symptomen van het ziektebeeld onder controle. Ik kan uitstellen en ben dus niet zo borderline-impulsief meer. Impulsief reageren kan ik best af en toe nog wel. Maar op een gezonde acceptabele manier. Zowel voor mijzelf als voor de omgeving. De angsten heb ik onder controle. Ik krijg niet acuut meer een paniekaanval met hyperventilatie. Ik heb zelfmoordideeën onder controle. Iedereen is het wel eens zat in het leven. Maar ik kan dan op een gezonde manier om hulp vragen en praten over mijn probleem. Net als automutileren. Ik zal geen krassen meer zetten om te laten zien hoe moeilijk ik het heb. Ik kan nu om aandacht vragen zonder een heel toneelstuk op te voeren. Ik kan het nu gewoon zeggen of vragen. Ik heb er het vertrouwen in dat men luistert. En zo niet, dan voel ik me niet gelijk super afgewezen. En ik ben ook in staat om veel problemen zelf op te lossen en te aanvaarden dat niet ieder probleem naar de buitenwereld toe hoeft te worden uitgesproken. Ik wordt nu gezien doordat ik er ben en niet doordat ik mijzelf letterlijk ergens voor gooi.

En hoe heb ik dit gedaan? Tips speciaal voor jou:

Kort samengevat. Hoe heb ik dit gedaan? Dit heeft voor mij gewerkt:
  • Blijven ademen.
  • Hou jezelf in leven. In diepe dalen is dit eigenlijk het enige dat je van jezelf hoeft te verwachten en dat is genoeg.
  • Geef niet toe aan impulsen maat stel ze steeds langer uit. Langer en langer.
  • Zoek een paar bezigheden die niets te maken hebben met je ziekte.
  • Zoek een goede therapeut die je niet meteen afwijst op je gedrag. Jij hebt borderline en reageert vaak wat te intens of impulsief. En zeker niet altijd handig. Daar heb je een therapeut bij nodig die dat niet afwijst en sterk in de schoenen staat.
  • Heb je een goede therapeut gevonden waar het goed mee klikt, loop dan niet weg als het moeilijk wordt. Therapie is niet makkelijk. Schrijf of spreek liever uit wat je dwars zit. Ga tegen de impuls in om maar weer te vertrekken. Juist op die tijden leer je het meest en kom je vooruit in je genezing.
  • Pillen kunnen ondersteunen maar genezen niet. Dat komt uit jezelf en ook de tijd heeft een grote rol hierin.
  • Geloof in de toekomst. Hoe zwart het heden ook kan zijn. Geloof me, ik weet hoe verschrikkelijk zwart dit kan zijn.
  • Snij jezelf niet kapot. Later krijg je echt spijt. Want geloof me, er is een leven na borderline.
  • Vertel niet alles wat je voelt en ervaart tegen je omgeving. Ook zij moeten het volhouden en dit valt niet mee. Hou van degenen die je steunen. Ontzie ze een beetje. Want iemand steunen met borderline is niet makkelijk. Voel je hier niet schuldig over. Het is zijn of haar keuze. En jij heb niet gevraagd om een ziekte als deze. Maar wees zuinig op je sociale netwerk.
  • En als men zegt dat ze om je geven en van je houden, geloof ze dan. Ga dit niet uittesten tot ze weglopen. Dat is doodzonde. Iedereen heeft grenzen en het is zinloos om je eigen wegen af te snijden door dit de omgeving uit te gaan testen.
  • Doodgaan is niet de oplossing.
  • Probeer alle energie die je besteed aan destructief gedrag om te zetten in contructief gedrag. Want over het algemeen kunnen borderliners veel energie steken in pillen, drugs, drank, snijden, doodgedachten, enz, enz.
  • Je hoeft geen aandacht te vragen op extreme manieren. Men luistert juist minder goed en sluit zich af. Gewoon zeggen dat je je verschrikkelijk rot voelt en hoe dat komt, helpt beter dan al die poespas eromheen. En je therapeut kan er ook nog iets mee. Je maakt een opening in je pijn op die manier.
  • perioden worden langer en de dalen minder diep en minder lang. Leef op de toppen en adem door in de dalen. Verwacht ook niet meer van jezelf.
  • Stoppen met roken, stoppen met medicatie, afvallen, enz, enz. Hartstikke goed, maar in een zware periode is de kans klein dat je het volhoudt. Bewaar dit dan ook voor later. Geef jezelf niet een extra gevoel van waardeloos zijn en falen. Mits je dit natuurlijk op medisch voorschrift moet doen.
  • Bekijk bij de momenten dat je jezelf wilt beschadigen, op weke manier ook, wat het nu eigenlijk is dat je wilt wegsnijden, wegslikken of wegdrukken. Schrijf dit op en stuur dit naar je therapeut. Werkt echt beter dan destructief gedrag.
  • Maak een dagboek aan. Laat dit gerust lezen door je therapeut. Maar dus niet door de omgeving. Zij zien wel hoe je je voelt zonder het lezen van de intense pijn die je lijdt. Geloof me. Mensen die van je houden zien je wel.
  • En als laatste. Je bent goed zoals je bent. Hoe moeilijk en onmogelijk je ook denkt te zijn. Je hebt een ziekte. Net als iemand die reuma heeft. Je hebt BPS. Je bent het niet. Voel je niet de hele dag schuldig om je bestaan. Wat je ook doet of gedaan hebt. Je bent oké. Geloof in jezelf en de toekomst. Je kunt het ook. Net als ik. Geloof me. Ik was als jij. En ik leef nu. En jij bent echt niet zieker dan ik toen was. Ook jij kan eruit komen. Er is leven na borderline! Echt!
© 2007 - 2018 Brigitte, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Wat is borderline precies?Borderline komt erg veel voor in Nederland. Maar wat is borderline eigenlijk? En wat zijn de oorzaken van borderline?
Diagnose: Borderline persoonlijkheidsstoornisDe borderline persoonlijkheidsstoornis(BPS) is een stoornis die zich uit in extreem gedrag en zwart-wit denken bij mense…
Borderline en Linehan-therapieBorderline en Linehan-therapieBorderline is een persoonlijkheidsstoornis die zeer zware invloed heeft op het leven van de patient, maar ook op dat van…
Borderline, wat is het preciesBorderline, wat is het preciesBorderline is een persoonlijkheidsstoornis en wordt tegenwoordig ook wel emotieregulatie stoornis genoemd. Er zijn heel…
Mentalisation Based TreatmentMBT therapie is de afkorting van "Mentalization-Based Treatment". Het is een therapie speciaal voor mensen met een borde…

Reageer op het artikel "Er is leven na borderline!"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Robbie, 21-03-2018 22:31 #79
Bedankt en wat fijn om te horen dat jij genezen bent.

Ik sta nog aan het begin. Ben net begonnen aan mijn therapie. Bij mij hebben ze borderline met een extreme vorm van faalangst, lichte narcisme en paranoia vastgesteld. Toen ik dit hoorde draaide mijn wereld om en zakte ik door de grond. Maar ik snap nu wel waar mijn gedrag, acties en gevoelens vandaan komen en verklaart het ook een hele hoop.

Bijna had ik mij en misschien heb ik dit toch wel onbewust gedaan, erbij neergelegd dat ik nooit meer gewoon "gelukkig" zou worden totdat de dag zou komen dat ik mijzelf van het leven zou ontnemen. Nu glinstert er weer een beetje licht aan het einde van mijn ellenlange zwarte tunnel.

Hgr,
Robbie

Sanne Goossens, 06-06-2017 23:54 #78
Prachtig artikel. Heel waardevol voor me. Dank!

Dominique, 20-10-2016 14:08 #77
Hallo, ook ik heb de diagnose borderline gekregen. Ik had een dubbele diagnose. Ik denk ook dat je niet volledig kan genezen van borderline. Het kan mits inspanning en goede therapie, betere levensomstandigheden verbeteren, veel zelfs. Maar ik denk dat het een kritiek punt zal blijven in mijn leven maar dit misschien in veel mindere mate dan voorheen.
We missen een forum in België of een organisatie speciaal voor borderliners zoals dat bestaat voor bi-polaire mensen.

Evi, 07-10-2015 21:19 #76
@ T84
Heel erg grof, niet alle bpsers zijn gelijk… Wij zijn heus niet allemaal 'onberekenbare agressieve impulsieve mensen'!
Dan kunnen wij evengoed zeggen dat alle normo's onbeschofterikken zijn omdat jij zo reageert…
Bij mij hebben ze pas borderline kunnen vaststellen toen ik al in opname was voor anorexia, het viel amper op in mijn dagdagelijkse leven: ik was een extreme denker, had bepaalde kleine trekjes en deed aan zelfverminking (wat ook bij anorexia hoort) maar niemand wist wat daaronder zat, dat kwam pas na maandenlange therapie naar boven… En ik ken nog veel andere bpsers waar je het niet aan ziet.
En wat liefde geven en ontvangen betreft, dat klopt ook niet: ik heb een heel close relatie met mijn vrienden, zelfs zo close dat we vaak de vraag krijgen of we een koppel zijn. De kids in mijn leven zien mij graag en ik zie hen ook graag, babysit - kinderen met dezelfde soort reactie als bij mijn vrienden, als ze ons samen zien denkt iedereen dat we een gezin zijn. Ik zou mijn leven geven voor de kids, vrienden en familie in mijn leven… Ik ken mensen die voor 'normaal/gezond' moeten doorgaan die dat niet kunnen zeggen
Jammer genoeg weten de meeste mensen er niet meer van af dan hetgeen ze op tv horen of in de krant lezen… En als je toevallig de pech hebt om met iemand in contact te komen die echt extreem vast zit in borderline of met dubbeldiagnose, besef dat NIEMAND hetzelfde is, noch binnen psychiatrische patiënten noch binnen de 'normo's'!

Evi, 07-10-2015 09:34 #75
Ik kom uit België maar bij ons zijn er weinig forums over een leven opbouwen na borderline…
Ik ben ondertussen 4 jaar 'genezen' van borderline en het 1e jaar deed ik het rustig aan maar omdat dat niet in mijn aard ligt, was het na dat jaar wel genoeg geweest. Ik wou vooruit, ik wou meedraaien in 'de maatschappij' na 8 jaar in de subcultuur van psychiatrie…
Momenteel vraag ik me af wat ik nou juist zo verleidelijk vond aan heel die 'maatschappij'?

Ik heb eerst 6 maanden vrijwilligerswerk gedaan in een crèche om te kijken of ik het zou aankunnen en dat ging fantastisch. Dan begonnen aan een opleiding kinderzorg (in volwassenonderwijs, ik ben nu 29) maar dat liep niet zo goed, na 1 semester werd ik terug depressief omdat de druk te groot was dus dan maar gestopt. Nu, 2 jaar later, heb ik 8 babysit - kindjes en ging het fantastisch maar ik wou zo graag een 'eigen' kindje. Ik heb geen relatie, een kleiner inkomen en pcos dus biologisch is de kans erg klein.
Na veel nadenken kwam pleegzorg uit de bus. Ik weet uit ervaring dat borderline (zelfs na 'genezing') een groot probleem is voor de maatschappij dus dat maar even niet verteld. Ik had naast de borderline ook anorexia (echt ernaast, niet in het ziektebeeld van borderline) dus dat leek me de veilige optie om te verklaren waarom ik zoveel opnames had gehad. Tijdens het eerste gesprek had ik geen goed gevoel maar ik kreeg een tweede afspraak dus dacht dat het beter meeviel dan ik verwacht had. Gisteren telefoon, toch maar niet, volgende gesprek alsnog afgezegd… De redenen: ik heb verhoogde kans om op latere leeftijd maar wel iets vroeger dan andere vrouwen osteoporose te krijgen (gevolg van anorexia), mijn menstruatie is onregelmatig (pcos), beide heel belangrijk als je voor een kind zorgt en ik heb te weinig draagkracht volgens hen…
Dit alles gebaseerd op een gesprek van 90 minuten!
Zoals eerder vermeld heb ik 8 babysit-kindjes die allemaal veel en graag naar mij komen. Voor 1 ervan ben ik de nanny, ik ga haar 's morgens klaarmaken voor school, stop haar regelmatig 's avonds in bed en meer dan de helft van de weekends logeert ze bij mij…
Een andere zou (als de ouders niet uit elkaar waren gegaan) tijdens het schooljaar elke week van woensdagmiddag tot zondagavond bij mij komen wonen omdat de ouders deeltijds in Frankrijk ging wonen…
Ik heb zelfs tijdens mijn borderline 6 maanden mee voor een 11-jarige gezorgd omdat de mama (ook bps-er) het niet alleen kon en ze dus samen bij mij waren ingetrokken… En ik zou dus volgens hen niet voor een kind kunnen zorgen. Sorry voor mijn gejammer over pleegzorg, maar het zit me momenteel nogal hoog…

Ik vroeg me dus af of er nog mensen moeite hebben/hadden om een leven op te bouwen na…? Zo ja, aan degenen die er toch in geslaagd zijn, hoe doe je dat?

T84, 06-08-2015 17:34 #74
Dit is een hele gevaarlijke manier van mensen te misleiden. Borderline is niet te genezen, net zo min als autisme, schizofrenie enzovoorts. Wel is er met therapie en (soms) medicatie vooruitgang te boeken en kan men een redelijk stabiel leven opbouwen. Echter, in het geval van borderline, is het gevaarlijk omdat de omgeving mee lijdt door het gedrag van deze onberekenbare agressieve impulsieve mensen.
Borderliners zijn niet in staat om liefde te ontvangen en om te geven, ze maken je kapot van binnen.
Vlucht dus voordat het te laat is!

Bijna 17 Jarig Meisje, 23-07-2015 17:59 #73
Kan iemand mij helpen? Ik kreeg borderline kenmerken op mijn 8e al (alle kenmerken), nu 9 jaar later wordt het langzaam maar heel zeker minder. Ik had al eens gelezen dat de meeste patiënten na 10 jaar in remissie zijn (88%). Kan het zijn dat ik vervroegde borderline had? Groeten.

Inge, 31-05-2015 14:57 #72
Ik ben al bijna 8 jaar mijn vriend aan het helpen die waarschijnlijk borderliner is, maar word er zolangzamerhand moedeloos van, hij zei voor mij te voelen (50-er) en graag nog een vrouw te willen na jaren van alleen zijn en na pechrelaties, maar toen hij eenmaal wist dat ik ook voor hem voelde heeft hij mij gedurende die 8 jaar alleen maar gemanipuleerd (terwijl ik er altijd voor hem was en hem steunde). Hij heeft me uitgescholden om niks, ook en public met bekenden erbij (schaamde me dood), zelfs een paar dagen geleden reed ik op de fiets en hij kwam aan en zei niks maar stak dan zomaar zijn middelvinger op! Wat heb je aan zo n vriend? Ik ben er alleen maar ongelukkig van geworden! Was een spontane vrolijke vrouw met veel vrienden maar dit sloopt me. Het lijkt of ik niks goed kan doen.

Ronaldsan, 27-01-2015 20:00 #71
Bij mij is het nou ook bekend dat ik het heb. Loop al een hele poos te malen en te doen. En ben ook al een tijd in therapie. Elke dag is niet hetzelfde. Heb mijn grootste vriend mijn hond weg moeten doen door privè. En dat hakt er nog steeds in, want dankzij hem ben ik er nog. Het word weer iets beter maar mis hem elke dag. Ik heb eigenlijk ook een vraag. Kwa vrienden heb ik altijd voor iedereen klaar gestaan, maar hoor nou van 90% niets meer. Ikzelf app hun wel af en toe hoe het daar is, maar mijn gevoel zegt waarom moet het van 1 kant komen. Dus heb ik besloten om maar niet meer te appen. En hoor dan ook weinig meer. Wat is het beste om te doen? Heeft iemand tips?

Nina, 16-12-2014 16:18 #70
Ik heb sinds kort de diagnose borderline gekregen en sta nu op een wachtlijst voor therapie. Ik zag het leven niet meer zitten en kon me niet meer voorstellen hoe ik ooit nog een goede toekomst kon hebben. Dankzij jouw positieve verhaal heb ik iets meer vertrouwen en stel ik me als doel te genezen! Heel erg bedankt voor je inspirerende tekst!

Sara, 02-03-2014 20:22 #69
Wees positief! Men noemt het een ziekte, ik noem het een uitdaging van het leven. Bekijk alles van een afstand. Dit ben jij, dit is je omgeving. Hoe pak ik dit aan?
Als alles perfect zou zijn, zou het leven saai zijn. Jij hebt iets om op te lossen! Wees trots op jezelf, de dingen die je zijn gelukt heb je maar mooi zélf voor elkaar gekregen. Een stapje dichter bij het geluk. Je hebt het zelf in de hand!
Borderline zit in je hoofd. Dat betekent dat jij ook de enige bent die dit kan 'oplossen', mee kan leren omgaan. Wil je dat? Erken het! 'Ja, dit is een borderline trekje/moment, nou en?'. Je moet het accepteren en vooral niet zo erg vinden. Probeer er boven te staan. Ook al noemt men het een 'ziekte', ik ben er mooi wel vanaf! Vertrouwen in jezelf en positief denken, dat heeft mij geholpen het te overwinnen.

Xam, 01-03-2014 22:40 #68
Ook ik ben genezen van Borderline. Na een intensieve therapie van 18 maanden, 5 dagen in de week.
Ik wil iedereen met borderline aansporen om ook een goede intensieve therapie te gaan volgen, Er is echt leven na borderline!

Ikke, 05-02-2014 22:41 #67
Bedankt voor het delen van je mooie ervaring prachtig wat fijn voor je. Bps is echt een verschrikkelijke rotstoornis, zucht. maar heb goede hoop!

Bas, 19-01-2014 02:42 #66
Wat een geweldig verhaal. Zelf heb ik een vriendin met borderline wat soms erg lastig is. Ik probeer er zoveel mogelijk over te lezen zodat ik haar beter begrijp. Het gaat al een stuk beter met haar en is ook al een tijd in therapie maar de weg is nog lang. Heb er alle vertrouwen in dat het haar ook gaat lukken. Ze is een geweldig persoon en ben blij dat ik haar heb leren kennen. Er staat vast wat in dat haar een extra boost kan geven.

Dank je wel

Hanny, 19-11-2013 23:08 #65
Zo verlicht dat de pijn geestelijk enigszins. Gevoeld matig nog niet voor mij maar het verhaal geeft lichtelijk hoop ja waarom zo sceptisch omdat bij mij ADHD is vastgesteld en ik 12 December 2013 herzien word ook voor borderline. Ik lees er veel over nu en alles is zo herkenbaar. Ik zit nu in de ontkenningsfase omdat ik het al zo lang zonder hulp instanties het heb moeten doen jaren lang wilden ze me niet aanhoren omdat ik alles vrijwel goed deed gezin kinderen werk nu dit alles niet meer te volbrengen is krijg ik gelukkig hulp alleen de wacht lijsten zijn belachelijk lang dat ik nog leef is een wonder en nu elke dag een enorm gevecht mijn overleving is verliefd zijn en blijven maar daar moet ik mijn man wel voor krenken verliefd endorphin maakt niet uit waar drugs als dat verrotte gevoel maar uitblijft. Bedankt voor dit verhaal geeft me enigszins steun in die lange wachttijd.

Ik weet het maar zit denk ik nog een beetje in de ontkenningsfase.

Rik, 17-11-2013 22:12 #64
Cindy als of je alleen je grens zou moeten stellen. bij borderliners moet je toch bij iedereen ow en niet alle borderliners zijn het zelfde. net zoals ieder ander mens anders is dus.

Tika, 10-07-2013 11:48 #63
Als reactie op Lindsey, 09-10-2012

Mensen die lijden aan borderline persoonlijkheid stoornis (BPS) hebben de neiging om zich erg schuldig te voelen over het (onwenselijke) gedrag wat ze vertonen. Wat de schrijfster van het verhaal probeert te zeggen tegen mensen met BPS, is dat er soms niets aan gedaan kan worden wanneer je in een crisis belandt. Wanneer de crisis voorbij is, is het zaak om als BPS patiënt niet te verzanden in schuldgevoel, maar te accepteren dat 'crisis' een onderdeel van een ziekte is, zoals pijn in de vingers bij reuma is.
Mensen met BPS denken anders, en leggen zaken op een andere wijze uit, het vergelijk wat de schrijfster met reuma maakt, heeft geen betrekking op het al dan niet genezen van de ziekte.

Call Me Nothing, 06-07-2013 21:42 #62
Soms zijn de gevechten zo erg die je in je zelf voelt.die storm die nooit gaat liggen.je weet dat je andere pijn doet, dat maakt het nog errege.je wilt niet verder en denkt iedereen is beter af zonder mij.bodem van deze put heb ik nog niet bereikt, en weet niet hoe ik weer er uit moet komen.ben nu medicatie aan opsparen.wat moet ik doen? heb geen vertrouwen in niemand

call me nothing

Ireen, 06-06-2013 20:45 #61
Borderline is verschrikkelijk…

Ik heb de grote liefde van mijn leven na 6 jaar lang aan de kant gezet, niet voor mij… maar voor hem. Ik maak alles kapot wat te dicht bij me in de buurt komt… liever dit dan dat ik hem pijn blijf doen…

Ik saboteer mijn hele leven omdat ik mezelf niet waardig vind om gelukkig te kunnen zijn…

Dieptepunt.ik zie het niet meer zitten

Linn, 15-05-2013 21:31 #60
Herkenbaar. Ik heb met alles het nu wel aardig op de rit, er ook door in instelling gezeten, voor mij is alles nu wel makkelijk te dealen op een onderwerp na: liefdesverdriet. Nu dus elke dag keihard vechten voor iets wat bij een normaal mens al zeer doet. Laat staan voor mij.

Simone, 13-03-2013 19:48 #59
Hallo. wat een prachtig verhaal hoe het ook kan zeg! Ik ben zelf ook een vrouw van 33 en lijdt ook aan het stilleborderline persoonlijkheidsstoornis. Dat is een vorm van imploderen in plaats van exploderen. Ik had het gevoel dat ik alles alleen moest doen en moest kunnen. Liep mezelf compleet voorbij en had bijna geen rustmomenten. Dit deed ik om voor mijn verdriet door vroeger weg te lopen. Niemand merkte dat ik een masker droeg of dat ik aan BBS leed. Nu ben ik bijna klaar met mijn jarenlange therapie, met alle tevredenheid! Ik heb zoveel goede handgrepen gekregen en feedback van anderen om beter met de dingen en mezelf om te gaan. Maar ook van mezelf leren houden. Zo belangrijk. Ik ben niet genezen verklaard, maar zie weer veel lichtpunten en voel me gelukkiger dan ooit samen met mijn zoon en hondje Noa. Ik kan de wereld weer aan en ben niet zo bang meer. Ik vind het soms jammer dat men mensen in hokjes plaatst, iedereen is anders en heeft zo zijn/haar problemen en natuurlijk zijn er uitersten, die er soms inderdaad daadwerkelijk uitkomen. Daar geloof ik in, als iemand maar die wil heeft. Ik heb zelf een zoon met ADHD en is 13 jaar, je zou denken dat dit enorm zou moeten botsen, maar eigenlijk hebben we een sterke band en ben erg trots op hem! Het leven is mooi en zodra je je grenzen beter kan aangeven, zonder teveel frustratie vanbinnen en geloof in jezelf terugkrijgt, ziet de wereld er een stuk kleurrijker uit en zie je weer genoeg perspectieven. Er is zeker hoop, altijd!

R., 05-03-2013 00:08 #58
Wat een herkenbaar, duidelijk geschreven en mooi artikel! Ik herken mezelf er heel erg in. Ik ben 20 en heb vanaf mn 17e tot mn 19e eigenlijk niet geleefd. Eigenlijk was ik altijd leeg en zat er zo ontzettend veel pijn en spanning, dus mijn hele dag was gericht op het verdoven van die pijn. Van veel automutileren, tot drugs, drank, seks, eetstoornissen en ruzies. Ook wantrouwde ik iedereen, tot aan mijn eigen ouders. Als iemand zei : ''Ik maak me zorgen om je'' of '' ik hou van je'', dan kon dat voor mijn gevoel niet meer kloppen. Ze zouden me uiteindelijk toch wel verlaten en omdat ik dat te pijnlijk vond testte ik tot het eind en dan maakte ik zelf een eind aan de verhouding. Met vrienden/familie/therapeuten; iedereen! Ik ging ook niet meer naar school, werken niet, sporten niet. Was helemaal uit de maatschappij want ik was OP! Het enige wat ik wou was begrepen worden en geen pijn meer voelen.

Nu, 1, 5 jaar nadat ik bij een psycholoog terecht ben gekomen die me echt goed kan helpen, zijn geen van bovenstaande dingen nog actueel. Ik heb BPS, en heb misschien iets meer schommelingen dan de gemiddelde mens, maar ik voel ze door de therapie nu aankomen en kan er meee dealen. Ik snap mezelf, ik snap de mensen om me heen en ik heb nu een doel voor ogen; Studeren! Iets van mn leven maken! Iets wat ik een jaar geleden nooit gedacht had en wat zonder heel veel therapie en toewijding niet was gebeurd.

Je mag trots op jezelf zijn, ik weet hoe je je hebt gevoeld en vind het ontzettend knap dat je zo hebt kunnen veranderen, want daar is extreem veel voor nodig!

F., 09-02-2013 00:52 #57
Wat geweldig om dit te lezen. Ik had bijna de hoop opgegeven, maar ik wil niet nog een relatie kapot laten gaan aan die rot ziekte. Wat fijn om dan zo'n positieve ervaringen te lezen. Heel erg bedankt voor de tips!

Gaste, 19-11-2012 13:44 #56
Als reactie op lindsey… borderline is wel te genezen en dat hebben de laatste studies aangetoond. Verder over de laatste tip en wat jij zegt ik zie er meer. Het is ook dat ze die tips neer zet voor mensen die nu in de fase zitten van BPS en het hoeft niet te betekenen met haar laatste tip dat zij niet genezen is verklaard.

Anoniem, 19-11-2012 13:42 #55
Reactie op Lindsey,

Of het kan dat zij wel genezen is en daar die tips ook slaan op mensen die aan het genezen zijn of nog BPS hebben?

Voor het geval dat je het niet weet. Recentelijke studies hebben aangetoond dat borderline wel te genezen is en nu wachten totdat het overwaait van Amerika naar hier, want hier zijn ze idd niet zo ver ermee.

Pim, 01-11-2012 01:05 #54
Ik wil je bedanken voor het plaatsen van deze tekst. Ik ben er nu zelf al 5 jaar mee aan het vechten. Wat voor mijzelf het moeilijkst is, is dat het voor andere zo moeilijk te begrijpen is. Ik zeg zo vaak tegen mijn moeder waar ik gelukkig goed mee kan praten kon ik het maar een dagje aan je geven je late ervaren hoe vermoeiend en pijnlijk het is. Ik moet zeggen ik ben in 5 jaar tijd al een stuk sterker geworden maar weet ook dat ik er nog niet helemaal ben. Je stappenplan sla ik op om zo af en toe door te kunnen lezen!

Lindsey, 09-10-2012 09:13 #53
Je schrijft dat je genezen bent van borderline maar in de tips die je geeft staat op het laatst iets opmerkelijks: En als laatste. Je bent goed zoals je bent. Hoe moeilijk en onmogelijk je ook denkt te zijn. Je hebt een ziekte. Net als iemand die reuma heeft. Je hebt BPS. Je bent het niet. Voel je niet de hele dag schuldig om je bestaan.

Dat betekent dat borderline niet te genezen is. Reuma gaat immers ook nooit over. Zelf denk ik niet dat borderline te genezen is, je zult altijd last houden, het kan enigszins 'uitdoven' op latere leeftijd maar ook net zo makkelijk weer opvlammen.

Cindy, 10-09-2012 10:51 #52
Het lijkt me echt vreselijk om een borderliner te zijn. Er woont iemand naast ons die het waarschijnlijk heeft, en zij heeft een deel van mijn leven vergalt omdat mijn man zijn grenzen niet stelde (ook zijn fout dus). Ik moet nu mijn relatie weer opbouwen omdat hij dacht haar te kunnen helpen met haar problemen… niet dus. Ik heb de band - die eerst goed was - verbroken. Ik wil iedereen oproepen zijn grenzen te stellen tegenover borderliners omdat jij stuk gaat als je dat niet doet, en denk niet dat je het zelf wel kunt oplossen. De persoon moet inzien dat hij/zij er zelf mee aan de slag moet. En weet je wat ook genezing kan geven? Vertrouw op de Heer, Hij kan uitkomst geven!

Tika, 24-08-2012 14:28 #51
Wat een open verhaal, je kunt met recht trots zijn op jezelf. Ik zelf zit momenteel in DGT en ervaar de veranderingen in mijn gedrag. Momenteel roept het nog weerstand op, maar ik beland steeds vaker in de wijze geest. Dank je voor het delen van jouw ervaring, het bied mij hoop voor een fijne toekomst.

Marion, 17-08-2012 11:57 #50
Ik heb ook borderline. Het maakt mijn leven erg zwaar. Ik heb een normale baan, waar al mijn energie naar toe gaat. Het hebben van een relatie is onmogelijk. Ik "haat" diegene al snel. Waar ik me nu mee bezig houd is: "ben ik in staat me alleen te voelen en toch volwaardig?". Wat is jullie ervaring hierin?

Karin, 21-06-2012 10:09 #49
Wat een grandioos verhaal, wat moet jij ontzettend trots zijn op jezelf, en terecht. Ik heb nu 4 jaar een relatie en mijn vriend heeft het ook, vreselijk om te zien hoe ernstig hij het met zich zelf heeft. Mij ook ik heb een heleboel te verduren door hem, hij heeft weinig tot geen sociale contacten (wil dit ook niet) en ik ben vrijwel de enige op wie hij zich afreageert, en geloof me ook ik ga hier zelf bijna psychisch aan onder door, hij heeft ongeveer 2 a 3 aanvallen per week, en allemaal door mijn schuld. Hulpverlening komt erg moeilijk tot stand, ik werk heb een zoon en kan niet 24 uur per dag voor hem beschikbaar zijn, al verlangt hij dat wel en dat geeft hem frustraties. Ik hoop met heel mijn hart in weg met hem te vinden om het draaglijk te houden, want ik sta op een punt van instorten.

Elly, 01-06-2012 09:31 #48
Ik ben Elly, en mij dochter Jolanda van 27 jaar heeft borderline en ik heb jouw verhaal naar haar door gestuurd, ze heeft en krijgt goede hulp van haar therapeute en wij steunen haar. Haar vriend, waar ze nu 8 jaar mee samen woont, begrijp haar niet zo, omdat ze thuis is komen te zitten naar inkrimpen van hun bedrijf. Na 10 jaar gewerkt te hebben op kantoor, kwam ze is een diep dal, wat nu blijk borderline. Grt Elly

Anja Bosschem, 25-03-2012 20:30 #47
Hallo ik heb ook borderlaine gehad ben daar ook van genezen ik heb ook diep gezeten heb mezelf ook nog gesneden en gedronken en pshygozens gehad na vijftien jaar van opnamens ga ik nu alleen wonen ik ben wel bang maar krijg goede omkadering ik hoop dat ik nu een goede karma heb om te leven alleen ik wil dat het lukt ik ben zwaar ziek geweest ben bang om weer demonen te krijgen het slechte in mij ik bid en vraag aan God de Engelen voor hulp het kan genezen ik ben nu ook genezen van pshygozens borderlaine het zwarte in mijn ziel het kan aan mijn veertig is alles verandert is er een wonder gebeurd ik heb ook nog zelfmoordpogingen gedaan en dood gewild nu wil ik leven met een kleurijk karma mijn weg weet ik niet ben bang om de stap te zetten maar als ik het verhaal van die mevrouw lees heeft mij dit moed het beste voor die mevrouw en hopelijk kan ze nog veel mensen berijken met haar schrijven bedankt het beste er bestaan wonderen genezing ik ben ook al ziek van mijn zeven jaar met goede en minder goede momenten ik rouw ik zal de groep missen en ben bang voor eenzaamheid alleen te voelen hopelijk kan ik er me tegen wapenen ik ben bang voor de stap maar geloof er nu in ik verlaat eeklo en ga naar gent wonen maar later wil ik terug in eeklo wonen ben het gewoon het is een tussenstap maar bedankt mevrouw voor je getuigenis je helpt mensen echt door open te staan voor iedereen die weet wat het is leven met pshygische ziekte dat is het kwade niet god al dacht ik eerst ook van dit is god die ziek maakt neen dus het kwade doet dat kwade zielen

Tess, 11-12-2011 00:28 #46
Ik heb nu ruim drie jaar een relatie met een borderliner, maar sta op het punt er nu echt definitief een punt achter te zetten. Beetje bij beetje is de kracht en het geloof om door te gaan afgebroken. De testen, het vreemdgaan, de ruzies; ik kan het niet meer. Maar ik weet dat het voor hem (en jullie) nog moeilijker is. Ik kan weg, al doet het heel veel pijn en zal ik alle fantastische momenten voor de rest van mijn leven koesteren, never a dull moment. Maar ik kan weg, hij niet. Hij kan niet weg van de borderline, maar zoekt ook geen hulp, kan niet zeggen wat er in hem omgaat zodat niemand hem de steun kan geven die hij nodig heeft. De schaamte is te erg denk ik. Zelf zijn ouders weten het niet (dus super initiatief dit! Want schamen is nergens goed voor; jij hebt er niet om gevraagd!) Eerlijk is eerlijk, hij functioneert "goed" voor de buitenwereld; goede baan, sociale contacten, geen zelfverminking (wel woede / verminkingen bij anderen). Maar in zijn ogen zie je schaamte, pijn en verdriet, van binnen functioneert het niet. Juist bij de mensen die van hem houden, dicht bij hem staan laat hij dat "het gaat goed" masker zakken, waardoor die mensen het op een gegeven moment niet meer aankunnen, immers voor de buitenwereld is hij perfect en de ideale vriend.

Mensen die van je houden, houden ook echt van je! Van iemand houden gaat niet vanzelf, daar doen ze moeite voor, daarvoor moeten ze je eerst kennen. Als ze eenmaal van je houden, dan hoef je ze niet te testen, die test hebben ze al doorstaan. Hij is nu 35 en wordt "weer in de steek gelaten". Ik moet gaan omdat ik van mezelf hou, teveel verloren ben (sociale contacten), fysiek in gevaar ben (geweest), mijn leven stil staat, maar ondanks alles hou ik van hem.

San, 24-11-2011 10:21 #45
Na dat ik belande in het ziekenhuis na een stome poging, heb ik hulp gekregen van een PSY. Ik heb pas 2 sessies gehad maar ze zijn er uit ik heb borderline. Ben 28 en al jaren kloot ik met mezelf. Hier wil ik mee zeggen krijg vrienden daar gaan ze weer. Vind het leven moeilijk maar ik kan er zo weinig aan doen. Ik wil me gewoon niet meer zo alleen voelen ik wil graag mensen om meheen die me begrijpen en waar ik mee kan lachen en huilen. Lekker mee eten of gewoon stil zwijgend zittend. Please wie kan mij helpen door deze moeilijk periode heen. Dit is pas de eerste keer dat ik over mijzelf durf te praten en dacht misschien kunnen lot genoten me helpen en natuurlijk ik hun. Want samen is sterker dan een. Groet

Ikram, 13-11-2011 15:12 #44
Bedankt voor dit. Ik ben nog maar 15. En heb waarschijnlijk Borderline. Ik raak iedereen kwijt waarvan ik hou. Niemand kan of durft met me om te gaan. De mensen die van me houden stoot ik af. Ik heb de tips opgeslagen. Bedankt.

Patty, 29-09-2011 11:52 #43
Bedankt voor je verhaal ik weet sinds kort dat ik borderline heb ik ben 44 jaar heb 4 schatten van kids en een hele goede vent maar ik loop voor alles weg en hij blijft net als de kids, ik moet 7 okt naar de ggz om te leren omgaan met borderline jou verhaal vertelt mij dat ik niet alleen ben in deze soms donkere wereld bedankt groetjes patty

Lisa, 05-09-2011 23:57 #42
Bedankt voor dit mooie verhaal, een verhaal waar zoveel kracht en liefde voor het leven uit spreekt. Precies wat ik vandaag nodig had na een therapiesessie die erg zwaar was. Ik voel intense pijn en verdriet daardoor en het troost me als ik jouw verhaal lees. Bedankt daarvoor.

Noor, 04-09-2011 20:10 #41
Ik ben 48, pas heb ik gehoord dat ik borderline zou kunnen hebben. In elk geval voel ik mij bijzonder eenzaam, vertrouwen in mijn medemens is behoorlijk nihil. Mijn levenlang heb ik gevochten om bestaansrecht, liefde en samenzijn. Wat ik kreeg was misbruik, verkrachting, geweld in relatie door alcohol misbruik en drugs. Zelf ben ik geen drugs gebruiken, rook nu al 11 jaar niet. Ik zie eruit als een fotomodel, ietje ouder geworden nog steeds mooi, slank. Waarom zijn er alleen maar straatarme kneuzen die een date met me willen waarvan ik zeg wat moet je nou? Ik ben niet debiel of zo! Om mijn gemoed hoog te houden doe ik erg veel aan sport dat geeft mij een positieve kick maar ik ben altijd alleen. Ik ben moe om alleen te zijn. Ik wil een maatje, iemand die ook van sporten houdt en reizen dat ook kan doen en niet uitziet als een enorme kale baby met een taille weidte van waarin wel een drieling in past. Misschien heb ik wel therapie nodig maar misschien is de Nederland een te hard land voor mij.

Starfish, 14-07-2011 10:47 #40
Hallo allemaal,
Bedankt voor de tips Brigitte en mooi geschreven.

Ik hoop en geloof ook wel dat je ervan kunt genezen, mijn nicht met borderline is nu ergens in de 30, ze heeft al jaren geenn contact meer met de familie maar ik heb wel gehoord dat het nu helemaal goed met haar gaat!

Zelf heb ik ook borderline, ben net 21 geworden. Heb verschillende pschychiaters gehad sinds mijn 13e, 1 jaar borderline groeps therapie gevolgd, medicijnen en weet ik t hoevaak in t ziekehuis beland. Nouja hoef verder niet in te wijden hoe het allemaal is want dat is niet zo boeiend. Het enige wat ik wel even wil vertellen is dat ik na het laatste half jaar alleen maar in bed gelegen te hebben, ik in mijn eentje naar de andere kant van de wereld ben verhuisd om hier in een gast gezin te wonen en te werken. Ik ben afgekickt van alle drugs en het is hier prachtig, heb leuk werk, mooie natuur, prachtige dieren en nieuwe vrienden gemaakt.
Allemaal errug positief. Maar hoe kan het dan dat ik nog steeds al die nare gedachtens de hele dag door heb, die stemmingswisselingen die zo heftig zijn, enz enz enz… Ik zou zo blij moeten zijn met wat ik hier heb, zo gelukkig en nog voel ik me nog steeds uitgeput, down, enz. En nee ik ben niet ondankbaar, ik ben heeeeel erg dankbaar met mijn nieuwe leven hier alleen snap het ding gewoon niet in mijn hoofd?!?! ik hoopte dat t weg zou gaan nu alles zo goed is maar nee ik ben nog steeds die rare borderliner…

sorry moest het even kwijt hoor. maar Brigitte, jou leven was ook veranderd positief, waarom lukt het jou wel? of heeft t tijd nodig en moet ik gewoon geduld hebben? Het is zo moeilijk uit te leggen wat ik elke dag voel… voel me nog steeds onbegrepen en eenzaam… en elke dag spoken er flashbacks door me hoofd van het verleden… en het mag niet want het is hier zo mooi…

liefs xx

Nancy, 03-05-2011 22:50 #39
Ik heb 3 jaar geleden ook een jaar in therapie gezeten en ook de diagnose borderline gekregen. Na 7 maanden dagbehandeling kreeg ik te horen dat ik nog langer in therapie moest zitten en was ik er klaar mee. Ik ben er in eens mee gestopt en weer naar mijn oude werk gegaan, daar mocht ik nog niet terug komen omdat ik niet genezen was volgens hun. Ik wilde toch niet terug naar therapie en ben een andere baan gaan zoeken. Toen ik stopte met therapie zeiden mijn behandelaars letterlijk dat ze mij wel weer over een tijdje terug zagen…
Door deze reactie wilde ik echt niet meer terug naar therapie en heb letterlijk alles gedaan om mijn leven weer op te pakken… Dit heb ik zonder hulp gedaan en dat heeft mij laten in zien dat ik wel alles kan en niet apart hoef behandel te worden door mijn borderline

Waarom ik op deze site kwam was/ is dat ik me afvraag of ik wel borderline had. Pas toen ik stopte met therapie ging het eindelijk goed met me.
Ik was door mijn borderline totaal afhankelijk van andere geworden en liet mij dat allemaal ook wel bevallen. Ik deed zelf niks meer… want ik had inmiddels borderline… Ik had ook geen zin om iets te doen, want ik was niet normaal. Ik werd lui… Er werd zo lekker voor mij gezorgd. Ik heb geleerd dat ik mijn leven in eigen hand heb en dat ik naar mijn eigen weg moet luisteren.

We zijn inmiddels al meer als 2 jaar verder en heb een vaste baan en al doorgegroeid naar een hbo functie, een leuk huisje, geen partner ( maar kan ook wel zonder) Mijn oude vrienden terug… want die was ik bijna kwijt door al die therapieën. Want ik was niet zo aardig voor ze tijdens therapie. Was alleen met mezelf bezig immers… Iedereen snapt dat die in therapie heeft gezeten.

Ik ben nog wel emotioneel op momenten. Ik ben nog gevoelig met momenten, kan nog wel eens over mijn en andermans grenzen heen gaan op momenten. Maar ben ik dan borderline of ben ik gewoon Nancy met haar soms vervelende trekjes?

Dat vraag ik mij ook weer af als ik jou verhaal lees… Is borderline niet gewoon iets van een kenmerk voor mensen die het allemaal niet meer weten maar ook een diagnose van therapeuten die het niet weten…

Jennifer van der Kraan, 06-04-2011 00:00 #38
Ik zocht met de woorden op Google 'leven na borderline' en kwam dit artikel tegen. Toen ik dit stukje las sprong mijn hart op. Het ligt dus niet aan mij. Er is dus werkelijk een leven na borderline. Ik zal je het verhaal besparen waar ik in heb gezeten, maar ik kan je vertellen dat nu, eindelijk, mijn leven echt is begonnen. De stempel BPS is welliswaar nog niet van het diagnoselijstje geschrapt. Ik volg nog wekelijks therapie. Maar het is wel zover dat ik nu kan inzien dat het allemaal anders kan. Echt heel anders. Dat de oplossing daadwerkelijk in mij zelf lag, daar had ik nooit een vermoeden van. Ik had een stoornis en dacht dat ik daarmee moest leven. Maar dat is niet waar. Het openstaan voor verandering en verbetering heeft mij op een geheel andere weg gebracht. Ook heb ik te maken gehad met ernstige terugkerende depressies. Dodelijk in combinatie met borderline. Maar ook dat heb ik onder controle. Zelfs geheel zonder medicatie. Ik leef nu. Ik leef vandaag. Ik zie iedere dag als een zegen.
Wekelijks bevind ik me nog onder mensen die er nog diep in zitten. Dat vind ik moeilijk. Niet alleen omdat ik het zo erg voor ze vind, maar ook omdat het triggerd. Ik moet er veel vaardigheden voor inzetten om hiermee om te gaan. Maar oefening baart kunst.
Er is inderdaad leven na borderline. Pak die kans om te veranderen. De kern ligt in jezelf!

Eric M. Enters, 31-03-2011 12:43 #37
Dit artikel is een groot hart onder mijn riem. Met problemen ben ik in 2002, met gezin geemigreerd naar Curacao, alwaar ik in 2003 ben gediagnostiseerd als iemand met BPS, maar zeven jaar bij een twee psychiaters heeft niet een zelfmoordpoging kunnen voorkomen ( 30 okt. 2009/ van een rots/ op rotsen). Ik weet pas sinds 2010 van het hoe, wat en waar BPS, na aanschaf en lezen van H.7 van boek M.Linehan. Ben nu, alleen) in Nederland voor behandeling, wachttijd ruim 7 mnd. Kan HULP gebruiken om niet ALLEEN staande te blijven, maar met mensen die mij beter begrijpen, zoals dit artikel aangeeft.

Ik heb vorige week (na vier maanden, alleen in Nederland, aanmodderen) een crisishulp gevraagd aan: A. mijn huisarts; B. psychiater van GGZ, maar kreeg nul op request. Het water staat mij aan de keel en ik wil niet nog een keer zover komen, om "domme", impusieve dingen te gaan doen, die mij het leven kunnen kosten. Ik ben sinds begin vorig jaar, mijn mooie toekomst op Curacao gaan zien, die ik voor ogen had/ heb toen we in 2002 naar Curacao zijn geemigreerd.
Bij voorbaat mijn hartelijke dank.

Vasthi, 09-02-2011 01:32 #36
Eindelijk! Eindelijk iemand die ook geloofd in genezing van borderline! Ik was 18 toen ik de diagnose kreeg, ben nu 30. Ik had ook al een keer ergens gelezen dat je erover heen kan 'groeien' zeker na je 30e. Ik vond de diagnose toen fijn en gaf me een soort rust omdat ik nu wat kon doen! Maar afgelopen 2 jaar, enorm veel meegemaakt, kreeg ik steeds meer een hekel aan het label, ik wou alle gekte niet meer en accepteer mijzelf hoe ik ben! Ik sneed mijzelf ook, hing aan mensen, haatte mezelf, ik weet er alles van, slikte medicijnen, maar ik was het beu en begon mijzelf te aanschouwen als vasthi, met soms aparte dingen. Nu voel ik mij goed. Heb geen buien, gestopt met medicijnen, geen snij werk meer, sociaal gezond leven, niet bang of afhankelijk, vrij! Ik verstopte mij terugkijkend vaak achter de term, het was veilig. Maar het was ook verstoppertje met mijzelf. Nu wil ik oprecht zijn, naar mezelf en mijn omgeving, open en eerlijk zeggen en delen wat ik voel en denk, daarvoor heb ik nieuwe vriendschappen moeten maken en oude moeten opzeggen. Maar ik voel mij ook genezen, en hoop dat mensen inzien dat zelfacceptatie belangrijk is. Je omgeving ook! Je zou nooit borderline hebben als je alleen op de wereld zou zijn, daarom is omgeving heel belangrijk! Mooi zo'n ervaring en ook zeer goed beschreven. Ik herken alles! Vriendelijke groet, Vasthi

Billy, 20-01-2011 21:50 #35
Dit is emotioneel om te lezen. Ben dertig jaar, het is pas anderhalf jaar ontdekt. Ik ga al jaren door ellendige periodes die ik nu weer mee maak. Maar zo ver als nu ben ik nooit gegaan, met de brief al klaar en de pillen naast me. Ik wacht al anderhalf jaar op G**. Nu wordt er pas haast gemaakt omdat het is geëscaleerd.

Overigs lees ik dat sommige mensen liegen en manipuleren automatisch met borderline linken. Dit is kul! Dat is misschien jou ervaring. Ik lieg nooit tegen mensen, en ben daar ook fel op tegen. Als je zo bekijkt liegen mensen constant tegen mekaar 'nieuwe trui, mooi hoor', terwijl ze eigenlijk denken 'gadverdamme totaal niet mijn smaak'. Maar dat soort vooroordelen zijn voor eerlijke borderliners pijnlijk om te lezen. Ik ken veel mensen die liegen en die zijn zogenaamd gezond dusssss

Laura, 17-12-2010 12:06 #34
Ik ben heel blij te horen dat je wel kan genezen van bordeline, Ik heb de symptonen al vanaf mijn 18e en toen hebben zij mij ook verteld dat ik bordeline had, ik wilde op die leeftijd niet geloven dat ik het had en heb dus tot mijn 34ste lopen sukkelen ermee de wantrouwen en achterdocht is bij mij vreselijk erg aanwezig en het gaat absoluut niet goed met me Ik wil niet meer leven en vind mezelf een vreselijk mens ik ben zelfs nog moeder van 2 kinderen en snap niet waarom dit mijn leven zo beinvloed, ik heb ook een relatie van bijna 17 jaar en hij heeft er nu schoon genoeg van en sta op het punt bij me weg te gaan! hij begrijp het niet waarom hij elke keer zo beschuldigd word en kan de ziekte niet begrijpen en hij gaat er zelf ook onderdoor en daardoor voel ik me nog schuldiger want ik wil het niet zo zijn ik wil gewoon normaal zijn en genieten van mijn leven.ik ben nu sinds een maand bij PSYQ en krijg binnenkort therapie ik sta op het punt medicijnen te krijgen ik weet niet hoe ik het anders nog zou moeten volhouden op deze manier ik ben er zoveel mensen door kwijt geraakt en ik kan ze het ook niet kwalijk nemen want ik ben ook vreselijk om mee om te gaan.Wat voor voorbeeld geef ik mijn kinderen mee dat doet mij nog het pijnst.Ik hoop dat mijn groeps therapie snel aanslaat en het geef me wel een beetje hoop om te horen dat het wel te genezen is.

Phara, 09-11-2010 22:54 #33
Het geeft me hoop dat borderline blijkbaar te genezen is? Mijn zoon van 19j heeft borderline en zit al 2j in een therapiehuis. Hij duwt me konstant weg, ik als moeder vindt dit enorm zwaar. Ik begrijp niet waarom hij zo doet? Alles wat ik doe of zeg is verkeerd, ikweet echt niet hoe ik met hem om moet gaan. Ik krijg van alle verwijten naar mijn hoofd, hij gaat konstant lopen zonder dat er een aanleiding is geweest Als hij dan al eens naar huis komt loop ik op eieren om zeker maar niks verkeerd te zeggen. Niemand kan me blijkbaar helpen en me zeggen hoe ik met hem om moet gaan. Ik zou zo graag op een iets wat normale manier met hem om te kunnen gaan. Ook heb ik enorm verdriet en het idee dat hij het kontakt voorgoed zou verbreken kan ik niet verdragen. Ik zie hem graag, maar ik moet mijn grenzen leren stellen als hij weer grof te keer gaat. Wie kan me zeggen hoe ik met hem moet omgaan zonder dat hij weer door het lint gaat?

Lin, 01-11-2010 00:19 #32
Mooi geschreven! Ik ben nu al 2 jaar in therapie land, ik word nu bijna 1 jaar intensief behandeld voor mijn ERS. Ik heb moeite met deze diagnose omdat ik geen uitgesproken Bordeliner ben, ik snij mezelf niet of heb geen poging achter de rug. Ik heb wel last van depersonaliseren, zwart/wit denken, vertekend zelfbeeld, verlatingsangst en ik heb een enorm monster in me die mij de hele dag verteld dat ik dingen MOET doen en dat ik die dingen niet goed doe. Dit monster zorgt voor zoveel spanningen in mijn buik dat me dat echt tot waanzin kan drijven. Ik heb al veel dingen geprobeerd, het gevecht aan gaan met het monster, hem negeren maar jammer genoeg mocht dat niet baten. Ik weet dat ik hem moet accepteren en ingesprek moet gaan met hem. Dag in dag uit ben ik opzoek naar het geen wat mijn onrust of het monster kan uitschakelen. Over een paar maanden loopt mijn therapie traject af en vind ik ( of mijn monster) dat ik beter moet zijn. Nu ik hier de reacties en het artikel lees weet ik dat dat onmogelijk is. Ik ben zo klaar met vechten en doen of mijn leven briljant is. Ik doe wat er van me verwacht word, veel mensen denken dat het weer beter met me gaat. Ik heb geluk met een grote vriendinnen kring en ik ben het dan ook niet helemaal mee eens dat je je omgeving niet op de hoogte met stellen van hoe je je voelt. Ik vertel wel vaak in grote lijnen hoe ik me voel maar treed niet in details. Een tijdje heb ik ze niet op de hoogte gesteld en daardoor onstond er een afstand. Mijn vriendinnen verwachten dat ik eerlijk vertel hoe ik erbij zit. Zien doen ze namelijk niet (zelfs niet de mensen die mij al meer dan 15 jaar kennen)want ik ben echt heel goed in acteren. Ik kan aan een tafel zitten met vrienden en iedereen zou denken dat ik het zo naar mijn zin heb terwijl ik in mijn hoofd het gevecht met het monster weer voor de zoveelste keer aan het doen ben.
Ik verlang zo weer naar normaal echt leven… Ik hoop echt dat de dag snel komt dat ik tegen over mijn behandelaar zit en dat hij de woorden ' je bent genezen verklaard' uitspreekt…

Jessica, 07-10-2010 18:33 #31
Het is een prachtig stuk. Ik ben vandaag erachter gekomen dat ik borderline heb. ben 20 jaar. Een goede therapeut die je vertrouwt is heel bealngrijk. Ik loop al 6 jaar met deze problemen en nu pas is de diagnose gesteld. Ik moet eerlijk zijn: hulp krijgen is heel moeilijk. Ik heb veel last van agressieaanvallen en de meeste therapeuten zijn gewoon keihard. Gedraag je je niet of wordt je opeens agressief dan kun je vertrekken en dat is heel jammer want als je het niet onder controle kan krijgen en niemand wilt je ermee helpen voel je je nog waardelozer. Jouw tips doen mij veel meer dan al die psychologen bij elkaar die ik heb gehad. Daarvoor wil ik je bedanken en ik ga ze zeker toepassen.

Jan, 13-09-2010 10:06 #30
Inderdaad een mooi stuk. Mijn vrouw heeft ook deze ziekte weliswaar niet zo heftig als hier boven beschreven maar toch! Ook ik heb het er moeilijk mee omdat zij alle pijn en verdriet op mij afreageerd. Maar als ik dit zo lees dan is er voor haar ook een kans om te genezen. Is wel een kwestie van volhouden.

Maikel, 08-09-2010 10:58 #29
Wat een mooi stuk! Mooie tips! Mijn complimenten.
Dit artikel geeft echt hoop aan borderliners en aan hun omgeving. Ik vind het echt heel knap dat je jezelf genezen hebt en dat je op zo'n eerlijke manier naar jezelf hebt durven kijken. Erkenning is de eerste stap naar genezing. Maar daar begint vaak al het eerste probleem. Ik geloof ook echt dat genezen kan, als je echt wil, uit jouw stuk blijkt dat borderliners dus wel degelijk nog een keuze hebben. Hoopgevend!
Bedankt voor je inspiratie!

Dominique Janssens, 24-06-2010 15:54 #28
Wat mooi dat je dit neerschrijft, ik heb een bipolaire stoornis en heb borderline. Ik zit na heel veel jaren nog in de aanvaardingsfase. Ik denk wel dat ik hier een mildere vorm van heb maar ken ook helse pijnen dit op al dan niet langere termijn. Zoals jij ben ik ook een vechter. Je tips zijn zeer welkom, mensen die je graag zien ontzien… al heb je nog zo'n zin om alles in geuren en kleuren te vertellen, tja… ik ken dat, maar je wilt jezelf zo graag een beetje ontlasten, het is moeilijk te geloven dat ze zien hoe fel je lijdt.
De goede raad om je therapeut te vertrouwen ken ik ook, ik vertrouw haar, ze luistert al zo lang naar mij, om en bij de 15 à 20 jaar. Ik heb ook sterke doodswensen, ik wil wel en vooral niet dood. Gelukkig ondernam ik nog geen enkele poging. Ik zou mezelf dat moeilijk kunnen vergeven, ik doe het niet uit respect voor mezelf, en al wat leeft.
We zijn zowat van dezelfde leeftijd. Ik kreeg deze ziekte in 1989 toen ik 25 jaar jong was en onwetend!:-(
Ondertussen heb ik al een hele weg afgelegd, veel opnames gehad, therapie gevolgd tot het mijn oren uitkwam, momenteel ben ik in de aanvaardende fase, ik heb het en daarmee uit. Veel verder dan dat kijk ik nu niet, dag per dag.
Ik ga vanavond naar m'n behandelende arts en voel me mede daardoor vandaag een beetje beter. Je kunt je niet voorstellen hoe ik op haar reken.
Ik wens je heel veel liefs toe en hoop je nog eens te mogen lezen,
Dominique

Ilse, 13-06-2010 14:12 #27
Mooi om te lezen. Hoopgevend.
Toch ook moeilijk… ( 'Een ander lukt het wel om te genezen, en mijn blijkbaar niet' komt als bittere stem in me op. :-()
Het is moeilijk, lastig, het is afzien.
Wel heel erg goed dat er mensen zijn die er van af komen. Zoals gezegd: hoopgevend.
Fijn voor je! Bedankt voor het 'delen'…
Ilse

Astrid, 29-04-2010 22:20 #26
Jeetje, wat een mooi artikel. Ik ben echt onder de indruk. Ik werk zo nu en dan met mensen met een BPS. Ik heb hier hier heel veel aan.

Hopeloos, 10-04-2010 13:24 #25
Ik ben er gister pas achtergekomen dat ik zeer waarschijnlijk borderline heb. Alle symtomen kloppen bij mij, alleen ik ben niet verslaafd aan drugs of alcohol (al zit dit wel in de familie). Ik moet nog een test laten doen om het zeker te weten, ik vraag me af hoe lang ik deze ziekte al heb, ik heb namelijk nooit geweten dat alles (waar ik last van heb) samen een ziekte vormden. Ik ben onder behandeling van een dramatherapeut, maar heb niet het gevoel dat het helpt! Zelf heb ik bijna alle symtonen (zonder weet dat er iets met me aan de hand was) bij deze therapeut neergelegd, alleen niets over zelfbeschadiging, mijn therapeut neemt me hierin niet serieus en het enige wat ze heeft gezegd dat ik mensen niet moet claimen, verder is ze hier nooit op ingegaan.

Ik heb ook echt geen hulp aan deze therapien en wil op zoek gaan naar ander (betere) hulp, die me kan helpen met het stoppen van snijden en die me van de borderline kan afhelpen, want die angsten zijn afschuwelijk! Als iemand voor mijn gevoel niet zoveel tegen me zegt (omdat degene ergens anders mee bezig is ofzo) voel ik me gelijk afgewezen en alleen. waarschijnlijk heeft dit er ook mee te maken dat ik veel gepest word en veel mensen ben verloren in het verleden (dan bedoel ik niet dat deze mensen zijn overleden).

Heel erg bedankt voor je bericht, het voelt goed om te lezen dat meerdere mensen hier last van hebben en dat het bewijs er is dat het weer goed komt! Ik hoop dat ik me snel beter ga voelen en hierdoor niet nog meer mensen ga verliezen.

Van Mol Magda, 05-02-2010 19:41 #24
Beste,
Ik weet het niet zeker, maar als ik dit lees zijn er toch wel verschillende punten die overeenstemmen met wat ik voel, bestaan er medicijnen voor border line, en hoe weet je echt dat je het hebt.

Petra, 31-01-2010 04:16 #23
Heb deze mail erg lang bewaard… weet niet of ik er nu wat mee kan.maar probeer het toch… zit zelf ook met ers… en kan er moeilijk mee uit de voeten.
Weet het nu sinds 3 jaar zeker en heb therapie en medicatie, momenten van het gaat beter en slechter… woede vooral op me zelf, van dat ik zo achteruit ben gegaan qua concentratie tot geen zin meer hebben, mijn gezin niet meer aan kunnen tot slechte moeder voelen.
eenzaam, alleen, waardeloos, machteloos, verdrietig, pijn, boos, moe, onbegrijpelijk, stom, enzenzennz… het moet over zijn, nu meteen, niet morgen, of overmorgen, wil niet meer vechten.
En moet wel vechten, heb mijn kinderen, mijn kleinkinderen, maar iedereen maakt maar ruzie, ze houden niet van mij… denken denken denken, gesprekken gesprekken gesprekkken, alelmaal in je hoofd.Alleen.Laat me maar alleen, doe ik niemand kwaad, heb geen plezier meer in het leven.
Maar ik was zo vrolijk, genoot van muziek, graag dansen, genoot van een briesje door de kamer, dweilend de slaapkamers luchten, niks is meer hoe het was.
Ik wil mezelf weer zijn.
Wanneer wanneer komt dat weer?
Groetjes petra
Ik ben trots als ik jou verhaal lees, dat geeft mij toch kracht… als duurt het nog lang…

D., 29-01-2010 14:22 #22
Heel erg bedankt voor dit artikel!
Ik ga het uitprinten en er heel vaak naar kijken. Zat net nog in een heeeeeel diep dal, maar dit heeft licht laten schijnen.

Bedankt!

A., 15-01-2010 23:36 #21
Leuk om te lezen. Zelf ben ik nu 37 jaar en heb eindelijk het licht gezien. Ander half jaar geleden kreeg ik te horen dat ik symptomen had van borderline. Ik heb toen de verstraining gevolgd en het gaat nu goed met mij. Ik heb leren omgaan met mijn heftigheid en mijn negatieve gedachten om gezet in positieve gedachten. Dat neemt wel even tijd maar het voelt goed. :-):-

Angel, 12-11-2009 16:02 #20
Hoi alle lezers,
Ook ik heb een probleem met Borderline. In mijn pubertijd was dit het zwaarst. Altijd 3/4 mnd zonder pauzes migraine, polskrassen zelfmoordpogingen en het gevoel waardeloss te zijn en niet gemist te worden. Niemand zag me, en achteraf bleek dat ook zo te zijn. Op mijn 17 gooide mijn moeder me buiten met de woorden je was een ongelukje en nooit gewenst.
Nee mijn leven was echt een hel. Alles wat je omschrijft klopt. Gek genoeg heb ik dat niet meer. Geen opnames, geen therapiën. Maar de geboorte van mijn kind. In die tijd wilde ik echt dood. Het was geen schreeuw om hulp, maar een uitvlucht uit een leven dat ik niet wilde. Als ik nu aan die tijd terug denk, denk ik nog steeds sh8ps was het me maar gelukt. De laatste poging was met medicatie. Nu ben ik 33 met een pracht van een dochter van 8.
Op dit momen t ben ik met mijn scheiding bezig omdat ik het allemaal niet meer zie zitten. Mijn partner linkte me naar deze site. 5 jaar heeft hij ons voor lief genomen, en nu we scheidende zijn verdiept hij zich pas om mij te leren kennen. Om mij te overtuigen dat mijn "ziekte" van hem weg wil. maar dat ik gewoon maar moet blijven. Nee mijn overlevingsdrang is te groot geworden. En zie alleen nog maar voor ogen dat elke overwinning mij sterker heeft gemaakt en dat mijn vertrek meer vruchten af zal werpen dan blijven.
Nog steeds herken ik me in deze verhalen. Nog steeds heb ik de symptomen. 5 jaar geleden is me mijn dochter afgenomen, toen hebben ze me getest op Borderline, maar ik had het niet. Ik had wel heel veel symptomen maar niet de "ziekte".
Ik heb hard geknokt voor mijn dochter en heb haar terug. Mijn overlevingsdrang is alleen maar sterker geworden.
Het negatief zelfbeeld is veel veranderd. Eerst haatte ik mezelf want iedereen haatte me, sloeg me misbruikte me enz.
Nu ben ik niet knap, maar ozo zeer niet lelijk. Ik ben lief aardig enz. Hoe dan ook IK ben IK, en IK mag er net zo goed zijn.
Is genezen mogelijk? JA ik denk zeker van wel. Maar dan moet je je wel in een omgeving verkeren waarin je geloofd word.
Als je je eigen dingen opsomt, als je in je diepste gedachtes kan komen, leer je een weg om er mee te kunnen leven.
En zeker als je omgeving dat ook kan.
Heel veel succes aan iedereen die uit hun "dip" nog uit moeten komen. Openheid is de beste remedie.
En veel lof voor degenen die het al gelukt is. Groetjes Angel

Sam, 04-10-2009 18:59 #19
Hoi Brigitte, en hoi lezers.

als eerste wil ik graag zeggen dat ik het een goed stuk vond, en dat ik toch wel wat hoop en steun heb gehaald uit het stuk en zeker ook uit de reacties.

ik zelf heb sinds 2007 mijn diagnose borderline, en dysthyme stoornis. Ga al jaren door diepe dalen, en krijg mijn leven slecht op de rails. Automutileren doe ik niet, maar verder voldoe ik ongeveer aan alle punten. Ik zie zeker nog lichtpunten, en ben niet totaal negatief over de toekomst. maar ik kan wel zeggen dat mijn leven erg lijden is. en voel me vaak erg gefrustreerd. met een hoog iq en heel goed weten hoe je dingen moet veranderen, lukt het me niet hier uit te komen. sinds een paar weken zit ik in de pretreatment van de diacletische gedragstherapie. dat is hard knokken. en vlucht gedrag proberen te remmen.

graag zou ik in contact komen, met borderliners of exborderliners. mensen vinden die je echt begrijpt. ik weet dat dit niet de plek is om hier om te vragen, maar weet niet waar ik anders terecht kan. Wie wil er met me praten over doorzetten, destructief gedrag afremmen/voorkomen etc. tips zijn altijd welkom.

ik zou erg graag ook willen genezen, en hoop dat mijn ingezette energie genoeg is om er uit te komen. ik wil ook iedereen veel succes wensen in zn knok periode.

groetjes sam

Nietje L., 17-09-2009 15:23 #18
Hoi Brigitte, Knap dat je er zo goed doorheen bent gekomen! En kei gaaf dat je het ook met iedereen wil delen en dat je elk ander mens ook een gelukkig leven gunt, Pluim voor jou…

Je hebt helemaal gelijk dat er leven is na borderline. Maar ook MET borderline is er leven want als je er goed mee leert omgaan en er niet helemaal af van komt is er een heel goed leven mogelijk. Daar ben ik het levend bewijs van. Sinds 3 jaar leef ik er heel goed mee en heb zelfs een boek geschreven en uit gegeven. Ik leef nu echt een stabiel en gelukkig leven met af en toe een heel klein beetje last van mijn bps. Mijn omgeving snapt er niets van hoe dit mogelijk is maar het kan echt. Ik gun dit elke bpser want het leven is echt te mooi als je het van deze kant mag mee maken.

Dus beste mensen grijp die kans om er iets moois van te maken en ga ervoor. Het valt misschien niet altijd mee maar geloof mij maar het is de moeite waard om ervoor te vechten, zodat elke borderliner een leuk en rustig leven krijgt!

Groetjes van een gelukkige bpser die zich nu ook ervaringsdeskundige mag noemen, Nietje L:-p

Evelien, 11-09-2009 15:28 #17
Hallo!
Heb ook borderline, en ik vind het super tips die je hier geeft! ( Ik ben er alleen nog niet van genezen :-) )
Heb ze allemaal even uitgetyped, voor me diepe dalen, vooral het zinnetje: hou je zelf in leven, dat is het enige wat je van jezelf hoeft te verwachten in diepe dalen. spreekt mij heel erg aan, want ik verwacht altijd veel te veel van mezelf, waardoor ik daarna een groot schuldgevoel krijg!.
Groetjes Evelien

Astrid, 16-06-2009 08:50 #16
Hallo Brigitte,
Wat ontzettend mooi dat je jouw verhaal hier hebt neer gezet. Ik heb zelf ook 30 jaar met BPS geworsteld. Vele opnames, suïcidepogingen en zelfbeschadiging. Weken in de isoleercel, gesloten afdelingen. Afijn, je begrijpt me wel. Sinds mei 2007 loop ik weer vrij in het wild rond. En heb daarna geen terugslagen meer gehad. Dankzij goede medicijnen (eindelijk) maar ook door de steun van mijn omgeving. Toen zij eindelijk hun grenzen gingen aangeven, begon bij mij het kwartje te vallen. Zo kon ik niet verdergaan met mijn gedrag.

Ik vind het heel positief om te zien dat mensen met een borderline-verleden zo positief zijn ingesteld. We weten allemaal hoe verschrikkelijk het is om door de jaren heen te moeten overleven. Ja, dat woord gebruikte ik ook vaak. Overleven, meer was het vaak niet. En dat jij hier nu weer zo sterk staat met een prachtig verhaal. Ik ben echt trots op "ons".

Ik wens je veel sterkte en geluk verder en ik hoop dat je op een positieve manier bezig blijft met je negatieve ervaringen. Misschien is ervaringsdeskundigheid iets voor jou?

Groetjes, Astrid

Almoro, 03-02-2009 10:22 #15
Hallo allemaal, Wat een intens stukje staat hier geschreven over borderline en wat knap dat je het zo op papier hebt gezet Brigitte! Fijne dat het herkenbare reacties heeft het opgeroepen! Ik ben zelf begeleider in de langdurige zorg en begeleid nu zo'n 8 jaar mensen in deze setting waaronder 4 met borderlineproblematiek. De een wat meer dan de ander maar hier hebben ook milieu, karakter, normen en waarden een grote invulling in.

Waar ik weinig informatie over kan vinden en toch wel benieuwd naar ben is hoe jullie om (zijn ge) gaan met de afstand en nabijheid. Een band opbouwen lukt goed, dat blijkt uit de 3 mensen uit mijn caseload die ik al 8 jaar begeleid, en ik ben er van overtyuigd dat zij ook zonder mij instaat zijn hun leven te blijven oppakken, ik bied over het algemeen een blik over de schouder en een luisterend oor en maak juist gebruik van hun eigen kwaliteiten welke hun verder helpen het leven zelf vorm en kwaliteit te geven.

Ik zou mij zo kunnen voorstellen dat het vertrouwen in de mensen je ook heel kwetsbaar maakt, en dat kom ik natuurlijk tegen en ik moet zeggen dat ik dat ook wel een hele lastige vind. Ik ben begeleider en vanuit die positie schep ik ook het vertrouwen maar ik blijf ook een begeleider, hetgeen ook weer wantrouwen schept… (ik kan een andere baan krijgen of mij kan iets overkomen…) Ik lees dat Brigitte bijvoorbeeld na 16 jaar nog steeds mail contact houdt met haar therapeut, die erg benieuwd is hoe het haar vergaat, ik vind dat super! Hebben jullie wellicht tips t.a.v. dit kwetsbare vertrouwen? Ik ben erg benieuwd! :-)

Meike, 12-01-2009 14:46 #14
Even een reactie op Diana (geschreven op 8-12-08). Ik kan me helemaal vinden in jouw verhaal. Echt alles wat je schrijft heb ik ook. Ik heb de relatie ook net verbroken en nog contact. Ik probeer dit contact alleen wel te verbreken omdat ik niet verder kan. Alleen het lukt niet zo goed, omdat ik verstandelijk het contact wel wil stoppen, maar geestelijk het niet zo goed kan. Ook ik krijg niet het begrip als ik met iets zit. Wel heb ik altijd voor hem klaar gestaan. Lastige situatie he? Want hij is zo'n lieve, leuke en geweldige jongen! Maar hij maakt alles kapot en rent steeds weg. En dat doet zo'n pijn…

Tip: stel je grenzen en houdt je daar aan. Ook duidelijke afspraken maken en je daaraan houden helpt. Vooral de duidelijkheid is een belangrijk item. Pas dan kan hij of zij op je bouwen. Ookal zal hij of zij altijd proberen je grenzen op te zoeken. Wanneer die grenzen er duidelijk zijn, zullen ze ook minder snel meer opgezocht worden. Ik vind het zelf alleen lastig, omdat ik niet goed ben in het stellen van grenzen en met name het bewaken hiervan. Ik heb afhankelijk gedrag vertoond. Ik weet nog niet hoe ik dit goed aanpak (ook in een volgende relatie) en hoe ik ervoor moet zorgen dat dit niet meer gebeurt, maar daar ga ik aan werken.

En Brigitte, wat een prachtig verhaal en ontzettend knap van je dat je dit zelf bereikt hebt!

Diana, 08-12-2008 14:32 #13
Wat knap dat je dit nu kunt uiten!

Ik zit zelf nu in een situatie dat ik (net) uit een relatie met iemand met Borderline ben gestapt maar heb nog wel contact met deze persoon. Ook hoop ik (misschien tegen beter weten in) dat het nog ooit goed komt met ons. Ik besef (en onderschat dit dus niet) dat ik hier te maken heb met een groot probleem! Ik kon alleen zo ook niet verder in deze relatie want ik raakte mezelf hierin kwijt. Waar ik tegenaan liep was dat ik voor mijn gevoelens geen begrip kreeg…

Misschien heb je ook tips voor partners van mensen met Borderline. (Ik voel me toch nog vaak machteloos en wil dan nog wel eens in de valkuil trappen dat ik het op mezelf betrek)

Voor nu - RESPECT

Leeuwtje, 27-11-2008 10:37 #12
Hej Brigitte! Wat fijn om dit te lezen. Goed dat dit soort verhalen ook op internet staan, je zou anders inderdaad echt denken dat er geen leven is met borderline.
Groetjes!

Esmee, 19-11-2008 00:07 #11
Respect voor dit verhaal!

heel herkenbaar ook… de eindeloos lijkende opnames… dagbehandelingen… therapieen.etc etc.
verschillende keren hoorde ik om me heen zeggen; borderline daar kom je nooit meer van af!
nou, zeg zoiets tegen mij en ik bewijs je het tegendeel!
borderline is zeker wel te genezen… het is een kwestie van jezelf een ander gedachtenpatroon aan te leren want
al onze gevoelens komen voort vanuit gedachtes welke we kunnen hebben.
het is alleen makkelijker gezegd dan gedaan… maar niet onmogelijk.
mijn spv'er zei me een aantal jaren geleden dat ik er wel zou komen… omdat ik ergens over een heel sterke persoonlijkheid zou beschikken… ik wist nl goed voor mezelf aan te geven welke hulp ik nodig had en waarom… en liet me geen moment anders vertellen… met positief effect… (al zag ik het op andere momenten helemaal niet positief meer in… het vallen en weer moeten opstaan verhaal… het was soms hel!)
nu… een aantal jaren nadat bij mij duidelijk werd wat er nou precies met me aan de hand was… kan ik zeggen dat het zo ontzettend goed met me gaat!
ik snap nu soms niet echt eens meer waarom ik mezelf kraste… waarom ik deed wat ik deed… zei wat ik zei… hoe ik dagenlang 'van de wereld' leek te zijn geweest)
en wat vind ik het prettig om dit soort positieve berichten van anderen te kunnen lezen!… omdat ik me thnk god volledig kan aansluiten bij dit positieve bericht!

esmee

Woezel, 17-10-2008 17:14 #10
Geweldig! En wat mooi geschreven.
Ik ben dit jaar ook genezen verklaard van borderliner persoonlijkheidsstoonis ofwel emotie regulatie stoornis. Ik had het in een ernstige vorm en ben ook door een heel diep dal gegaan. Na vele opnames, gedwongen opnames, medicatie en crisis durf ik te zeggen dat ik mijn leven terug heb. Juist door uit `ziekmakende`systeem te stappen van de kliniek waar ik opgenomen was en de sprong te wagen naar het leven in de maathschappij. Door te gaan studeren en werken kreeg ik mezelf onder controle.
Ik gun iedereen een weg naar herstel en een mooie toekomst.

Woezel

Barbara, 18-09-2008 02:22 #9
Prachtig, positief stuk! Toch heb ik wat moeite met de term borderline. Het zou inhouden dat het een persoonlijkheidsstoornis is, dus letterlijk een verstoorde/gestoorde persoonlijkheid. En dan vraag ik me af; hoe kan een persoonlijkheid, een karakter, "ziek" zijn? Zijn de zogenoemde borderliners psychiatrische patienten of zijn het onder invloed van bepaalde omstandigheden hypergevoelige mensen geworden? Mensen die niet in het midden leven zoals de gemiddelde mens, maar mensen die de extremen van het leven voelen? Mensen zonder gemiddelde nuances. Maar ik snap nog altijd niet dat dit als een ziekte beschouwd wordt. Het leven op het randje wijkt af van het gemiddelde, maar ja, is dat een ziekte? Wie bepaalt dat? En waar is dat op gebaseerd? De manier van omgaan met deze sterke gevoelens kan wel ongezond zijn denk ik, zoals automutilatie etc. Maar dat is gedrag. Naar mijn mening zou je het dus eerder een soort gedragsstoornis moeten noemen. Want een zieke persoonlijkheid, daar geloof ik niet zo in. Bedankt voor je positieve woorden in ieder geval! Groetjes Barbara (zelf ook zo gediagnosticeerd)

Evie, 29-04-2008 20:24 #8
Dank voor je bemoedigende artikel. Het moeilijkste vind ik (ben 37) nog steeds om relaties op een zo goed (gezond) mogelijke manier aan te gaan. Ik blijf vervallen in wantrouwen, angsten, me afhankelijk opstellen, me verliezen in de ander, terwijl ik toch een heel leuk leven heb (baan, studie, vrienden), zonder een ander. Waarom ik dit doe is me een raadsel. Doe de VERS training en zal dit eens aan de orde brengen… Maar het wordt wel beter inderdaad, door therapie, door te doen wat jij zegt in het tips gedeelte, door te leren om te gaan met die momenten…
Ik wens iedereen met ERS sterkte en een zo fijn mogelijk leven. Liefs!

Brigitte, 29-04-2008 11:00 #7
Hoi Brigitte,

Heel herkenbaar verhaal. Mijn naam is ook Brigitte en heb hetzelfde doorstaan als jij. Ik moet zeggen dat ik ook eigenlijik nergens last meer van heb. En dat terwijl het echt heel erg is geweest. Ik ben niet officieel genezen verklaard, maar ik heb mezelf wel genezen verklaard. Ik heb soms mijn momenten, maar die heeft iedereen denk ik dan.

Ik vind het heel goed van je om mensen met Borderline te laten zien dat je er echt overheen kan komen. Jij bent daar bewijs van, en ik ook. En ik geloof dat iedereen die maar wil, borderline klein kan krijgen.

Brigitte

Manon, 25-02-2008 23:36 #6
Hallo, Ik ben een vrouw van 50 en ik heb al jaren last van BPS en doe verwoedde pogingen om mezelf hiervan te genezen. Met wisselend resultaat, maar er is vooruitgang. Nu zit ik in een dip, maar ik weet ondertussen dat ik grenzen moet stellen, moet blijven communiceren, rust nemen en me niet schamen omdat ik me slecht voel.

Soms is het leven zelfs aangenaam tegenwoordig, soms zwaar klote, maar als ik het vergelijk met vijf jaar geleden heb ik echt veel meer goede momenten dan vroeger. Er zijn mensen om me heen die om me geven en die ik kan bellen, maar ik hoef ze niet meer steeds maar lastig te vallen, ik raak niet meer totaal wanhopig, ik begrijp beter hoe ik met mezelf om moet gaan…

Ik geloof zeker dat je BPS kan genezen en ik wil graag onderzoeken welke dingen werkelijk resultaat geven, zodat ik daarmee een danstherapeutische methode kan ontwikkelen die werkelijk werkt. Daarom vond ik dit een heel tof artikel. Een mens heeft hoop nodig. Hoop doet leven… We hoeven ons niet te schamen omdat we pijn hebben. Als we leren ons te uiten kunnen we begrip, warmte en troost krijgen, ook wij… Bedankt voor je mooie verhaal.

Freddy, 25-02-2008 12:24 #5
Hallo, Ik vind dit een bemoedigend artikel, bedankt dat je het deelt met andere mensen.

Janneke, 30-01-2008 15:09 #4
Ik ben het helemaal mee eens ook ik had/heb borderline maar niet meer in die erge mate. ik leer nu werk 24 uur in de week heb geen zelfmoordpogingen meer en grote uitbarstingen. Wel merk ik dat ik het rustig aan moet doen niet teveel hooi op me vork geen 40 uur per week werken niet en en willen.

Anders merk ik wil dat het weer minder met me gaat maar nooit meer zo slecht als vroeger. Dus mijn advies is voor mensen met borderline volg je therapie goed. blijf geloven in een beter leven en wil het ook! Mij is het gelukt ik ben van me 16 t/m 24 in therapie geweest het was een klote leven! Op mijn 20ste werd borderline gecontesteerd ik was bang en opgelucht tegelijk nu wist ik wat ik had en het klopte eindelijk bij hoe ik me voelde, ik kon er wat aan doen!

Therapie gaan doen specifiek voor borderliners en met succes op me 24ste afgesloten. Ik ben nu 26 en met mijn aangepaste levenstijl kan ik eindelijk zeggen ik ben gelukkig! Dus mensen blijf positief en waar een wil is is een weg!

Johan de Wit, 10-01-2008 10:32 #3
Vind het heel goed en moedig van jou om dit te schrijven

Pauline, 07-11-2007 00:25 #2
Ik ben pauline en ik heb zelf ook borderline maar ik ben geloof ik geen high level borderlinener, ik beschadig me zelf niet maar ik herken wel die eetstoornissen en ook die borderline pijn die is echt verschrikkelijk, je voelt je dan vaak echt wanhopig. En ook dat uitleggen en verontschuldigen ken ik. Verder zou ik iedere borderliner een hart onder de riem willen steken van, vecht door je bent het waard. Je moet maar denken borderline heeft negatieve eigenschapen maar ook goede geloof me een dikke knuffel en sterkte voor jullie die het ook hebben borderline, groetjes Pauline :-)

Babette, 13-05-2007 19:14 #1
De erkenning van het lijden van een borderliner wordt vaak overschreeuwd door geluiden uit de omgeving die zgn. wel normaal is en zich zo stoort aan de borderliner.

Dit sneeuwbal-effect zou wat wegsmelten als er inderdaad beter gekeken en meer aandacht geschonken zou worden aan het hoe en waarom van de afwijkende impulsen van borderliners.
Dank voor je mooie artikel.

Infoteur: Brigitte
Gepubliceerd: 05-05-2007
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Aandoeningen
Reacties: 79
Mijn kijk op…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook een mening en/of ervaring beschrijven.
Schrijf mee!