InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Relatie en huwelijk > Herstellen van narcistisch misbruik

Herstellen van narcistisch misbruik

Wanneer je jezelf bevrijdt van de macht die de narcist in jouw leven op je had, is het noodzakelijk om je te realiseren dat je door verschillende fases van herstel gaat. Kennis van narcisme en inzicht in zijn motieven en de patronen helpt enorm in het proces. Leer je emoties beter begrijpen door inzicht te krijgen in de verschillende fases van herstel. Tegen de tijd dat je je realiseert wat er met je is gebeurd is het eigenlijk al te laat. Jij bent, bij wijze van spreken, al weg, je hebt het beste van jezelf al weggegeven. Maar ik kan je vertellen dat je jezelf weer terug kunt vinden. Het is nog niet voorbij, het is nog niet te laat. Het is niet de narcist die je terug wilt, het is jezelf!
Als je door de eerste fase gaat van het verbreken van de relatie met de narcist, heb je waarschijnlijk niet de energie om ook maar iets te doen. Dit is een normale apathische reactie na al de vernederingen en krenkingen die horen bij narcistisch misbruik. Je voelt je eenzaam, waardeloos en je levensenergie is uitgeput. De pijn van afwijzing en ongeloof is intens.

Het leven wordt beter!

Op de weg in het herstel zijn de eerste weken ondraaglijk en leef je echt van uur tot uur. Maar slechts in korte tijd, ga je je beter voelen! Enkele goede dagen, sommige slecht. Het is een proces dat een tijd duurt. Maar je lichaam begint te genezen en de ergste symptomen gaan langzaam weg.

De fases van herstel na narcistische misleiding:

1) De bodem fase

Dit is wanneer je eindelijk de bodem van de put bereikt hebt als gevolg van de ervaringen met een narcist.

2) De bewustwording fase

Dit is wanneer je antwoorden krijgt op de vragen die je teisterden. Je weet wat het is. Je begint aan een onderzoek en leest alles wat je kunt vinden over narcisme. Je gaat je meestal beter voelen, omdat je het weet, maar het gevoel van verraad begint je ook te raken. Helaas, begin je ook te voelen hoe boos je op jezelf bent, omdat je het zo lang hebt laten doorgaan.

3) De woedende fase

Dit is wanneer het volledige effect van de hel waar je doorheen ging duidelijk is geworden. Woede is ongemakkelijk, maar ik denk een noodzakelijke stap naar genezing. Het is als een uitbarstende vulkaan, het moet eruit. Als je niet de woede eruit laat, in dit stadium, blijf je voor een langere periode in deze fase vast zitten. Boosheid maakt plaats voor verdriet. Het is de droefheid van het gevangen prooi, een angst gemengd met een acute depressie. Het gaat om een onvermogen om je op iets te verheugen, onvermogen om te genieten, om plezier te ervaren, of betekenis te vinden. Het is een verlammend gevoel, dat alles met een grijze sluier van willekeurigheid bedekt. Het ziet er allemaal zinloos en leeg uit.

4) De actie fase

Dit is wanneer je begint te leren om je leven effectief in te richten met de nieuw verworven kennis en het maken van nieuwe beslissingen in het leven. Dit is ook de periode waar je begint te leren de technieken in de praktijk toe te passen, over hoe jezelf te beschermen tegen de narcist. Dit is de fase waarin je een aantal besluiten neemt over echtscheiding, verhuizing, anderen banen, en veranderingen in levensstijl.

Dit is ook een tijd van grote onrust, omdat de narcist meestal weet dat de "het op is". De Narcist zal vechten om je terug te winnen. Dit is een cruciale fase in het herstel, want het is in dit stadium dat de narcist ook zal proberen om "met charme" je terug te krijgen. De narcist kan een stalker worden in dit stadium. Het is het beste zo weinig mogelijk contact te hebben met de narcist. Het is ook de tijd om te blijven leren over hoe jezelf te beschermen en je verder te concentreren op jezelf en je herstel.

5) De opbouw fase

Dit is wanneer je vertrouwd bent met de kennis, van hoe om te gaan met de narcist, wanneer je begint om jezelf te vergeven, waar je je beter begint te voelen over jezelf en je vaardigheden. Je bent actief aan het plannen van de toekomst, om jezelf weer te kennen, en je merkt hoe veel beter fysiek en emotioneel je je voelt zonder de aanwezigheid van de narcist. De mist van narcisme is enigszins opgetrokken en je begint je zelfvertrouwen terug te krijgen. Terwijl dit gebeurt, ondervind je nog steeds de gevolgen van het verleden, maar nu in etappes, het lijkt of het komt en gaat in cycli, die afnemen in intensiteit en tijd. Dit geeft ruimte en gelegenheid voor geleidelijke aanvaarding en hernieuwde activiteit.

Als de narcist weg is zal hij een leegte achterlaten met nog steeds pijn en de naweeën van spijt en hoop, maar over het geheel genomen, wordt de narcist omgezet in een verhaal, een symbool, een andere levenservaring. Hij is niet meer de persoon in je leven en je koestert geen illusies over het eenzijdige en onrechtmatige karakter van de relatie of aan een verlenging ervan.

6) De spiegel fase

Niet iedereen gaat door deze fase, het is een persoonlijke beslissing. Dit is wanneer je het narcistengedrag terug gaat spiegelen op hen, effectief en afschrikwekkend! Het staat je toe om de woede terug te projecteren op de persoon die het veroorzaakt. Het is effectief in het afschrikken van de narcist, maar soms duurt het veel sessies van "spiegelen" voor de koppige narcist "het snapt". Helaas voor vele slachtoffers, zijn veel narcisten niet bereid te accepteren dat het voorbij is en ze zullen voortdurend proberen om terug te keren en onder de huid van de slachtoffers te kruipen, met behulp van schuld, angst, medelijden, bedreigingen, geweld en financieel misbruik.

Veel narcisten blijven terugkomen voor meer "narcistische voeding"... Hoe je omgaat met de narcist in deze fase, zal afhangen van hoe lang deze fase duurt. Als je, zelfs voor een ogenblik de narcist ENIGE voeding geeft door het tonen van kwetsbaarheid, medelijden, angst of verwarring, dan zet het je weer een paar stappen terug en moet je de weg opnieuw bewandelen. Deze cyclus kan zich vele malen herhalen.

7) De realisatie en apathie fase

Zodra je op doeltreffende wijze alle middelen van communicatie met de narcist zo efficiënt mogelijk hebt weten te blokkeren, jezelf hebt beschermd zo veel als je kunt, je kennis hebt verworven en het vertrouwen in jezelf hebt terug gevonden, dan bereik je een stadium van realisatie. De realisatie dat er niets is, dat je had kunnen doen om de nachtmerrie die je hebt meegemaakt te voorkomen. Je start met zoeken naar effectieve manieren om je leven en je werk invulling te geven. Op naar de nieuwe toekomst en je sluit de deur van de narcist. De meest effectieve manier die ik heb gevonden om dit te doen is door apathie te veinzen. Apathie werkt. Het vereist zeer weinig werk. Je toont geen uiterlijke emoties meer ten aanzien van de narcist, die eeuwig lijkt te proberen om opnieuw in je leven te komen voor de begeerde "narcistische voeding", je gaapt wanneer ze iets te zeggen hebben en je negeert zonder meer hun bestaan, alsof ze dood zijn.

Uiteindelijk, in zekere zin, sterven ze ook een beetje. Want zonder jouw aandacht, sympathie, schuldgevoel, aanbidding, woede en zonder dat je bang bent, kwijnen ze weg en sterven ze een beetje. Als er niets voor hen is om hun bestaan te bevestigen kunnen ze niet bestaan. Het is niet te zeggen hoe ze het zullen proberen. Ze kunnen in staat zijn om toch een emotionele reactie op te roepen in je. Als je die niet geeft (en dat kan!!!) komen ze er uiteindelijk achter dat de koek op is en gaan ze naar het volgende slachtoffer. Deze fase kan enige tijd duren, want zoals we weten, zal de narcist zijn kostbare bevoorradingsbronnen niet gemakkelijk loslaten.

8) De aanvaarding fase

De volledige aanvaarding van je narcistische partner, als iemand die een echte geestelijke stoornis heeft is de sleutel tot herstel. Zodra je geen illusies meer hebt dat je relatie beter zou kunnen worden "als je maar" … Als je eenmaal accepteert dat hij echt een narcist is, dan kun jij genezen en alleen dan voel je dat je gegroeid bent met de kennis, die je eerder niet had.

Soms zullen de fases door elkaar heen lopen, maar besef dat je er echt doorheen moet. Niemand verdient het om lang gevangen te blijven in een van de fases ten gevolge van de pijn of ellende van narcistische misleiding. Ga dus vol overgave de fases in, met alle gevoelens van verdriet, woede en aanvaarding. Misschien kun je dan sneller en gemakkelijker door de fases heen bewegen en het leven gaan leven dat je echt wilt en verdient!

Lees meer in de kennisbank over herstellen van narcisme in relaties

Lees verder

© 2010 - 2017 Mjon, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Hoe ontstaat narcisme?Is pathologisch narcisme de uitkomst van erfelijke eigenschappen - of het trieste resultaat van misbruik of een trauma?…
Narcisme kenmerkenNarcisme kenmerkenHoe herken je een narcist? Dat is niet zo gemakkelijk want narcisten zijn er in vele soorten en maten. Ze kunnen heel "n…
Wat wordt verstaan onder stemmingswisselingen?Wat wordt verstaan onder stemmingswisselingen?Stemmingswisselingen kennen we van mensen die het ene moment heel vrolijk kunnen zijn en het andere neerslachtig. Ogensc…
Narcisme herkennenNarcisme herkennenNarcisme kent verschillende variaties, van een grote zelfvoldaanheid tot een zware narcistische persoonlijkheidsstoornis…
Religie en huiselijk geweldReligie en huiselijk geweldEr is toenemende bezorgdheid over het probleem van huiselijk geweld in de richting van beide echtgenoten / partners en k…

Reageer op het artikel "Herstellen van narcistisch misbruik"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Rina, 11-10-2016 23:29 #219
Wat ik mis in heel veel artikelen en blogs over narcisme is hoe kinderen er onder lijden en gevormd worden door een narcistische ouder. Daar is weinig tot geen literatuur over. Wat ik als ouder heb meegemaakt en gevoeld is dat als de relatie met de narcist over is, de kinderen het verlengstuk worden voor de narcist om die relatie voort te zetten of uit te spelen. Er is me ooit uitgelegd door een psychiater dat een narcist een kind ervaart als een verlengstuk cq onderdeel van zichzelf. Zie het als dat het zijn onderbeen is. De narcist zal als het kind hem afgenomen wordt door de andere ouder of doordat het kind zelf bijvoorbeeld door pubertijd, voelen alsof een deel van hemzelf wordt afgenomen. Dit heeft niets te maken met liefde maar met bezit.

Door dezelfde man werd mij ook verteld dat hij niet van zijn kinderen kan houden, vanwege zijn stoornis. Het is zo moeilijk te bevatten dat waar ik zelf zielsveel van houd een ander, de vader, niet in staat is toe. Mij werd geadviseerd zo zakelijk mogelijk met hem om te gaan. Heel lastig…

De normen en waarden die voor de meeste mensen gelden, gelden niet voor de narcist. Waardoor je als niet narcist, de narcist altijd boven je kan gaan staan en waar mogelijk je kan kleineren. Indien je geen kinderen met de narcist hebt zal ik zeggen: heel snel wegwezen en er voor jezelf achter zien te komen waarom je met deze persoon een relatie bent begonnen. Een neurotische partnerkeuze? Dat was bij mij het geval. Herkenning, gewenning, denkend dat je daar wel mee om kan gaan en de narcist kan helpen. Nou dat laatste zeker niet. Terugkomend op de kinderen van een narcistische ouder en hoe je dat kan begeleiden als een niet narcistische ouder.

Dat is moeilijk en vrijwel onmogelijk. Wat ik heb geprobeerd is mijn kinderen in liefde mijn normen en waarden door te geven en als er verhalen van hun vader kwamen zei ik dat ik daar anders over dacht, zonder waarde oordeel over hun vader. Heel soms lukte het mij niet en zei ik dat ik daar totaal niet mee eens was. Ik moest mij ook beseffen hoe ik onder de invloed van de vader ben geweest, jaren lang en met dat besef kon ik ook begrijpen hoe mijn kinderen onder zijn invloed zijn. Zeker kinderen die loyaal zijn aan hun ouders. Als een niet narcistische ouder zal je altijd de meest wijze moeten zijn en zie je dat je kinderen schade oplopen maar heb ook vertrouwen in jouw kind dat jouw kind een keuze maakt voor de normen en waarden en liefde. Dat hoeft geen keuze te zijn voor de ene of de andere ouder, want dan speel je de narcist in de kaart. Geef je kinderen veiligheid en liefde dat is alles wat je kan doen en beperk het contact met de narcistische ouder tot zo min mogelijk en zo veilig mogelijk zonder te grote strijd. Reactie infoteur, 18-10-2016
In het boek "Voorbij het Narcisme, in je relatie, familie en werk" staat ook informatie over narcistische ouders en de gevolgen voor kinderen.

http://www.ankh-hermes.nl/boek/voorbij-het-narcisme/

Op de website narcisme in relaties staan een aantal artikelen over narcistische ouders:

Narcistische Ouders:
http://narcismeinrelaties.nl/narcistische-ouders/#more-2154

Volwassen Kinderen Met Narcistische Ouders
http://narcismeinrelaties.nl/volwassen-kinderen-met-narcistische-ouders/#more-2158

De Narcist en Co-Ouderschap – Bewaak Je Grenzen:
http://narcismeinrelaties.nl/kennisbank-narcisme-In-relaties/hanteren/de-narcist-en-co-ouderschap-bewaak-je-grenzen/

De Narcist als Co-Ouder Hanteren:
http://narcismeinrelaties.nl/kennisbank-narcisme-In-relaties/hanteren/de-narcist-als-co-ouder-hanteren/

Ik hoop dat je hier iets aan hebt,

Mjon

Hak, 01-07-2016 11:21 #218
#212 Marco
Hai Marco,
Jouw verhaal is heel herkenbaar voor ons. Mijn zoon zat/zit in hetzelfde schuitje. Hij zit nu midden in een vechtscheiding, relatie van 6 jaar met 3 kleine kinderen. Getreiterd en gekleineerd en nu financieel leeg geplunderd. Ook hij werd van alles beschuldigd, drank, drugs, mishandeling etc etc. Mijn man werd beschuldigd van het misbruiken van zijn kleindochters. Niet alleen van haar dochter ook van de dochter van onze dochter. Terwijl die dit stellig ontkent. Kortom het is een nachtmerrie. Mijn zoon heeft bijna twee maanden zijn kinderen niet mogen zien omdat men ervan uit gaat dat t niet aan moeder ligt en waar rook is is vuur. Hoe kun je jezelf verdedigen tegen beschuldigingen die niet waar zijn?

Constant belde ze de politie dat hij haar bedreigd had, dit terwijl hij buiten de stad was. De kinderen hebben het zwaar bij hun empathieloze moeder. Nu na acht maanden en vriendje nummer 5, gaan de instanties eindelijk twijfelen, er komt een ots en de raad gaat nu haar onder de loep nemen. De kinderen moeten bij haar weg! Mijn zoon gaat voor ze zorgen hoe moeilijk dat ook wordt. En natuurlijk mogen ze regelmatig naar hun moeder, maar van hem krijgen ze de normen, waardes en liefde mee. Want hoe hard 't ook klinkt een narcist houdt niet van haar kinderen! Zo simpel is dat. Ook mijn zoon heeft gesprekken opgenomen, ook mijn zoon dacht dat 't aan hem lag! Na een burn-out en een depressie zei de psycholoog tegen hem je zit in een ongezonde situatie thuis en toen wist hij dat het niet aan hem lag! Nadat zij weer eens weg liep, knapte mijn zoon op en na veel zoeken ontdekte wij via internet dat ze ziek is en toen wist hij dat hij de knoop moest doorhakken niet alleen voor zichzelf maar juist ook voor de kinderen! Dus ik wil tegen Marco zeggen, ga dossier opbouwen, laat zien wat ze doet en praat met de instanties ze zijn er voor de kinderen! En jij moet gaan zeggen dat zij de kinderen schade toe brengt. Wij denken dat de kinderbescherming nu op onze hand is, gezien de rapporten, we hopen dat hij uiteindelijk de kinderen krijgt. In sept is de zitting voor de echtscheiding. Maar als hij de kinderen weer niet krijgt, gaat de raad ondertussen verder met 't onderzoek naar haar! En dan gaan zij melden dat de kinderen bij vader geplaatst moeten worden! Dus vecht Marco voor je kinderen!

Cindy, 25-06-2016 03:31 #217
Ik heb het nooit begrepen waarom… nu wel. Nu pas na 8 jaar dat we uit elkaar zijn en na 13 jaar relatie. Nog steeds worstel ik met wat er gebeurde. Mijn zelfbeeld, zelfvertrouwen, eigenwaarde en vooral energie is weg. Nog steeds. Ik had wel Hulp door de angstaanvallen, stress, hyperventilatie en burn-out. Maar zij kon niet zien waardoor ik zo ben. Ik heb ook niet echt kans gegeven omdat ik altijd alles bij mezelf heb gehouden. Het was voor mij normaal. Ik geloof ook niet meer in liefde. Ik wil geen relaties meer. Want na mijn 1e ex volgde een 2e. Hij was minder erg maar ook een narcist. Hoe heb ik ooit zo dom kunnen zijn…
Ze zeggen, je krijgt wat je verdient. Nou… BEDANKT! Ik ben dus niks waard.
Gelukkig weet ik dat mijn kinderen dat niet zo zien. Nou ik zelf nog…

Mo, 19-06-2016 03:16 #216
Na 21 jaar met een narcist kan ik wel zeggen dat ik alle fases heb doorlopen. Als het moet, scheld ik hem verrot, negeer hem en zeg het hoog nodige. Hij loopt naar de 50 nu, heeft regelmatig last van zijn atrose dat een helse pijn geeft. Dat straft hem wel af. Als hij weer vervelend doet dan heb ik hem met een paar scherpe woorden terug in zijn hok. Hij kan me niks meer maken.Als hij het projecteert op onze zoon van 13 dan snij ik hem de pas af en ga dan met mijn zoon in een andere kamer zitten en maak het super gezellig dan. Onder het motto blijf jij maar alleen zitten.

Kaatje, 08-03-2016 15:53 #215
Na 3 jaar huwelijk, heb ik eindelijk ingezien dat ik te doen heb met een narcist. Ondertussen wel al gescheiden en veel gebeurd onder zijn dwang. Ik heb vele angsten beleefd, en die beleef ik nu nog… Maar weet niet waar ik naartoe kan om hulp…

We hebben samen een dochtertje en dat is mijn grootste angst, om mijn dochtertje te verliezen.

Katinka, 19-01-2016 17:05 #214
DANK! ik heb vandaag dit verlossende artikel gelezen. Tussen de tranen door mag ik dan nu eindelijk beseffen dat de woede aanvallen, in 13 jaar huwelijk, niet voor mij zijn. Dat ik hopelijk nooit meer zoveel hoef te twijfelen aan mijzelf. Ik heb dus nog hele een weg te gaan… Vandaag is pas het besef… maar wat voelt als een verlossing.

Mike, 10-01-2016 18:02 #213
Het lijkt ongelofelijk stom achteraf dat er geen alarmbellen gingen rinkelen bij mij.
Ik heb deze ervaring gehad met een collega die narcist is.Ik sta normaal sterk in mijn schoenen maar ze zijn zo sluw en geslepen dat je er keer op keer intrapt! Vanaf het begin heb ik deze persoon geholpen zowel zakelijk als privé en op een manier dat mijn eigen vrouw vragen stelde;waar ben je mee bezig! Dit ondermijnde mijn relatie en ben daar nu (gelukkig) nog steeds mee bezig om dit te herstellen.Vooral het ontbreken van inlevings- vermogen, gewetenloosheid, volledig gebrek aan empathie en het absoluut niet aankunnen van kritiek door deze persoon heeft mij uiteindelijk doen besluiten om erover te praten en informatie in te winnen.Ik weet gelukkig van mijzelf dat ik helaas gelijk heb in de vaststelling hiervan dat deze persoon een narcist is.De uiteindelijke en beste maatregel is om deze persoon compleet compleet te verbannen uit je leven… Ik ben ook heel blij dat ik ook deze mogelijkheid heb maar ik heb daar goed over nagedacht omdat het voor mij als "normaal" persoon met de bijhorende gevoelens het zeker mij wel raakt daar ik wel een sociaal iemand ben maar om mijzelf te beschermen ik deze ultieme stap wel moest nemen.Deze mensen zijn echt niet te helpen, ik heb het diverse malen geprobeerd zowel met bloemetjes maar ook op de harde manier… het helpt allemaal niet! Ik vind het uiteindelijk wel treurig voor de persoon zelf zeker omdat zij de stoornis niet bevatten en niet willen aanhoren.Maar dat is mijn persoonlijke medelijden en het heeft geen zin om dat aan de persoon uit te leggen, jij bent gek en zij niet. Ik vermoed ook dat dit een onderschat probleem is maar het kost je een hoop energie om met die personen om te gaan, zelfs zodanig dat je twijfels ontwikkelt over je eigen functioneren.Het enige wat je kan doen is ze met hun eigen wapens bestrijden en of negeren om zelf niet de dupe te worden van hun narcisme.
Voor de mensen die dit lezen;veel sterkte en je ogen worden pas geopend als je erover leest en praat maar als je dit zelf meemaakt is het een zware taak die je moet verwerken.

Marco, 07-10-2015 15:50 #212
Er wordt héél weinig gesproken over vrouwen met narcisme.
Heb een relatie van 8 jaar achter de rug, 2 dochters. Heb meermaals hulp gevraagd aan 'haar' vrienden om eens met haar te praten, doch werd het nog erger. Het laatste jaar zelf naar een psychiatrisch ziekenhuis met haar geweest. Waar ze stilletjes vooruitgang boekte, … toen ik wist ik nog niets over narcisme.
Haar moeder is volgens mij echt gek, bij haar broer is er bipolaire stoornis vastgesteld.
Héél de relatie was moeizaam. Kortweg gezegd, … zij deed alles omgekeerd en hoe meer ik zei dat ik in de problemen geraakte hoe meer ze het deed… iets dat je in 30 seconden kon uitleggen… moest ik in 30 minuten uitleggen want ze negeerde me continu en had hier ook excuses voor. Hoe meer ik zei dat ik het niet meer aan kon, hoe erger het werd… en hoe meer ik gekleineerd werd en hoe meer ik van mezelf vrijgaf, hoe meer het tegen mij gebruikt werd. Ook egoïsme zowel financieel als emotioneel.
Ik heb het samenlevingscontract stopgezet omdat er iets niet klopte… heb gezegd dat ze onmiddellijk moest veranderen of weggaan, daar ik op, op, leeg, leeg was…
Toen werd het de hel!
Politie bellen voor het minste. Zelf mij beschuldigen van verkrachting, jarenlang fysiek geweld, terwijl ik haar met nog geen vinger had aangeraakt. Ook sociopathisch gedrag, gaslighting (heb zelf een dictafoon aangeschaft, want ik dacht dat het aan mij lag, dat ik zaken niet had verteld of verkeerdelijk, dat zij niet gedaan/gezegd heeft wat ze beweerde, maar nee, ik was niet fout)
De politie proberen te manipuleren, de kinderen, vrienden… Een relatie beginnen met een welzijnswerker, die voor haar een sociale woning had geregeld. Deze welzijnswerker heeft zelf nog bij me aan tafel gezeten om 'de situatie in te schatten'.
Iedereen heeft mee gedaan. Heb haar moeten buiten gooien, want ik had haar anders iets aangedaan.
En de kinderen? Het geween? Hun toekomst? Zit niemand mee in.
Ik ben achtergelaten met een leegte, zowel financieel als emotioneel. En voor alle hulpverleners, was ik de tiran, de psychopaat, … maar ik was kwaad en ben nog kwaad. De politie heeft het eindelijk door.
Door mijn woede, het niet meer toegeven aan irrealiteit en onverantwoordelijkheid, wordt ik aanzien als een gek, een narcist.
Ik begrijp niet dat de maatschappij dit alles toe laat.
Het weerstand bieden is heel zwaar geweest, maar… heb co-ouderschap kunnen bekomen en geen alimentatie… De kinderbijslag moet door haar worden doorgestort 50%, maar dit gebeurt niet… wel weer een heel resem excuses.
En de sociaal werkers… geloven nog steeds haar bull-shit… ze is een slachtoffer… maar eigenlijk in eerste instantie zijn de kinderen het slachtoffer en ikzelf.
Haar narcisme doet ze ook met de kinderen… maar die zijn te jong om het te realiseren/te plaatsen.
Kan iemand me helpen? of lectuur verschaffen ivm co-ouderschap en moeder met een erge persoonlijkheidsstoornis?
Ik ben een beetje einde raad… en ik wil gewoon haar kop inslaan… maar dat mag ik natuurlijk niet.
Of misschien ben ik wel de narcist?

Fa, 19-09-2015 21:02 #211
Idd helemaal eens met Ennovy. Niet zoeken naar een nieuwe relatie, maar een zoektocht naar een hele prettige relatie met jezelf. Dat is de enige goede weg als reactie op het afgrijselijke leven met een narcist. Goed zijn voor jezelf

Willy, 27-08-2015 09:48 #210
Bedankt Ennovy, voor je reactie, nu achteraf ben ik ook blij dat hij al een andere vrouw (15 jaar jonger) gevonden had. Hij was er ook nog trots op want hij lag nog goed in de markt zei hij tegen mij, voor mij vallen sinds kort alle puzzelstukjes in elkaar.

Ennovy=yvonne Anders Om, 26-08-2015 09:37 #209
Lieve JIJ. Een leven NA "geleefd" te hebben met een 100% narcistische partner is werkelijk mogelijk en aanvaardbaar als je eerst alle opgedane ervaren verwerkt met hulp van de nieuwe mensen op je persoonlijke en zelfstandige levensweg. Neem de ruimte en de tijd om te herstellen van deze onmenselijke ervaring(en). Het zijn energiezuigers van de hoogste orde. En jij je maar afvragen waarom je zoooo moe bent. Met vallen en weer opstaan voorkom je dat je belandt in een slachtofferpositie. Er is een oud spreekwoord: Wie zoekt zal vinden! Zoek niet in de buitenwereld naar een nieuwe relatie, maar word eerst een optimaal maatje met jezelf. Investeer eerst in jezelf. Als je nog onder een dak "leeft"dDurf ook neen te zeggen als hij wel wil maar jij niet. Voor mij persoonlijk was het achteraf bekeken een geluk dat hij een andere vrouw op zijn weg ontmoette, waar hij inmiddels ook al van ontkoppeld is. Je zult het wellicht vreemd vinden, maar ik ben blij dat zij op zijn levenspad gekomen is waardoor ik privé en zakelijk alle uiterlijke materie kwijtraakte en alles als sneeuw voor de zon zag verdwijnen. Blijf trouw aan jezelf. Dit is in liefde en respect naar jezelf toe je enige levensopdracht. Waar een WIL is, is er werkelijk een weg. Succes, sterkte EN heel veel liefs. Ennovy=Yvonne omgedraaid. En ik ben héél trots dat ik alles overleefd heb op mijn zelfstandige levensweg.

Willy Heukshorst, 24-08-2015 12:08 #208
Na een huwelijk van 35 jaar zit ik midden in een scheiding, vele mensen om mij heen riepen ga weer leven want hij is een narcist. Ja dat zal wel maar ik was alleen maar verdrietig en hou niet van opgeven. Nu ik dit allemaal gelezen heb, is mij heel veel duidelijk geworden, in grote lijnen herken ik dit allemaal. Ik wist alleen niet dat het een naam had, er zijn heel wat tranen over mijn wangen gelopen tijdens het lezen van al die informatie,

Anoniem, 20-07-2015 22:52 #207
Ik twijfel heel erg of mijn ex een narcist is. Ik herken veel dingen wel maar ook veel niet. Wat hij wel echt is is seksverslaafd en pathologische leugenaar.
Heeft iemand tips tot wie ik me kan wenden om meer helderheid te krijgen waar ik precies mee te maken heb gehad? Als ik lees over de verschillende fases van herstel dan herken ik heel veel.

Sevda, 28-05-2015 21:49 #206
Ik had een relatie van 8 jaar gehad met een narcist. Ik wist niets van narcisme af en niet eens wat dat was en dat er zoiets bestond.
Ik vond hem altijd iemand die weinig zelfvertrouwen had en niet veel vrienden. Wij waren altijd samen maar intussen had hij meerdere vriendinnen waar ik sinds kort achter kwam. Hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen snap ik nog steeds niet!
Ik kon het niet geloven ik ben 9 maanden depressief geraakt en nu begin ik beetje bij beetje weer tot mezelf te komen.
Ik hield veel van hem nu voel ik me zo eenzaam en zo zielig. Ik weet niet hoe ik verder moet met mijn leven en of ik nog iemand tegen ga komen waarvan ik nog uberhaupt van iemand kan houden. Ik wil hem sowieso niet meer terug en ben zo kwaad op hem, maar toch denk ik altijd aan hem en ik mis hem stilletjes.
Ik weet het nu echt niet meer.

Schrijfsels (infoteur), 16-05-2015 20:24 #205
Ik had te maken met een narcist die mij uitschold, negeerde, kleineerde, aanrandde, behandelde als een achterlijke, bedreigde en lastig viel, leugens vertelde. Dit duurde twee jaar, en eergisteren was het op bij mij na een silent treatment. De persoon is voorgoed uit mijn leven door een soort van verhuizing. Ik had een obsessie voor deze persoon, maar nu niet meer. Ik ben nu mentaal uitgeput en paranoïde.

Karine, 02-05-2015 21:57 #204
Beste Claudia,
Bij het lezen van jouw ervaring over een relatie met een NPS-partner, herken ik zovele dingen.
19 jaar lang heb ik geleefd in mijn echtgenoots schaduw. Zolang ik zijn eisen beantwoordde en mij totaal wegcijferde, lukte het maar één verkeerde reactie of woord dat hem niet zinde, leidde tot scheldpartijen, agressie of hij gooide de deur achter zich toe en ging het elders uithangen.
Er zijn periodes geweest dat mijn koffer achter in de auto lag, dat ik het niet meer aankon maar omwille van mijn kinderen kon ik nergens heen. Dan wachtte ik gedurende enkele uren tot hij gekalmeerd was en keerde bang terug naar huis. Na elk voorval kwam hij terug met hangende pootjes om zijn prooi terug te veroveren. Een jaren lang spel van duwen en trekken tot hij merkte dat ik mij op afstand begon te houden. Toen begonnen de pesterijen, die op termijn onmenselijk werden. Hij noemde zichzelf een man van “zijn caliber” en wilde dat iedereen naar hem opkeek.
Twee jaren geleden heb ik alle moed bijeen geraapt en heb ik een huisje gehuurd. Elke stap die ik zette heeft heel wat hindernissen met zich meegebracht.
Bij het starten van de echtscheiding ben ik pas beginnen beseffen met welke leugenaar en oplichter ik jaren lang samen geleefd heb, hoe hij beetje bij beetje mijn eigenwaarde ontnam om zijn machtsspel te laten zegevieren en zijn ware identiteit te verloochenen.
Ik ben naast mijn job een zware opleiding gestart om zo weinig mogelijk ruimte over te houden om te denken wat achter mij ligt maar het blijft mij achtervolgen. Mijn vertrouwen is weg.
Machteloos moet ik toezien hij nu inspeelt op mijn vijftienjarige zoon. Gerechtelijke beslissingen lapt hij aan zijn laars, zijn wil is immers wet en zolang mijn jongste zoon niet op zijn eigen benen staat, zal hij mij blijven manipuleren en zal ik mij moeten onderwerpen aan zijn wensen.
Het leven met een narcist is als een leven met een langslopende ziekte.

Claudia, 19-03-2015 21:14 #203
Ik ben na 21 jaar relatie met een narcist uitgeput met mijn 2 kinderen uit een destructieve relatie gestapt. Dit is nu 3,5 jaar geleden. Nog steeds is het zwaar. Mijn kinderen zijn nu pionnen en daar gaat hij op door. Geen gevoel, geen geweten, niks. Alles draait om geld en inmiddels sta ik met 1 been in een rechtszaak waarin hij mij onderuit wil halen. Ik kan niet door en verder. Ik ben en blijf zijn prooi. Nu ik mij minder kwetsbaar opstel en alleen maar korte antwoorden geef zoals, ja dat kan, dat mag jij vinden, het zal, dan zie ik hem worstelen. Dat geeft mij kracht. Communiceren kunnen we niet meer. Alleen wanneer ik ja en amen zeg kunnen we overleggen. Mijn dochter van bijna 13 kan het niet meer opbrengen naar hem toe te gaan. Nu word ik op mijn zorgplicht gewezen door advocaat. Wederom de discussies aangaan, ik word er zo moe van. Ik ga niet meer vuur met vuur bestrijden. Ik ga nu kracht halen door de verstandigste te zijn. Dit betekent deels zijn zin te geven in de rechtszaak. Veel geluk met je eisenpakket. Het boek van Jan Storms over het leven in een destructieve relatie was een openbaring voor mij. Deze man heeft 21 jaar in mijn kast gezeten. Wat een herkenning! Ik was niet gek, het lag niet aan mij, mijn gevecht had geen zin. Hij is ziek, hij maskert en prooit.
Het enige wat ik nu in mijn herstel mis is om in contact te komen met lotgenoten mannen of vrouwen. Volgens mij heb ik ook een bindingsangst opgebouwd doordat je bang bent hoe lang het duurt wanneer het masker af gaat bij iemand. Ik ben inmiddels ervaringsdeskundige 😄 en houd door humor de benen eronder. Ik hoop zelf het geluk ooit wel weer te vinden want ik heb niet veel nodig. Respect samenhorigheid en geen dienend gedrag meer. Sterkte aan een ieder die er in zit. Ik kijk elke dag over mijn schouder en krijg bevestiging keer op keer dat ik de juiste beslissing gemaakt heb en dat ik alles in mijn menselijk kunnen geprobeerd heb om het wel te doen laten slagen. Nu nog mijn kids "redden".

Stefan, 15-03-2015 10:39 #202
Sinds twee maanden ben ik begonnen met mijn herstel. Toen het mij begon te dagen wat er mis is gegaan in de relatie en dat dit geheel buiten mijn verantwoordelijkheid ligt kwam de bewustwording. "Het is genoeg geweest, ik moet verder." Dat verder gaan, de volgende stap zetten was moeilijk en ik voelde dat ik niet wilde, maar ik wist: het moet gedaan worden. Bewustwording van wat je is aangedaan en wat je zelf kunt doen is de sleutel.
Dit artikel beschrijft precies hoe het gaat en wat je ervaart en doormaakt, je fysieke reacties en je emotionele reacties. Dit komt voort uit de mishandeling. Misschien twijfel je, misschien durf je niet, misschien kun je niet meer, maar maak die eerste stap. Je bent sterker als je denkt je kunt dit je bent het waard. Maak die eerste stap voor jezelf. Uit liefde voor het leven.

Hopeloos, 10-03-2015 13:29 #201
Ik weet nog steeds niet of ik een relatie heb met een narcist. Hij heeft die trekken wel, maar als ik de reacties hieronder lees, dan is het bij mij zo erg nog niet. Misschien ligt het dan toch aan mij. Als we ruzie hebben, roept hij wel steeds naar mij en gooit hij de lelijkste verwijten naar mijn hoofd. Hij heeft reeds 2x gedreigd met zelfmoord en sinds ons zoontje geboren is, 3 jaar geleden, dreigt hij regelmatig met co-ouderschap. Hij weet dat hij mij daarmee kan "pakken" en pijn doen en dat ik daar schrik voor heb. Hij verbiedt mij niet om te werken en ik mag afspreken met vriendinnen en weggaan. Als hij lief is tegen mij, dan verwacht ik al dat hij mij iets wil vragen, dat hij weg wil of dat hij mij iets moet vertellen. Wij wonen nu sinds januari van dit jaar niet meer samen en hij komt bij ons zoontje als hij niets anders te doen heeft. Als hij ergens anders naartoe moet of als hij een afspraak gemaakt heeft, dan komt hij niet. Het is nu bvb van vorige week zaterdag geleden dat hij ons zoontje heeft gezien. Als hij dan thuis is, en hij heeft niets te doen, zoals afgelopen zondag, en hij had wat gedronken, dan gaat hij pas echt van start. Hij belde me en ik was zo dom om op te nemen. Hij heeft mij uitgemaakt voor al wat lelijk is en het enige wat ik nog tegen hem mocht zeggen was : ik zie u graag en ik wil dat ge terug komt. Aangezien ik mijn zin begon om iets anders te vertellen, heeft hij de telefoon dicht gegooid. Hij heeft wel veel vrienden, dus dat is dan weer niet echt eigen aan een narcist denk ik. Ik weet het niet meer. Mijn beste vrienden zeggen mij dat ik er volledig moet mee kappen, maar ik durf niet omdat ik vrees dat ik dan ons zoontje moet delen met hem en ik ben echt niet gemaakt om mijn zoontje een week te moeten missen. Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben. Ik weet niet of de wetgeving in Nederland daar veel in verschilt van die van België. Groetjes van een wanhopige mama.

Gabrielle, 22-02-2015 14:42 #200
Wat ik heel moeilijk vind na de ontdekking van het narcisme in mijn leven (vader en echtgenoot - beiden overleden) dat ik wel en niet kwaad kan zijn op deze personen. Ik ben van de generatie "vuile was hang je niet buiten" en vooral nav het overlijden van mijn man "van de doden niets dan goeds".
Het is sowieso al moeilijk om na het overlijden mijn leven op de rit te krijgen en nu zit ik ook nog met deze wijsheid. Zo vreselijk dubbel. Heb op het moment dat ik ontdekte dat mijn leven volledig over genomen was en dat ik er beter aan deed om te gaan scheiden toch besloten om bij mijn man te blijven omdat er longkanker geconstateerd was. Het leven werd steeds erger. Nu moet ik mijn zelfvertrouwen terug vinden, mijn eigen ik. Maar waar begin ik. Steeds hoor ik die stemmen… je kan niets, je bent niets! Ze overheersen terwijl ik weet dat ik een prima mens ben.
Zo moeilijk. Reactie infoteur, 28-02-2015
Beste Gabrielle,

In alle onzekerheid en verwarring die narcisme in relaties vaak met zich meebrengt, is er gerichte informatie en een inzichtelijke uitleg nodig. Die informatie is nu beschikbaar in de vorm van het drieluik, Verraden door Liefde. Dit is een serie E-books geschreven door Mjon en uitgegeven door Trafo Publishers.

Ga voor meer informatie of om de E-books te bestellen naar http://www.trafopublishers.nl/

Arjen, 31-12-2014 13:18 #199
Nog steeds met regelmaat lees ik de reacties geplaatst n.a.v. de artikelen op deze website. Veel pijn, woede, onmacht. Persoonlijk leed. Uiteindelijk gaat het erom dat we aanvaarden dat ons wel en wee niet afhangt van de ander nu we zoveel meer weten van hem/haar! Wat mij opvalt is dat vooral kinderen van ouders met narcistische gedragsproblematiek erg aan lopen tegen misplaatste schuld- en loyaliteitsgevoelens. En eenzaamheid een drijfveer is ook voor anderen om ervoor te kiezen in een dergelijke relatie (tijdelijk) te blijven. Het is belangrijk om eigen grenzen te ontdekken. Probeer geen goede hoogspringer te zijn als verspringer je talent is! Zo kan ik in staat zijn contact te verbreken, niet te hebben of op afstand, ondanks de aanwezigheid van misplaatste en ook eerlijke gevoelens. Ze zijn niet langer een basis van mijn denken en handelen. In een liefdesrelatie is liefde verbindend, en niet bijvoorbeeld (misplaatste) schuldgevoelens. Zo kunnen we ons schuldig voelen, (intens) van de ander houden en er toch niet mee in relatie zijn. En als bonus niet langer een voedingsbodem om voor de ander zijn/haar gekte uit te buiten. We kunnen blijven verwijzen naar hetgeen ons is aangedaan, en terecht. En is een fase in het proces van herstel. Uiteindelijk, neem je kruis op en volg in vertrouwen datgene waarin je daadwerkelijk gelooft.

Birgitta, 17-12-2014 09:46 #198
Mijn 14-jarige dochter is bevriend met de dochter van een aan NPS lijdende vrouw. Jarenlang heeft zij ons gemanipuleerd om allerlei gunsten te verlenen, waaronder dus vaak oppassen van haar dochter. Ik heb altijd gevoeld dat er iets mis was met haar maar heb het toch toegelaten vanwege de kinderen. Stom achteraf natuurlijk maar het sluipt er in. Vorig jaar heb ik te kennen gegeven dat ik niets meer met haar te maken wil hebben en heb inderdaad al een jaar geen last meer van haar, maarrrr, helaas is mijn dochter wel in de tentakels van haar en die dochter, want die dochter van eveneens 14 vertoont dezelfde trekjes al als van haar moeder. Ze weet natuurlijk niet beter. Het wordt allemaal gespeeld via die meisjes, verzoeken om mee te gaan op vakantie etc. Wij zeggen steeds nee, met veel onbegrip en boosheid van onze dochter natuurlijk. Nu mag ze een weer een keer mee naar Maastricht (1 nacht) en helaas heeft mijn man ja gezegd. Ik ben een confrontatie met die moeder aangegaan en gezegd dat het voortaan eerst met ons besproken moet worden en dat ze geen uitnodigingen voor dit soort reisjes moet doen. Nou, toen was het hek van de dam, al het opgespaarde gif kreeg ik over mij heen en ze voldeed precies zoals bij de kenmerken staat, leugens en de alles verdraaien etc. Nou weet ik gelukkig hoe de waarheid wel in elkaar steekt maar ik moet nu wel mijn dochter meegeven aan zo'n vrouw! Hoe moet ik dit oplossen, want hoe meer ik "kwaad" spreek over die moeder en dochter hoe meer mijn dochter naar hun toetrekt., dus dat doe ik ook niet. Ik probeer uit te leggen hoe de situatie is, maar het is een puber (denkt aan zichzelf) en zij will persé mee! Ik ben zo bang dat zij gekleineerd gaat worden (want moeder heeft gymnasium gedaan en dochter zit daar natuurlijk ook op) mijn dochter zit op het vmbo-t dus in hun ogen is het gewillig, dom slachtoffer. Ze is een heel lief onzeker meisje, wij doen er alles aan om haar zelfvertrouwen te geven maar dat wordt natuurlijk meteen weggevaagd door deze mensen! Help

Nathalia, 27-11-2014 19:18 #197
Het boek Verraden door Liefde van Mjon van Oers brengt enorm veel inzichten in de chaos/mist die een Narcist in je leven kan veroorzaken De heldere schrijfstijl en het "spot -on" omschrijven van de pijn die slachtoffers/overlevers van een Narcist ervaren
is van enorme waarde dit boek brengt zoveel steun, validatie, en herkenning wat ontzettend belangrijk is voor slachtoffers/overlevers van bv een Narcistische liefdes relatie. Zij hebben vaak te maken met een lange weg van herstellen van het misbruik, o.a Post traumatische stress en depressie komt veel voor. Voor mij is dit boek heel belangrijk bij dit herstel en bij het herkennen van kwaadaardig Narcisme zodat ik mezelf beter kan beschermen, de hulpverlening voor slachtoffers van Narcisme is toch vaak summier dit boek kan enorm bijdragen naast het volgen van therapie. Wij leren eigenlijk niets over Narcisme het is een verborgen/verstopte stoornis waar weinig over gesproken wordt terwijl het erg belangrijk is hier kennis over te hebben vanwege de enorme schade die narcisten aanrichten. Ook de Facebook pagina Narcisme in Relatie's is een heel goeie manier om te delen en te leren hierover. Ik heb zelf heel veel Engelse artikelen en boeken gelezen en ben heel blij dat er nu ook in het Nederlandse informatie, erkenning en steun komt, ik ben ontzettend blij en dankbaar dat iemand hierover schrijft.

Maris, 30-10-2014 06:29 #196
Ik zit na 5 jaar nog met de "gebakken peren". Durf geen relatie meer aan te gaan, terwijl ik af en toe toch iemand tegenkom die ik wel zie zitten. Verder ben ik er wel goed bovenop gekomen, op de andere vlakken is mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde weer terug. Dat heeft even geduurd en door er over te schrijven in een blog, was de verwerking compleet, op dat ene punt na. Hoe ga ik weer met zelfvertrouwen een relatie tegemoet? Ik heb bovendien het syndroom van Asperger, een autistische stoornis, en vind het heel moeilijk mensen juist in te schatten. Mijn ex heb ik behoorlijk onderschat, hij was zo innemend, goedlachs, charmerend en lief in eerste instantie. Hij bleek echter monsterlijke trekjes te hebben.
Ik klap nog steeds dicht als mannen met me proberen te flirten of ik wordt heel bot. Angst is hier de grondslag van. Ik weet niet wat ik moet, want ik wil graag en maatje waar ik lief en leed mee kan delen en lol mee kan hebben.
Ik weet wel wat ik niet meer wil, maar wat wil ik dan wel?

Nicole, 28-10-2014 15:58 #195
Mijn zus met licht verstandelijke beperking is nu 15 jaar getrouwd met een narcist. Mijn zus is van een blije, positieve vrouw veranderd in een wrak. Ze is schichtig, zenuwachtig enz. Een paar maanden terug ben ik met haar wezen winkelen, en toen vertelde ze dat E… (haar man) vind dat wij, haar broers en zussen, geen van allen kunnen luisteren. Verder voelt hij zich niet geaccepteerd door de familie, en wil hij graag als echtpaar behandeld worden. Zij heeft een Dominante man, die alleen maar over zichzelf kan praten. Als hij praat komt er ook geen eind aan…! Hij heeft zogenaamd een eigen bedrijf en noemt zich dan ook directeur. Mijn zus werkt als schoonmaakster en geeft nooit iets aan zich zelf uit. Al het geld wat zij verdiend word besteed aan "het bedrijf"… Mijn zus moet voor alles toestemming vragen aan haar man. Laats op de verjaardag van mijn broer begon hij zomaar tegen mij te schreeuwen? Mijn man vroeg "Wat er aan de hand was"? Hij herhaalde dit boos, ging vloeken en liep daarna weg… Wij hebben totaal geen notie wat er aan de hand is, maar hij krijgt het weer voor elkaar dat de hele avond met hem gepraat word. Negatieve aandacht dus!

Wij als broers en zussen hebben allemaal moeite met hem, maar proberen toch, om onze zus, in vrede met hem te leven. Het blijkt nu dat hij zich nog steeds niet geaccepteerd voelt door de familie, en hij wil dat wij hen als echtpaar behandelen. Ik mag geen mail meer aan mijn zus schrijven, maar het moet aan beide gericht zij, verder mag ze ook niet meer alleen met ons omgaan, hij wil er bij zijn. Hij maakt met iedereen ruzie, en sleurt haar hierin mee. Mijn zus is zeer naïef, mede door haar beperking, en kan niet tegen hem op. Hij verdraait alles wat er gezegd word en zij gelooft hem. Ik vind het zo jammer dat het ten koste gaat van de relatie met onze zus. Van hem kan ik prima afstand doen, graag zelfs, maar niet van mijn zus. Hoe moet ik (we) hier mee omgaan?

Yvon, 12-10-2014 21:29 #194
Na 20 jaar geleefd te hebben met een narcist kan ik nu na 3 jaar zeggen dat ik zo goed als verlost ben van deze zieke geest. Na jaren geprobeerd een echtscheiding er door te krijgen is het na 3 jaar toch gelukt. En is mijn zoon van 13 volledig aan mij toegewezen. Gelukkig dat de raad voor de kinderbescherming ook inzag wat voor persoon er schuil ging achter zijn goedlachse masker Daar is wel het nodige aan vooraf gegaan. Wat mij enorm heeft geholpen is het inzicht krijgen in hoe een narcist te werk gaat. Alle informatie die er te krijgen was nam ik in mij op. Wat echt werkte was het spiegelen. Op deze manier van communiceren kreeg hij geen vat meer op mij en zag ik mij zelf sterker worden. Het probleem was nu dat mijn zoon onderworpen werd aan zijn machtspelletjes. Als moeder zag ik maar 1 oplossing… mijn zoon beschermen ten koste van alles. Het is een emotionele uitputtingsslag geweest maar ik zie mijn zoon weer gelukkig!
Nu na 3 jaar merk ik wat voor schade ik zelf heb opgelopen. Iets waar ik elke dag mee worstel is het feit dat ik dit zo lang heb toegestaan. En dat ik het zo lang heb "goed gepraat". Vanaf het moment dat mijn zoon en ik zijn gevlucht bleken er maar heel weinig mensen te begrijpen waarom. En "vrienden" waren in geen velden of wegen te bekennen. Gelukkig waren mijn ouders er om ons in alles op te vangen. Zij wisten al heel lang wat er speelde maar gaven mij ook de ruimte om het op mijn manier te doen. Zonder mijn lieve ouders had ik dit nooit gered en zal ze ook eeuwig dankbaar daar voor zijn.

Los komen van een narcist… verbreek zo veel mogelijk al het contact, pas op met gezamenlijke vrienden onbedoeld voeren zij het narcistische brein door toch informatie door te geven (een narcist die is verlaten zal er alles aan doen om informatie los te peuteren), stalking, schakel de politie in en geef je zelf de ruimte om woedend te zijn op wat jou is aangedaan.
Geef kinderen handvatten om met een narcistische persoonlijkheid om te gaan en dat ze vooral geen verwachtingen moeten hebben daar een narcist alleen van zichzelf kan en wil houden.

Fa, 09-10-2014 15:47 #193
Wat heel erg helpt om jezelf weer terug te vinden is: wat is er aan mij waarom je een narcist alle kansen heb geboden? Waarom sta ik toe dat ik gekleineerd word. Waarom sta ik toe dat er onfatsoenlijk met mij om gegaan word.Waarom heb ik geen grenzen aangegeven. Wat is fatsoenlijk gedrag en wat niet? Allemaal vragen die beantwoord moeten worden door jou. Dan leer je jezelf kennen en dat is volgens mij de manier om een weerbaar mens te worden.

Het boek pesten en treiteren heeft mij inzicht gegeven over hoe een narcist acteert, maar de oplossing ligt in jezelf. Grenzen leren stellen en dat gestoorde gedrag wat je leest in het boek met de titel pesten en treiteren dat niet meer naar jou toe te tolereren. Van niemand niet.

Onbekend, 06-10-2014 15:23 #192
Op zich. best goede artikelen. Wat mij opvalt is dat er steeds wordt geschreven, "Hij". Neemt u van mij aan… Er bestaan ook vrouwelijke narcisten. Beter zou zijn als dit werd vervangen door "hij/zij." Met vr. gr. (getraumatiseerd slachtoffer van een vrouwelijk narcist.)

Jeanet, 09-09-2014 12:41 #191
Na ruim 8 jaar omgang met een narcist te hebben gehad, ben ik uitgehold en ten einde raad. Mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen zijn nagenoeg weg. In mijn hart zal het er nog wel zitten, maar ik voel het niet meer. Ik ben mijzelf totaal kwijt geraakt! Kan iemand mij bruikbare tips geven hoe ik weer met mijn twee benen op de grond kan komen te staan en dat ik weer in mijzelf kan geloven, zodat ik weer mag leven van mijzelf en niet meer aan het overleven ben? Reactie infoteur, 13-09-2014
Beste Jeanet,

Hoe pak je de draad van je eigen leven weer op?
Dat lees je in deel 3 van het drieluik Verraden door Liefde.
Dit E-boek over het - Herstellen van Narcisme in Relaties - gaat over het leven na een destructieve relatie. Dit is een handboek om van een van de meest pijnlijke ervaringen in je leven te genezen en om je te helpen een beter leven te creëren dan ooit tevoren.

De E-books zijn in PDF format te downloaden.
Bestel Deel 3: Narcisme in Relaties, Herstellen via trafopublishers: http://www.trafopublishers.nl/

Arjen, 06-07-2014 19:38 #190
Narcisme als misbruik is voor de directe slachtoffers ervan extra belastend, en daardoor ook complexer, denk ik. De dingen zijn gekoppeld aan elkaar. Het 1 is er niet zonder het ander. Geen misbruiker zonder slachtoffer!
Soms kan ik de gedachtestroom niet aan door de hoeveelheid beschikbare kennis en info. Antwoorden roepen nog meer vragen, en antwoorden daarop nog weer meer vragen. Niet te doen, lijkt me!
Maar het antwoord daarop, en niet echt vragen oproept, is geoefende beproefde intuïtie in ontwikkeling. Het behoeft geen uitleg, weerwoord of zoiets. Het is een zeker weten dat het is wat het is.
Het geeft ruimte voor een zacht vertrouwen om te berusten in aanvaarding. En maakt het mogelijk (voorzichtig) naar voren over de ellende heen te kijken.
Intuïtie als basis reële betere en andere omstandigheden te visualiseren. Een heilig doel voor ogen!
Vrij van narcisme, ondanks de niet weg te denken aanwezigheid ervan. Narcisme aan de zijlijn, en niet langer spelbepalend!

Sandra, 19-06-2014 11:47 #189
Ik was ook getrouwd met een narcist. We zijn nu gescheiden maar nu ben ik er pas achter dat mijn ex man ook een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Ze zijn heel charmant, komen zeer vriendelijk over. Ik kreeg overal de schuld van. Hij loog, kwam afspraken niet na, verbrak contacten met vrienden en familie en nu krijg ik daar de schuld van. Alles moet volgens ZIJN regels maar zelf is hij altijd een uitzondering. Hij zegt zijn eigen leven te hebben en met niemand rekening te houden. Vervolgens krijg ik wel een hele waslijst met dingen waar ik me aan moet houden! We hebben een kind samen. Helaas. Ik kom nooit meer van deze man los. Co ouderschap heb ik via rechter terug laten draaien naar omgangsregeling om het weekend. Ik ging er bijna aan onderdoor. Hij zet onze zoon tegen mij op. We maken duidelijke afspraken waar hij mee acoord gaat en vervolgens vraagt hij via onze zoon er van af te wijken. Als ik dan nee zeg (de koek is echt op) dan zegt hij: het mag niet van mama… Telkens weer. Er is geen ruimte voor speling. Ik moet mij ook aan de regels houden.
Hij zet mijn familie tegen mij op en iedereen gelooft hem. Hij weet precies welke mensen hij kan bewerken. Hij zoekt ze echt er op uit! Zijn eigen familie weet hoe hij is. Zij steunen hem wel maar zeggen ook dat hij normaal moet doen en dingen anders aan moet pakken. Daar voelt hij zich niet prettig bij. Hij zoekt mensen uit die hem niet goed genoeg kennen en mij niet goed kennen zodat hij die mensen kan bewerken en ze hem zielig vinden.
Ik weet echt niet meer wat ik nog kan doen. Hij weet keer op keer mij weer te raken. Het is nu zover dat ik alleen nog maar via een advocaat of mediator met hem ga communiceren. Ik moet mezelf beschermen anders heeft mijn zoontje straks geen moeder meer.
Mensen vragen wat hij dan doet… het is te ingewikkeld. Het zijn kleine dingen maar ze pakken je precies op je gevoel. Telkens weer.
Ik zit hierdoor in de ziektewet. Overspannen, depressief, echt serieuze lichamelijke klachten. Ben echt kapot aan het gaan. maar ik moet door. Vechten voor mijn zoon. Hij moet een moeder hebben en mag hier nooit tussen in komen te staan.
Zoooooooooooo moeilijk!

Hetistochwatjoh, 24-05-2014 13:26 #188
Zie mijn verhaal hieronder. Meneer is nu op de treitertoer. Gemene opmerkingen smerige blikken naar mij toewenden. Mensen tegen mij opzetten, die mensen hadden al wat tegen mij dus zo moeilijk is dat dan niet. Nu zie ik echt steeds meer zijn smerige karakter. Ik hekel die man echt. Vieze gifslang is het. Toch reageer ik niet op zijn opmerkingen en op dat moment laat ik het ook los maar een paar uren later begint het te knagen. Een teleurgesteld gevoel, boosheid maar zeker ook woede. Toch zal ik die man geen pleziertje gunnen om te reageren op zijn trieste gedragingen nu naar mij toe. Zolang hij niet binnen een paar meter tot mij komt is die man op dat moment gewoon lucht voor mij. Helaas begint het later wel te knagen, van wat heb ik toch in de man gezien en kon hij niet eerder dit gedrag aan mij laten zien? Die vent gaat mij niet kapot maken! Ik heb al veels te veel energie in de vent gestoken en daarom zal ik nooit nog maar iets aandacht aan hem schenken. Soms gaat het per ongeluk, ik sta dan voor mijn raam naar buiten te kijken en dan zie ik hem lopen met een vrouw natuurlijk en dan kijk ik toch eens extra goed of hij het is omdat mijn vermoeden al tijden zo is dat hij meerdere vrouwen erop na hielt. Ik op zo`n moment soort van bevestiging zoekt voor mijn gevoel toen der tijd. Dan helaas ziet hij dat en dan heeft hij je op zo`n moment helaas weer wel. Maar zo iets gaat per ongeluk. Waarom het gaat knagen bij mij? Hij pest mij met iets wat mij heel dierbaar is, zo ver gaat hij. Ik geef niets meer om hem. Maar mij proberen te raken op een dierbaar bezit is toch wel moeilijk. Het voelde als een bedreiging maar ik weet zeker dat hij te slap is om mij echt iets aan te doen. Politie en andere overheid instellingen heb ik geen vertrouwen meer in. Die vent is ziek en daar heeft hij alleen zichzelf mee, elke dag als hij in de spiegel kijkt en bij het slapen gaan, hij kan niet weg van zichzelf en dat is al een straf op zich. Smerige gifslang is het, die geen seconden meer van mijn aandacht verdient, zo wel negatief als positief. Ook al komt hij met zijn fikken aan mijn lievie`s, bij aanrakingen hak ik zijn kop eraf. Iets negatiefs zeggen doet hun geen pijn. Ze zijn mijn alles, ze zijn mijn kinderen. Iedereen blijft van mijn kinderen af. Anders heb je een moordende leeuwin voor je staan. Genoeg even van alles, ik heb mij vergist in deze vent. Genoeg het is klaar.

Woedendeactiefasen, 13-05-2014 17:39 #187
Hallo, Misschien mag ik hier mijn verhaal doen? Ik heb maar 4 maanden met een narcist een soort van relatie gehad. 7 maanden gekend maar stukken fases geen contact gehad vanwege zijn moeilijke karakter. Hij heeft de meest vreselijke dingen gezegd en ook gedaan. Hij had mij geestelijk en lichamelijk in zijn greep. Alles deed ik voor hem op alle gebieden. Nog nooit heb ik mij zoveel weggeven als bij hem. Hij is mij nergens dankbaar voor, hij snauwt mij constant af. Zelfs al hij weer voor de zoveelste keer vroeg of ik met hem wilde trouwen, zei ik maar dat ik wilde trouwen maar dan was het nog niet goed, want dan moest meneer er toch wel over nadenken. Het gevoel hebben dat hij gewoon iets zocht om mij te kwetsen of mij het gevoel te geven dat het nooit genoeg is wat ik deed. En zo was het ook. Ik betrapte hem ook op een datingsite maar meneer bleek geen greintje spijt te hebben, want iedereen kan toch fouten maken? Ik; nee. Maar daar trok hij zich helemaal niets van aan. Ook zie je hem in de ochtend regelmatig uit verschillende hoeken komen lopen. Mijn vermoeden is dat hij zeker meerdere vrouwen heeft maar hij ontkend op alle gebieden. Ik had al geen vertrouwen in hem maar na het betrappen van een datingsite profiel al helemaal niet meer. Buiten zijn moeilijke karakter waarin hij ook zeer wisselend is, van lief klein katje naar een zeer agressieve bijtende haai veranderen, soms in 10 min. Laat ik deze man maar los. Als er geen vertrouwen in een relatie en hij zo verschrikkelijk wisselend is in zijn karakter, dan is er geen toekomst tussen hem en mij. Ik ben toch nog steeds wel een beetje mijzelf kwijt, hij zei toch echt wel kwetsende dingen die je dan uiteindelijk ook gaat geloven. Misschien klinkt het wat overdreven maar ik heb slachtofferhulp ingeschakeld omdat ik eerst aangifte wilde doen van stalking en helaas nog iets anders waar ik het liever niet overheb. Ik heb daar mijn verhaal gedaan en zij gaan mij helpen bij eventuele verdere stappen tegen hem. Gebeuren in het contact laat ik voor wat het is maar als hij mij blijft lastig vallen op wat voor manier dan ook, ga ik alsnog hem aangeven voor iets en wat hij mij op dat moment flikt. Ik begin nu ook echt steeds meer zijn ware aard te zien. Hij wiep pas een blik naar mij en kan je wel vertellen dat was een hele smerige blik. Bijna doods en zeer kil. Wat ogen wel niet kunnen zeggen en doen. Zo`n blik had ik bij hem nog nooit gezien. Hij lijkt nu afstand te houden omdat ik gedreigd heb met aangifte te doen tegen hem. Eerst vond ik het zielig nu stap ik zo op mijn fietst bij de eerste de beste belediging. Weet iemand toevallig hoe ik nu met hem om moet gaan? Ik wil verder echt helemaal niets meer met hem te maken hebben maar verwacht niet dat hij mij met rust gaat laten, nu wel maar later niet, uit ervaring helaas.

Anoniem, 06-05-2014 12:49 #186
Jee wat een afschuwelijke verhalen.Ik heb 3 maanden geleden mijn relatie van 4 jaar beeindigd.Ik was op, moegestreden, zenuwachtig.In het begin allemaal zo mooi, in 4 jaar tijd 30 keer weekendjes weg geweest, daarna steeds devalueren.Stilte behandeling, t sloopt je.Steeds weer die contole, macht.Ik begin nu weer te leven, alhoewel soms nog verdrietig door wat er is gebeurd.Mijn vader is in 2012 overleden aan longkanker, mn narcist presteerde het om zichzelf op te sluiten in de wc en 112 te bellen door te zeggen dat ik m ontvoerde, terwijl mn vader op sterven lag.Ook bij mn dochter van 8 jaar rare dingen willen doen, zij moest foto s maken van zijn blote buik, ik kreeg verzoeken om in de luxe escort te werken zodat ik dat kon naspelen bij hem
Al met al een erg zieke man, hij is ict er, hacktte mn mail.pfff.ik ben bevrijd

Rietje, 02-05-2014 21:20 #185
OMG wat komt dit veel voor! Ik dacht nog, jeetje dat heb ik weer, maar blijkbaar bestaan er heel veel narcisten.
Het begon allemaal zo mooi. Ik was helemaal niet bezig met een relatie. Blijkbaar sta je er dan voor open, en denk je nog: dat is leuk. Dit kan heel leuk worden! Maar nee, het staat gewoon met koeienletters op mijn voorhoofd SLACHTOFFER! Deze man had er een neus voor. Het ging precies volgens het handboek van de narcist. Ik was de geweldigste, liefste, mooiste, meest sexy en weet ik het al niet meer, vrouw op aarde. Binnen een week hield hij van me, en wilde hij met me trouwen. En nog viel het kwartje niet echt. Er waren wel wat kleine aanwijzingen, maar ja denk je dan, niemand is perfect en mag zijn eigenaardigheden hebben, toch? Ik zelf ben ook niet perfect namelijk. Waarschijnlijk ben ik toch een te sterke vrouw voor hem, want ik werd na 3 weken (!) gedumpt. Zonder uitleg, reden, mededeling, hoe dan ook, totaal onbereikbaar. Iemand liet het woord narcist vallen, en toen ben ik es gaan zoeken. Het klopt allemaal. De betekenis van ieder woord dat hij heeft uitgesproken, moet ik omdraaien, negatief wordt positief, en positief wordt negatief. Alles, echt alles is een leugen geweest, en iedere keer denk, oooh, dát bedoelde hij. Ik kan werkelijk niet begrijpen dat er zulke mensen bestaan! Onverklaarbaar voor mij, dat ze kunnen slapen en de volgende dag in de spiegel kunnen kijken. Misschien ben ik inderdaad te goedgelovig, en zie ik alleen het beste in mensen. In verhouding tot hoe hij is, een goede eigenschap die ik niet kwijt wil!
Ik zie hem nu als een niet bestaande man, een illusie. Hij liet zichzelf zien, zoals ik hem wilde zien, door projectie en introjectie vooral. Ik ben blij dat ik van hem af ben, en heb medelijden met zijn volgende slachtoffer. Ik vind het een in- en intriest mens, en vraag me af wat er in godsnaam met deze man is gebeurd, dat hij zo geworden is.

Agnes, 02-05-2014 13:04 #184
Bij toeval begon ik gisteren dit stuk te lezen. En net als dominostenen begonnen allemaal kwartjes te vallen. Ik vroeg mezelf af waarom ik na zo'n lange tijd nog steeds zoveel woede kan voelen. Vernietigend en niet meer leuk. Zo ben ik helemaal niet. Het was gewoon een opluchting om hier te lezen dat dat niet ongewoon is. Maar hoe vat je in het kort een aantal jaren samen…
Ik begin de boosheid van mezelf ook steeds meer te accepteren en begrijpen. Iedereen om me heen heeft zoiets van laat het los en dat wil ik ook. Maar het lukt me niet goed. Nadat ik net was gaan samenwonen en hoopte op een vriendschap, maatje, partner bleek al vrij snel het tegendeel waar te zijn.
Ik was net verhuisd (had zonder veel hulp van mijn ex alles ingepakt) Ik had een paar keer gevraagd of hij mee wilde denken over de plek, van mijn inboedel, maar daar kreeg ik weinig reactie op. Op het moment dat ik opgelucht de deur van mijn oude huis achter mij dichttrok, kreeg ik ineens een hele andere persoon te zien.
Ik had mijn spullen op de plek, mijn werk volgehouden, alle extra werkzaamheden ed…
Ik wilde op mijn gemak de rest uitzoeken. Een enorme stressvolle reactie kreeg ik:Dit kan absoluut niet zo, allerlei spullen werden uit de kast getrokken. Ik kreeg een lading stress over me heen waarvan ik niet wist dat dat bestond en wat ik ook niet kon geloven dat dat bestond.
Dat kwam me nog duur te staan (letterlijk en figuurlijk)
Ik voelde me erg slecht. Kon op een gegeven moment totaal niet meer slapen. Een op een kwade dag werd ik wakker in het ziekenhuis. De druk was te groot geworden, naast ook een aantal erfelijke factoren natuurlijk.
Een hersenbloeding, beademing ed. Alle toeters en bellen. Precies in het gedeelte waar de beelden vertaald worden met als gevolg blindheid. Nu geloof ik dat veel verbindingen zich kunnen herstellen en ik ben ook hard aan de slag om daar verder mee te komen, ik zie ondertussen al veel meer.
Maar toen ik me steeds meer begon te beseffen wat er gebeurd was, de woede aanval van mijn ex op de avond voor mijn hersenbloeding. Het schuldgevoel wat hij daar over had. Dat heb ik allemaal verward met liefde en begrip.

Ik begin het nu steeds beter te snappen. Hoe meer ik erover terugdenk en tot mezelf kom. Ik voel me steeds rustiger, mezelf. Ik kan haast niet geloven dat ik dit zelf ben waar ik over praat.
In die tijd dat ik weer aan het opkrabbelen was hoopte ik dat hij er voor me was maar het tegendeel was waar. Ik had ook aangegeven dat ik daar niet wilde blijven maar vrienden verzekerden me dat het beter zou zijn om thuis te blijven dan naar een instelling.
Mijn hoofd voelde als een wattenbol waar ik niet veel heldere beslissingen mee kon nemen.
Ik leg me niet zomaar ergens bij neer en het motiveerde me om me te richten op wat me nog lukte (samen met mensen die er wel waren zoals vrienden, ergotherapeuten ed.) Er voor mij zijn lag achteraf gezien ook niet binnen zijn mogelijkheden, er waren achteraf gezien wel allerlei signalen maar ik kon domweg niet geloven dat iemand zo kan zijn. In de tijd dat ik aan het opkrabbelen was leek hij niet te stuiten in het aanschaffen van nieuwe spullen. Toen ik achteraf een optelling maakte kwam ik op een enorm bedrag uit. Nou ben ik niet zo materialistisch aangelegd en gun een ander ook mooie spullen. Maar ook als ik erop stond niet meer uit te willen geven vond hij toch steeds weer een weg iets nieuws te kopen. Na wat er allemaal gebeurd was had hij een machtiging aangevraagd bij de bank en dus over mijn rekeningen.
Het is al een lange weg die ik heb afgelegd en daar ga ik ook nog veel verder ik komen, Ik vraag me af of ik zonder hem niet al veel verder zou zijn geweest. de adviezen die ik kreeg van therapeuten. Het leek alsof hij daar vooral in tegenwerkte. Ik kon het niet geloven.
steeds meer zie ik dat het wel zo was.
Ik ben blij dat ik ondanks alle tegenslagen weer zover gekomen ben, ik heb er veel van geleerd en leer er nog steeds van, er gebeuren steeds bijzondere dingen die mij motiveren om verder te gaan. Ik kan er wel een boek over schrijven wat ik misschien ook wel ga doen wie weet…

Arjen, 13-03-2014 06:30 #183
Weer een bericht, en ik denk dit keer toch echt de laatste! Gelukkig aankomende maandag na 3 maanden weer aan het werk. Afleiding zal me goed doen. Wat ik kan zeggen is dat de ervaringen als slachtoffer van narcistisch misbruik absoluut onwenselijk waren. En ergens voelt het ook weer goed gebruikt, ten goede gekeerd.
Tjonge jonge, wat heb ik mezelf leren kennen. In positieve zin, alle "shit" was niet van mij en kwam niet door mij, en ook de donkere stoffige hoekjes werden belicht. Auw, ben ik dat! En heel veel geleerd wat ik voorheen niet had kunnen bedenken, en is nu vanzelfsprekend geworden.
Inderdaad, ook bij mij is mijn perspectief flink veranderd. Inmiddels aardig verlost van simplistisch zwart/wit denken. Een heel mooi iets vind ik, dat door de persoonlijke verandering er een andere energie van je uitgaat of zoiets. Het houdt o.a. vaak narcisten op afstand, en het trekt echte mensen aan. Dat is mijn ervaring tot nu toe. Volgens mij heb ik jarenlang rondgelopen met de woorden "narcistic supply" op mijn voorhoofd geschreven. Maar voor zover we dingen kunnen zeker weten; Nooit meer!

Petra van den Berg, 04-03-2014 11:20 #182
Heldere en duidelijke uitleg en alles valt wederom op zijn plaats. Wat ik me afvraag. Ik heb me nu losgemaakt van mijn ex. Helaas zal ik me nooit geheel los kunnen maken omdat er kinderen in het spel zijn. Hoe kan ik mijn kinderen beschermen/ losmaken van hem? Hoe kan ik de schade die hij aanricht beperken/stoppen?

Laura, 22-02-2014 18:57 #181
Waar ik het meest van schrik is dat ik het weer heb laten gebeuren. Ik weet van het hele aantrekken en afstoten van narcisten en nadat ik 3 maanden geen contact had gehad, leek er echt wat veranderd. Hij zou in therapie gaan, werkte aan zichzelf, was begonnen met medicatie. Nu is het weer koud en heeft hij na een maand buitenland geen behoefte om me te zien. In oktober was ik uitgehold, uitgeput en viel het me makkelijk afstand te nemen. Nu ben ik verbijsterd, dit had ik niet aan zien komen. Boos op mezelf. Wat zegt het over je als je verlangt naar de liefde van een koude man die niet in staat is dat te geven?
Zijn super-narcistische moeder heeft bedacht dat het depressie is (want dat had haar vader ook…) dus is het genetisch en hoeven we er niets mee. (dat de psychiater spreekt over narcistische trekken en een ander over narcisme schuiven we terzijde)
Ik heb zo de neiging om aan mezelf te twijfelen, het vreet me op van binnen. Ergens wil ik zo graag begrijpen wat er gebeurt bij hem. Dit blog lezen helpt me erg, ik ben niet de enige. En als die afstand me eerder lukte hoef ik het nu alleen maar beter vol te houden.

Fa, 17-01-2014 23:32 #180
Je hoeft toch niet samen te wonen met die man? Dus wat kan je nu echt gebeuren als jij je verstand erbij houdt?

Gewoon je eigen dingen houden en niet je hele hebben en houden aan deze man binden. Als het een welkome aanvulling is wat kan je dan gebeuren. Maar je onafhankelijkheid bewaken en houden en dus niet je hele leven inrichten naar een nieuwe partner hoe leuk het vooral in het begin ook kan zijn,
De man ook niet zien als een perfekt schepsel want perfekte schepsels bestaan niet. Zodra je mensen langer kent komen er toch altijd wat andere dingen aan het licht. En die kun je hebben of je kunt het niet hebben.Jij bepaald je eigen leven.

Fa

Pioenroos, 17-01-2014 11:04 #179
Ben klaar met mijn ex-narcist. Ik lach wanneer hij belt om dingen te vragen mbt bijv hoe dingen in de tijdlijn te plaatsen van toen wij samen waren (wanneer werkte ik daar en daar via uitzendbureau, wanneer was dit/dat etc) Ik geef dan kort zakelijk antwoord, hij weet dat ik dat soort dingen vaak vrij nauwkeurig opsla in mijn geheugen. Ik overbluf hem blijkbaar want zijn eerst zo krachtige stem en manier van spreken is nu timide. Vraag hoe het met hem gaat, trouwplannen met vriendin nr? na mij sinds onze breuk officieel nu een jaar geleden, eigenlijk al bijna 2jr. Hij belt me "keurig" om mij van zijn relaties op de hoogte te stellen. Een jaar geleden baalde ik, nu denk ik "arme meid, die nu een relatie met hem heeft". Het gaat me veel beter dat tijdens die periode, ik zit beter in mijn vel, mijn huis (we woonden niet samen hoewel hij hier bijna dag en nacht was) is schoon en netjes (hij is echte sloddervos), ik kan leuke en ook nodige investeringen doen. Ik ben gegroeid en kan er boven staan. Kijk er zelfs op terug als een wijze levensles.

Waar ik nu wel last van heb is dat ik nu gevoelens heb voor een man, alleenstaande vader aan schoolplein, ken hem sinds een jaar of 3. We maken regelmatig een praatje, weten redelijk wat dingen van elkaar. De laatste tijd komt hij echter doelgericht bij me staan, houdt me staande in de stad voor een praatje etc. Denk om die reden dat er mss wederzijds iets is. Leuk natuurlijk maar het maakt me zo ontzettend bang. Bang om weer met een foute man een relatie te krijgen. Ik heb behoefte aan een arm om mij heen, niet altijd sterk te moeten zijn, ben moeder van 2 jongens waarvan oudste een verstandelijke beperking heeft. Dit in combinatie met mijn relatieverleden maakt me voorzichtig en bang, ik merk dat de jaren met narcisme me getekend hebben. Heb er veel van geleerd, ben sterk geworden maar ook bang voor mijn eigen gevoel.

(ex-narcist was relatie van bijna 5jr daarvoor ex-man die ook aantal narcistische trekken heeft. Met hem heb ik 2 kinderen waarvan hij de oudste jongen niet meer in zijn huis wil ivm "probleemgedrag". Dit zijn de enige 2 relaties die ik ooit heb gehad, weet helaas dus niet beter).

Bovenstaande is heel dubbel, ik weet het, had het allemaal goed op de rij dacht ik tot deze man dus wat in mij losmaakte…

Kan iemand mss uit ervaring tips geven?

Groetjes, Pioenroos

Kiki, 14-01-2014 10:28 #178
Hallo, ik twijfelde of ik zou reageren maar wil toch mijn verhaal kwijt. Ik woon op dit moment nog samen met een narcist. Ik heb hem leren kennen toen mijn dochtertje een half jaar oud was en ik in scheiding lag. Hij was voor mij mijn soulmate, hij hemelde mij op, gaf me zelfvertrouwen, alles was perfect en ik was toen op mijn zwakst. Na een aantal maanden heeft hij de relatie uitgemaakt met de boodschap dat ie niet verliefd op mij was. Bleek dat hij toen nog op vakantie wilde met zijn ex en zijn zoontje van toen 6 jaar. Een paar maanden later begon hij me te bellen en te paaien. Vanaf toen woonde hij praktisch bij mij in. Hij had zelf wel nog een appartement maar daar zat hij nooit. De "mooie" tijd heeft ongeveer een jaar geduurd, toen kwam de ware aard naar boven. Vreemdgaan met zijn ex notabene, waarbij ik bewijs had maar toch glashard ontkennen. Ik werd bijna paranoïde. Gelukkig kon ik wel een vriendin in vertrouwen nemen Marja van narcisme had ik toen nog nooit gehoord… Uiteindelijk is ie officieel bij me ingetrokken en hebben we mijn huis verbouwd zodat zijn zoon ook een kamer voor zich zelf zou hebben. Zijn zoon is twee keer in de maand een weekend bij ons. Zijn ex wilde geen Co-ouderschap… In al die tijd moest mijn dochtertje niets van hem hebben. Ze kon het niet onder woorden brengen maar ik weet dat ze een goedontwikkeld zesde zintuig heeft. Gelukkig doet hij haar niets aan maar ik voel me zo schuldig dat ik nu pas na 8 jaar weet wat er aan de hand is en dat het nooit meer gaat worden zoals het een jaar is geweest… alles wat beschreven is over narcisme komt overeen, behalve dat hij niet gewelddadig is, fysiek dan. Op dit moment zit ik thuis zonder baan, heb een hoge hypotheek en weet echt niet hoe lang ik dit nog ga volhouden. Ik ben wel heel druk bezig met een baan zoeken, dat is stap 1. Ik vrees dat dit jaar zwaar gaat worden maar wel een nieuwe stap naar gelukkig worden.

Yvonne F., 06-01-2014 20:32 #177
Beste Jan,

Misschien moet je eens het boek van Jan Storms over narcistische misbruik en psychopathie lezen. Zo te zien heb je geen idee waar je over praat. Volgens mij is er geen geestelijke stoornis zo ontwrichtend voor de omgeving. Kinderen van deze personen (meestal mannen) gaan werkelijk door een hel, evenals hun ex- partners. We hebben het hier over een zeer ernstige psychiatrische stoornis en deze mannen láten zich niet adequaat behandelen, maar nemen iedereen in hun waanzin mee. Sterkte!

Jan, 20-12-2013 22:44 #176
"Het staat je toe om de woede terug te projecteren aan de persoon die het veroorzaakt."

Wat schiet je hier nu mee op? Het brengt alleen maar meer frustratie naar jezelf. En waarom zou je iemand 'die een echte geestelijke stoornis heeft' willen mishandelen? Dat lijkt me veel kwalijker.

Ik vind het een nogal eenzijdig en simplistisch artikel. Als je door 'een hel' van 'narcistische misleiding' bent gegaan is er ook iets mis met je eigenwaarde en weerbaarheid. Als je echt van iemand houdt, help je hem zijn problemen onder ogen te komen en eventueel in therapie te gaan. Helpt dat niet, ga dan scheiden en maak er verder niet zon punt van. Zoek hulp om jezelf weerbaarder te maken.

Narcisme zit in ieder mens. De klassieke narcist laat zich teveel leiden door egoisme en dominant gedrag, maar wordt ook grotendeels bepaald door zijn omgeving die hem wel of niet daarmee weg laat komen. De spiegelfase (zonder spatie) zou vooral op jezelf moeten slaan; in hoeverre heb jij zijn of haar gedrag getolereerd? Hoe ga je dat in de toekomst doen?

Daarnaast: kijk dit artikel nog eens na voor taalfouten. Het wemelt ervan!

Els, 17-12-2013 00:41 #175
Hallo Anna,

Er bestaat een vzw SIMILES dat staat voor mensen met een persoonlijkheid stoornis en slachtoffers van zulke mensen kunnen daar terecht, daar ben ik vanuit de sociale dienst naar toe gestuurd! Ben zelf 36 jaar met een narcist getrouwd geweest en ben daar weg geraakt door de sociale dienst en heb een maand onder gedoken gezeten. Hij is door zijn agressie en zijn in scene gezette zelfmoord poging 2 keer gecolloqueerd geweest en wel vanuit het politie bureau.
Ben nu bijna 60 en moet met niks beginnen woon op 4 kamers, maar alles is beter dan dat huwelijk! Ook hij had al snel een nieuwe vriendin en toch blijft hij héél boos op mij.
Ben nu een half jaar gescheiden en zit midden in een vechtscheiding, alhoewel ik altijd gewerkt heb kreeg alleen maar wat zakgeld en vindt hij nu dat ik nergens recht op heb.
Maar ik zie het positief en er zal wel eens een eind aan komen en geniet nu van mijn herwonnen vrijheid ook al ben ik nog lang niet van hem af! vind ik nu wel de steun bij die vzw want daar zijn wij allemaal lotgenoten.

Groetjes Els

Mimi, 12-12-2013 10:57 #174
Beste, bedankt voor jullie site. Toen ik wou scheiden en de situatie niet meer aankon, heb ik de hulp van een psychiater ingeroepen. Zij wees me op het Narcisme en zo kwam ik bij jullie terecht. Ik herlees dikwijls de artikelen omdat ze me echt steunen in het verwerkingsproces.
Ik heb drie kinderen en ook zij leiden onder zijn gedrag. De scheiding lukt niet, wordt steeds door hem tegengehouden en het wordt wel echt heel eenzaam soms. Dus kom ik steeds weer op deze site terecht.
Ik heb nu een advocaat onder de arm genomen en vrees voor de consequenties. Ik ben gewoon heel erg bang voor wat komen zal. ik wou gewoon scheiden, vraag het al een jaar, maar steeds blijf ik diegene die niet zijn best doet, dit saboteert. De kinderen zijn het heel erg beu, willen niets meer met hem te maken hebben, maar durven het hem niet te zeggen en anderzijds zijn ze ook als kinderen loyaal en hangt hij dan weer de sukkel uit zodat ze zich schuldig voelen en hem extra aandacht geven.
Eerst wou hij de kinderen niet, nu wil hij plots wel een soort co-ouderschap. Ik weet niet wat ik er mee aan moet. De oudste weigert er nog over te praten, nummer twee wil het niet, maar geeft hem wel veel aandacht en nummer drie wil wel 50/50. Beste zou zijn hem radicaal niet meer te zien, maar ik kan en durf het niet aan. Tips welkom!

Opgelucht, 07-12-2013 10:39 #173
Ik kan niet anders zeggen dan dat deze reeks over Narcisme heel waardevol is. Mijn partner en ik hebben een hoop kunnen verklaren in het gedrag van een oude vriend en bedrijfsleider. Deze artikelenreeks heeft geholpen het in het kader van Narcistisch misbruik te plaatsen en het te beeindigen. heel fijn!

Fa, 04-10-2013 22:34 #172
Oei dat lijkt mij heel moeilijk Lech. Dat je in een dorp woont en hem steeds tegen komt.

Vooral als het een klein dorp is. Hij pronkt en ik kan me voorstellen dat het je steekt.
Is ook een volkomen normale reactie. Het is zacht gezegd heel ergelijk dat je dat ziet.

maar ga er maar rustig vanuit dat deze vrouw hetzelfde mee gaat maken als jij.
En dat pronken is niets dan schone schijn. Hij was bij jou niet echt en zal bij deze vrouw ook niet echt zijn. Zij zal nummer zoveel worden.Misschien dat ze het langer volhoud als ze heel onzeker is van zichzelf. Hoe onzekerder je bent hoe langer de narcist je in de greep kan houden. Ik heb het daarom heel lang volgehouden.
maar een tweede komt er niet meer dat is zeker.

Sterkte hoor!
Fa

Moeilijk voor de moeders en ook vaders, die te maken hebben met een ex die zulk vreselijk gedrag vertoont en dan ook nog eens hun kinderen naar ze toe moeten laten gaan. Terwijl ze weten hoe ex zich kan gedragen en op de koop toe anderen niet zien hoe de werkelijkheid is

Phoenix, 12-09-2013 09:59 #171
Aan Lech,
Ik heb één kind van een narcistische vader en ook ik heb alleen het ouderlijk gezag. Toch heeft de vader recht op omgang en op informatie. Ook al heeft hij één van zijn kinderen niet erkend, dan nog kan hij omgang eisen! Hij IS de biologische vader!
Mijn ex heeft ons kind het eerste jaar geregeld opgehaald, maar de afgelopen twee jaar wordt dat telkens een stuk minder. Dat ligt niet aan mij, want ik sta omgang toe (niet van harte…). Meneer heeft ook een nieuwe relatie en geen zin, tijd of andere redenen om omgang met zijn kind te hebben.
Ik heb gemerkt dat hoe meer ik de omgang tegen houd, hoe meer weerstand dat bij mijn ex oproept. Nu vragen je kinderen niet naar hun vader, maar dat kan nog wel komen. Als ze dan wél naar hun vader gaan (want dat recht hebben ze!), zijn ze niet meer gewend aan zijn narcistische gedrag.
Het is heel moeilijk om hierin tot een oplossing te komen. Laat je ze heen gaan, dan stel je ze aan zijn narcistische gedrag bloot (maar als vader heeft hij rechten en je hebt geen vast bewijs dat hij een narcist is!). Laat je ze niet heen gaan, kan hij je voor de rechtbank dagen. Of gaan ze in een later stadium naar hem toe en worden dan weer met zijn narcistische gedrag geconfronteerd.
Je ex zal blijven proberen jouw leven en die van jullie kinderen te blijven bepalen. Ik ben nu 5 jaar bij mijn ex weg en nog probeert hij het! Nu word je nog boos, maar later kun je ook geregeld om zijn fratsen lachen (wat ze allemaal uitkramen!).

Lech, 02-09-2013 09:11 #170
Hoi anoniem,

Bij mij komt nu alles eruit. De boosheid, verdriet. Ben gewoon lam geslagen en meneer pakt o z'n leventje weer op. Pronkt hier in het dorp met zn nieuwe vriendin, kan van alles kopen, terwijl we allebei in de wsnp zitten. Ik maak me er woest om. en nog probeert hij miijn leven te regelen en te bepalen. Nu vandaag moet ik naar de advocaat. Voor een omgangsregeling voor de kinderen, maar ik wil dat helemaal niet dat er een omgangsregeling komt… Bij anderen doet hij lief leuk en aardig tegen de kinderen, maar kan hij ze er niet bij hebben, worden ze zo aan de kant geschoven. Ik vind het zo moeilijk en zwaar. Vraag me af of ik kans maak op volledige voogdij. de ouste heeft hij erkend maar geen gezag en de jongste heeft hij niet erkend en dus ook geen gezag. Het stomme is de kinderen vragen niet eens naar hun vader. En dat doet me zeer. Niet om hem, maar gewoon. moeilijk uit te leggen.

Anoniem, 27-08-2013 18:52 #169
Al jaren dagelijks een gevecht met het verleden, hoe 1 man een spoor van vernietiging achterliet, een hele toekomst kon ontnemen.

Al jaren knok ik om uit de schulden te komen, legaal alles netjes volgens de regels, alle inkomsten opgeven. Mijn hoofd fier omhoog, sterk, vastberaden er uit te komen.

Mijn hoofd is verder dan mijn situatie die vast lijkt te zitten in het verleden, door muren van bureaucratie en onleefbare regeltjes. Al jaren vechten om ook maar een start te kunnen maken met het oplossen van de schulden.

Leugens, bedrog, steeds meer kwam boven drijven, wsnp wordt door hem een lastig verhaal, minnelijk een onmogelijk verhaal. Hij kostte me mijn huis mijn bedrijf en ja zelfs mijn kinderen. Ik deed wat ik kon om te overleven, ik deed wat ik kon om mijn gedachten te sterken zodat ik weer kon leven.

Langzaam, tergend langzaam doven ze je licht, ontnemen ze je iedere hoop op een nieuwe toekomst. Een nieuw beeld wordt gegeven, de rest van je leven in armoede door te moeten brengen. Ik weiger het op te geven maar het systeem laat me in de steek.

En toch dat sprankje hoop dat die rechter me in de ogen kijkt en ziet wie hij of zij voor zich heeft staan, een trotse sterke vrouw die jarengeleden oute keuzes heeft gemaakt, omdat ze niet wist wat ze werkelijk waard was. Een vrouw die iedere dag weer vecht voor haarzelf en kinderen.

Een vrouw die nog een lange weg heeft te gaan… en dapper iedere dag weer een stap zet.

Lech, 19-08-2013 10:30 #168
Ik heb een vraag, ik ben 6 jaar samen geweest met een narcist. (alleen gelooft hij zelf niet dat hij dat is) Ik heb met hem gebroken onze relatie was al 3 jaar niks meer, maar toch hij kwam steeds terug en bepaalde mijn leven, ons leven want ik heb 2 kinderen met hem. Maar is de emmer vol! Ik ben er klaar mee. Nooit konden wij iets goeds doen, nooit werd er als gezin iets leuks gedaan. HIJ stond en staat op de voorgrond en alles wat hij doet is belangrijk. We wonen in hetzelfde dorp. Wat ik me af vraag hoe doe ik dat met de kinderen? Ik bedoel hij weet constant zijn weg hier naar binnen te krijgen door de kinderen. Maar ik wil het niet meer en kan het ook niet meer! We hebben geen omgangsregeling voor de kinderen en de jongste staat zelfs op mijn naam. Hoe hou ik m buiten de deur, maar het belangrijkste hoe bescherm ik mijn kinderen voor hem? De kinderen zijn opzich wijs met hem, maar mogen nooit bij hem slapen omdat dat teveel verantwoordelijkheid met zich mee brengt. En hij kan soms vernederende opmerkingen maken naar de kinderen! En ik wil ook niet dat ze daar slapen, vriendjes en drank gaan voor netzo als feestjes. Maar als hij hier achter thuis komt en ik haal de kinderen naar binnen en draai de deur op slot. krijg ik het idee dat ik de boevrouw ben omdat de kinderen het nog niet snappen. Dus dan laat ik hem maar weer binnen. MAAR DAT IS ZIJN DOEL OOK! Dan begint ie te etteren, bloed te zuigen en ik doe zo mn best om er niet op in te gaan. Gelukkig heeft ie nu een nieuwe vriendin, maar zelfs dan laat hij ons niet met rust. Wat kan ik doen en vooral hoe moet ik met hem omgaan. Miss is mijn verhaal een beetje onsamenhangend maar ik kan wel een heel boek over hem schrijven.

Karel, 09-08-2013 23:52 #167
Goedenavond,
Ik sinds kort een vriendin dier een zwaar verleden heeft:
Ze heeft al enkele jaren een huwelijk met een narcist achter de rug die haar leven nog steeds probeert te bepalen. Daarnaast heeft ze afgelopen jaren ook een tweede relatie met een andere narcist gehad.
De eerste heeft er alles aan gedaan om haar leven kapot te maken…. Haar manisch-depressief proberen te verklaren, de kinderbescherming en zelfs haar werkomgeving voorgelogen….gestalkt, agressief gedrag vertonen…. Maar als het op zijn manier gaat is het rustig.
De tweede persoon heeft haar zo de gronde in duwt dat ze geen eigenwaarde meer heeft, mentaal, fysiek en financieel gemanipuleerd en noem het maar op.
Toen ze definitief een punt achter de relatie heeft gezet, heb ik haar leren kennen. In het begin was het besef er nog niet maar langzamerhand is dit gekomen, maar gepaard met veel verdriet, woede en bindingsangst.
Ik hou zielsveel van haar maar krijg en ben helemaal verliefd maar ik krijg daar weinig respons op wat ook te begrijpen is.
Toch vind ik het de moeite waard om het te proberen en doe er ook alles aan om haar te helpen vandaar ook mijn noodkreet het doet erg pijn als verliefdheid wordt afgewezen maar in de hoop dat het goed komt heb ik er alles voor over.
Wie kan me vertellen wat ik moet doen om deze lieve zorgzame en prachtige meid weer te helpen en misschien die kriebels in de buik weer te laten terugvinden?

Met vriendelijke groet,
Karel

Fa, 18-07-2013 10:12 #166
Anna ik zou een hulpverlener vragen bij de geestelijke gezondheidsdienst. Ik ben in totaal 30 jaar mishandeld fysiek en mentaal. Ik ben nu 10 jaar weg en het gaat goed.

Bij een hulpverlener kun je je verhaal kwijt. Maar herstellen van dat misbruik dat zal je toch echt zelf moeten doen. Jezelf kritisch gaan bekijken b.v. waarom je toegelaten hebt dat je zo behandeld werd. Dat is de manier om te herstellen. Niet kritisch kijken naar degene die het jou aangedaan heeft, maar naar jezelf waarom je het toegelaten hebt. Als je dat door begint te krijgen zal het je zelfvertrouwen geven en ik kan je zeggen: mij zal het nooit meer gebeuren. Sterker ik ben op geen enkele manier meer emotioneel te chanteren en/of te manipuleren. Zelfs de kleinste tekenen van manipulatie/emotionele chantage heb ik direct in de gaten. Daarvoor heb ik een lange weg af moeten leggen van dik 6 jaar. Ik ben er sindsdien weer en goed ook.

sterkte Fa

Anna Cornillie, 14-07-2013 23:21 #165
Beste,
Ik ben 12 jaar mentaal mishandeld geweest door een narcist en zoek hulp om dit een plaats te kunnen geven in m'n leven en het vertrouwen terug te vinden.
Waar kan ik terecht? aub help me. Anna

Lil, 11-07-2013 23:38 #164
Het heeft niet lang geduurd, maar sodeju ik besef me echt dat ik niet gek ben. Bij mij was het zover dat ik aan mezelf begon te twijfelen, medelijden kreeg, want hij komt zo 'echt' over, maar als ik dit zo lees dan denk ik… het is best heftig zeg!

Tio, 08-07-2013 03:56 #163
Ik denk dat je de narcist zo moet zien zoals die is. En dat het niets met die ander te maken heeft. Het zegt niets over die ander. Je bent niet meer dan een ding. Je moet er mee omgaan als een kind en is er op uit om energie uit mensen te zuigen om z'n leegte te zuigen en willen een reactie. Een reactie uitlokken. Je geeft meer dan dat je krijgt. Ze nemen alleen maar en die ander er maar in investeren en geven niets terug dan alleen maar nemen. Er is g1 waardering en steun maar het tegenovergestelde.

Ennovy, 20-06-2013 21:06 #162
Ik ben net gescheiden van een man zoals beschreven. Ik dacht dat ik manisch depressief was, maar heb er geen last meer van sinds scheiding. Hij heeft wel mijn ziekte tegen me gebruikt om co-ouderschap te krijgen en de ergste leugens verteld. Iedereen geloofde hem van jeugdzorg en kinderbescherming. Hulpverleners en respondenten zeiden dat ik prima moeder ben. Kinderen van zeven en tien ook. Wilde bij mij blijven. Volgens hem had ik zes zelfmoordpogingen gedaan waar kinderen bij waren. Waren ze overal getuige van geweest. Een van de vele, vele leugens. Toen schreef kinderbescherming OTS voor, want hij sloeg kinderen. Niet als ik er bij was, want ik accepteer dat niet! Dus zei hij dat ik ze ook sloeg. Ik waarschuwde hem voor OTS, maar hij wist beter. Nu hebben we op mijn verzoek samen advocaat ingeschakeld om geen OTS te krijgen. Hij heeft dames van kinderbescherming en jeugdzorg om vingers gewonden, is knappe man, dus ze hebben alle respondenten, hulpverleners en kinderen genegeerd: mevrouw is ernstig gek. Ik ben als imbeciel behandeld terwijl ik twee academische titels heb. Er is gesjoemeld met verklaringen, gelogen over interviews, etc. etc. Vreselijk. De honden lusten er geen brood van. Nu wachten we op rechtszaak en dreigt hij mij nog ieder moment op te laten sluiten of crisisdienst te laten sturen. Als hij niet oppast wordt het uithuisplaatsing. Als hij rotbui heeft zegt hij tegen mijn dochtertje dat ze hem manipuleert als ze zegt dat ze hem nodig heeft. Als ze zegt dat ze zielsveel van hem houdt zegt hij dat ze geparentificeerd is. Hij heeft nu vriendin en neemt telefoon niet meer op als kinderen hem bellen of als ik hulp nodig heb met kinderen. Ondertussen gedraagt hij zich als het mannetje in dure auto en in mooie kleren. Heeft geen moment sorry gezegd. Hij dreigt en manipuleert en noemt mij stalker als ik hem twee keer bel over overstuur zoontje. Er is veiligheidsplan voor mijn ziekte, dan belt hij iedereen dat ik gek ben, maar niemand neemt hem nog serieus. Behalve jeugdzorg en kinderbescherming. Ik heb second opinion gehad en wacht op uitslag. Psychiater zei dat ik kapot gemaakt ben door hem. Ik was arbeidsongeschikt en heb nu weer baan. Heb voorstadium kanker gehad, baarmoeder, borst, op cardiologie opgenomen, geldproblemen omdat hij altijd boven stand wilde leven en mij als schuldige aanwees geldproblemen Ben geen moment manisch of depressief geweest sinds zijn vertrek. Had hem nu paar dagen in huis om kinderen op te vangen voor zitting. Hij schold me de hele dag verrot, maakte me uit voor gestoorde, gek etc. Ik kreeg jaren geen aandacht, hij vond me te dik, ben nu weer slank. Hij raakte me niet aan, heb toen in elf jaar tijd twee mannen gezoend. Hij heeft gezworen me kapot te maken en mijn kinderen erbij. Ik ben alles kwijt behalve mijn kinderen, maar als het aan hem ligt zou hij die zo uit huis laten plaatsen om mij kapot te maken. En als je hem ziet denk je: leuke, knappe, charmante intelligente man. Ik heb echter sticker op mijn hoofd, en ook al ben ik ook leuk en knap en charmant: als hij zegt dat ik typisch manisch depressief ben dan gelooft iedereen hem. Wat als we OTS krijgen? Dan heeft hij me nog steeds in zijn macht. Moet ik iedere dag bang zijn voor uithuisplaatsing. Dreigt hij ieder moment met veiligheidsplan. Hij denkt dat ik er aan onderdoor ga, maar dat gaat niet gebeuren. Deze dame blijft knokken voor haar kinderen, maar mijn hart bloedt voor die arme kids, die door zijn beschuldigingen over mij al tig therapieen hebben moeten volgen, waar ze keer op keer op keer hebben gezegd dat ik liefst moeder op hele wereld ben. Als hij zei parentificatie dan schreef jeugdzorg dat op. Ook al ontkende hulpverleners en scholen dat. Hoe kom ik uit deze situatie?Hij heeft zijn vorige vriendin ook helemaal kapot gemaakt en zijn nieuwe vriendin maakt hij waarschijnlijk ook kapot. Ik ken haar, leuke vrouw, ik heb met haar te doen. Ze heeft ook drie kleine kindjes. Kon ik haar maar waarschuwen… Maar dat kan ik niet, want dan doet hij mij of kinderen iets aan en kinderen gaan voor…

Arjen, 19-06-2013 10:19 #161
Als slachtoffers van narcistisch misbruik hebben we ook de dingen die niet van ons zijn, maar van de narcist(en), persoonlijk aangetrokken. Misschien door angst voor de pijn van afwijzing, misplaatst schuldgevoel, enz. Waarschijnlijk hebben we als slachtoffer eigenschappen, als goed-gelovig zijn, de ander uit het dal willen halen door medeleven, enz.
Opnieuw drong zich er weer 1 op, die ik al jaren ken, maar door noodzakelijke opgedane kennis en oefening, heel goed beseffend wat van mij is en wat niet, en door intuïtie in ontwikkeling, de inmiddels scherp geslepen botte bijl gehanteerd: Aangegeven heel goed tussen de regels door te kunnen lezen, en het voor mij echt een gepasseerd station is, en het er verder bij laat, met alle respect. Nog wat gesputter na, maar logisch als het om narcisme gaat, en trek het me niet meer persoonlijk aan. Het voelt heerlijk en bevrijdend! Geen last van misplaatst schuldgevoel, geen onterechte gewetenswroeging, niet meer gevoelig voor egostrelende charme, en het verdraaien van waarheden.

Mojo2, 18-06-2013 13:14 #160
@ Mojo, ik heb je naam geleend omdat ik helemaal met je mee voelt. Veel komt overeen. Ik ben zo boos op deze man dat ik van gekheid niet weet wat ik moet doen. Ik heb de verschillende fases doorlopen maar het gemis, kwaadheid en verdriet blijft. Zeker het verdriet die ik andere heb aangedaan en ook mijn kinderen mij familie. Ik heb enigszins ook wat narcistische trekjes dus ik bleef lang interessant voor hem omdat hij mij niet kon pijlen, niet dat ik trots daarop ben. Aan de andere kant bleef hij lang hangen omdat hij die sterk vrouw die ik was steeds wilde breken. Ik liet weinig mijn onzekerheden zien, maar naarmate ik hem vertrouwde na anderhalf jaar heeft hij me gebroken en toen begon de ellende, hij was niet meer zo lief, hij kwam zijn afspraken niet na. Ik werd achterdochtig en ging op onderzoek uit. Wat bleek hij had nog een relatie met de moeder van zijn kinderen en nog met een andere vrouw al 7 jaar. Zijn kinderen waren vrij jong dus ik wist dat er wat aan de hand was maar was maar volgde mijn gevoel niet. Ik heb via via aan de moeder gevraagd als ze nog een relatie hadden en deze heeft nee gezegd (omdat ze in een uitkering zit en hij heeft haar wijs gemaakt dat ze niemand moet vertrouwen) Ik dacht oke dus dat is het niet. Op een gegeven moment heb ik een paspoort gevonden van een dame in de auto en het eerst dat ik dacht was dat is precies een vrouw waar hij op valt. Hij beweerde is zijn nicht en liet mij geloven dat ik slecht was door in zijn spullen te snuffelen. Ik kwam die pasfoort tegen omdat hij mij zijn auto had geleend en ik op zoek was naar de blauwe schijf. Ik was gehuwd en heb mijn huwelijk op het spel gezet voor de man. Omdat ik niet meer kon liegen voor mijn man heb ik hem eerlijk verteld dat ik iemand anders heb leren kennen. Mijn man flipte de pan uit logisch maar ik was al zo in de ban van deze man die ik eigenlijk al vanaf mijn jeud ken en wist dat ik getrouwd was. Hij deed zich eerst voor als een vriend en toen hij mij had uitgehoord wat ik miste in mijn huwelijk heeft hij toegeslagen. Ik ben er van overtuigd dat God mij gelijk heeft gestraft voor mijn onhebbelijkheid, maar deze man heeft me alles ontnomen. Tot op het laatste moment beweerd hij van me te houden en niks meer met die andere rouwen te maken te hebben.
Ik heb toen gezegd dat ik een gesprek wilde met die 2 vrouwen, met veel gedreigd van mij kant is het gesprek gekomen en wat blijkt ook die vrouwen bespeelt hij, hij doet zich zielig en onzeker voor en een traumatische ervaring met zijn moeder die hem niet genoeg liefde geeft, zijn vader die zijn moeder vroeger sloeg, die andere vrouwen en ik geloofde dit graag en wilde hem helpen. Bij het gezamenlijk gesprek heeft hij tegen die vrouw waar hij al jaren meegaat zegt dat hij met mij wilt zijn en van mij houdt, ik voelde geen blijdschap maar misselijkheid toen hij dat zei, die vrouw deed alles voor hem kocht alles voor hem en liet hem zijn gang gang, want ze wist hij komt wel terug. De kinderen van hem heeft hij ook verwekt tijdens hun relatie en ze heeft hem terug genomen. Dit is maar een schrijntje van wat er allemaal gebeurd is. Elke keer als ik zei dat ik niet meer wilde, huilde hij aan de telefoon, achter mijn auto aan rennen echt de meest achterlijke dingen waardoor ik ging geloven dat hij van mij hield. Nee hij hield van zich zelf en genoot ervan mij te zien swichten voor zijn manipulatieve gedrag. Ik ben afgezonderd geraakt van mijn vrienden, want alles wat de klok sloeg was hem. Het enige waar ik blij om ben is dat ik me hebt gegeven maar dat ik altijd wel mijn grenzen aangaf. Als je te laat ben ben ik weg en dat deed ik ook echt, maar achteraf gezien kwam dat hem goed uit, hij kwam dan te laat wist dat ik het niet zo pikken en boos weg zou lopen en dan kon hij verder reizen naar mevrouw nummer 2. Als we 2 weekenden samen waren geweest dan was de week daarop alles goed van maandag tot vrijdag middag en dan lokte hij een ruzie uit om zo weg te kunnen blijven( je raad het al hij ging naar mevrouw nummer2/3/of 4) Na de confrontatie met zn allen bleef hij tussen ons drieën afzonderlijk proberen het goed te praten. Toen ik daar achterkwam heb ik die vriendin waarmee hij het langst ging een mail gestuurd met wat hij aan het doen was en dat ik bewijzen had. Zij op haar beurt heeft hem de mail laten zien en hij kwam verhaal halen bij mij, ik niet wetende dat hij de mail had gelezen. Hij wilde mijn telefoon hebben om te kijken als ik niks opnam en toen begreep ik het. Bij het uit mijn hand rukken van mijn telefoon heeft hij mijn pink gebroken. Ik heb aangifte gedaan en ook daar heeft hij zijn charme gbruikt om te zeggen dat ik gevallen ben. Totaal geen gevoel voor verantwoordelijkheid. Ik dacht gewoon hij is een schoft. Maar na meer gelezen te hebben over narcisme weet ik het zeker. Hij heeft 2 jaar lang met mijn hoofd gerotzooid en ik was in alle staten, die dame van 7 jaar heeft hem nu terug genomen en denkt dat hij veranderd is, ze is nu blij met hem, hij is een verdomde goede charmeur en doet nu iedereen geloven dat ik gestoord ben.Ik heb hem een paar dagen geleden gebeld omdat ik antwoord wilde op waarom, hij vroeg mij hem terug te bellen want hij was aan de telefoon, ik heb hem een sms gestuurd dat hij mij mag bellen als hij wilt luister maar nu denk ik grootste fout hij gaat dit natuurlijk weer in zijn voordeel gebruiken dat ik hem stalk. Hij blijft wel uit mijn buurt want ik hen tegen hem gezegd dat als hij mij lastig valt dat ik zijn "vriendin" informatie al verschaffen over zijn laatste verovering, en dat wilt hij niet. Mijn hoofd loopt over van alles wat er gebeurd is dat ik niet normaal kan schrijven. Het zomaar ruzie maken uit het niets, jezelf het gevoel geven dat je gek bent. pfff ik ga maar een potje janken dat ik dit heb laten gebeuren, maar 1 ding is zeker ik kom er overheen!

Maaike, 05-06-2013 22:43 #159
Ik mis ineens het nps.bbforum. Weet iemand of dit hele forum voorgoed verdwenen is?

Arjen, 30-05-2013 15:54 #158
Iemand met een NPS is totaal verstoken van de werkelijkheid. Hen iets willen bijbrengen, wanneer enige standvastige wil ontbreekt, of ontkenning, is absoluut zinloos, verloren energie en tijd, geloof ik. Alles is munitie, maar dan ook echt alles, voor een onverbeterlijke narcist. En persoonlijk ben ik er van overtuigd als herstellend slachtoffer te werken naar volledige afstand, indien mogelijk, en anders veilige afstand. Okay, hen te confronteren met hun gedrag kan werken voor herstellende slachtoffers, maar is een fase, en uiteindelijk ook deze fase afsluiten voor jezelf in herstel. Voor de onveranderlijke narcist maakt het namelijk niet uit. Zij zullen geen stap terug doen, ook al kan het zo lijken, zij zullen hooguit een andere manier bedenken, en toepassen hun narcistische behoefte te bevredigen d.m.v. manipulatie, ook zonder dit zelf te beseffen. Nee, je losmaken van de illusie, die door de narcist geleefd, en beeft wordt is een vereiste voor een herstellend slachtoffer, is mijn mening!

Fa, 29-05-2013 23:36 #157
Het klopt wat Arjan schrijft. Narcisten zijn heel angstige mensen. Hun slachtoffers ook zolang ze nog in de macht van de narcist z.

Iedereen voelt zelf het best aan hoe hij of zij de narcist wil behandelen. Bij mij werkt het wel het terugkoppelen van hun eigen shit. Ik bemerk idd dat het verlammend werkt op de narcist. Dat is ook de bedoeling. Niet uit kwaadheid of boosheid, maar om ze te laten weten dat hun gedrag kennelijk niet veel oplevert en ze hopelijk twee stapjes terug doen in de maatschappij. Als iedereen ze maar hun gang laat gaan daar word de maatschappij echt niet beter van. Maar ik begijp wel dat er slachtofferrs zijn (die zich geen slachtoffer meer voelen en niet willen zijn ) het niet kunnen opbrengen. Ik kan het wel (al heb ik dat langzamerhand geleerd) en weet het heel goed te scheiden van mensen die zich wel normaal kunnen gedragen.

Ik voel me daardoor geen narcist, maar wel iemand die laat merken enkel aan narcisten en ook manipulatieve mensen dat er niet over me heen gelopen kan worden. Het is nu eenmaal de enige taal die narcisten herkennen.

Fa

Yvonne, 15-05-2013 18:23 #156
Dank je voor de verhelderende informatie. Is heel helpend!

Mojo, 11-05-2013 20:34 #155
Hoi Kris,
De relatie is nu bijna 3 maanden over en al die tijd heb ik hem niet meer gezien of iets van hem gehoord. Het enige dat ik weet is dat hij druk aan het daten is met andere vrouwen. Het vermoeden is ook dat hij een nieuw slachtoffer heeft bij ons in het dorp en daar baal ik ontzettend van. Nog steeds mis ik hem elke dag, ga ik ermee naar bed en sta ik ermee op. Huil nog veel en kan me er nog niet toe zetten mijn studie op te pakken. Ik ben ook vooral kwaad op mezelf. Kwaad dat ik niet naar mijn gevoel heb geluisterd en hem elke keer weer een kans gegeven heb. Tot hij de relatie beëindigde via een mail. Misschien had ik er dan anders mee om kunnen gaan. Kwaad ook dat ik al dacht dat hij al vreemd ging en dit niet voor zijn voeten heb gegooid. Nu heb ik gehoord dat hij inderdaad al vreemd ging.
Het verdriet is intens. Met mijn vriendinnen wil ik er niet steeds over praten want ik begin mezelf onderhand 'zielig' te vinden. Het enige dat ik kan doen is maar doorgaan, mezelf bij elkaar rapen en vrolijk doen wanneer het moet. En steeds in mijn achterhoofd wetende dat hij nu 'gezellig' bij 1 van zijn nieuwe vriendinnen zit. Soms met een steek van jaloezie denk ik.
Bah, ik baal gewoon van mezelf.
Sterkte en eens krabbelen we allemaal weer uit het dal

Fa, 04-05-2013 18:01 #154
Ik vind het niet veroordelend Dobro. Wat hier geschreven word is de waarheid en niets dan de waarheid. Het gaat hier om de slachtoffers te informeren wat de stoornis narcisme slachtoffers kan aandoen.

Zodat ze geinformeerd zijn hoe narcisten te werk gaan. En dat wat geschreven is is de waarheid. Zodat het slachtoffer weet dat niet zij of hij de stoornis heeft maar de narcist., die het hun slachtoffers proberen aan te praten om hun eigen stoornis af te wentelen op het slachtoffer.
Fa

Arjen, 29-04-2013 11:33 #153
Toch denk ik ook de reactie van Dobro te begrijpen! Maar eigenlijk is het artikel niet voor de mensen met een stoornis, het betreft hier de slachtoffers van aangedaan en het herstellen ervan, vind ik. En ook bevestigt de reactie, dat degenen die het misbruik als slachtoffer (en ook als dader) hebben ervaren, zich niet kunnen inleven, misschien verstandelijk, maar niet wezenlijk, vind ik. Eigenlijk Dobro, behalve als je zelf slachtoffer bent van narcistisch misbruik, is het artikel hierboven ook niet voor u bedoeld, vind ik, met alle respect! Het gaat niet om veroordelen, demoniseren, en dan nog! Persoonlijk, voordat ik het artikel gelezen had, voelde ik vreselijk onmachtig, onbegrepen, verloren, ontzettend eenzaam. Maar door dit artikel, herkenning en erkenning, enz.

Jetzet, 29-04-2013 10:57 #152
Dag Maartje, Huilend zit ik je verhaal te lezen. Bij mij is het mijn moeder (inmiddels 87) die volgens mij last van deze stoornis heeft. Ze heeft al kans gezien om mijn broers en zussen van mij te vervreemden, oftewel mij te isoleren. Ook mijn vader (nu 94) weet hier geen raad mee. Soms probeert hij voor me op te komen, waar ik zie wel dat dat door haar zo mogelijk ongedaan wordt gemaakt. Pas afgelopen week heb ik gezien hoe eea in elkaar steekt en heb ik haar laten weten dat ze niet langer welkom is in mijn leven. Eigenlijk vol ik me ook superstom: mijn hele leven zijn er mensen om me heen geweest die me in bescherming namen en me probeerden te waarschuwen. Maar door mijn kinderlijke loyaliteit naar mijn ouders toe heb ik daar niet echt iets mee gedaan. Nu ik wel actie heb ondernomen voelt het koud, rauw en eenzaam aan. Mijn vraag aan jou: jij bent al een tijdje bezig met dit proces. Hoe vergaat het je inmiddels en kun je me raden?

Dobro, 28-04-2013 17:38 #151
Hoe zinnige sommige onderdelen ook zijn, dit stuk is zo veroordelend en moralistisch dat je bijna zou vergeten dat we het over een STOORNIS hebben. Bij mij komt de vraag op hoe professioneel u eigenlijk bent en wat uw eigen verhaal is in deze. In ieder geval vind ik uw toonzetting bijna narcistisch: u bent geweldig en deze idioten zijn moreel en sociaal en relationeel gevaarlijke roofdieren met oneindig sluwe, zondige manieren om je te vergiftigen. Schande over uw insteek, houding en subjectiviteit op een platform als dit en schande over uw gebrek aan begrip!

Arjen, 17-04-2013 17:11 #150
Ook het advies om het narcistische gedrag terug te spiegelen heb ik beproefd.
Ik heb het ervaren als een neerwaartse spiraal. Zo nu en dan werkte het verlammend voor haar, leek het, vind ik. Alsof haar inbinden van negatief gedrag een soort van opladen was van de voortzetting van het uiten van haar ellende o.a. d.m.v. projectie, vind ik.
Wat mij het meest tegenstond is te zijn als iemand die ik niet ben in het terug spiegelen. Ik voelde mij als een narcist, en ervoer het als vreselijk, ondanks het schijnbaar werkende effect op haar.
Het stellen van grenzen in volle overtuiging, adequaat en afstandelijk, geen discussie, heeft goed gewerkt, vind ik. Voor mij, omdat ik bij mezelf uitkwam en bleef, en voor haar, omdat door de overtuiging zij haarfijn aanvoelde, dat er geen "eer" meer te behalen viel.
Ik negeerde o.a. haar ordinaire vernederingen, en gaf duidelijk aan, dat ik vond van mening te verschillen, en dat het voor mij geen probleem was.
Narcisten zijn hèèl erg angstig, en ook hun slachtoffers, we willen/wilden de dingen niet waar hebben. Maar eenmaal in herstel groeit de aanvaarding en neemt de angst af, en keert de liefde terug, of ontstaat de liefde voor wat echt en waardevol is, geloof ik.
Betse lotgenoten, we zijn slachtoffers van narcistisch misbruik, en we moeten door het proces van herstel heen. Laten we vooral niet (te lang) in de slachtofferrol blijven hangen, we doen onszelf ernstig tekort, geloof ik.
Van harte veel wijsheid en kracht toegewenst!

Kris, 16-04-2013 22:07 #149
Hoi Mojo, hoe is het inmiddels met jou? Het is nu een maand geleden na je laatste mailtje.Ik heb mijn N nu twee maanden niet gezien en hij laat me redelijk met rust. Af en toe berichtje wat ik dan negeer. Ik zwijg hem helemaal dood want ik kan er niets meer mee. Ik heb goede dagen en dagen dat ik de ogen uit mijn kop jank.
Ik voel soms ook woede en dat is goed heb ik gemerkt. Woede is zo belangrijk om je los te maken! Soms ben ik verdrietig omdat ik hem mis, maar meestal ben ik verdrietig om wat hij heeft aangericht. @ Tranendal: goed dat je boos bent, dat is de enige manier om er vanaf te komen en @ Isa: word jij ook maar eens boos! Het is toch niet te geloven wat jij op je bord hebt gekregen! Ik herken ook, misschien in lichtere mate, de paranoia en de enorme verwarring. Ben er nog niet klaar mee, maar steeds vastberaden! Bizar toch dat je denkt de liefde van je leven te hebben gevonden en dat het zo'n giftige relatie blijkt te zijn.Sterke allemaal!

Isa, 15-04-2013 12:32 #148
Jullie mogen nog van geluk spreken dat jullie hebben gehuild erom en boos zijn geweest… het hebben kunnen uiten is iets wat ik niet kon. ik ben maanden lang paranoia geweest met achtervolgingswaanzin en verwarring en alleen maar wachten op dood gaan want er was geen uit weg meer! leuk hoor een angst stoornis en psychose door een narcist zie daar maar is uit te komen :( tis nu al langer als 9 maanden geleden en ben nog na de klote
ik snap die narcisten totaal niet ze gooien hun eigen ruiten door en al helemaal die van een ander. Sterkte mensen! en loop je nu met een narcist zeg dan maar DIKKE DOEI

Tranendal, 11-04-2013 10:19 #147
Tjonge wat een herkenning weer hier. Het is een wonder dat mn ogen er nog inzitten en ze niet mee zijn weggespoeld door alle tranen. Ik ben zooo ongelofelijk boos… woest, witheet. ik zou m wel helemaal uitelkaar willen slopen. Zonder verdoving langzaam castreren. Kom ik hier ooit overheen? En hoe dan? Ik wil niet dat deze man mij nog steeds zo raakt… Alles wat is gebeurd komt in flarden voorbij. WAAROM.
Hellppp…

Mojo, 16-03-2013 18:35 #146
Hoi Kris,
Het verdriet is er inderdaad op bepaalde momenten, de momenten waarin je toen samen iets deed of plaatsen waar je samen veel kwam. Woede is er ook. Ik weet alleen niet op wie ik die woede moet richten. Op hem, omdat hij 3 jaar lang tegen mij gelogen heeft, me heeft gepaaid met mooie praatjes, lieve woorden terwijl hij er niks van meende. Of moet ik kwaad zijn op mezelf omdat ik me zo kwetsbaar opstelde voor hem. Omdat ik verwacht had dat ik sterker zou zijn en een man niet mijn leven wil laten bepalen en het toch heb laten gebeuren. Het is een hele klus om mezelf hierin te verbeteren, want ik wil dit niet nog een keer laten gebeuren. Ondertussen geniet ik weer volop van mijn kinderen, die natuurlijk ook te lijden hebben gehad onder een moeder wiens stemming op een gegeven moment afhankelijk was van wel of geen telefoontje van haar vriend. Tja het was erg gesteld met me. Ik stelde me ook te afhankelijk op naar hem en pas de laatste maanden van onze relatie realiseerde ik me wat voor man hij eigenlijk is. Ik wilde hem nog helpen ook. Maar toen wist ik nog niks van narcisme. Ondertussen ben ik maar gestopt met roken en gestart met veel sporten. Dit verzet de gedachten aan hem want nu neemt de trek in een sigaret mijn gedachten in beslag.
Goed voor ons zelf zorgen, de mensen koesteren die van ons houden, daar moeten we maar voor gaan. Het is bijna lente, de zon gaat ook voor ons weer schijnen. Tuurlijk hebben we een lange weg te gaan, maar de zon schijnt ook niet gelijk alle dagen.
Sterkte allemaal. Reactie infoteur, 27-03-2013
Narcisten zijn talrijk en vindingrijk.
De kans dat je met een van hen te maken hebt, is groot.
De kans dat iemand beseft in een narcistische relatie verstrengeld te zijn,
is een stuk geringer.

Wanneer je voor het eerst beseft dat je leeft met iemand,
die waarschijnlijk de narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft,
moedig ik je aan op verschillende gebieden aan het werk te gaan.

Ten eerste moet je zo veel mogelijk leren over de stoornis van je partner,
de gedragingen, de zaken die de aandoeningen veroorzaken,
en de vooruitzichten op verandering.

Je kunt hiervoor het internet gebruiken om te leren, maar ik besef dat
je misschien een meer gerichte en inzichtelijke uitleg nodig hebt.
Die is vanaf nu beschikbaar in de vorm van de E-boeken over:
Narcisme & Relaties.

Het eerste deel over met de titel; "in de Ban van de N" gaat
over hoe je jezelf bent verloren, en is een gids voor als je net tot
de ontdekking komt wat narcisme is, maar zal ook waardevol zijn voor
iemand die er al jaren bekend mee is.

Het tweede e-boek: "De Ban verbreken" gaat over hoe je jezelf
kunt bevrijden uit een relatie met de narcist. Herkenbaar,
gemakkelijk te lezen en e-boeken die je het inzicht en de kracht
geven die je nodig hebt.

Omdat deze e-boeken in PDF vorm verkrijgbaar zijn,
kun je na het bestellen met lezen beginnen.

Het Eerst E-boek 'Narcisme en Relaties' is te bestellen via:
http://www.boekenbestellen.nl/PDF/narcisme-en-relaties/3483

NIEUW Deel twee: "De Ban verbreken":
http://www.boekenbestellen.nl/PDF/loskomen-van-een-narcist/6684

Kris10, 13-03-2013 16:58 #145
Hoi Mojo, we moeten er inderdaad toch doorheen! En ik moet zeggen, ondanks alle verdriet, ben ik vastberaden! Het is alleen heel pijnlijk om tot me door te laten dringen wat er de afgelopen jaren allemaal gebeurd en gezegd is… Ik troost me met de gedachte dat dit gevoel weggaat en dat gaat het, bij jou ook. Laten we allemaal wat liever voor onszelf zijn en wat meer van onszelf houden. Richt je aandacht naar binnen want daar ligt de sleutel tot echt geluk. En hier geloof ik in en houd ik me aan vast in deze ingewikkelde moeilijke tijd. Ik maak mijn huis gezellig, doe gewoon wat ik normaal ook doe in een wat rustiger tempo en ik wacht tot het voorbij is. Verdriet en woede zullen nog wel vele malen voorbij komen, maar er komt een dag dan ben ik echt bevrijd hiervan! En dat geldt voor jullie allemaal! Sterkte weer

Mojo, 12-03-2013 19:17 #144
Hoi Kris10,
Die brief schrijven heeft inderdaad wel een beetje geholpen. Af en toe als ik het moeilijk heb lees ik hem nog even door. Dan komen alle nare herinneringen weer naar boven. Ook ik blijf maar huilen om die man. Ongelooflijk. Iemand die je zoveel pijn heeft gedaan en die je toch zo kunt missen. En wetende dat hij mij allang vergeten is. De weekenden blijven het moeilijkste en afleiding zoeken helpt even tot het moment dat je weer alleen bent. Ik had gehoopt dat ik wat sterker zou zijn, maar helaas blijf ik er nog steeds emotioneel onder. Inderdaad, hoe lang gaat dit duren? Ik wil zo graag door met mn leven, weer kunnen genieten van alles. Dus als iemand tips heeft, hou ik me ook aanbevolen.
Sterkte en laten we elkaar maar een beetje opbeuren.

Kris10, 10-03-2013 18:25 #143
Hallo Mojo en anderen, wat verstandig dat je dit besluit hebt genomen.Ik ben het er ook helemaal mee eens dat je dat niet moet doen. Hij zal je toch nooit begrijpen en anderen zullen je niet geloven. Misschien heeft het je toch opgelucht om de brief te schrijven. Wat fijn dat je steun hebt van je vriendinnen.
Ja eenzaam he, die weekenden. Ik herken dat zo! Vrienden genoeg, maar zonder hem is het toch echt wennen. Er waren ook goede dingen, die ik enorm mis.Iedere keer mezelf eraan herrinneren dat die niet opwegen tegen de vele nadelen is het enige wat ik kan doen. En heel veel huilen.Vraag jij je ook weleens af hoelang het duurt voordat je je beter gaat voelen? Ik vind het veel te lang duren. Als er mensen zijn die tips hebben om eens ergens anders aan te denken… Ik mediteer dat helpt mij wel een beetje. Verder zoek ik wat afleiding in wandelen, tv kijken, boekje lezen, op visite gaan bij vrienden etc. Ik krijg het gewoon niet uit mn hoofd! Sterke weer allemaal

Mojo, 05-03-2013 18:38 #142
Dank jullie voor jullie lieve reacties. Ik heb zaterdagnacht (tja ik moet nog een invulling geven aan de weekenden) een brief geschreven. Een zeer pakkende brief die hij niet zal begrijpen maar zijn familie en vrienden wel. Hun wilde ik een kopie sturen. Wilde ja. Op aanraden van jullie en van 2 vriendinnen heb ik het niet gedaan. "De grootste wraak is als het goed met je gaat" zeiden zij. Bovendien zal hij tegen iedereen gaan zeggen "zie je wel ik zei toch dat ze gek is". Dus, nee ik ga de brief niet versturen. Ik wil door met mijn leven, er zijn voor mijn kinderen en wie weet komt het vertrouwen in de mens ooit weer terug. Ik zal moeten inzien inderdaad dat ik van iemand heb gehouden die niet bestaat. Dat ik 3 jaar lang in een toneelstuk heb meegespeeld zonder dat ik het zelf wist. En de grootste les die ik hieruit geleerd heb is dat ik voortaan direct af moet gaan op mijn eigen gevoel. Ik heb steeds geweten dat er iets niet klopte, maar ik kwam er niet uit. Nu weet ik het. Ik miste de liefde. Liefde en warmte die je in een huis hoort te voelen, liefde die je hoort uit te stralen naar je kinderen en door te praten over gevoelens met de mensen waar je van houdt. Wij mogen gelukkig zijn dat wij de liefde wel uitstralen, kunnen geven en kunnen nemen. Iets wat zij nooit zullen ervaren.Dan ben je arm toch?

Arjen, 04-03-2013 12:19 #141
We voelen je pijn Mojo. De onmacht, onbegrip, enz., maar erkenning en aanvaarding is nodig. We willen er omheen, er onderdoor, erover, erlangs, maar er is maar 1 weg: er dwars doorheen. Hoe meer we met haar/hem bezig zijn, hoe meer we vastlopen, is mijn ervaring, en hoe groter de afstand naar onszelf wordt. Narcisten zijn meester in het acteren, en geloven in hun eigen act. Echt, niets is wat het lijkt van een narcist, totdat je bereidt bent de waarheid te aanvaarden. De intense liefde die er was voor hem/haar, was voor iemand die niet bestaat!
Het is goed je te realiseren, dat waar je je nu in bevindt, je verteld, dat je slachtoffer bent van narcistisch misbruik. Je verhaal zal voor velen hier zeer herkenbaar zijn.
Langzaam maar zeker worden de dingen meer helder!

Mojo, 03-03-2013 01:08 #140
Dank je Finalanswer,
Dank je voor je reactie. Ja ik wil heel graag opheldering. Ik wil weten waarom hij mij niet persoonlijk die sleutel heeft kunnen geven. We hadden niet eens ruzie. Hij gaf me nog een zoen voordat hij de deur uit liep en dan dat mailtje een paar dagen later. Hoe kan iemand zo wreed zijn, iemand zo kapot maken en daarna verder vrolijk doorgaan. Wat hebben deze mensen dat je toch ook nog naar ze blijft verlangen, ondanks alles dat ze je hebben aangedaan. Misschien moet ik geen brief sturen, maar het zal mij denk ik zo goed doen. Een brief waarin ik hem vertel dat het een narcist is, zijn gedrag, zijn leugens en steeds dat afgeven op zijn vrienden, zijn werk en zijn ex-vrouw. Misschien is het goed om zijn ex en zijn vrienden een kopie van deze brief toe te sturen. Wij als slachtoffers kunnen toch niet lijdzaam toekijken hoe meer mensen in deze ellende worden gestort. De kinderen zijn zijn kinderen. Alleen met zijn dochter heb ik nog contact, maar die wil ik ook niet alles vertellen over haar vader. Naar haar toe is hij toch heel anders. Zij is 21 en gek op haar vader.
Ik weet het gewoon even niet meer.

Finalanswer, 01-03-2013 09:59 #139
Dag Mojo,

Ik zou erg voorzichtig zijn met reageren. Je ex zal het nooit aannemen. Dat is juist zijn probleem. Ik weet wat je doormaakt. Je wilt zo graag opheldering. Niet direct vanuit wraakzin maar vanuit gerechtigheid. Als ex partner betaal je een belachelijk hoge prijs. Jij bent immers de boosdoener. De narcist doet niets fout! Ik heb het letterlijk in mijn gezicht gekregen. "ik heb niets fout gedaan" Wat de kinderen betreft.; geef het tijd. Ik weet niet hoe oud ze zijn, maar ze komen vanzelf met vragen. Ik heb de mijne gezegd dat ik niets ga vertellen maar alleen eerlijk zal antwoorden op hun vragen. Ik heb het idee dat dit goed heeft gewerkt. Ze merken op dat er dingen anders zijn dan normaal en ik heb ze op basis van hun vragen e.e.a. kunnen uitleggen. Verder kan ik zeggen dat de pijn en het ongeloof door alle verhalen naar voren komt. Je bent niet alleen! Verder moet je je realiseren dat je ook maar een mens bent en ook je eigen beperkingen hebt. Narcist zijn is 1 maar een partner heeft ook zijn of haar tekortkomingen. Zorg ervoor dat je niet eenzijdig naar de situatie kijkt maar durf ook naar jezelf te kijken. Anders zouden we ons zelf ook schuldig maken aan narcistisch gedrag. Wees voorzichtig met mails of andere tekstvormige berichten. Ze liggen vast en kunnen altijd tegen je gebruikt worden helemaal wanneer ze anders worden begrepen. (En dat zal zo zijn) Kijk vooruit. hoe zwaar ook. Ik heb na 24 jaar moeten opgeven. Toch zoek ik naar de vreugde van het leven. Die is er nog steeds, al zit dit verleden er soms voor.
sterkte

Kris10, 25-02-2013 20:39 #138
Lieve allemaal, ik heb gebroken met mijn vriend. Ik denk dat hij narcistisch is. Soms twijfel ik hieraan en ook aan mijn eigen beoordelingsvermogen hierin. Dit is meer gevoelsmatig, want verstandelijk is het voor mij duidelijk. Ik heb zoveel meegemaakt en zoveel geïncasseerd dat ik van mezelf sta te kijken dat ik dit toegelaten heb. En toch weet ik niet hoe het verder moet zonder hem. Ik vind het moeilijk om los te laten, maar het vasthouden kan ik ook niet meer aan. Mijn relatie duurde bijna drie jaar en ik dacht mijn soulmate gevonden te hebben. Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte, liefde en kracht. Het schijnt dat als je door de zure appel heen gebeten hebt alles weer licht wordt om je heen en daar gaan we voor! Ik ga naar een therapeut die mij hiermee helpt en dat is een grote steun. Ook van jullie verhalen leer ik heel veel. Wel triest allemaal zeg…

Maartje, 25-02-2013 13:35 #137
Ik kwam per ongeluk door te googlen (op iets heel anders) op deze site terecht. Ik ben slachtoffer van narcistische mishandeling, door mijn vader. Afgelopen zomer heb ik eindelijk de kracht gevonden om het contact te verbreken, maar mijn vader laat dit niet zomaar los. Hij blijft (via internet) mij opzoeken en mij terroriseren, bedreigen, stalken. Het raakt me, en hoe hard ik ook mijn best doe het steeds te negeren, het is ZOOOO moeilijk. Het is verschrikkelijk om mee te maken. Ik hoop dat het ooit stopt en dat ik verder kan met mijn leven. Leven met een narcist is onmogelijk. Ik heb hem jaren lang geprobeerd het licht te laten zien, helaas onmogelijk, met alle schade voor mezelf tot gevolg.

Mojo, 23-02-2013 12:38 #136
Hallo allemaal,
Vreselijk al deze verhalen te lezen. Ook ik kom uit een relatie van 3 jaar met een narcist. De eerste anderhalf jaar waren geweldig maar daarna keerde het tij. Jullie verhalen zijn zo herkenbaar. Nu ruim een week is de relatie over. Ik heb zoveel van deze man gehouden en nog mis ik mijn 'maatje' elk moment van de dag. Ik ben gekwetst en al het vertrouwen in de mens is weg. Vrienden heb ik niet meer want alleen zijn vrienden waren belangrijk. Elke minuut van mijn tijd heb ik in hem geïnvesteerd. En eigenlijk wil ik wraak. Ik hoop dat deze man nooit gelukkig wordt. Heb medelijden met zijn kinderen.
Graag wil ik advies. Heeft het zin om hem een hele boze mail te sturen, heeft het zin om zijn dochter te vertellen hoe haar vader is? Hij zal mij wel zwart maken bij iedereen maar ik wil iedereen zo graag de waarheid vertellen hoe hij is. Heeft het nut of moet ik het maar gewoon laten rusten? Hoop dat iemand hier op reageert.

Anoniem, 21-02-2013 10:15 #135
Had een relatie met een man die voor de vijfde keer van zijn ex-vrouw weg was. Hij heeft mij uit mijn huwelijk weggekaapt en ik was de vrouw van zijn leven. Het klikte op alle vlakken, ik dacht dat hij mijn soulmate was. Het continue contact met zijn ex-vrouw viel mij weliswaar zwaar. Dagelijks smsen en bellen omwille van de kids vond ik er echt over. Ik ben ook gescheiden en weet best dat die contacten anders kunnen verlopen! Ook omwille van de kids! 2mnd geleden is hij terug naar zijn ex-vrouw gegaan om haar ook weer na 2 weken te dumpen voor de 6de keer! Hij heeft mij 2 maanden aan het lijntje gehouden, van ik wil je voor altijd tot ik weet het niet meer, een week geleden komt hij zijn onvoorwaardelijke liefde verklaren en zegt alleen van mij te houden, geen leugens meer! Hij vroeg een laatste kans, deze heb ik hem ook gegeven! Na 4 dagen dumpt hij mij weer en zijn ex is na 2 dagen voor de 7de keer bij hem ingetrokken. Op het internet ben ik gaan zoeken naar het waarom en kwam ik op deze site… Met ongeloof heb ik alle artikels gelezen en ben ik ervan overtuigd met een narcist te hebben samengeleefd! Ik hield echt onnoemelijk veel van deze man, en nu nog na al wat hij mij heeft aangedaan. Ik werkte ook in zijn bedrijf en ben vorige maand ontslagen. Ben dus alles kwijt, mijn partner, mijn job, het net verbouwde huis waar we in woonde, onze gezamenlijke vrienden, … Stilletjes hoopte ik omdat het nu de 7de keer is, ze het nu ook niet gaan volhouden, dat wij ooit wel terug samen zouden komen. Maar mijn verstand realiseert zich dat dit mijn ticketje naar een ander leven is! Die man zal nooit veranderen, hoeveel ik ook van hem hou! Ik hoop dat ze het lang genoeg volhouden zodat ik sterk genoeg ben om NEE te zeggen wanneer hij hier terug staat! Of kan zo iemand ooit veranderen? Onze relatie was zoveel meer dan die van hun, wij konden plezier maken, praten, hadden een enorme aantrekkingskracht, een fantastisch seksleven, alles klopte (dit was alles wat hij miste in zijn ex)… alleen heb ik zijn kinderen niet! Och misschien moet ik mij geen vragen meer stellen en blij zijn dat ik niet dieper kan gaan dan dit en een nieuwe start nemen!

Noor, 10-02-2013 16:05 #134
Herkenbaar deze verhalen en ook ik krijg kippevel hiervan, het herkenbare gevoel van machteloosheid het manipuleren het zijn net teken ze zuigen zich vol om je vervolgens langzaam kapot te maken. En dat onderhuidse doet pijn Soms weet ik het gewoon niet meer.

Sterkte allemaal

Ongekend Sterk, 08-02-2013 05:36 #133
Ik kreeg kippevel over mn hele lijf toen ik tijdens mijn relatie de kenmerken las en alle verhalen die erbij horen over de Narcist. Alles klopte en echt alles kwam overeen. Ik werd echt verdrietig van alle verhalen van vrouwen die er jaren mee te maken hebben gehad. Ik heb al in dat ene jaar al zoveel pijn moeten doorstaan. Achteraf valt er zo ontzettend veel op zijn plek. Alles is duidelijk! Er was geen een moment wat wel echt was. Ik was niks voor hem alles was alleen maar om voor hemzelf beter van te worden. Ik ben gelukkig keihard en sterk van mijzelf daarom heeft het 'gelukkig' maar 1 jaar geduurd. Mijn maatschappelijk werker had er veel respect voor. Maar ik durf zelf eerlijk toe te geven: ik ben veranderd en getekend voor de rest van mijn leven! Ik heb een bepaalde haatgevoel en soms stiekem ook wraak waar ik denk ik nooit meer vanaf kom. Maar de beste wraak is om door te gaan gewoon zoals ik ervoor was. Ik ben blij dat hij niet meer in mijn leven is! Ik ben er dus redelijk goed vanaf gekomen. Heb veel doorstaan maar de verhalen die ik soms lees zijn echt niet normaal! Wens al die vrouwen het beste en kan maar 1 tip geven: lees al die sites na en twijfel niet aan jezelf!

Jetje, 01-02-2013 00:46 #132
Wat is er in godsnaam met mij gebeurd… 2 jaar een relatie gehad met een narcist… pff eerste half jaar GEWELDIG voelde me een echte prinses, niks was te veel, alles maar ook alles kon en mocht… Toen veranderde het. Het is te veel om op te noemen… maar zat letterlijk in een kooi… stalken, bedreigingen, fysiek geweld, manipuleren, kleineren, eindeloze discussies, geen vrienden meer, familie die zich tegen me keerden. Heb een huwelijk gehad van 25 jaar. Nog nooit heb ik het zo slecht gehad in dat huwelijk, dan die 2 jaar met de narcist. Het is nu over, hij heeft er een punt achter gezet. Het erge is, heb nu ook nog liefdesverdriet, val in een gat, voel me eenzaam en mis die eikel ook nog. Het is niet te geloven!

Arjen, 29-01-2013 14:41 #131
Nadat duidelijk werd dat ik in een relatie was met een narcisrtische vrouw, en ik dienst deed als "narcistic supply", heb ik haar herhaaldelijk verteld, dat zij door haar eigen gedrag, paste in het beeld van iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis voor mij. En dan lees je hier en daar, dat je dat als leek niet mag vaststellen, en uitspreken. "Bull shit", vind ik. Voor mij heeft het gewerkt, niet opnieuw te worden losgeweekt van de realiteit, en voor haar het voelbare verliezen van manipulerende macht over mij.
Zeker wordt het me verweten, ook door haar. Maar genoeg is genoeg, en voor mij heeft het gewerkt, en voor haar lijkt niets te werken!

Finalanswer, 25-01-2013 10:14 #130
24 jaar heb ik het volgehouden! Uiteindelijk heb ik een punt achter mijn huwelijk gezet.
Een verschrikkelijke ervaring, je idealen, zelfbeeld en persoonlijkheid worden volledig verminkt. Ik heb gevochten voor wat ik waard was. Maar steeds weer die grove afwijzing
in combinatie met beledigingen, het afschermen van haar gevoelens. Een continue beloningssysteem waarbij ik in de houding moest springen om maar het gevoel te krijgen dat ik iets voor haar betekende. Ik was op! Volledig op. Door mijn energie en middelen heen. Uitgeput als ik was moest ik haar laten weten dat ik niet meer kon. De reactie van complete afwijzing en het opzettelijk, verschrikkelijk kleineren en krenken maakten de zaak ondraaglijk. Nu zit ik vol vertwijfeling terug te kijken op mijn leven. Haar broer heeft hetzelfde probleem. Zijn vrouw stapte uit het leven. Ik ben er nog!
Hier zit ik dan… alles maar dan ook alles gegeven. In een leeg huis zonder ook maar iets. Gelukkig heb ik hulp gezocht en heb daarin een uitstekende therapeut getroffen. Ze wist me snel op de hoogte te brengen van het narcistische gedrag van mijn ex. Het geeft rust, toch voel ik me enorm misbruikt. Ik ben wel enorm dankbaar dat ik er al die jaren voor mijn kinderen heb kunnen zijn. Het zou wel eens hun redding kunnen wezen. Alles wat ik hier lees komt in grote lijnen overeen met mijn huwelijk. Als principieel man had dit mijn enige moeten zijn. Ik zak nog wel eens diep weg in verdriet en ongeloof. Ik kan alleen maar zeggen praat! Met mijn kinderen kan ik er niet over praten. Ik wil niet het gevoel geven dat ik hun moeder in een kwaad daglicht wil zetten. Dat maakt het wel erg moeilijk omdat ik steeds iets moet verdedigen wat ik niet mag verklaren. Ik heb gelukkig vrienden met wie ik kan delen. Erg fijn.

Arjen, 22-01-2013 02:21 #129
Erg moeilijk, wil nog zoveel uitspreken, gehoord worden, maar negeren is het beste, geloof ik. Ben in de relatie letterlijk erg vaak weggelopen. Ze liet zich vulgair respectloos uit over de moeder van mijn dochters, en mijn dochters zelf. Okay, maakte de afspraak met haar, en met mezelf niet meer weg te lopen, en zij zou haar best doen zich te gedragen. Ik geloof, dat het goed is dat men zich houdt aan gemaakte afspraken. Inderdaad, haar gedrag veranderde niet. En ik maakte een nieuwe afspraak met mezelf, en gaf dat haar te kennen, en hield me hier ook aan. Ze hamerde erop, dat ik niet moest weglopen, en ik hamerde terug, dat als zij dergelijk gedrag zou vertonen, ik ALTIJD zou weglopen, niet voor mezelf, niet voor haar, maar voor haar gedrag. Nu realiseer ik mij, dat ik onbewust wat macht van haar over mij heb terug genomen, en zij zich dit heel bewust realiseerde. En naarmate ik haar steeds minder toestond over mijn grenzen te gaan, naarmate de afstand naar elkaar groeide. Ik voldeed niet meer aan haar wensen, behoeftes, en zou haar verliezen. Maar dan kan ik eindelijk mezelf weer terug vinden. Moeilijk, zonder haar? Ja, maar onmogelijk, eenzaam en ongelukkig met haar!

Mjon (infoteur), 09-01-2013 00:33 #128
Regelmatig bereiken ons berichten met de strekking: "Help! Mijn partner is een narcist"

Herkenbaar?

Wanneer je voor het eerst beseft dat je leeft met iemand die waarschijnlijk de narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft, moedig ik je aan op verschillende gebieden aan het werk te gaan.

Ten eerste moet je zo veel mogelijk leren over de stoornis van je partner,
de gedragingen, de zaken die de aandoeningen veroorzaken, en de vooruitzichten op verandering.

Je kunt hiervoor het internet gebruiken om te leren, maar ik besef dat je misschien een meer gerichte en inzichtelijke uitleg nodig hebt.

Dit is beschikbaar in de vorm van het E-boek: "Narcisme en Relaties".

Dit boek verklaart op een nieuwe en eenvoudige manier veel over narcisme. Ik denk dat kennis hiervan zeer belangrijk is omdat het gaat over een belangrijke behoefte aan inzicht.

Als je dit boek gelezen hebt, heb je al een goede vooruitgang geboekt door inzicht.
Na het lezen van dit boek bevind je jezelf in de situatie, dat je betere keuzes kunt maken. Allereerst krijg je meer informatie over de narcistische persoonlijkheidsstoornis - want het is niet algemeen bekend.
Daarna leer je over hoe het zich manifesteert in het bijzonder in relaties

Daarna leert je meer over de gevolgen van het zijn met een narcistische partner.
En dan ben je klaar om verder te gaan…

Voor wie is dit boek bedoeld?

Dit boek is bedoeld voor iedereen in een (potentiële) gevaarlijke relatie.

Het is een gids voor als je net tot de ontdekking komt wat narcisme is, maar zal ook waardevol zijn voor iemand die er al jaren bekend mee is.

Het maakt ook niet uit of je nog in de relatie zit, je er net uit bent of dat het al lang geleden is, dit boek zal je helpen om meer inzicht te krijgen.

Herkenbaar, gemakkelijk te lezen en hét boek om je het inzicht en de kracht te geven die je nodig hebt.

Ga naar deze pagina: http://www.pumbo.nl/boek/narcismeweb

Bestel het E-boek en ontdek alles over Narcisme en Relaties.
Onmiddellijk na aankoop van het boek, kun je met lezen begonnen.

Arjen, 26-12-2012 17:55 #127
Hallo Jan M.,

Lees hier en daar wat herkenning in je verhaal.
Lees dat je erg bezig bent met haar, en als zij een dergelijke stoornis zou hebben, jij zeker fungeert als "narcistic supply".
Geloof, dat vooral de relatie met jezelf aangaan/herstellen het beste is, en je de antwoorden op enige vragen zal geven, en kan leiden naar juiste keuzes.
Je schrijft, dat je veel van haar houdt, maar het met haar gedrag niet kan volhouden.
Je geeft hiermee een grens aan, vind ik, en erkent jezelf, en is goed, vind ik ook.
Maar proef ook, dat je niet goed je grenzen bewaakt, en ze al te vaak hebt laten overschrijden, en daardoor de erkenning van jezelf deels kunt verliezen. Maar is mijn mening!
Veel wijsheid en sterkte toegewenst,

Arjen

Jan M., 19-12-2012 11:04 #126
Hoi,
Ik ben 24 en heb nu bijna 2 jaar met mijn vriendin (21), en wonen nu ongeveer 1 jaar samen.
Ze zit nog op school, maar ze spijbelt heel veel, ik werk de hele week. Ze heeft heel veel oude problemen van der jeugd (ouders gescheiden, jeugdopvang). Maar naarmate de relatie vordert lopen we samen tegen dingen aan, sex is heel weinig en kil. Ze is vaak boos en wantrouwend op me als ik naar vrienden ga. Ze snapt niet dat ik ook me vrienden wil zien. Laatst waren we aan het kijken voor vakanties, maar alles wat ik voorstelde was niet goed en ze snapte maar niet dat ik niet alleen maar 8 dagen in Praag wou zitten. Mijn vrienden willen niet eens meer bij mij thuis komen als ze der is, want dan moeten we haar dingen doen, en aan haar tijdvak houden. Maar ook als ze een paar dagen thuis hebt gezeten, en ook nog spijbelen, dat ik thuis kom na me werk dat ze niks in huis hebt gedaan, zelfs als ik het lief vraag om een beetje op te ruimen, is het mijn schuld, want ik had ook weinig gedaan, en ik had geen ontbijt voor der gemaakt, …

In mijn vorige relatie had mijn vriendin een vorm van borderline. Ik vind mijn huidige relatie daar nu veel van weg hebben, tot ik op deze site kwam. Mijn vrienden en ik vinden de vergelijking 1 op 1, en ik weet niet wat ik der mee aan moet, ze loopt sinds kort bij een 1e lijns psychiater, maar dat is voor der jeugd problemen, en ik weet niet of of ze het ook met de psychiater over de narcistische gedrag heeft, of beter gezegd gaat hebben. Want ik denk dat mijn vriendin dit niet in de gaten hebt, want ik kom er ook net achter.

Maar waar ik nu mee zit is dat ik niet weet of ik nog bij der moet blijven, ik hou heel veel van der, maar haar gedrag kan ik niet vol houden, en ik hoop dat de psychiater er snel zal achter komen dat ze narcistische gedrag hebt. Ik ben niet het type jongen die van nature dominant is, maar is er een kans dat ze tot bezinnen komt en dat ze ook aan andere mensen kan denken? Het gaat verder dan alleen mij, haar ouders en haar "vrienden" hebben ook problemen met der, niet in de mate waarin ik nu met der leef, ze zullen het ook niet duidelijk op merken. Of ligt het aan mij?

Arjen, 12-12-2012 14:12 #125
Hallo allemaal,

Verlost van de narcist! Moeilijk om los te laten? Nee, vreselijk vermoeiend om vast te houden, vind ik!

Sterkte en succes allemaal,

Arjen

Lydie, 14-11-2012 13:16 #124
Dag Allemaal, Heb vandaag besloten, na 40 jaar, de relatie met mijn narcistische vader van 83 jaar, volledig te verbreken. Ik heb in het verleden veel voor hem gedaan zonder daar dank voor te krijgen. Integendeel, niets was ooit goed. Ik heb 40 jaar lang gezocht naar een reden waarom mijn vader niet van mij hield. In mijn hele leven heb ik nooit een kus of knuffel van hem gehad en heeft hij de woorden 'ik zie je graag' nooit kunnen uitspreken. Hij heeft een zeer slechte jeugd gehad, kreeg geen liefde van zijn ouders en werd lichamelijk en geestelijk mishandeld. Na 40 jaar van pesterijen en beledigingen trek ik mij helemaal terug. Mijn zus en 2 broers die nooit iets hebben gemerkt van zijn getreiter en narcistische woedeaanvallen, kiezen voor hem. Vlgs mijn vader ligt het probleem bij mij en mijn broers en zus beamen dat. Ik heb nu met hen ook geen enkel contact meer. Ik heb mij volledig van mijn vader verwijderd omdat ik al ziek wordt als ik aan hem denk of met vrienden over hem praat, als ik vertel wat hij mij heeft aangedaan reeds in mijn kindertijd. Ik ben nu, zonder hem, veel rustiger. Ik moet niet meer springen als hij op zijn vingers fluit en ik hoop dat hij zeer snel een nieuw slachtoffer zal vinden.

Marre, 12-11-2012 08:32 #123
Ik denk dat mijn dochter van 18 narcistische trekken heeft, kan iemand mij helpen hoe hier mee om te gaan? Ik ben sinds 4 jaar gescheiden van haar (alcoholistische) vader. Ik heb een nog een zoon van 17 en een dochter van 14. Inmiddels heb ik ook een vriend die hier in het weekeind vaak is. Zij "moet" hem niet. De stemming in huis draait meestal om haar, we vinden het heerlijk als ze er niet is. Als ze er wel is lopen we allemaal op ons tenen omdat we bang zijn dat er wat gebeurt, ze is bijna nooit thuis, Vriendschappen kan ze niet vasthouden, heeft wel al 2 keer "lang" verkering gehad met verkeerde jongens…

Natasja, 14-10-2012 22:42 #122
Vorige maand is mijn relatie na 12, 5 jaar verbroken. Ik kon niet meer, was helemaal op en leeg. Mijn zoon snapt helemaal hoe ik me voel, omdat hij zich ook vaak zo gevoeld heeft, verder begrijpt niemand het echt. Onze vrienden gaan niet meer met mij om, wat hij is "gebroken", hij kan niet gaan werken, maar vervolgens gaat hij wel ieder weekend op stap en flirt daar met iedereen. Daar is hij weer het mannetje. Mijn hele leven is verwoest en ik moet daar, samen met mijn zoon, weer langzaam uit opkrabbelen. Maar na het lezen van deze artikelen ben ik ervan overtuigd dat het me gaat lukken. Na 12, 5 jaar op m'n tenen lopen, vernederingen toegeschreeuwd te krijgen, horen dat ik een slechte moeder ben, mij lelijk en dik noemen, en nog veel meer, is het een opluchting om samen met mijn zoon lekker op de bank te zitten en te kunnen lachen over iets grappigs op TV. Volgens mijn vader lach ik weer echt op foto's en mijn eigen vriendinnen zijn blij dat ik weer mezelf kan zijn. Maar, ik heb ook heel veel verdriet, soms voel ik me gebruikt, andere keren zou ik hem zo graag terug willen. Het doet me pijn dat hij gewoon doorgaat met leven en dat hij al onze gezamenlijke vrienden om zich heen heeft. We wonen op een klein eiland, ik zie hem regelmatig. Als mijn zoon dit schooljaar heeft afgemaakt, gaan we verhuizen naar een andere plek. Hij mag zijn vader wel blijven zien, maar het is dan gewoon wat minder. Voor beide partijen niet erg, denk ik.

Sil, 09-09-2012 20:45 #121
Ik kom er net achter dat ik een relatie verbroken heb met een man die een narcist is. De relatie is nu twee jaar voorbij en ik heb nog steeds last van hem. Als ik het eerder geweten had was ik de verbreking anders in gegaan en had ik onze twee kinderen beter kunnen beschermen. Vandaag kom ik door deze site erachter dat ik al die tijd met en narcist te maken heb. Hoe kan ik dit jeugdzorg, raad van kinderbescherming en de rechter duidelijk maken dat ik niet degene ben die niet goed voor onze kinderen kan zorgen maar dat hij de kinderen gebruikt om mij te kleineren en te pakken?

Fa, 25-08-2012 23:48 #120
Ja dat kunnen narcisten teweeg brengen. Het zijn vaak mensen, die veel voor anderen over hebben die in de klauwen vallen van dit soort mensen.

Ik heb al zo vaak gehoord dat de slachtoffers door de enorme psychische druk van de narcist een somatische ziekte gaan ontwikkelen.

En dat kunnen ze ongestraft doen. Daarom is het zo belangrijk dat narcisten ontmaskerd worden door heel veel informatie over de manier waarop ze te werk gaan. Mensen tegen elkaar uitspelen b.v. is ook een veelvuldige manier van doen die narcisten in hun arsenaal in voorraad hebben.


Monigue? Veel lezen en nagaan hoe ze inelkaar steken. Dan ben je beter voorbereid. Wij hier kunnen niet weten hoe erg je manager is. Soms kun je beter maken dat je wegkomt. Alleen jij kunt dat weten door er veel over te lezen. Dan weet je hoe erg hij of zij is.
Fa

Dominique, 17-08-2012 00:00 #119
Na 8 jaar dit te moeten ondergaan en louter bij toeval te weten gekomen dat dit mij al die tijd is aangedaan, ben ik kapot. Ik kan niet meer. 4 jaar geleden kreeg ik fibromyalgie, daarna CVS en als extraatje narcolepsie. Ik dacht dat het aan mij lag. Dat ik degene was die mijn lichaam had kapot gemaakt. Maar het is niet zo. Ik voel me zo verloren… terwijl ik altijd de rots in de branding was voor iedereen…

Monique, 15-08-2012 18:13 #118
Hoe ga je om als je merkt dat je manager wel veel narcistische trekken heeft.
Met vriendelijk groet
Monique

Fa, 30-07-2012 23:14 #117
Masja het kan wel. Ik heb een vriendin die zulke ouder had. Ze heeft het contact op 20 jarige leeftijd volledig verbroken. Daarna moest ze een lange weg gaan om zover te komen waar ze nu is. Ze is afgrijselijk behandeld en is nu een vrouw weliswaar met een enorme rugzak, maar ze staat met beide benen op de grond.

masja het kan dus wel. Ook zij is vernederd en verstoten gans haar jeugd.

Ga hulp zoeken breek met die opgeving en sla je eigen weg in. Je bent niet de enige kan ik je zeggen. Mijn vriendin heeft geen ouders en ik heb geen kinderen meer.

Allebei dragen we ons leed mee, maar we leven en zijn toch instaat te genieten.

Dat hebben we onszelf geleerd. Jij kan het ook als je maar wil.

vr gr en sterkte Masja

Anoniem, 16-07-2012 23:06 #116
Ik ben al jaren aan het herstellen van de ravage die mijn zus heeft aangericht bij mij en mijn moeder door haar narcistisch misbruik.

Als kind vond ze mij al helemaal niks, ik mocht nooit aan haar spullen komen en lenen was uit den boze, maar al mijn spullen waren automatisch ook van haar.

Regelmatig werd ik zonder rede van een trap afgeduwd, of werden er spullen naar mijn hoofd gegooid, manipuleren om mij van mijn zakgeld te beroven of mij chanteren om haar kamer op te ruimen waren dagelijkse kost (ik ben het jongere zusje), tuurlijk kwam ik met mijn klachten bij mijn moeder maar die wuifde ze vaak weg en mijn zus is heel goed in mensen wijs maken dat ik jaloers op haar ben, dus heb ik automatisch een vertekend beeld in andere mensen hun ogen.

Mij geestelijk zieken was ook een leuke bezigheid, maar blijven herhalen dat ik geadopteerd was, dik was… geestelijk gestoord was vond ze erg leuk, vooral als ik dan ging huilen en kwaad werd, genoot ze altijd intens van.

Haar aanvliegen was slagroom op de taart want dan kon ze geheel in de slachtoffer rol duiken, en achteraf gluiperig naar mij lachen.

Hoeveel vriendinnen ik niet kwijt ben geraakt door haar manipulatieve gedrag is niet eens meer op 1 hand te tellen, vriendjes in de puberteit die ik kreeg kregen uitgebreid te horen hoe ik er naakt uitzag met mijn vetrollen en dat ik het hele dorp al had gehad, als zij zelf een vriend kreeg vond zij het ook vrij normaal dat diegene mij behandelde als een stuk stront, dus had ik regelmatig vriendjes van haar die mij vertelde dat ik een dik vies varken was, zodra ik haar vroeg om het voor mij op te nemen kreeg ik te horen dat ik dan ook geen ruzie met haar vriendjes moest maken.

Ruzie veroorzaken tussen mijn moeder en mij vond ze ook heerlijk, nooit kon er harmonie zijn tussen ons drieeen of zij verstoorde dat door of te stoken of te manipuleren.

Mijn zus is zeer geliefd in ons dorp en mensen dragen haar op handen, zij zit vaak in de dorpskroeg en zal alles doen voor anderen en voor uiterlijk vertoon, helaas kan zij dit niet opbrengen voor mij of mijn moeder.

Toen mijn zus zwanger was van mijn neefje wist het halve dorp het eerder dan mijn moeder of mij terwijl wij toen nog haar op handen droegen, en dit is ook gelijk het rare 34 jaar van mijn leven heb ik de oorzaak bij mijzelf gezocht, het zal wel aan mij liggen dat ik zo door haar behandeld word, mensen om haar heen gaan mij ook zo behandelen dus het ligt aan mij, totdat ik mijn man tegenkwam… hij vond mijn zus altijd al een beetje raar en toen zij weer begon met haar spelletjes, trapte hij daar niet in… tuurlijk heeft zij mij geprobeerd aan te sporen om bij hem weg te gaan en zij heeft hem ook geprobeerd wijs te maken dat toen ik zwanger was hij mij moest verlaten, hoeveel ruzies er wel niet zijn geweest in der jaren ronduit te belachelijk voor woorden, totdat ze te ver is gegaan door mijn moeder en mij zo te kwetsen dat wij ons neefje niet meer mochten zien, en dan weer wel en dan weer niet, dat wij er klaar mee waren, zij heeft mijn moeder een keertje laten aanvliegen door haar man omdat zij leugens had verteld over mijn moeder tegen hem.
De koek was op en wij hebben geen contact meer met haar, zij heeft wel geprobeerd contact te leggen met mijn moeder maar zij bied nooit haar excuses aan en de voorwaarde is altijd dat mijn moeder dan geen contact met mij mag waar mijn moeder niet bereid toe is… het doet pijn om te weten dat je een zus hebt die niet in staat is om liefdevol met je om te gaan, ze zou mij nog verkopen voor een dubbeltje zeg ik altijd maar en nog steeds heb ik het gemis van een zus, waarom werkt dit niet? en waarom stopt het alleen maar zodra je alle contact verbreekt, het was makkelijker geweest als ik een zus was verloren dan had ik tenminste dit rouwproces op een gezonde manier kunnen afsluiten.

Ivan, 05-07-2012 23:06 #115
Vooreerst meld ik graag hoe verheugd ik was op deze site uit te komen. Zowat alles wat ik hier gelezen heb strookt met mijn bizar verhaal. Misschien dat de proporties anders liggen door de aard van mijn verhaal, maar toch.

Mijn relatie met een narciste was voornamelijk een chatrelatie, maar dan wel met een collega (M), die erin geslaagd was mij in de war te brengen door haar subtiele, eerlijke, ludieke en emotionele schrijfstijl. Na een leuke periode(+/- 3maand) met talloze chatconversaties, heeft ze plots na het leukste verhaal, waarin we waarlijk in een droomwereld beland waren en ze zelf heel "dicht" tot bij mij was genaderd, afstand genomen en me laten weten dat ze dit allemaal niet normaal vond en over mij met een collega gesproken had. Omwille van dat "geroddel" ontstond een chat-ruzie en heb ik haar verwijderd uit mijn Facebookvrienden. Dit allemaal in een weekend.

Ik ben echter vredelievend van nature en heb in datzelfde weekend via een eerste mail geprobeerd de plooien glad te strijken vertrekkende vanuit mijn fouten in dat verhaal en de hoop uitdrukkende om alles eens in levende lijve uit te praten eerder dan via mail. Haar reactie op mijn mail was verwoestend en ze had helemaal geen nood aan het" uitpraten". Ik kon haar onwaarschijnlijke reactie, haar foute interpretaties en verdraaiing van mijn woorden, niet vatten.

Een tweede mail, waarin ik nog steeds alleen maar over mijn fouten praat en terugblik op de toffe periode die we hadden, wordt zowaar nog slechter onthaald. Ze interpreteert alles opnieuw op een merkwaardige manie en wil mij een andere interpretatie van mijn eigen woorden opdringen. Ze eist dat ik haar gerust laat.

Enkele dagen gaan voorbij en op het werk negeert ze me, geen blik meer en enkel een goeie dag gemompeld omdat ik zelf vriendelijk goeiedag blijf zeggen. Er komt geen beterschap en ik stuur een derde mail met verzoek tot gesprek, waarin ik duidelijk stel dat ik fouten gemaakt heb, maar dat haar manier van reageren in de chatgesprekken nooit een teken was dat ze die gesprekken niet leuk vond of niet wou. Opnieuw komt er een verwoestende mail, waarbij ze meldt dat ze zich nu verplicht voelde om er met verschillende collega's over te praten, dat ik een leugenaar ben, dat ze zelfs dreiging leest in mijn mails en dat ik haar moest gerust laten. Er waren ook enkele passages waarin ze een poging ondernam om me te vernederen.

Ik besefte toen weliswaar dat ik in een waanzinnig verhaal was beland, maar wist totaal niet waarmee ik te maken had. Ik stelde mezelf voortdurend in vraag en werd steeds weer geconfronteerd met die reacties " buiten alle proporties". Ik voelde me als iemand die schuldig was verklaard zonder proces. Op het werk voelde ik me ongemakkelijk t.o.v. personen waarvan ik kon vermoeden dat ze ermee over mij gepraat had, maar ze was wel slim genoeg geen namen te noemen. Bovendien werd ik quasi dagdagelijks geconfronteerd met haar "negeren" en sporadisch ook met een neerbliksemende blik. Mentaal was dit heel belastend en ik vond geen uitweg, maar ik besloot alles te laten rusten. Bijna een maand lang zakte ik alsmaar dieper weg, de vreugde was weg en de schaamte nam toe. Ook op twee zuiver professionele mails reageerde ze abnormaal woest.
Tot ik me met mezelf confronteerde en besloot weer de draad op te nemen, vriendelijk te zijn af een toe een leuk woordje toe te voegen aan een professionele mail. Na een paar van die mails kwam dan een reactie dat ik daarmee moest ophouden, dat ik met anderen deed wat ik wou, maar haar gerust moest laten.
Ik antwoordde haar dat ik besloten had weer mezelf te zijn en dat ze een oorlog alleen maar kon verliezen omdat ik de vijand niet wilde zijn.
Die avond besloot ik dan toch een lange mail te sturen en alsnog 'mijn verhaal' uit de doeken te doen, zoals ik alles meegemaakt had van a tot z, nog eens naar mijn fouten te wijzen maar ook voor het eerst integraal haar aandeel daarin aan te kaarten. Al had ik liever alles besproken, het was me echter duidelijk geworden dat ze me die kans niet zou geven en dat ik het dus moest neerpennen. Voor mij was dit een belangrijk hoofdstuk afsluiten. Vanaf nu zou ik geen toenadering meer zoeken. De deur zou op een klier blijven maar nu was zij aan zet, schreef ik.
In een eerste reactie was ze wederom woest en schreef ze dat ze zo'n lange mail niet eens zou lezen en gewoon zou verwijderen.
En dan plots twee dagen later kreeg ik opnieuw een reactie. Ze had de mail gelezen maar vond het schandalig dat ik met mijn intelligentie de schuld in haar schoenen wou schuiven. Bizar maar het feit dat ze alsnog de mail had gelezen, deed mijn ogen pas voor het eerst opengaan dat er echt iets niet klopte.
ik begon dus mijn zoektocht op internet naar de drijfveren van mensen om te roddelen en belandde snel op het "borderline"-syndroom. Ik besloot met enige schaamte mijn verhaal ook te doen bij een vrouwelijke collega en die gaf me een ongelooflijke voorzet, door enkele bizarre verhalen te vertellen over M. Zo ondermeer toen M eens tegen haar geroepen had en ze gewoon luider teruggeroepen had en dat M toen volledig stil was geworden. Of bizarre seksuele interesses die M had gehad na haar gebroken huwelijk. Dat in combinatie met allerlei zaken die M me zelf had verteld, met mijn ervaringen en plots op deze website te belanden deden mijn ogen open.

Bij het lezen van de fazen die je doorloopt als slachtoffer of de technieken van de "dader" viel ik achterover. De confronterende vaststelling dat dit niet te genezen valt. De confronterende vaststelling dat je gevoelens waardeloos zijn. De confronterende vaststelling dat om er "uit" te geraken, ikzelf nu een rol moet spelen die ik liever niet had willen spelen. Dat ik er moet op voorbereid zijn dat het eens publiekelijk explodeert en dat ze daarbij misbruik maakt van "intieme" zaken die ik haar verteld heb. enz enz Onwaarschijnlijk confronterend allemaal, maar wat een steun is deze website. Ik lees en herlees hier alles voor de zoveelste keer inmiddels en voel me alsmaar beter… en toch. Je zou graag medelijden hebben met haar en zelfs dat is zinloos. Ik blijf ook nog altijd mezelf in vraag stellen.

Fa, 26-06-2012 23:49 #114
Patricia het mooie van Nederland is dat je nooit van de honger omkomt. Waarmee ik niet wil zeggen dat het een afgrijselijke situatie is waarin je zit, maar heb de kracht om te denken dan doen ze dat maar dat faillissement aanvragen. Misschien de enige mogelijkheid om los te geraken van je ouders. Ik heb een vriendin die zulke ouders had. Zij is er pas op 38 jarige leeftijd achter gekomen dat ze niet anders kon dan losmaken van haar ouders en kwam ze erachter dat zijzelf de enige is die zichzelf net zo gelukkig of ongelukkig kon maken als ze zelf wil.

Het is een andere manier van denken. Het blijft een gemis, maar je bent gelukkig niet de enige die zoveel moet missen. Het is toch mogelijk om redelijk geluk te krijgen. En ik kan het weten want ik moest mijn kinderen loslaten door niet meer op alle hoge eisen in te gaan. Beide kinderen. Jij je ouders en mijn vriendin ook haar ouders. Je bent niet de enige die door zo'n vreselijke tunnel moet. Maar er is licht aan het eind kan ik je verzekeren.
Het is angst aanjagen wat je ouders doen en machtsmisbruik en ik hoop dat ze die gelegenheid niet meer van je zullen krijgen. Hoop dat je hier wat mee kunt al zal het in het begin niet makkelijk zijn, maar doorzetters winnen.

Sterkte Patricia

fa

Patricia, 22-06-2012 06:12 #113
Hai, Ik ben ook slachtoffer van Narcisme het gaat om mijn beide ouders ik ben er net na ja tussen de 20 en 30 jaar achter gekomen dat het probleem niet bij mij licht maar dat zei doelbewust steeds mij in hun macht willen hebben en houden en ik kom er nu wel een beetje laat achter. (helaas). Jaren lang gelopen bij de ggz en die verweten mij dat ik niet los kon komen van mijn ouders en mij kop in het zand stak en niet volwassen handelde terwijl alles wat ik inbracht bij mijn ouders mij zo leeg maakte en mij energie zo opvrat omdat er totaal niet meet te praten was het was zus en zo en na een gesprek van 10 minuten dan was je kapot of ze hadden al opgehangen voor de 3 minuten omdat ze geen zin hadden om naar mij te luisteren w want wat ze niet zeiden maar nu dus wel dachten jij bent onze dochter en hebt te doen wat wij willen zo niet dan geven we je lekker een rotgevoel. Ik ben nu bijna 40 enigste dochter en geen fam die me steunt niemand die tegen mijn ouders in durft of kan gaan politie niet aangifte willen doen van mishandeling maar dan moet ik eerst blauwe plekken hebben en een getuige.
Nu is het nog erger ze sturen een advocaat op ons af en het is nu 04.00 smorgens en ik ben zo leeg ik ben zo moe en kan niet eens meer slapen ik zou zo ontzettend graag hulp hebben een papa en mama ouders of wie die me eens goed vasthouden en dat het een grote droom zou zijn, wat een hel waar ik doormoet het is niet te geloven zo erg ik zou graag op vakantie gaan en genieten van mijn jonge kindjes, maar als ik wegga en een brief van de advocaat van pa en ma mis dan staan we dadelijk op straat ik ben zo enorm verdrietig Wie kan mij nu echt helpen ik moet me wel verdedigen ze slepen me voor de rechter! Ze hebben rekeningen gestuurd die niet kloppen met hun bedrijf aan de onze en omdat ze eerder ook rekeningen hebben gestuurd zouden we nu volgens de advocaat opgehouden zijn met te betalen en willen ze ons faillissement aanvragen. HELP HELP HELP Ik ben zo verdrietig

Jennifer, 19-06-2012 23:13 #112
In 2000 leerde ik mijn narcistische ex kennen, hij werkte als barman in een kroeg waar ik regelmatig kwam en heb er nu nog last van en mee. Toen ik via via te horen kreeg dat hij mij wel leuk vond, kon ik mij niet voorstellen dat ik datzelfde zou voelen. Hij had een ontzettende arrogante look over zich heen en was totaal niet mijn type… goh had ik mij nu maar vast gehouden aan dat gevoel… Ik werkte zelf in een party centrum en toen hij wist dat ik daar werkte kwam hij regelmatig langs in mijn shift om koffie te drinken. Op een avond kwam hij langs en stond ik per ongeluk op zijn nieuwe Timerbland schoenen, die reactie wow wist niet dat iemand daar zo gefrustreerd van kon raken. Hij maakte er maar een geintje over maar diep van binnen was ie echt gefrustreerd. Hij bracht mij vaak naar huis als ik avonddienst had, hij bracht mij netjes naar huis en ging zelf ook weer weg. Hij was een charmeur allom, nam mij mee naar de duurste restaurants in Scheveningen achteraf nam hij al zijn vriendinnetjes ermee naartoe. Ik voelde mij ontzettend belangrijk, zo liet hij mij ook voelen, we hadden urenlange telefoongesprekken en zaten helemaal op 1 lijn met alles. Snel ben ik bij hem ingetrokken, hij woonde niet zover bij mij vandaan maar dan waren we in iedere geval samen. Zijn huis was ontzettend vies en smerig, hij had twee katten en die kotsten en scheten het hele huis onder waarop ik 2 dagen vol bezig ben geweest om het huis schoon te maken. Hij was nog niet zolang daarvoor gebroken met zijn ex waar hij een zoontje mee had en had zijn zoon al een half jaar niet gezien. Ik kon mij zijn verwaarlozing wel voorstellen, zeker als je verdriet hebt dan ben je niet met een schoon huis bezig. Toen ik m'n stinkende best had gedaan om het huis schoon te maken, liep hij mij al af te kraken. "Nou als je dat schoonmaken noemt, dan belooft de rest ook wat" en dat was geen positieve uitspraak van hem. Hij was behoorlijk sarcastisch en zo vatte ik het ook maar op maar diep van binnen knaagde er toch iets in mij. Hij bespeelde mij met geld, gaf mij 500 gulden, ga maar wat leuks kopen voor jezelf. Nog nooit had iemand dat voor mij gedaan, laat staan over gehad, ik was net 24 jaar en behoorlijk gevoelig zeker als iemand wat voor mij over had.

Helaas kwamen al snel de vernederingen, neerbuigende opmerkingen waarvan ik het idee had van nou is het wel genoeg geweest. Binnen 4 weken stapte ik op mijn fiets en reed naar mijn eigen huis met een wasmand vol spullen. Ik dacht nog "op deze kerel zit ik echt niet te wachten in mijn leven."Ik had naast mijn werk een bijbaantje in een kroeg, 2 dagen nadat ik weg was gegaan belde hij mij zielig op, dat hij het allemaal zo niet bedoelt had en dat hij het fijn vond als ik weer terug kwam. Ik liet mij weer paaien door schuldgevoel, ach misschien was ik ook niet zo handig bezig geweest en het zal wel aan mij liggen dat hij zo reageert. Ik kwam weer terug, en vervolgens gingen alle vernederingen weer door en liet ik het toe. Met mijn familie had ik niet zo'n goede band en daar vertelde ik wel eens over. Gelijk had hij zijn oordeel klaar en als er dan een familielid voor de deur stond, stuurde hij deze direct weg onder het mom van ik wil niets met ze te maken hebben op basis van wat jij mij vertelde. Mijn werk vond hij ook niets, collega's waar ik altijd lol mee had moest ie niets van weten en vriendinnen van vroeger, die waren niet zijn soort en als ze dan kwamen dan zorgde hij ervoor dat ze zich totaal niet op hun gemak voelde en keek hij ze letterlijk weg met zijn ogen en/of opmerkingen.

Ik liet gebeuren dat mijn wereldje steeds kleiner werd, ondertussen was mijn huis onderverhuurd aan een collega van hem en leerde hij mij ook kennis maken met cocaïne. Als we hadden gesnoven hadden we de beste en mooiste gesprekken, we zaten op 1 lijn, hij begreep mij en ik hem. Ik had inmiddels een nieuwe baan en binnen een jaar raakte ik niet gepland zwanger. De vernederingen gingen door en ik geloofde dat het ook allemaal aan mij lag, dat ik dingen niet goed deed en onhandig was. Tijdens de zwangerschap was ik zelf ook niet geheel aardig de hormonen gierde door mijn lichaam en dat maakte dat we vaker in conflicten raakte. Maar nu werd ik mondiger, ik deed mijn mond open als iets mij niet zinde en dat beviel hem niet. De eerste lichamelijke toetakeling was een feit, ik kreeg een kopstoot tegen mijn neus waarbij mijn neus een behoorlijke klap maakte. Hij begon te huilen in paniek en vertelde dat het hem zo speet en ik? Ik dacht alleen maar dat ik het zelf had veroorzaakt.

Tijdens de zwangerschap voelde ik mij heel vaak alleen, het enige wat ik had was zijn moeder en hij zelf. Zijn moeder kwam altijd langs op de momenten dat er bemiddeld moest worden waarbij ze altijd tegen me zei dat ze wist dat ik geen makkelijke man had uitgekozen. De bezoeken aan de verloskundige deed ik alleen, hij liet mij met mijn hoogzwangere buik zelf de boodschappen halen en tillen, hij vertikte ook maar om iets in het huis te doen, met heel veel pijn en moeite deed hij dan nog wel de kattenbak. Als onze zoon dan schopte in mijn buik had hij geen interesse om te voelen. Geen enkele betrokkenheid toonde hij.

Ik beviel middels een keizersnede en moest samen met onze zoon een week in het ziekenhuis liggen. Toen ik thuis kwam begon de drama weer, ik was nog niet koud bekomen van de zware bevalling toen hij tegen mij tekeer ging dat ik geen ras egoïst mocht zijn… out off the bleu begon hij mij te vernederen en het enige wat ik kon doen was huilen. De kraamverzorgster heeft hij de deur uit gezet onder het mom van we doen het zelf wel, we hebben je niet nodig, de verloskundige is toen langs geweest om hem te vertellen dat de kraamzorg zowel onze zoon als mij in de gaten moest houden. Omdat hij niet anders kon ging hij akkoord.

Door de keizersnede mocht ik 6 weken geen zware lichamelijke activiteiten ondernemen, maar het huishouden moest wel gedaan worden, de boodschappen moesten gehaald worden en hij deed dat niet. Omdat we 2 katten hadden moest er regelmatig gestofzuigd worden, maar hij deed het niet. Met de hechtingen nog in mijn buik deed ik alles, van onze zoon verzorgen tot het huishouden, boodschappen etc etc.

Na 3 maanden moest ik weer aan het werk, hij bleef overdag thuis omdat hij voor zijn ouders werkte in de avond. Ik vond het niet leuk om onze zoon te moeten missen als ik werkte maar vond het ook weer fijn om onder de mensen te zijn. Als ik dan om half 6 thuis kwam trof ik onze zoon aan ongewassen en in dezelfde pyjama als dat ik 's ochtends het huis verliet. Ik kon hem eerst zelf badderen, daarna boodschappen halen omdat hij dat niet deed. Hij nam vaak eten mee na het werk, dus koken hoefde ik niet te doen, hij had overigens altijd wat aan te merken over het eten, "dat geef je nog niet eens aan een hond".

Toen het steeds erger werd ben ik een tijdje bij een vriendin gaan zitten met onze zoon, hij was toen net 1 jaar. Uiteindelijk vond ik dat ook niet de juiste beslissing en ben ik weer terug gegaan. Ik voelde mij gevangen, kon nergens heen en de klappen kwamen steeds vaker en harder. Op een gegeven moment ging ik onze zoon gebruiken als schild omdat ik bang was dat hij weer ging slaan.

Hij begon een eigen onderneming waardoor hij vaak in Duitsland moest zijn en dat waren voor mij de rustmomenten al voelde ik mij nog wel gevangen in zijn huis.
Ook ging hij regelmatig naar de hoeren, dat was allemaal mijn schuld, ik maakte hem gefrustreerd en zijn enige ontlading was naar de hoeren gaan. Hij spande iedereen voor zijn karretje waar hij maar geld mee kon verdienen, ik heb de ene zakenpartner naar de andere gezien, als het dan goed ging was hij je beste vriend en als het niet ging zoals hij dat wilde dan liet hij je vallen. Zijn enige drijfveer was geld, hij wilde voor zijn 40e met pensioen en gebruikte en misbruikte een ieder die er in trapte om mee te gaan in zijn verhaal en als dat niet werkte dan was je te min.


Omdat hij mij altijd beschuldigde van alles ging ik het ook bij mezelf zoeken en geloven, en ben via de huisarts bij een psycholoog terecht gekomen. Daar is toen een test afgenomen en uit die test kwam naar voren dat ik een lichte vorm van borderline zou hebben… deze test was een moment opname van hoe ik mij op dat moment voelde, tijdens de gesprekken met een psychotherapeut kwam ook naar voren dat ik feitelijk niet gestoord was maar een hoop bagage mee droeg en mijn ex met zijn dominante karakter daar een behoorlijke invloed in had.

In 2005 ontmoette ik mijn jeugdvriendje die zelf uit een relatie kwam. Ik werd verliefd en hoopte dat ik een nieuwe basis kon creeeren samen met hem. In de eerste instantie durfde ik niet eerlijk te zijn tegen mijn ex waarom ik de relatie verbrak omdat ik wist hoe hij zou reageren maar liegen kon ik ook niet heb toen mijn affaire opgebiecht aan mijn ex zijn moeder die het uiteraard weer doorvertelde aan haar narsistische zoon. Mijn ex trok overal alle stekkers uit, pakte mijn auto af mijn jeugdvriendje zat zelf bij zijn moeder en had geen woning en ik ben toen een tijdje bij mijn zus in huis geweest. Ik mocht onze zoon niet meer zien, omdat mijn familie een slechte invloed op onze zoon zou hebben. Mijn broertje had een kleine woning waar ik een tijdje in mocht, het was een woonkamer en slaapkamer in 1 ruimte, ik had het gevoel dat ik mijn zoon niets meer kon bieden en mijn ex maakte daar misbruik van… ik raakte depressief en zag het allemaal niet meer zitten. Toen ik zag dat het met onze zoon ook steeds slechter ging, het was altijd een vrolijk mannetje en werd nu timide en stil heb ik mezelf bij elkaar geraapt en ben ik weer terug gegaan naar mijn ex. Ook financieel had ik meer rust, ik had geen geld niets, kon mezelf al niet eens onderhouden laat staan met onze zoon. Onze zoon was weer gelukkig en dat ik niet happy was, was voor dat moment bij zaak. Ik had door moeten zetten maar kon het niet.

Mijn ex ging veelvuldig maandenlang naar Azie voor "zaken" hij had altijd al iets met Thailand en de redenen kun je vast zelf wel verzinnen. Als hij dan weg was, dan had ik rust, maar had ook te maken met een mannetje die zijn vader erg miste. Ik werkte inmiddels ook voor mijn ex en hij had ook collega's in dienst zo ook een oudere dame, zij zei een keer tegen mij dat ze het belachelijk vond hoe hij met mij omging en dat zij dat never nooit niet zou accepteren van een vent. Ik praatte het allemaal goed en beter dat het vanuit een stuk sarcasme kwam van hem.

Als mijn ex dan terug kwam uit Thailand dan was er altijd weer ruzie en vechtpartijen dat onze zoon ertussen in stond en riep dat we moesten ophouden… Als ik terug denk heb ik zowel mijn zoon als mezelf verschrikkelijk tekort gedaan door bij hem te blijven, onze zoon heeft daar nu nog heel veel schade aan overgehouden ik was zo onder zijn invloed en macht dat ik inderdaad waardeloos was.

In 2008 heb ik hem via msn laten weten dat ik op zoek zou gaan naar een eigen woning en dat als hij in NL was ik zou zorgen dat ik elders verbleef. Ik wilde nu ook onze zoon beschermen tegen alle ruzies. Begin 2009 kreeg ik mijn woning en dat kwam mijn ex wel goed uit, want hij had inmiddels al een Thaise opgedoken en die wilde hij meenemen naar NL. Ik verhuisde en mijn ex schoonmoeder verzocht mij nog even of ik voor die datum weg kon zijn, omdat hij dan in zijn huis kon met haar. ze heeft mij zelfs nog geholpen zo snel mogelijk weg te zijn.

Ik was gelukkig weg maar dat nieuwe meisje moest het nu vergelden, ze raakte binnen 2 maanden zwanger en of het nou express was of niet, ze droeg zijn kind. Toen hij weer terug ging naar Thailand na een korte vakantie in NL heeft hij haar zonder blikken of blozen laten zitten met een zwangere buik en is vervolgens binnen 2 maanden met een andere Thaise terug naar NL gekomen.Op onze zoons verjaardag kreeg ik van dat zwangere meisje een mailtje dat ze was bevallen van zijn zoon en of ik ervoor kon zorgen dat hij contact met haar zou zoeken. Ik wilde er niet tussen zitten maar had wel met haar te doen. We bleven contact houden via Facebook en op een dag vertelde ze mij dat mijn ex had gezegd dat als ze nog contact met mij zou zoeken hij de financiele bijdrage aan haar voor haar zoon zou stoppen. Ik ken zijn manipulatieve karakter maar vond het verschrikkelijk dat er in Thailand nog een onschuldig kindje rondliep van hem onder embarmelijke omstandigheden waar hij zijn handen vanaf hield. Met zijn oudere zoon heeft ie overigens ook geen contact, zijn ex had mediation aangevraagd en alle afspraken in een convenant gestopt waar hij zich nooit aan heeft gehouden.

Onze zoon is nu 10 jaar en heeft een behoorlijke draai meegekregen aan deze verschrikkelijke relatie. Mijn advies is dan ook aan vrouwen die zichzelf herkennen in alle verhalen van narsistiche mannen, geloof ze ze zijn echt zo ook de ervaringen, als je ook maar het gevoel hebt met een narcist te maken hebt STOPPEN, je gevoel liegt nooit. Ga niet verder want voor je het weet zit je er zo diep in dat je er niet meer uit komt zonder kleerscheuren en emotionele schade.

Joke, 14-06-2012 10:06 #111
Wow lieve allemaal, wat een herkenbare verhalen. Ik was zelf 34 jarige getrouwd met zo'n man, en na het lezen van deze site, en jullie verhalen kan ik op alles Ja zeggen. Ik dacht ook altijd het is allemaal mijn schuld, want hij was/is erg slim om dat te projecteren, dat alles mijn schuld is. Ook als hij iets deed zoals 5 jaar achter elkaar naar Thailand te gaan, moest geen probleem voor mij zijn. Het was zg een tussenstop naar Holland, en hij deed toch niets!
Constant heb ik alles geslikt, want het was immers mijn schuld, ik heb ooit eens een "fling" gehad met iemand op kantoor, maar hij was daarvoor wel 4 maanden weggeweest om te kijken of we konden emigreren met het gezin. Nu hij heeft denk ik 1 gesprek gehad (of misschien wel geen een) en kwam tot de ontdekking dat hij geen werk kon vinden in Australië of Nieuw Zeeland, maar in plaats van naar huis te komen heeft hij zijn rugzak opgenomen, en speelde 4 maanden backpacker, en ik zat thuis met 4 kinderen, 2 honden en 2 katten. In die tijd leefde ik op zijn brieven (26 jaar geleden), ook telefoneerde hij collect call, zodat de eind afrekening $2,500 gulden was en achteraf moest worden betaald. Vele dingen heb ik door moeten maken (realiseer ik me nu). Toen hij uitvond dat op mijn kantoor een "flng" plaats had gevonden (tegen mijn wil maar zo was ik toen in die tijd, gemakkelijk te beïnvloeden) heeft hij een glas naar mijn hoofd gegooid wat een hevige bloeding veroorzaakte. Ik stond met theedoeken het bloed te stelpen, en hij stond geen eens op. Uiteindelijk na mijn aandringen heeft hij mij naar het ziekenhuis gebracht, waar ik uiteraard niet durfde te vertellen dat hij het had gedaan. (en zo veel meer dingen ik kan niet 1 maar vele boeken over hem schrijven). Uiteindelijk zijn we jaren later toch geëmigreerd (nadat we ons huis en zaak in Holland hadden verkocht) mijn familie hield hun hart vast, want die heeft altijd ingezien wat voor een type hij was. Mijn (overleden) moeder zei altijd "wat heb ik toch tegen deze man''. Ze voelde iets maar kon het niet thuis brengen. Toen ik had uitgevonden (tijdens dat hij in Thailand zat) dat hij $56,000 dollar op een geheime bankrekening had staan, heb ik hem daarmee geconfronteerd toen hij terug kwam, hij greep me bij mijn keel, en sleurde me naar de keuken, en zei mij dat hij zelf wel uitmaakte wat hij deed, zijn ogen puilde bijna uit. Gelukkig liet hij los en ik kon ontsnappen, en heb de politie gebeld die onmiddellijk kwam. Ze gingen het huis in en meneer zat gewoon tv te kijken en kippen boutjes te eten. ze hebben hem meegenomen, maar stomme ik heb hem weer vrijgepleit.
Ik heb uiteindelijk het huis na een aantal jaren later verlaten, toen hij naar Holland ging om zogenaamd een afkoeling van het huwelijk te hebben, want de kanker die hij inmiddels had gekregen was immers ook mijn schuld! Maar zijn nieuwe internet liefje zat daar op hem te wachten, en ging met hem mee voor de alternatieve behandelingen die hij in Duitsland zou ondergaan. Ik bood nog aan om hem te begeleiden, toen we uitvonden dat hij kanker had, maar ik was immers de oorzaak! 8 maanden later wilde hij ineens terugkomen, en dreigde weer bij mij in te trekken, dat wilde ik uiteraard niet, en heb een restrictie order laten sturen vanuit NZ naar zijn adres. Maar toen ging hij dreigen dat niemand hem tegen kon houden als hij met een boeldozer het huis in zou komen, en het steen voor steen zou (kunnen) afbreken. Naderhand ontkende hij dit natuurlijk dat hij dit nooit echt zou doen, maar dit soort mensen zijn onberekenbaar, dus ik heb het huis verlaten. Hij kwam terug heeft 1 jaar erin gewoond zonder mij een stuiver te betalen terwijl ik huur betaalde voor een huurhuis. Toen is hij met zijn vriendin (die over was gekomen voor 4 maanden) naar Holland terug gegaan en heeft het huis verhuurd via een makelaar. Hij heeft die makelaar zo gemanipuleerd dat ik het er zg mee eens was, (want mijn naam stond natuurlijk op het koopcontract) goed dit heb ik nu opgelost, en krijg inmiddels de helft van de huur. Maar hij ziet nog steeds uitwegen om emailcontact met mij te hebben en mij uit de tent te lokken, (wat lukte tot nu toe!). Er is weer een akkevietjes gaande en heeft mij gedreigd (terwijl hij in Holland zit bij zijn Philipijnse vriendin) om een rechtszaak tegen mij te beginnen, daar hij vind dat hij nog veel geld van mij krijgt. (ik ben nl vertrokken met wat (oudere) inboedel, maar een hoop spullen waren nog van mijn eerste huwelijk) Ik heb hem al het nieuwe spul gelaten o.a. een Mercedes Benz open dak CLK320 waaraan ik heb mee betaald kostte $86, 000 wat gelijk is aan de oude gulden, waar ik overigens nooit in heb mogen rijden, wat ik zou er een kras op kunnen maken:-) ik had nl ooit eens een krasje gemaakt met inparkeren met een van de andere auto's. Deze man heeft mij over de jaren zo onzeker gemaakt, dat het heel erg moeilijk was om te herstellen. Ik ben door vele fases gegaan, van kwaadheid en onbegrip tot waarom is hij niet anders, waarom kan hij zijn huwelijk niet waarderen. Ik heb hem vele malen counseling voorgesteld, maar dat had ik en de kinderen nodig vond hij, want met hem was niets mis. Mijn kinderen zijn inmiddels volwassen (met eigen kinderen) maar hebben toch wel schade van dit alles opgelopen. Ik heb inmiddels een fijne relatie met een schat van een man. Maar helaas moet ik nog steeds met mijn ex dealen daar we het huis samen hebben.
Gelukkig kan hij dit huis niet zonder mij verkopen! Ik zelf maak het heel erg goed, heb het verwerkt, hoewel ik gisteren toch weer met mijn plat voeten:-) in een email dreiging van hem trapte vanwege de rechtszaak die hij vanuit Holland tegen mij wil beginnen, terwijl ik al bijna 3 jaar bij hem weg ben). Ik hoop dat mijn verhaal ook mogen bijdragen aan de vele (meestal vrouwen) die nog in deze situatie zitten en wens hem veel sterkte en geef niet op, laat je niet klein krijgen want daar leven die vampiers op.

Har, 04-06-2012 09:35 #110
Hij was zo lief zo warm, charmant en aardig voor mij en mijn omgeving, Iedereen was gek van hem incl mijn kinderen. Een jaar lang leefde ik in de hemel en kon ik maar niet bevatten dat dit mij was overkomen. Wat was ik gelukkig! Hij had een goede baan en woonde in een huis van zijn baas. Op een dag verloor hij deze baan, in een klap had ie niks meer. Geen auto geen huis en geen geld. Ik besloot hem bij ons in huis te halen, En toen kwam de ellende. Ik kwam van de hemel in de hel terecht. Twee jr lang beschuldigde hij mij van ontrouw. Iedereen was een bedreiging voor hem geworden.incl vriendinnen kennisen en collega, s. In die periode ook mijn moeder verloren… Hij was er twee weken lang voor mij. Maar daarna was het klaar… in sex zocht hij bevestiging en als dat er niet was kwamen de woede aanvallen. In twee jr tijd heeft hij wel 100 keer gezegt dat hij zijn spullen ging pakken, Wel 15 keer bij me weggelopen, opvolgend door kwade gemene wraakzuchtige mails naar mij maar ook naar familie vrienden en kenissen en daarna volgde altijd de spijt betuigingen. Alles lag altijd aan mij totdat hij dacht dat ie me kwijt was en dan kreeg hij spijt, miste hij me en was ik de allerliefste mooiste en liefste vrouw van de wereld.Hij zag dan in dat alles aan hem lag en dat hij professionele hulp nodig had, Hij had altyd een goede reden waardoor ik zijn gedrag weer vergoeilijkte en daardoor nam ik hem altyd weer terug, Doordat hij in het begin van onze relatie allerlei informatie vergaarde over exen van 20 jaar terug, gooide hij dat in zijn woede aanvallen, die hij had omdat hij zo, n vreselijke angst had om mij te verliezen, voor mijn voeten.Daardoor durfde ik in één geval niet eerlijk te zijn omdat ik bang was dat hij weer weg zou gaan.Ik heb nl ook twee kinderen die daar last van ondervonden.Later, na veel drang heb ik toegegeven dat die jongen meer dan alleen een vriend was.Nou dat heb ik geweten! Een jr lang gebruikte hij dat als hij weer een angst gevoeletje had! Ik was een leugenaar en daardoor had hij nu problemen van angst! Ik heb een tijd lang gedacht dat het daardoor ook echt aan mij lag, ookal ging dit om een relatie van 20 jr terug!.Na mijn werk moest ik gelijk naar huis en alles wat ik deed.boodschappen doen. de hond uitlaten bv.hij moest mee! Elke minuut vd dag dat ik niet hoefde te werken waren wij samen.We deden allerlei leuke dingen en hij behandelde me als een princess.Mijn vriendinnen had ik nog wel maar daar stak ik niet zoveel energie meer in omdat ook dat bedreigingen waren in zijn ogen.Niemand deugde in zijn ogen en maakte dan ook met iedereen ruzie.Hij controleerde mijn telefoon en computer… Zette zelf programma, s als spyware erop.Kortom een man die vol zelfvertrouwen overkomt maar van binnen een angstig vogeltje was! Daardoor uit angst om mij te verliezen controle over mij wilde hebben.Zelfs op het gebied van sex. Had hij dit niet dan volgde woede uitbarstingen en dreigingen om de relatie te beindigen.Tijden deze relatie heeft hij ook een andere vrouw ontmoet… Hij vertelde mij dat hij zo mij liefde miste, die ik op een gegeven moment ook niet meer kon geven op de manier die ik hem gaf zoals in het eerste jr.Zij stelde nix voor volgens hem en hij dacht alleen aan mij als hij bij haar was.Ik nam hem weer terug zelfs nadat ik er achter kwam dat hij zo af en toe nog contact had.Ik was zover dat ik dacht dat het ook mijn eigen schuld was omdat ik hem de liefde niet meer kon geven die hij juist zo hard nodig had.Ik durfde geen mannen meer te begroeten, zelfs niet meer te kijken, maar dit had ik er voor over in de hoop dat hij die angst zou verliezen!Als ik dit zo schrijf vraag ik mezelf af waar ik was al die tyd! Ik was zon sterke vrouw! En daar was nix meer van over… Moe leeggezogen geknakt! Ik denk dat dit komt uit het feit dat er in mijn vorige relatie niet zoveel passie en liefde voorkwam zoals bij ons in het eerste jr. Plus het feit dat ik mijn moeder van 61jr binnen zes weken geheel onverwacht verloor.Ik zat ook nog op school en werkte gewoon 24 uur in de week.Alles ging door en doordat ik een groot verantwoordelijksheid gevoel naar mijn kinderen heb die al een scheiding hadden meegemaakt plus de angst ook hem nog eens te verliezen ervoor gezorgt hebben dat ik dit allemaal gepikt heb.Nadat hij mij beschuldigde dat ik op een bruiloft teveel naar een neef van mij keek had ik de druppel bereikt.Nu moest ik echt stoppen! En dat heb ik gedaan! Dat is nu twee weken geleden! Hier en daar krijg ik de vreselijkste smsen toe gestuurd… Hij is weer met dat vrouwtje maar moet toch nog even op zijn manier de controle over mij hebben… Heb ik met een narcist te maken?

M. J., 27-05-2012 02:20 #109
Hallo.

ben zelf 10 maanden met iemand omgegaan.was heel mooi in het begin.
had elke keer en stemmetje in mij zelf, dat het niet klopte.
rare reactie s van jaloers enzevoort
had me zwakheid verteld en hij maakte daar gebruik van.
dat klopte al niet.gingen op vakantie en hij slot zich af.ben door me eigen emotie s gegaan.ben heel goed geholpen door een aura chakra heler die haalt al het negatieve
bij je weg en je gaat weer je van jezelf houden.je komt in je eigen positieve energie wil weer genieten, gaat me heel goed af.heb daarna nog 1 gesprek met ex gehad heb even me woede geuit wat ie heeft geflikt, hoe hij bezig is geweest.nu was hij heel klein en leeg en zielig.zag zelf tranen heb hem niet veel aan gekeken.vertelde dat ie in therapie moet ik was nu de sterke.wil geen contact meer en ga hem negeren.en hoop dat ik deze energie vast hou anders ga ik er weer heling nemen.kom er wel.iedereen succes

Phoenix, 19-05-2012 19:28 #108
Chantal,
Ik denk dat je gewoon hier de tijd voor moet nemen. Je hebt al hulp van een psycholoog en je hebt PTSS er aan over gehouden. Ik ken iemand die ook PTSS heeft. Zij krijgt weer EMDR en cognitieve gedragstherapeutische interventies.
Je kunt het zelf lezen op de site van 1ouder.nl op het topic over narcisme.
Heb je hier wat aan?

Lisa, 14-05-2012 21:53 #107
Ik was 17 toen ik hem leerde kennen, heel charmant en beschermend.
Al snel daarna werd hij jaloers domineerde mij en kwam zijn afspraken niet na.
Ik zat avonden te wachten op hem omdat we bijvoorbeeld uit eten zouden gaan of samen naar de bios, maar meneer zn telefoon stond uit en dagen hoorde ik niets.
Vervolgens honderden excuses en sorry's en had hij weer een goed verhaal verzonnen wat ik wel moest geloven, Ik trapte er weer in ( ik was altijd al erg onzeker)
Hij had veel vrienden en was vaak weg ik stond op de 2e of 3e plaats, we woonden toen nog niet samen gelukkig.
Hij had mij helemaal in zijn macht en het voelde alsof ik niet meer zonder hem kon.
Hij zei altijd niemand kan jou zo gelukkig maken als ik, en laat ik het nooit merken dat ik je met iemand anders zie want dan…
Met oud en nieuw gingen we zowaar een keer uit samen met een ander stelletje, maar onderweg toeterde er een auto naar me met jongens. alles was mijn schuld, ik had naast hem moeten lopen en niet naar die auto moeten kijken!
Hij deed minderwaardig tegen me, als hij plannen had gemaakt moest ik het maar accepteren en als ik dat niet leuk vond dan was dat jammer voor me.
Ik heb de relatie verbroken toen hij vreemd is gegaan na 5 jaar, waar ik achter ben gekomen gelukkig! Er kwamen krokodillen tranen, hij zou het nooit meer doen, hij was even de weg kwijt.bla bla bla.
We zijn een tijd uit elkaar geweest en ik had iemand anders leren kennen.
Na een paar jaar ben ik toch weer naar hem terug gegaan, waar ik nu heel veel spijt van heb. Misschien omdat ik me alleen voelde en het bij hem vertrouwt voelde, ik hoopte immers dat hij veranderd zou zijn.
Hij was in het begin helemaal geweldig, ik woonde inmiddels op mezelf, alles was anders leek het wel, maar niets was minder waar. Er waren wat tegenslagen op zijn werk en tussen ons werd alles weer als toen.
Soms nog erger als toen. Emotioneel had ik niets aan hem, als ik huilde was ik een aansteller. Omdat hij ook blowde was hij de ene keer lief en rustig en de andere keer onuitstaanbaar, snel boos en was ik bang voor zijn onvoorspelbare woede.
Even ging het weer iets beter, we namen een hondje maar daarna was alles weer terug bij af. Ik zorgde het meest voor de hond en was wel blij dat ik me daardoor minder alleen voelde. Hij was weer vaak weg en at niet thuis, dan zat ik daar met mijn eten waar ik zo mijn best op had gedaan. Ook wil hij niet meer met mij naar bed omdat hij steeds aan die andere jongen moet denken (mijn ex) wat me nog onzekerder maakt! Ik wil niet meer afhankelijk van zo iemand zijn, en ik wil niet meer behandeld worden als vuil als ik per ongeluk iets verkeerd doe.
Het lukt mij niet met hem te breken en laat zo gezegd de deur nog steeds op een kier voor hem open staan, omdat ik bang ben voor de gevolgen.
Als het alleen te lang duurt naar zijn zin, komen er bedreigingen en wil hij de hond terug omdat hij die zo mist, terwijl hij toen amper naar het beest omkeek. Maar dat is alles wat ik nog heb en als hij dat ook nog van me afpakt weet ik het allemaal niet meer.

Peter, 12-05-2012 23:19 #106
Ik weet niet zeker in welke fase ik nu zit, want zo een beetje alles loopt door elkaar, maar wat vind ik het zonde van mijn tijd dat ik 22 jaar aan mijn narcist heb besteed. Ik had een veel beter leven kunnen hebben met vele fijne mensen om mij heen. Mijn boosheid is dus soms gewoon tegen mezelf gekeerd…

Chantal, 11-05-2012 19:59 #105
Haloo, ik vroeg mij af of iemand mij kan helpen met wat advies en misschien iets van een therapie of behandeling die mij verder zou kunnen helpen?
Ik ben er na het lezen van dit artikel en het artikel voorafgaand aan deze, achter gekomen dat mijn ex vriend waarschijnlijk wel een narcist is.
het is inmiddels alweer 2 jaar over omdat ik er achter kwam dat hij mij zo belazerde en bij zijn vriendin woonde, waar hij al weet niet hoe lang weg zou zijn.
Hij heeft mij zo gemanipuleerd en emotioneel mishandeld dat ik er niet meer uit kom.
Laten wachten met afspraken, mij verbieden om bv. yoghurt te eten omdta hij dat vies vind terwijl hij niet eens bij mij woonde.
Hij heeft zelfs mijn vorige relatie kapot gemaakt door er bewust tussen te zitten en hij wist hoe gek ik op hem was, we hadden al eerder een relatie gehad en die had hij verbroken.de relatie was niet zinvol meer.
de 2e keer wilde hij me zo graag terug en had zo veel spijt van alles.
Nu s dat niet eens meer zo en ik verdien het om alleen te zijn, zelfs mijn sexueel misbruik uit mijn keugd heeft hij gebruikt door te zeggen dat ik dat verdiende.
Ik stalkte hem, ik ben gestoord, ik moet me op laten nemen bij een ggz etc.
Dat vertelde hij tegen zijn baas en vriendin toen de waarheid boven water kwam.
Mij beschuldigen van an alles en nog wat, wat ik niet gedaan heb en overal een reden voor hebben om mij zo te behandelen.ik zou het verdiend hebben omdat ik een leer met iemand anders uit was geweest, niets gebeurd overgens, maar hij had me laten zitten met de kerst een aantal jaren geleden met 2 gourmetschotels en een hoop eten en drinken.voor ons samen om te vieren dat hij bij mij zou komen wonen.
Hij liet 2 weken niets van zich horen omdat hij vakantie had.Hij is concierge op een basisschool en die was 2 weken dicht.
Na 2 weken stond hij voor de deur s'morgens vroeg om te vertellen dat hij ziek was geweest en mij niet durfde te bellen.
Hij bleek achteraf gewoon et zijn vriendin en haar kinderen in het huis van haar overleden moeder te zitten om haar te steunen.
Dat ik alleen zat maakte hem niets uit.
Het maakt hem niet uit dat ik verdriet heb.
Alles ligt aan mij en ik ben het die niet naar hem luisterde.
Als ik om antwoorden vraag dan wil hij praten maar komt nooit opdagen.
Zegt dat hij me belt maar doet hij niet.
Als ik hem confronteer met wat ik weet en wat ik voel dan zegt hij dat ik hem beschuldig van dingen die nooit gebeurd zijn en ik moet het bij mezelf zoeken.
Ik ben zo intens verdrietig en zo hels tegelijk.
Ik weet niet meer wat ik moet doen om hier uit te komen.
Ik loop bij een psycholoog omdat ik er ptss aan over heb gehouden maar het werkt niet echt en iedereen verwacht maar dat het over moet zijn maar dat kan ik niet.
Ik kan niet los laten omdat het zo onwerkelijk is allemaal.
Ik wil hier vaak niet eens meer zijn, zoveel pijn doet het allemaal.
Wie kan mij op weg helpen?

Fonnie, 09-05-2012 21:54 #104
Willy het komt goed met jou. Ik heb er ook minstens 6 jaar over gedaan om mezelf weer terug te vinden. Ondanks de beschadiging die ik heb opgelopen heb ik een heerlijk rust over me gekregen. En dat terwijl ik nog steeds met mijn ex heb te maken die mijn kinderen opgestookt heeft. Er is niets wat mij nog klein kan krijgen.

Je word loeisterk daarna dat zul je merken. Mensen die je minachtend aankijken die vind je de moeite dan niet meer waard om daar nog last van te hebben. Omdat ze veroordelen zonder te weten wat er precies speelt. En jijzelf zal altijd opletten bij mensen zo niet te doen en dan zul je merken dat mensen je gaan waarderen. Omdat ze voelen dat je sterk bent en je altijd jezelf blijft en niet achter roddels en kwaadsprekerij aanholt.

Blijf altijd je hoofd omhoog houden bij zulke mensen en groet ze gewoon vriendelijk en laat zien dat jij niets te verbergen heb. Ze draaien dan vanzelf bij, maar vrienden wil je dan niet eens meer met ze worden.

Misschien snap je nu nog niet helemaal wat ik bedoel misschien ook wel, maar je zal het gaan voelen dat weet ik zeker.

Als je uit een relatie van een narcist komt en je weet hier trap ik nooit meer in dan kom je op dat punt wat ik hierboven noem en zul je voelen dat je loei en loei sterk bent.

Er zijn ook mensen die zon intuïtie ontwikkeld hebben dat ze heel snel mensen door hebben die het niet goed met je menen. Ik heb het gekregen terwijl ik het nooit gehad heb. Je mag hopen dat je het ook gaat ontwikkelen, want het is verdomd makkelijk en bij mij klopt het 9 van de 10 keer.

Sterkte en geef om jezelf.

Fonnie

Annelot, 02-05-2012 15:43 #103
Willy. Narcisme betekent je zelf lief hebben. Maar het kan doorslaan. Als je je zelf niet lief hebt of te veel dan is een ander bv je partner een revaal. Mensen met een hoop eigenliefde´zijn in wezen bang dat ze niet belangrijk zijn en dit resulteert in ziekelijk een ander voor zich te winnen. Die ander moet zich wegcijferen. Maar merkt degene vol van eigen liefde dat zijn haar medemens zich hierin niet schikt, zal het meest niet nalaten jou te krenken. En als hij, zij merkt dat het je raakt dan gaan ze door. Ze scheppen genoegen in de aandacht. Geef je die niet dan laten ze je links liggen. Ik weet er alles van bij sommige mensen zijn de ogen open gegaan. Daar ik mij zelf probeer te blijven. Al is de leugen nog zo snel de waarheid achterhaalt haar wel. Het zijn mensen met twee gezichten. Ze zijn slachtoffer van zelfverheerlijking. Ga hulp zoeken bij een psycholoog.

Willy, 30-04-2012 21:40 #102
Helaas heb ik 25 jaar in een narcistischr relatie gezeten en ben nu nog steeds kapot de scheiding is 2 jaar geleden, sinds een jaar weet ik over narcisme en het verhaal was van a tot z herkenbaar, Het heeft mij wel geholpen om mij niet meer schuldig en minderwaardig te voelen. Helaas heeft hij de ultieme wraak genomen door ook mijn eigen familie het perfecte slachtoffer te spelen. Zelfs voor een boodschap halen moet ik een drempel over zo van wie kom ik nu tegen die mij met woede en minachting zal behandelen. Hier heb ik last van in mijn herstel wel ben ik een opleiding begonnen het werk bevalt mij goed, maar heb last van mijzelf in het niet goed kunnen presenteren en onzeker zijn en doordat het niet lukt om nieuwe sociale contacten te maken voel ik mij nog steeds ongelukkig.
Dit heeft mij zo lang zijn gevangene te zijn bij hem gehouden liever binnen de muren deze narigheid dan overal om je heen, dat heb ik altijd beseft je kan geen kant op zonder enorme moeilijkheden.
Wat zijn mijn mogelijkheden hoe vind ik mezelf weer en vooral kunnen genieten

Annelot, 25-04-2012 12:52 #101
Beste partner. Ik heb mij ook verdiept in het materie. En heb interessante uitleg gevonden. prof JJL Derksen heeft het heel goed verwoord in een boek en verschillende lezingen. Zijn boek ¨Zijn wij wel narcistisch genoeg¨? geeft goede informatie. In wezen zijn wij allemaal narcistisch. Al heel jong. Het blijkt dat als ouders, verzorgers van groot belang bent je kind te sturen. Hij is van mening dat we een goed evenwicht nodig hebben hierin. Een veilig nest is van groot belang. We zien om ons heen dat we steeds meer doorslaan. Heel veel ontsporingen. Kinderen moeten het niet zelf uitzoeken. Wij volwassenen zijn hun stuur. Maar hoe ben jij zelf groot gebracht hoe was de stuurmanskracht van jouw ouders in je jeugd? Wij moeten ons aanpassen aan ons kind en niet andersom.

Partner, 24-04-2012 09:15 #100
Ben bezig me iets meer te verdiepen in het narcisme en wat dit betekent voor diegene die met een narcist geleefd heeft en samen een kind hebben. Ik heb nooit iets met de narcistische wereld te doen gehad maar aangezien ik getrouwd ben met een vrouw die dus in haar verleden (10 jaar geleden) een ongeveer 3 a 4 jarige relatie gehad heeft met een narcist, heb ik toch wat onbeantwoorde vragen althans, ik kom dit nog niet eerder tegen. Uit deze relatie is ook een kind geboren, nu 14 jaar oud en woont al die jaren bij zijn moeder en sinds 8 jaar bij ons samen en bovendien hebben we samen nog een kind gekregen die nu 5 jaar oud is. Sinds zeer kort heeft zoon 1 weer contact met zn narcistische vader, die hij ongeveer 8 jaar niet gezien had. Wij hebben de relatie nooit tegengehouden maar zijn vader heeft nooit enige moeite gedaan om ook maar iets te betekenen voor zijn zoon. Ook financieel heeft hij nooit zn steentje bijgedragen, zelfs na korte tijd loonbeslag heeft hij zn baan opgezegd (of is ontslagen) en nadat hij via een advocaat om kwijtschelding heeft gevraagd hebben wij daarin toegestemd om van hem af te zijn. Het roddelen van hem richting mensen uit de buurt betreffende mn vrouw en met name dat hij zijn kind niet mag zien is ziekelijk en onbegrijpelijk aangezien dit totaal niet waar is (ondanks dat wij weten dat het voor hem beter is om zn vader niet te zien). Nu er sinds 6 weken weer contact is, hetgeen overigens niet door toedoen van de vader tot stand is gekomen, brengt dit toch weer de nodige stress met zich mee. Zoon 1 geeft namelijk hoog op over zn vader en kan niet goed plaatsen dat zijn vader een loopje met hem heeft genomen en nog steeds doet. Na elkaar 6 weken geleden voor het eerst weer gezien te hebben is er. Nadien geen vervolgafspraak meer geweest, dit ondanks het vele aandringen van zoon 1 d.m.v. Sms en telefonisch contact. 'vaderlief' heeft het namelijk erg druk en kan geen tijd maken voor zijn zoon die hij dus 2 uur gezien heeft in de laatste 8 jaar. Het erge nog is dat dit door zoon 1 voor lieve koek wordt geslikt, hij ziet niet in dat dit zeker niet normaal is. Waarschijnlijk zal de beperking van zoon 1 (pddnos - autistisch spectrum) hem ook niet ten goede komen aangezien hij zich moeilijk in andere mensen kan inleven en sociaal nogal onhandig is. Wij hinken als ouder en verzorger nu op 2 benen, enerzijds gunnen we hem natuurlijk het contact met zn vader maar aan de andere kant komt hij met een wereld in aanraking waarvoor wij hem willen beschermen. Een deskundige van Lucertis geeft ons het advies om los te laten hierin en dat hij er dan zelf achter zal komen hoe of wat zijn vader is echter wij (en vooral ik) geloven dat zn vader hem totaal zal manipuleren en niets dan slechts brengen, hetgeen alweer bevestigd wordt doordat hij hem nu 6 weken aan het lijntje houdt. Als laatste kan ik eigenlijk geen informatie vinden over eventuele blijvende gevolgen van een slachtoffer na een relatie met een narcist. Voor zover ik het bij ons zie/ merk is dat mn vrouw erg hard is. Ik weet natuurlijk niet of dit het gevolg is van de relatie met haar ex maar ze was in het begin van onze relatie zeer bang om zich kwetsbaar op te stellen. Ook spijt me het om te zeggen maar ze kan werkelijk niet goed haar gevoelens en bovendien weinig genegenheid tonen. Eigenlijk is het bij ons een beetje omgedraaid als bij vele relaties waarin de man de harde is en de vrouw de gevoelige / sociale persoon. Ik heb er verder geen hele erge moeite mee maar ik zou willen dat ze wat minder hard zou zijn en daarom vroeg ik me af of dit het mogelijke gevolg was van haar oude relatie met die verschrikkelijk narcist?

Anne, 22-04-2012 21:44 #99
Na een relatie van 5 jaar met een narcist heb ik nu, na het 4x eerder uitgemaakt te hebben, definitief de knoop doorgehakt. Een relatie met vallen en opstaan werd een visieuze circel voor mij. Eenmaal uit bleef hij mij iedere keer wéér emotioneel chanteren en manipuleren wat mij vreselijk onrustig maakte en waar ik niet tegen opgewassen was.Ik blééf het gevoel houden in de tang te zitten bij hem. Inmiddels ben ik 53 jaar en heb nu definitief voor mezelf gekozen. Ondanks de pogingen die hij blijft ondernemen om in contact met mij te komen is het OVER ÉN UIT wat mij betreft. Vanaf het allereerst begin zei ik áltijd al: Er zijn voor mij twee E's. (voorletter vriend) Ik negeer alles vanaf nu en het werkt, al is het langzaam maar zeker. Wat ben ik blij al jullie verhalen te hebben mogen lezen en wat heeft mij dit véél inzicht gegeven. Dank jullie wel allemaal… ik leef mijn eigen leven weer, wát een verademing!

Jarrah, 16-04-2012 13:59 #98
Hallo allemaal, Mjon, dikke complimenten voor je heldere uiteenzettingen over narcisten. Ik ben ruim een jaar al op het net over narcisme aan het lezen en kom steeds bij deze site terug. Ik dacht vandaag ook hoe geweldig het is dat dankzij het internet nu zo veel mensen over narcisme kunnen lezen. Ik wist tot aan vorig jaar niet dat deze persoonlijkheidsstoornis bestond! Ik kijk nu zo heel anders tegen mensen aan, zelfs romans en films lees en bekijk ik met andere ogen… Het is me verder overduidelijk dat ontzettend veel mensen narcisten zijn, meer dan de officiële 1 of zelfs 6 procent. Veel van mijn oude vrienden en vriendinnen en kennissen en zelfs familieleden passen in het plaatje… Ik heb na 15 jaar mijn narcist verlaten, vooral het laatste jaar was een hel, terwijl we het huis renoveerden om te verkopen. Nu is het huis af en verkocht. Vorige week ben ik vertrokken. En nu, ja, zoals verwacht, heb ik in tien dagen 120 sms'jes mogen ontvangen. Op geen enkele geantwoord. Ik maak er heel klinisch een logboek van. En toch maakt het me kwaad omdat hij het verdikkeme voor elkaar krijgt dat ik aan hem denk. En dat ik een ander telefoonnummer zal moeten nemen dus. Ik heb hem een zeer kort briefje gestuurd dat hij moet ophouden contact te zoeken. Dat had dus geen enkel resultaat, misschien wel het tegenovergestelde…
Het interessante is dat alle sms'jes over hem gaan en zeer suggestief en algemeen zijn: hij mist me, hij huilt hard (jajaja…) denkt aan zelfmoord, ik moet hem bellen. Bel me, het is belangrijk. Alsjeblieft. Ik mis je.Ik voel alsof ik doodga. Neem nou op… et cetera…
Mijn gedachte nu is dat ik hoop dat hij in zo'n dikke depressie schiet dat hij wel hulp moet zoeken - maar zeker niet bij mij! Maar na het lezen van alle verhalen kan het best zijn dat het nieuwe liefje al weer vol verwachting klaarzit. Hoe het ook zij - ik wil niet meer aan hem denken! Daar heb ik al veel te veel tijd mee verkwanst in de afgelopen jaren! Heel veel sterkte en kracht toegewenst aan iedereen hier. Dank voor jullie verhalen. Ben ook wel benieuwd naar hoe het met jullie gaat na verloop van tijd… Weet je wat k het moeilijkste vond? De mind-games. Het grenzen stellen-gedeelte… Ik was zo bang geworden dat ik dacht dat er wel weer wraak genomen zou worden… Op wat ik ook zou zeggen… Totdat ik niet-bang kon spelen en uiteindelijk niet-bang meer was… Een schaakspel. Ik had afstand genomen. Wat me erg hielp was in mezelf te denken als er weer een foute opmerking kwam: (it's your disorder :YOU deal with it!)

Isabel Maria, 08-04-2012 15:52 #97
Zoekende naar de termen treiterende exen, kwam ik op deze site terecht. En wat schrok ik! Wat een klap in mijn gezicht om te beseffen dat behalve een autisme spectrum stoornis mijn ex ook binnen de NPS valt! Toen ik de laatste reactie van Marleen 31-03 las was het enig wat door mijn hoofd schoot: Zorg dat je geen co-ouderschap met je ex overeenkomt! Hij blijft namelijk zo alle macht over je leven houden, want hij moet met alles instemmen wat voor jullie dochter nodig is. Je moet met hem overleggen en financieel heeft hij je ook in de greep, zeker als je een gezamenlijke kinderrekening opent. Zoals ik in alle artikelen over het narcisme lees: maak je op alle mogelijke manieren los van hem, hoe belangrijk je het ook vindt dat je dochtertje een goed "contact" met haar vader houdt. Als hij een echte narcist is dan wil hij haar alleen maar bij zich hebben, omdat zij hem een goed gevoel over zichzelf geeft en omdat het een goede accessoire is: alleenstaande man die een klein kind opvoed! Aantrekkelijk voor het volgende slachtoffer.
Marleen, lees verder over de ervaringen die mensen hebben meegemaakt en kom op voor jezelf. Je dochter is flexibel genoeg om er zonder kleerscheuren uit te komen, zolang ze een sterke, liefhebbende moeder naast zich heeft!

Marleen, 31-03-2012 22:25 #96
Eindelijk heb ik de stap durven zetten om weg te gaan bij hem. Nog enkele weken en dan verhuis ik. Echter, hetgeen ik de afgelopen jaren met regelmaat van de klok meemaakte, krijg ik nu elk uur, elke seconde dat we samen zijn te verduren: het psychologisch mishandelen, pesten, dreigen, m'n vrienden en familie beschimpen, me uitdagen… ik kan geloven dat mensen uiteindelijk een moord begaan als het niet ophoudt, als je je probeert staande te houden tegen het verbale geweld maar dan ineens crasht en de stoppen doorslaan. Ik vraag hem op me te laten, om te zwijgen maar hij blijft me achterna lopen, hij blijft tegen me praten. Zelfs als ons kind (zijn alles) met hem wil spelen. Ze is 3 jaar en lijdt erg onder de situatie. Ziet haar beide ouders graag en voelt zich gewrongen tussen 2 werelden. Hij scheldt me voortdurend uit in bijzijn van haar. Daarstraks zei ze hem al na : "stomme hoer!" Ik ben vast van plan dit door te geven aan de jeugdrechter. Ik hoop dat ons toekomstig co-ouderschap zal lukken en dat hij me dan m'n leven laat leiden zoals ik het wil. Ik zal nog veel moeten verwerken en denk eraan al m'n ervaringen te bundelen in een boek, voor mezelf en misschien later om een steun te bieden voor mensen die ook samen leven met een narcist. Het is hoog tijd dat ik weg ga van hem want er bleef haast niets meer over van mezelf althans ik wist niet meer wie ik was, zo verstrengeld in allerlei gevoelens. Ik hoop dat ons dochtertje van 3j niet te veel schade zal overhouden aan het gedrag van haar vader.

Arjen, 29-03-2012 17:59 #95
Gelukkig, de fase, dat het ervaren van de overkomen ellende, minder emotioneel is, maar meer rationeel, lijkt te zijn aangebroken, de balans slaat door naar de andere kant.
Wanneer ik denk, dat ik haar mis, denk ik terug aan de tijd (inmiddels ruim 11 jaar geleden), dat ik was gestopt met "blowen", en was een echte "hard blower".
Ook het ervaren van gemis, maar dacht bewust aan de ellende, die het me had gegeven, en dan is, ondanks het gemis, de keuze bewust minder moeilijk, en overtuigd te maken, niet toe te geven aan de gevoelens van de illusie van het gemis, geloof ik.
Ik heb mezelf echt voorgenomen haar absoluut totaal te negeren,
De narcist lijkt wel een vlees geworden duivel, en wil er geen deel meer aan hebben!

Vrij!!!, 16-03-2012 23:26 #94
Ik ben twee jaar weg bij mijn narcistische ex, na een relatie van 26 jaar. Het boek 'Destructieve relaties op de schop; van Jan Storms, zoals Phoenix hieronder aanbeveelt, vond ik superheftig om te lezen. Ik heb het weg moeten leggen en ga het pas over een tijd weer proberen te lezen. Ik heb zelf al ruim een jaar therapie om deze vreselijke man los te kunnen laten. Hij doet er alles aan mij stuk te maken; soms lukt het hem… zoals dat ik financieel totaal aan de grond zit en hij nog eens extra schulden heeft opgebouwd tijdens de scheiding. Hij heeft de kinderen zodanig gemanipuleerd dat ze niet bij mij willen wonen. Een van de twee kids zie ik niet meer, de andere gelukkig wel. Als ik mijn kind benader door een kaartje, telefoontje of mailtje, krijg ik het meteen aan de stok met mijn ex. Dat brengt me in onzekerheid, moet ik nu wel of juist niet contact zoeken? Ik worstel daar heel erg mee, want wat is nu het beste voor mijn kinderen? Rust of een moeder die laat zien dat ze haar kinderen niet loslaat? Ik vind het een beproeving. Mijn tip voor slachtoffers en omstanders is: kijk eens op www.weer-mens.nl. Op deze site is ook een boek te bestellen wat net een paar weken uit is: 'een ademloos leven', van Margreet Krottje. Het is een helder geschreven boek waar ik ontzettend veel aan heb. Alles wordt zo helder uitgelegd… Ik wens iedereen heel veel sterke en kracht toe. Het duurt lang, maar we kunnen het aan en komen er sterker uit!

Phoenix, 12-03-2012 16:42 #93
Verward, die angst om niet in het "openbaar" je verhaal te vertellen, herken ik.
Ik heb ontdekt dat er op de site van 1ouder.nl ook een topic over narcisme is.
Daar kun je elkaar ook persoonlijke berichten sturen, die niet direct op de site te lezen zijn!
Twijfel niet aan jezelf! Je zult niet kunnen bewijzen dat hij een narcist is, maar voor jezelf weet je het in je hart toch wel.
Ik kan je het boek Destructieve relaties op de schop van Jan Storms aan bevelen.
Misschien dat je voor jezelf een stuk bevestiging er in kunt vinden.

Arjen, 05-03-2012 19:38 #92
Mei 2011, na ongeveer 11/2 jaar relatie, en eigenlijk nog steeds niet begrepen, wat er met haar mis is. Ik wilde graag mijn emotionele sores aangaande mijn dochter met haar delen. Ik nam bij haar totaal geen empathie waar. Vervelend, en vreemd voelde het.
Even google raadplegen: "Het niet hebben van inlevingsvermogen". Krijg de pest, het heeft een naam! Sindsdien heb ik al heel wat informatie over narcisme als een spons opgezogen. Het koste me nog ruim 8 maand alvorens de knoop door te hakken, 7 kilo lichter, onder de "stress", en eigenlijk vandaag m'n eerste redelijke dag. Maar de aanvaarding groeit, en plaatst je in een nieuwe realiteit, geloof ik.

Annelot, 04-03-2012 21:52 #91
Verward, word je ervan je begrijpt je zelf niet meer je slaat aan het twijfelen je word bang en je vraagt je af wat heb ik gedaan je denkt ben ik schuldig?
Schrijf je verhaal thuis op en kijk wat je met het schrijven ervaart. Wat is mijn angst waar ben ik bang voor hoe ervaar ik het schrijven breekt het zweet mij uit of probeer ik onder het schrijven een oplossing te vinden.
Hij hoeft je niet te herkennen hij kan je niet herkennen. Je hebt al om hulp geroepen en het gaat om een hij het begin is er, lucht het op deze overwinning.
Hoe voelt het dat je dit contact hebt gelegd?

Verward, 02-03-2012 13:26 #90
Herkenbare verhalen! Ik heb veel artikelen gelezen over narcisme en ook meerdere malen hier op de website geweest.
Ook al vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats, dan nog (!) twijfel ik aan mezelf. geef mezelf de schuld.

Ik durf mijn verhaal hier niet te plaatsen, ben bang dat hij erachter komt en mijn leven zuur maakt! Wil mijn verhaal graag bespreken met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt, mensen die dichtbij mij staan begrijpen dat niet echt, neem het ze ook niet kwalijk.
help…

Annelot, 23-02-2012 17:20 #89
De narcist is een mens die anderen mensen nodig heeft om zijn onzekerheid over zichzelf te projecteren. Zij, hij heeft anderen nodig om zich happy te voelen over zichzelf. Zij zijn immers zo met zichzelf begaan en geen enkel inlevingspatroon ontwikkelen richting medemens wie of wat het ook zijn. Haar, zijn gevoelens zijn alleen dan alleen op zichzelf gericht. Als je afstand neemt zoals in mijn geval is het beslist niet makkelijk want er wordt door familie je veel hoogst kwalijk genomen. De narcist zoekt dan geen contact maar laat het anderen doen.Dat is in mijn geval dus gebeurd en degene zal het niet laten overal jou als onwillig kind neer te zetten ook al ben je zelf allang met pensioen of aow.

Corina, 19-02-2012 18:49 #88
Ik wilde even reageren op de informatie die ik gelezen heb. Er zijn voor mij veel dingen daardoor duidelijk geworden en het heeft mij in staat gesteld om mijn situatie te relativeren en van een fstand te kunnen bekijken.Dank hier voor.

Arjen, 12-02-2012 11:42 #87
Ik hou van haar, intens met hart en ziel!
Heerlijk is het om van haar te houden, ondanks gebreken. En heerlijk is het als die liefde met echte liefde wordt beantwoord.
Maar als die liefde wordt beantwoord met schijn, narcisme, en de liefde voor jezelf laat verdwijnen, door hier aan gehoor te geven, dan verdwijnt eigenlijk de liefde niet, maar maakt plaats voor liefdeloosheid.
Ja, misschien goed samengevat, maar ook niet werkelijk, en ik denk voornamelijk zelfbeschermend.
Nee, ik voel me verraden, en de vragen waarom, en hoe, en als, enz. hebben mijn wezen geteisterd.
De "hel" waarin ik was, ben ik niet meer, en ik geloof dat, langzaam maar zeker, we elkaars, de "hel" en ik, toeschouwer worden, met het grote verschil, dat ik verander.
Uiteindelijk moet je voor jezelf kiezen, anders blijft er niets over. Is dit narcisme? Nee, het is werkelijkheid!

Arjen, 11-02-2012 11:03 #86
Emotioneel voel ik me gekraakt. Het gevoel, dat me onrecht is aanedaan brengt ook een woede in me naar boven, en ik wil zo graag, dat ze iets voelt van mijn pijn, als een soort van wraakbehoeft die wordt bevredigd, of misschien wel wanhoop, dat ook zij niet kansloos lijkt, en ook mezelf voor de gek houden, dat alles misschien toch geen illusie was.
Maar eigenlijk denk ik dat het de aanvaardingsfase is, en uiteindelijk lekker aan m'n eigen zelfbeeld moet gaan werken!
Erg pijnlijk, dat ik worstelend op sta, en moe gestreden ga slapen, en voor haar de zon altijd schijnt "no matter what".
Maar het is allemaal gevoel, en rationeel denkend weet ik, dat het me verteld, dat ik een menselijk mens be.
En ik geef NOOIT op!

Arjen, 10-02-2012 10:26 #85
Beste ( Sukkel),

Ook ik heb sinds kort de relatie met haar verbroken.
Heel pijnlijk en moeilijk.
Mijn ervaringen, en de bevindingen ervan zijn, dat de aanvaarding van het loslaten van de illusie, iets verteld van mezelf.
Ik ben iemand die, ook zonder haar, de neiging heeft, en daar ook te vaak aan toegeef, zichzelf isoleert.
Maar door het bewustzijn, dat ik dan eigenlijk alleen aan mezelf kan refereren, ik vraag, en ik geef antwoord, heb ik toch de stap gezet anderen hierin te betrekken, om mijn verhaal te kunnen doen.
De voordelen hiervan zijn, dat je eigenlijk net als de narcist, bevestigd wil worden, en ook wordt, maar dan voor iets wat ECHT is, en jezelf leert kennen als iemand die zeker niet narcistisch is, en ook anderen leert kennen als zodanig, vind ik.
Het hele proces, en het verloop hiervan, hangt af van aanvaarding, en gemaakte keuzes hierdoor, vind ook ik.
Voor nu, en voor altijd, indien mogelijk, negeer de narcist totaal!
Zoek hulp. Misschien wel deskundige. In jouw geval zeker, vind ik.
Ik geloof rotsvast, ga er doorheen. Gebruik het waarschuwende gevoel om juiste keuzes te maken. En vooral; hou ontzettend veel van jezelf!

Arjen

Sukkel, 09-02-2012 00:30 #84
Ik realiseer me vandaag pas dat het feit dat het niet helpt om alles wat me door hem verweten werd te veranderen. De ruzies blijven komen. Het is nooit goed genoeg. Ik blijf altijd de boosdoener. Ik ben degene die spelletjes met hem speelt. Dat zegt zijn omgeving inmiddels ook omdat ik het steeds uit maak en dan toch weer met hem verder ga. Dat hij niet accepteert dat ik hem verlaat, naar me toe komt wanneer ik mijn telefoon niet opneem en net zo lang jankt en spijt betuigt tot ik het niet meer kan aanzien verteld hij er niet bij. Of hoe hij elke keer weer het kleine stukje medelijden dat ik voor hem voel om weet te buigen in nieuwe hoop dat het toch wel kan worden wat ik gehoopt had. Nu nog steeds probeer ik me zelf er van te overtuigen dat het gevoel dat ik al na 2 maanden had: dat hij alleen zo gek op mij is omdat ik hem iets geef war hij nodig heeft, in mijn eigen hoofd zit. Dat ik gek ben en dat ik gewoon graag in de slachtofferrol zit. Ik heb het gevoel dat ik volledig verwoest ben. Dat er niets meer over is van de persoon die ik ooit was. Dat ik wel weer een nieuwe narcist zal vinden wanneer deze op me uitgekeken is. Dat er op mijn voorhoofd geschreven staat dat ik ontzettend naïef ben en er altijd in zal blijven trappen. Dat moet haast wel wanneer je eerste vriendje waar je je vanaf je 13e 3 jaar door hebt laten kwetsen en vernederen ook al een narcist bleek te zijn. Het feit dat ik nooit eerder tot die conclusie ben gekomen herkende ik het gedrag van mijn huidige vriend ook niet als afwijkend. Zo zijn alle mannen toch? Het feit dat mijn huidige vriend vanaf het begin al vertelde dat hij zo'n softie en zo'n goedzak was heeft me op het verkeerde been gezet. Ik voelde al na een paar maanden dat afstand van hem wilde. Dat ik open stond voor zijn overtuiging dat dat kwam door de onverwerkte gevoelens uit vorige relaties waardoor ik me niet kon binden, was het startsein voor mijn rol als verwoester van zijn leven, waar ik zelf in ben gaan geloven. Ik zie nu dat hij alles wat ik zeg vervormd zodat het zijn eigen werkelijkheid bevestigd. Wanneer ik zeg dat ik niet meer met hem verder wil antwoord hij dat dit komt omdat ik zo beschadigd ben en dat hij er echt voor me wil zijn. Hij is de lieverd en ik ben die idioot die na een half uur in gillen uit barst dat hij niet luistert naar wat ik zeg. De manier waarop hij daarna zo verdrietig en wezenloos voor zich uit staart zorgen er voor dat ik in schuldgevoel verdrink dat ik hem weer zoveel pijn doe; en daar is weer de ingang. Vandaag pas realiseer ik me dat gewoonweg niet in staat is om zijn eigen fouten te zien en in het beste geval uit zelfbehoud zal zeggen dat het hem spijt zonder het te menen of direct zijn gedrag te verklaren als een reactie of een beschermingsmechanisme op wat ik gedaan heb. En dat de grote krokodillen tranen die hij laat vloeien niet komen door het besef wat hij mij heeft aangedaan, maar door angst om me kwijt te raken (of in ieder geval zijn controle over de situatie).
Maar misschien ben ik wel de narcist. Projecteer ik mijn tekortkomingen op hem. Dat zegt hij tenminste. Ik hoop het. Want ik heb bij de laatste poging zoveel van me zelf gegeven dat ik bang ben dat er niets over blijft wanneer hij weg gaat. Ik heb het gevoel dat de keuze om te stoppen met deze relatie betekend dat ik altijd alleen zal blijven. Zonder vertrouwen dat er ook niet narcistische mannen bestaan en liever eenzaam dat in de greep van weer zo'n kerel. Wat denken jullie want ik zie het echt niet meer?

Liever Anoniem, 28-01-2012 17:15 #83
Na een relatie van 10 maanden waarvan 2 officieel samenwonen (het is net uit maar nu moet hij nog weg) is dit echt fijn om te lezen. Gelukkig had ik het snel genoeg door en heb ik vanzelf de apathische reactie gegeven. Het is echt fijn om te lezen dat mensen die er veel langer in zaten er ook weer bovenop gekomen zijn. Dankzij mijn familie en enkele vrienden die ik nog over heb (waar ik heen durf) weet ik dat het weer goed gaat komen. Als zij nog in mij geloven waarom ik dan niet?
Een paar kilo's kwijtraken zie ik niet als een probleem hij bleef me maar volstoppen zodat ik mezelf niet eens meer aantrekkelijk vond.

@ Jada
Mij is opgevallen dat hij mij kopieerde dus als ik rustig blijf kan hij niet boos worden. Verder heeft hij ook contact gezocht met mijn beste vriendin en mijn zusje bij toeval had ik al verteld wat er aan de hand was, maar wat denkt hij wel niet.

@ iedereen
Uiteindelijk weet ik dat wij allemaal veel sterker zijn dan de narcisten want wij hebben wel eigenwaarde en zijn (uiteindelijk) niet bang om voor onszelf op te komen en voor die tijd hebben we voor twee mensen gezorgd.

Wat betreft nieuwe partners ik weet het nog niet zeker maar misschien zoek ik zijn ex wel op. zoiets kunnen de toekomstige ex-en van jullie ex-partners ook doen. Zelf ben ik door een aantal mensen gewaarschuwd maar heb niet geluisterd want, hij was mijn schat en zij begrepen het gewoon niet. Mijn deur staat open voor zijn volgende ex hoewel ik hoop dat hij daar voorlopig niet het zelfvertrouwen voor heeft.

Voorlopig ga ik mezelf weer terugzoeken en weer de kanjer worden die ik was en wil zijn.

Dank iedereen voor jullie verhalen het geeft echt de kracht dat ik niet de enige ben en dat het goed kan komen als ik maar in mezelf blijf geloven en niet toegeef.

Een warme knuffel voor jullie allemaal van iemand met een iets minder leeg gevoel.

Hennie, 19-01-2012 16:07 #82
Voor Adriaan

Ik heb ook heel veel haar verloren en 12 kg afgevallen, maar heb mijn haren weer
terug voller en mooier.Ik hoop voor jou dat het bij jou ook gebeurd en doe geen domme
dingen ze zijn het niet waard echt niet.sterkte Hennie

Onbekend, 17-01-2012 15:15 #81
Ik heb onderstaande reacties nog niet gelezen, maar het hele artikel wel… Dit is echt een schok, maar ook een verklaring en antwoord op al mijn vragen, verwarring, onbegrip en woede! Ik wilde het eigenlijk niet weten of accepteren, praat alles goed voor hem, maar het hele artikel gaat gewoon over mijn vriend. Eigenlijk ex-vriend, sinds van de week.
We zijn een paar jaar samen en hebben net een huis gekocht. Hij veranderde in een klap en een depressieve, nare man, waarbij bijna alle symptomen voorbij kwamen die in het artikel beschreven worden. Hij is vreemd genoeg degene die er een eind aan wilde maken en ik was bereid om mezelf compleet weg te cijferen om het nog te laten werken. Zonder resultaat. Ik ben heel blij dat ik dit heb kunnen lezen, hopelijk maakt dit het voor mij makkelijker om van hem weg te kunnen komen (nadat we door het hele gedoe met verkoop huis heen zijn…) 1 probleem; hij heeft een dochtertje waar ik me erg verantwoordelijk voor voel, maar die hij verschrikkelijk behandeld. Kan ik hier iets mee?

Annelot, 17-01-2012 12:20 #80
Mijn herstel van misbruik was en is niet zo eenvoudig. Vooral omdat het om een ouder gaat welke een hoge leeftijd heeft.Ik wist al van heel veel splijtzwammen, die zijn op een enkele na opgelost. Telkens bots je op muren waar geen deur in zit. Het verwonderde mij steeds hoe iemand anderen zo ver kan krijgen om in de verstoorde denkwereld mee te gaan.
Ik heb goede hulp gezocht. Maar heb ook geluk gehad dat ik vroeg het huis uit ben gegaan en door mijn opleiding er achter kwam dat er een nps gaande was.
Het was niet makkelijk om afstand te nemen telkens word je ermee geconfronteerd. Ik ging eerst te veel gevoelsmatig te werk. Maar het is juist het gevoel dat nu plek twee heeft gekregen en verstand één.
Eerst moet de wrok weg, haat. Nu heb ik diep medelijden en erger me niet maar verbaas me des te meer.
Deze inzet maakt je sterker, je leert om te gaan hoe je moet handelen, je leert zien wat er aan schort. Je hebt door hoe iemand onzin verkoopt. Je leert zien dat iemand alleen maar je nodig hebt om voor hem, haar te draven voor een karwaar jij niet voor gespannen wil worden.

Adriaan, 24-12-2011 20:35 #79
Ik ben in staat haar te gaan vermoorden. Deze vrouw heeft alles geroofd wat ze maar kon roven, uiteraard heb ik dit in blinde liefde toegelaten. 7 kilo gewicht verloren, mijn haar grotendeels uitgevallen van de ''relatie''- stress… En nog kan ik haar niet loslaten…

Ik, 20-12-2011 20:19 #78
Mijn vader is precies zo, nog erger als hoe het hier beschreven staat. ik denk dat ik nu zo rond fase 5 zit. Het is echt heel erg wat hij allemaal heeft gedaan en nog doet. is er geen gedoog opnamen mogelijk ofzoiets?

Hennie, 18-12-2011 22:40 #77
Ik ben al bijna twee jaar weg bij mijn ex.narcist, en heb nog regelmatig verdriet ben nog onzeker dat ik mezelf 27 jaar zo heb laten gebruiken doet het meeste pijn, ook heb ik best woede in me.Hij is meteen weer hertrouwd met een nieuw slachtoffer en ik moet machteloos toe zien want zijn nieuwe vrouw zou me niet geloven Dat gevoel van machteloosheis kan ik niet omschrijven.

Eveline, 09-12-2011 00:11 #76
Wat hier staat klopt echt, ik herken de fase's. ikzelf had het besef en de woede en terug spiegeling tijdens de relatie nog, dit heeft er bij mij voor gezorgt dat toen ik hem verliet ik heb geen moment gemikst had. ik voelde me sterker en voelde me weer vrij en opgelucht. ik denk omdat ik aan het einde van de relatie die processen al heb doorlopen. dit soort site's hebben mij er enorm mee geholpen, ik wist waar ik mee te maken had, en dat gaf me het zelfvertrouwen dat het dus toch niet aan mij lag, het maakte me sterker.

voor iedereen die nog in zo een situatie zit, twijfel niet aan jezelf, luister meer na je eigen gevoel, als je bang bent dat je het niet aankan je relatie te verbeken omdat je nog teveel in de greep zit, probeer dan gewoon vast wat meer afstand te nemen door dingen te ondernemen, werk aan je zelfvertrouwen, en lees zoveel mogelijk hierover. ik dacht de eerste keer dat ik erover las, dat lukt me nooit om te verbreken, maar achteraf ben ik zo blij ik de stap heb gemaakt, ik ben zoveel gelukkiger nu, ik heb vanaf ik met hem gestopt ben hem zoveel mogelijk genegeert, het voelde wel alsof ik heel hard was, maar ik koos dit keer voor mezelf, dan maar hard… mag ik ook een keer na al die tijd… doe het voor jezelf, voor je kinderen, maar laat je niet zo behandelen,

en vooal hou vol, mijn ervaring is dat die met bloemen voor de deur stond ineens, beloftes, huilen etc, alles wisselde elkaar af, als dat gebeurt, besef dan dat het alleen is om je terug te winnen, ergens weet je, dat als hij / zij je eenmaal terug heeft alles weer wordt zoals het was, dat goede gedrag verdwijnt weer, en voor je het weet denk je weer had ik toen maar doorgezet…

Angelique, 26-11-2011 22:23 #75
@Jada; ook ik zit in een 'vechtscheiding'met een narcist. Ik heb alleen geen gedeelde ouderlijk gezag. Ik ben nu bijna 3 jaar weg en nu pas begint mijn advocaat een beetje te snappen, hoe mijn ex in elkaar zit!
Ook mijn ex probeert me op alle fronten kapot te maken, zelfs d.mv. chantage!
Je man heeft recht op omgang met zijn kinderen, hoe moeilijk dat ook is.
Bij mij waren er een paar mensen, die mij geloofden. Die zagen dat ik kapot gemaakt werd.
Toch ben ik naar maatschappelijk werk gegaan, want je moet sterk worden en geloof in jezelf gaan krijgen. Alleen al dat je de keus gemaakt hebt om bij hem weg e gaan, geeft aan dat je sterk bent en dapper!
Zelf communiceer ik niet direct met mijn ex, maar zoveel mogelijk per mail. Dan heb ik zijn uitspraken en niet nagekomen beloftes zwart-op-wit staan!
Ook ik ben er financieel slechter van geworden. Maar weet je, je vrijheid en je rust zijn belangrijker! Jij hebt de grootste rijkdom, n.l. je kinderen!
En nee, het is niet leuk als je er ellende en schulden aan over houdt, blijf bij je advocaat er op hameren dat hij je niets gunt en dat hij reageert als een kleuter met woede-aanvallen.
Mijn ex reageerde ook woest naar mijn advocaat, waardoor dat toch mij hielp!
Probeer niet emotioneel naar hem te reageren, daar geef je hem weer macht mee.
Geef toe in kleine dingen, maar weiger als het je absoluut niet bevalt! Per mail!
En zo zakelijk mogelijk met goede argumenten. Reageer niet op zijn negativiteit.
Laat je zoon naar hem toe gaan, hoe vreselijk dat ook is. Hij wil aan de buitenwereld laten zien, wat voor een geweldige vader hij is. En het is een machtspelletje naar jou toe!
Als jij niet laat merken dat het je zoveel doet, dan gaat de lol er wel van af.
En als er een situatie komt (wat dan ook) dat het lastig voor hem wordt om zijn kinderen te zien, zul je merken dat er van die 50/50 situatie niet veel overblijft.
Bouw je leven op en vooral geniet weer van je leven!
Heel veel sterkte!

Jada, 25-11-2011 21:07 #74
Ik heb sinds een jaar door dat mijn toekomstie exman een ps heeft. Maar nu ik het weer lees zie ik dat het echt narcisme is. Maar nu is het te laat. Nu zitten we in een vechtscheiding. Een extreme hij doet alles om me kapot te maken en stopt er echt al zijn geld in en zorgt dat ik straks met niks achter blijf met de kinderen. We hebben 2 kids een pas geboren (waar hij niks van wilt weten) Maar die van 3 doet hij alles aan om hem bij m weg te halen. Ondertussen woont mijn "man al 9 maanden samen met een ander"
Niemand ziet in dat hij de boel liegt en bedriegt, alleen ik zie het en maak het mee.
Ik heb het idee alsof ik in een thriller zit!
Als ik op het politiebureau zit om een aangifte te doen, of bij de advocaat zit om te vertellen wat er allemaal gebeurt heb ik het idee dat niemand me geloofd. Het is ook zo onwerkelijk. En ik begrijp er niks van. Het erge is dat ik eigenlijk niks meer durft te vertellen omdat alle zo extreem is wat ik mee maak. Ik ben zelfs bang dat ze denken dat ik een stoornis heb.
Hij probeert mij ook zo af te schilderen alles wat hij doet zegt hij dat ik doe.
Hij heeft zijn hele omgeving beinvloed en ze geloven hem.
Ik heb wel het geluk dat hij me verlaten heeft voor een andere vrouw, alleen mijn nadeel is dat hij mij nu dus voor alles laat opdraaien en dus ook me kind bij me weg wilt halen.
Dit alles omdat ik niet mee werk of niet meer doe wat hij wilt.
Hij wilde scheiden maar liet niks meer horen nadat hij 3 maanden weg was heb ik de scheiding aangevraagd en toen sloegen alle stoppen door en nog steeds.
Ik ben 1,5 maand terug bevallen van onze dochter en hem volledig buiten beschouwing gelaten het lukte me zo goed hem te weren uit mijn leven. Maar ja op een gegeven moment hadden we toch contact gekregen, omdat ik zwak was en boos dat hij onze dochter dit kon aan doen. Toen heeft hij dus gelijk gebruik ervamn gemaakt. En 3 weken zaten we aan de telefoon. Hij is zelf 1 keer een blik naar onze dochter gaan werpen. maar toen hij met zijn nieuwe vriendin onze zoon kwam halen en onze dochter volledig negeerde was ik er klaar mee. IK heb hem gezegd geen contact meer te willen en ja daarna had hij gelijk weer ernstige maatregelen naar mij genomen waardoor ik juridisch weer een probleempje heb (gelukkig stond ik wel in me recht)
Het houdt niet op met deze man. En ik wil het liefste hem manipuleren, maar nu lees ik dat het geen zin heeft. Ik zit dus helemaal vast…
Ik moet onze zoon meegeven aan deze vreselijke man, en de zorg 50/50 delen. En dan straks schulden van hem overnemen die net eens uit onze relatie voort komen.
Ik dacht dat ik eruit was, maar hij is helaas nog lang niet klaar met mij.

Wie heeft er advies voor mij.
Mijn idee was op een of andere manier hem te beinvloeden, zodat hij zoals hij mij beloofd had zelf voor zijn schulden uit zijn verleden op te draaien. Ik wist nooit van die schulden af pas toen ik wilde scheiden.
Zodra ik lief tegen hem doe kan ik wel eens wat voor elkaar krijgen, maar emotioneel sloopt het me.
Maar ons hele leven is nu een puinhoop, alleen maar omdat hij zijn zin niet krijgt…
En ik las net totaal negeren is de enigste oplossing, maar hoe doe je dat als je kinderen hebt en gezamelijk gezag?
Is er iemand die hiermee ervaring heeft?

Ann, 22-11-2011 16:02 #73
Een vraag, ik ben 22 jaar getrouwd geweest met een narcist. Nu eindelijk ben ik vrij, na 21/2 keihard knokken heb ik mezelf weer gevonden. Nu heeft hij ondertussen alweer ruim een jaar een relatie met een andere vrouw. Dit is een bijzonder sympathieke vrouw, die m.i. volledig voor zijn "charme"is gevallen. Moet ik haar waarschuwen voor ze aan hem vast zit? Het doet me zeer dat deze vrouw het volgende slachtoffer wordt van zijn narcistische trekken. Wie geeft raad.

Pam, 18-11-2011 00:43 #72
Ik ben reeds 10 jaar gehuwd met een narcist. Sinds 2 maanden ben ik van hem weg met onze 2 kinderen. dit is allemaal zo herkenbaar voor mij ook. Ik weet al langer dat er iets mis is met mijn man, maar onlangs heeft mijn psychologe me bewust gemaakt van het feit dat het probleem waarschijnlijk narcisme is. Ik heb lange tijd gedacht aan psychopathie (veel kenmerken gelijken erop). Het is echt zwaar om met zo iemand het leven te delen, ik heb tijdens mijn huwelijk voortdurend mezelf moeten troosten om mijn zelfvertrouwen niet helemaal kwijt te raken. Op het moment weet ik nog niet wat ik moet doen: scheiden of blijven. Tot vorige maand had ik nog de hoop dat er dingen konden veranderen. Ik heb ook altijd medelijden met hem gehad (hoe dom dat ook klinkt) omdat hij 'ziek" is en hij er niets aan kan doen.Ik kan wel bij hem weggaan, maar hij blijft die ziekte in hem dragen.Mijn kinderen zouden ons heel graag terug samen zien, maar ik weet dat we weer samen zullen lijden als ik naar hem terugga. Samen lijden, want: ik ben energieloos, moet steeds rusten, heb geen fut om me met de kinderen bezig te houden, … Hoogstwaarschijnlijk zit een scheiding er wel in. Ik heb zelfs halftijds verlof aangevraagd van mijn werk omdat ik zo vermoeid ben.Ik denk dat ik momenteel in de actie fase zit. Dit is een heel goede site. Dank U redactie!

Moosa, 17-11-2011 16:50 #71
Wat een herkenbaar verhaal, ik heb net de relatie verbroken, ik heb mijn ups en downs, maar heb overal hulp ingewonnen, want ik ben er zo mee bezig dat zelfs werken niet meer mogelijk is, terwijl ik het zo graag wilt, maar ja eerst even aan mijn herstel denken dan komt de rest weer goed.Bedankt voor deze zeer nuttige informatie en steun aan allen die zich herkennen in deze zware situatie. groetjes Moosa

Zana, 16-11-2011 14:29 #70
Wat een herkenning, uit het artikel. Ook ik ben net uit een relatie gestapt, waarin ik er met behulp van de hulpverlening achter ben gekomen dat ook mijn inmiddels ex vriend, narcist is. Voor de buitenwereld een charmante, lieve, altijd behulpzame, spontane man. Zo heb ik hem ook leren kennen, als een geweldige buurtgenoot, waar je langzaam maar zeker tot over je oren verliefd op wordt. Dat het tussen ons niet tot samenwonen kwam, was te wijten aan het feit dat ik al wist, (want ik ken hem inmiddels al wat jaren, voor we daadwerkelijk een relatie kregen) dat hij "een persoonlijkheid stoornis" heeft, verder A.D.D en van tijd tot tijd depressief is, vooral najaar depressie. Omdat ik zelf ADHD heb, vond ik het wel prettig dat ik geen relatie zou hebben, waarin we steeds op elkaars lip zaten, want ook ik, heb van tijd tot tijd mijn rust nodig. Jaren terug hebben we een paar keer een "gezellige avond" gehad, na "eerlijke" kritiek op iets van mijn kant, werd dit van de ene op de andere dag door hem afgebroken, hij liet niets meer horen. Sterker nog, wanneer we elkaar tegenkwamen werd ik de eerste maanden echt genegeerd door hem. Later zocht hij langzaam maar zeker weer steeds meer contact met mij.
Dit had voor mij toen al de wake up call moeten zijn, maar nu deed hij echt moeite om mij te veroveren en dit lukte, heel langzaam begon hij steeds meer toenadering te zoeken. Ik wist al dat hij nogal wat relaties achter de rug had, lange maar na een traumatische afloop met één van zijn langere relaties, werden het kortstondige "relaties" waarin het altijd zo was, dat de vrouw in kwestie in moeilijkheden zat, met partner of ex partner, en hij de helpende hand bood, en er later dan iets meer uit voortkwam. Hij zei dan, dat hij zelf een hele tijd bewust zo geleefd heeft, omdat hij zich niet meer echt wilde binden. Hierdoor dacht ik dat hij bindingsangst had, en hij het daarom met mij zo rustig wilde opbouwen, iets wat hij ook met nadruk beaamde. We kregen een relatie waarin ik meteen al merkte dat onze LAT relatie zich alleen afspeelde bij hem thuis en wanneer hij zich "lekker in zijn vel" voelde. Als ik hem vroeg, wanneer hij eens bij mij kwam, zei hij dat hij zich nu éénmaal het prettigst voelde, in zijn eigen omgeving. Ik werd gebeld door hem, ik kwam, we hadden een fijne avond en later een heel weekend samen, soms gingen we samen iets leuks doen, maar hoewel we 5 minuten van elkaar af wonen en beiden honden hebben, belde hij nooit bij mij aan, om samen met onze honden te lopen. Alleen wanneer ik daar om vroeg. Wel hoorde ik dan, als ik hem een week niet had gezien, hoe hij met anderen was gaan wandelen, winkelen, of de PC van een buurvrouw had gemaakt. Want anderen te helpen, daar groeide hij van, zoals hij zelf aangaf. Ik merkte dat hij een "lekker" leventje had, met maar zeker ook zonder mij. De behoefte hem te zien, was bij mij veel sterker dan bij hem. Ja alleen wanneer het hem uitkwam. Vaak werden afspraken waar ik me enorm op verheugd had, het laatste uur voordat ik bij hem zou komen, plotseling weer afgezegd door hem. Niet lekker in zijn vel, of hij moest iemand helpen. Wat fijn dat ik de vrouw was, die hem zijn rust gunde en hem niet steeds belde. Toen ik hem 2 weken niet gezien en gehoord had, werd ik eens boos, want ik voelde me meer en meer teleurgesteld. Deze kritiek begreep hij totaal niet. Het is dat ik van je hou, anders had ik je gewoon nooit meer gebeld, zei hij dan. Toen ik verder vroeg, zei hij ook dat hij veel vrouwen gewoon nooit meer teruggebeld heeft, wanneer ze problemen maakte, want problemen of teveel gezeur in een relatie, dat kon hij niet aan. Hij wilde alleen het plezier, meer niet! Ik ben daar toen nogal van geschrokken, van zijn nonchalante houding. Na mate ik met hem omging, kwamen we steeds meer ex vriendinnen van hem tegen. Als ik bij hem was, werd er ook iedere keer zeker een uur van de tijd, over zijn ex vriendinnen gesproken, hij had voor sommige zelfs een nickname bedacht. Soms liet hij zelfs het seksuele de revue passeren. En een buurmeisje van nu 19 jaar waar hij met regelmaat de hond mee uitlaat, daarover zei hij een keer, als ze ouder was geweest of ik jonger, dan had ik zeker werk van haar gemaakt. Dat ik dit niet fijn vond te horen, begreep hij niet, want het was toch geen realiteit dus waar maakte ik me druk over? Langzaam ging ik inzien, dat hij totaal geen rekening hield met mijn gevoelens en verlangens. Het leek ook wel alsof hij me wilde kleineren door het vaak over andere vrouwen en ex vriendinnen te hebben. Ik was er voor hem, maar hij amper voor mij. Wanneer hij belde, moest ik meteen klaarstaan, wanneer ik belde, had hij meestal het verhaal dat zijn huis telefoon in de oplader stond, en hij veel had liggen slapen en de gemiste oproep op zijn mobiele telefoon, pas net gezien had. Soms belde hij dezelfde dag nog terug, soms duurde dat een paar dagen, soms belde hij gewoon helemaal niet terug, waardoor ik mails ging schrijven, om toch maar mijn gevoelens kenbaar te kunnen maken. Ook hierop geen antwoord, geen medeleven, hij was niet zo goed in schrijven, zei hij dan. Langzaam ging ik het voelen als eenrichtingsverkeer, een vriendin van mij, die zelf 20 jaar met een Narcist geleefd heeft, zei me eens, na het aanhoren van mijn verhalen, ik hoor zoveel herkenning, volgens mij is jou vriend een Narcist. Zelf zei hij eens, dat hij groeide wanneer hij iemand kon helpen, dat hij het nodig had, om veel met zijn honden op straat te lopen, want dan kreeg hij van iedereen aandacht. Wanneer hij iemand met ook maar iets kon helpen, kreeg hij uiteraard te horen hoe goed hij was! Ik heb gevraagd waarom hij me als hij niet lekker in zijn vel zat, mij soms weken helemaal negeerde, waarop hij uitlegde, dan een enorm kort lontje te hebben, en dan heel naar uit de hoek kan komen, en mij dat wilde besparen uit liefde. Kritiek kon hij wel heel goed geven aan anderen, want aan bijna iedereen mankeerde wel iets, maar zelf kritiek ontvangen, dat was reden om heel boos te reageren of te negeren. Afijn het najaar kwam, ik merkte dat hij steeds minder werk van mij maakte, me steeds minder ging bellen, wat ontzettend veel onzekerheid met zich meegebracht heeft bij mij. Nog 2x belde hij me, of ik bij hem kwam eten, 2 avonden achter elkaar belde hij me een uur voordat ik zou komen doodleuk af, met de woorden, ik zit niet lekker in mijn vel, ik ga naar bed toe. Daarna heeft hij me niet meer gebeld en heb ik hem maar zijn rust gegund omdat ik "dacht" dat hij in een depressie zat, maar toen hij me vertelde onder een korte wandeling met de honden (waarin ik hem toevallig zag lopen) dat hij wel met een buurvrouw was meegereden om haar met iets te helpen, knapte er iets in mij. Want hij wist via via te vertellen dat er dezelfde week met mij iets was gebeurd, en heeft mij hierin totaal genegeerd, niet eens een telefoontje om te informeren hoe het met mij ging. Hierop heb ik hem een mail gestuurd en hem om uitleg gevraagd. Ik kreeg een paar regels terug, dat onze relatie maar afgelopen moest zijn, om "mij" uit de onzekerheid te halen. Want hij "wist" dat hij van mij hield, maar door zijn depressie kon hij het op dit moment niet "voelen" en hoe graag hij ook anders had gewild, dat was op dit moment niet anders, zo schreef
hij. Een paar sprak ik hem niet, tot hij verleden week met zijn honden liep en hij me kuste, me vasthield en zei dat hij blij was mij te zien. Ik was ook blij, maar dit was van korte duur, want een dag later zag ik hem in het winkelcentrum en was hij aardig maar vol van afstand. Hij had haast, maar wilde mij wel een kraampje laten zien, tot een vrouw tussen beiden kwam en alle aandacht van hem opeiste, hij ging met de rug naar mij toestaan en ik voelde hoe hij hoopte dat ik weg zou gaan. Ze hadden alleen nog oog voor elkaar. Zelfs toen ik hem vriendelijk gedag zei, keek hij niet eens meer op of om. In mijn auto heb ik vreselijk gehuild, en wist ik hoe onbelangrijk ik in werkelijkheid voor hem ben. Gelukkig ben ik opgevangen door mijn vriendinnen, en kon ik gisteren bij de hulpverlening terecht waar ik te horen kreeg, dat ik maar eens via Google over Narcisme moest gaan zoeken en lezen. Naast de vriendin die eerder ook al aangaf, dat mijn ex vriend Narcistische trekjes heeft, klonk het uit de mond van de hulpverleenster als een soort van bevestiging. Ik heb 4 uur lang zitten lezen en lezen, en wordt langzaam maar zeker wakker uit een boze droom die ik maar steeds niet echt begreep. Ik was toch lief, vol van geduld en begrip, ik claimde hem toch niet, ik snapte gewoon niet, waarom ik zo genegeerd werd door hem, de laatste maanden met uitroepteken. Ik heb hem nadat ik hem zo gezien heb in het winkelcentrum met die vrouw, eens een niet zo aardige en begrip volle mail gestuurd, (want hem bellen had toch geen zin) en voelde hierin een soort van opluchting. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat daar die ochtend een einde is gekomen, aan mijn houden van. Ik weet al dat ik afstand moet gaan houden, van hem. We zijn buurtgenoten, ik zal hem zeker tegen gaan komen. Hij zal het waarschijnlijk over een poosje weer proberen. Nu snap ik ook, al die ex vriendinnen die we tegenkwamen, en de mensen uit zijn omgeving die al zeiden, hij kan geen enkele relatie in stand houden. Ik denk ook, dat ik niet de enige voor hem was, en hij best eens slecht in zijn vel zat, maar hij dit ook gebruikt heeft, mij op afstand te houden wanneer dat hem goed uitkwam. Als ik het goed heb, was deze vrouw ook een ex vriendinnetje van hem, en net zoals hij toen weer contact met mij zocht, probeert hij nu weer een ingang te vinden bij haar. Hij zal ook weer heerlijk gaan koken, en alles uit de kast trekken om zoveel mogelijk complimenten in ontvangst te kunnen nemen. Tot ook deze vrouw, eisen gaat stellen of wel genoeg krijgt van het wachten, zoals ik er ook genoeg van kreeg. Ik ben iets langer blijven hangen, maar had dan ook veel geduld en was stapelgek op deze man. Nu begrijp ik ook de opmerking van hem, ik wacht even om je voor te stellen aan mijn ouders, die hebben al zoveel schoondochters gehad. Ik heb ze leren kennen, ze vertelde mij dat ze mij in hun hart gesloten hadden maar zich niet durfde te hechten aan mij. Nu ben ik wakker en weet ik waarom. Jaloers ben ik niet op de vrouw na mij, ik vind het eerder oprecht zielig, omdat ik weet dat hij iemand compleet kan inpakken met zijn charmes en ze hetzelfde tegemoet gaat, als ik wanneer het verder gaat dan een paar nachten samen. Hoewel ik vooral in de zomer (waar hij op zijn best is) een geweldige tijd met hem heb beleefd en ik hem in die opzichten best zal missen, zal ik toch echt sterk in mijn schoenen moeten gaan staan hem vanaf nu, te vergeten. Hoe moeilijk dat ook is, want nogmaals, we zien elkaar (helaas) bijna wekelijks wel in het voorbij gaan. Sterkte ook alle mensen, die hier mee te maken hebben en/of hebben gehad. Afschuwelijk!

Marcel, 12-11-2011 19:08 #69
Ik heb ook 7 maanden een relatie gehad waarvan ik nu pas zeker weet dat ik het slachtoffer ben van een narcistische poolse vrouw. In het begin was het alles maar de egoisme en het manipuleren werd steeds heftiger. Op een dag zonder aanleiding bij het grof vuil gezet. Ik heb maanden lang afgevraagd waar het aan lag. Leeg en kapot was ik en zij ging vrolijk met haar leven verder. Naar het lezen van al deze artikelen is het mij zo duidelijk geworden. Alle trekjes die genoemd worden heeft zij vertoond. Ook het dreigen met zelfmoord. En waar ben ik zo verdrietig van geweest? Van niets! Echt helemaal niets, want deze mensen vergeten je meteen en gaan verder om hun behoeften aan te vullen! Ik heb hier zoveel van geleerd en kijk nu wel uit. Het gekke van het hele verhaal is dat ik de afgelopen 3 weken ineens weer contact met haar had maar ze was weer zoveel aan het liegen. Mijn advies voor iedereen ís: Als je zo'n persoon door hebt, stuur dan een SMS en zet erin dat haar hele leven een leugen is en dat jij alleen dat weet en haar niet meer wil zien. Nou de resultaten zullen bewonderlijk zijn want ze weet dat ze diep en diep gekrenkt is. Succes allemaal!

Freddy, 10-11-2011 18:07 #68
Ikzelf heb ook net de relatie met een narcistische vrouw stopgezet. We waren sinds kort twee jaar getrouwd, we waren in totaal 11 jaar samen… Mijn ogen zijn pas sinds begin dit jaar open gegaan; ik kon niets nog goed doen, niettegenstaande ik alles zo goed mogelijk probeerde klaar te spelen en bij wijze van spreken dag en nacht heb gewerkt. Materieel had zij alles, maar ze had geen besef welke inspanning daarvoor moest worden geleverd. De laatste maanden verweet ze mij dat ik een burn-out had of depressief was, omdat ik mij (onbewust) emotioneel had afgesloten van alle verwijten en beschuldigingen, ik was apathisch (normaal zeer gevoelig en empathisch iemand). Ik moest van haar in behandeling gaan, maar ook dat was dan weer niet goed. Van haarzelf had ze een zeer negatief zelfbeeld (onterecht vond ik altijd en heb haar daar ook 11 jaar proberen van overtuigen, zonder succes) en was uiterst asociaal. Dat laatste verwachtte ze ook van mij; dat ik mijn vrienden liet vallen omdat ze het toch zo slecht voor hadden met ons en dat ze een slechte invloed op ons hadden. Nu ik sinds 2 maanden ben weggegaan, begin ik mij stilletjesaan te realiseren in welke ongelooflijke nachtmerrie ik heb geleefd (als je dat leven kunt noemen). Sinds kort ben ik er maar achtergekomen dat zij inderdaad heel veel kenmerken van een narciste vertoont. Verwijten, walgen, absolute onthouding, chantage, schuldgevoelens aansmeren, … Ik ben er ook achter gekomen dat een narcist NOOIT gelukkig kan zijn en je kan daar ook niet bij helpen! Het is gewoon zo. Cijfer je niet weg voor zo iemand! Je gaat er zelf aan ten onder en het wordt allemaal niet geapprecieerd, integendeel; er wordt alsmaar meer van je verwacht! Sinds kort is er een nieuw boek te koop (zie link hieronder) over dergelijke gevallen en het is onwaarschijnlijk herkenbaar en het helpt bij het plaatsen en verwerken van wat je hebt meegemaakt. Een echte aanrader voor zij die met een narcist(e) leven of hebben geleefd! Eén gouden tip: blijf jezelf en hou het been stijf; laat hem/haar niet bepalen wat jij moet doen of voelen of zeggen. Niemand heeft het recht dat van je te eisen! Niemand! En ook als je breekt met zo'n monster; hij zal alle trucen uit de trucendoos halen om je toch weer naar zich toe te trekken; van medelijden tot verwijten tot schuldgevoel tot een "goed" gesprek… Trap daar niet in! In een mum van tijd zijn ze weer de oude en hervallen ze in hetzelfde patroon! Ze zijn het niet waard om dezelfde lucht in te ademen als de normale mens. Heb er geen medelijden mee, want zij kennen dat zelfs niet! Hun leven is één groot toneelstuk, waarvan ze denken de hoofdrol te spelen en de rest moet maar volgen… Fuck off! It's my life! (Ps: Ik zit momenteel in de 3e fase (=woedende fase)). Zeer goeie website hier!

Md, 08-11-2011 17:57 #67
Ik zit ook met een probleem ze blijven je achtervolgen en contact zoeken mijn vriendin heeft een ander maar elke dag sms ik wil terug en mis jou en ik heb er een zooitje van gemaakt om niet goed van te worden. alle verhalen zijn helaas zo herken baar en het valt niet mee om er mee om te gaan. en de pijn die ik ervaren heb zo ondragelijk om gek van te worden heb net 7 stappen gelezen om van een narcist af te komen heel nuttig even google op afstand doen van patalogisch leugenaars en narcisme het heeft me een heel eind verder geholpen gr marc

Echtgenote, 24-10-2011 17:00 #66
Wederom kom ik op deze website terecht. Wederom veel herkenning. Ik weet zeker dat ik sinds1996 met een narcist ben getrouwd. Eenmaal uit elkaar geweest en toch weer voor de charmes gezwicht. Inmiddels een zoon en ik ben chronisch ziek. Dat maakt de beslissing om te stoppen met dit huwelijk vele malen moeilijker. Maar het moet, want het maakt nu niet alleen mij maar ook onze puberzoon kapot. Ben blij dat ik niet de enige ben.

Lenie, 22-10-2011 19:31 #65
Wat een herkenbare verhalen… Ik heb zelf een man leren kennen waarvan ik in beginsel dacht dit is de man van mijn dromen, charmant, interesse in mij, begaan, lief, open communicatie, presentjes etc.Wanneer het precies is misgegaan.dit heeft volgens mijn niet erg lang geduurd na een aantal maanden veranderde hij. Nu zijn we een aantal jaren verder en het afgelopen jaar is het voor mij duidelijk geworden dat wat er tussen ons gebeurd niet normaal is maar een antwoord kon ik niet vinden en daarom gooide ik het maar op dat hij misschien een ander zou hebben, ik kon geen normale verklaring vinden en twijfelde zelfs aan mijn eigen gedrag want wat deed ik precies verkeerd? Totdat er ineens uit het niets door hem conflicten met mij werden opgezocht nadat we het erg gezellig hadden en weer op weg waren (dit dacht ik tenminste) naar een nieuwe start. Ik wilde echt zo graag dat het weer goed zou komen tussen ons en deed er dan ook alles aan probeerde mijn gedrag daarop toe te passen. Hij wilde niet dat ik hem verwijten ging maken, dan deed ik dit niet meer meer. Hij wilde dat ik hem met rust liet dan deed ik dit etc etc. Ik merkte aan mezelf dat ik alleen met hem bezig was en niet meer met mezelf mijn eigen gevoelens en waarden wat ik nu eigenlijk wil en verwacht in een relatie. Als hij dan ineens uit het niets boos op me werd en van alles naar mijn hoofd slingerde wat totaal niets met de hele situatie te maken had, overdrijven, opblazen en nare dingen tegen me zei verleden erbij haalde, me op mijn zwaktes wees etc en de volgende dag weer poeslief was en zijn spijt weer betuigde dan was ik weer om. De "stiltes" die herken ik maar al te goed.dan was er iets voorgevallen en dan maakte hij het veel erger dan dan het was en dan kon hij me zo dagen zelfs maanden negeren wat mij weer erg onzeker maakte en ik er dan alles aan deed om het weer goed te maken maw hij was dan ineens slachtoffer en ik de boosdoener.zo voelde ik het tenminste. Telkens bang voor hoe zijn pet weer stond, en toch vertrouwen dat hij na paar dagen lief te zijn geweest toch weer de oude zou zijn en het nu misschien wat langer goed zou gaan tussen ons. Als ik dan boos was omdat hij weer uit het niets tegen me uitviel, beledigde, dominant gedrag vertoonde, agressief was en hem ff met rust liet dan werd ik erg onzeker en twijfelde ik wel of hij spijt had omdat er alleen maar sorry van af kon, twijfelde ik wel of hij echt van me hield, zoveel twijfels en dan begon ik dus over vreemdgaan wat hij vervolgens naar mij toe gebruikte want ik zou psychisch gestoord zijn ik zou zelf wel vreemdgaan als ik hem daarvan betichtte. Idd ben ik vreemdgegaan en was ik bang dat hij ook vreemd zou gaan dit omdat niets uit zijn hele gedrag bleek dat er een reden zou zijn om niet op zoek te gaan naar anderen. Hij heeft me flink onzeker gemaakt, terwijl ik een sterke vrouw was en nu vandaag na de confrontering met hem.omdat ik hem toch mistte voel ik me alleen nog maar slechter. Ja idd de intimiteit heeft ook meegespeeld want de passie was erg groot tussen ons en telkens wanneer het weer goedkwam dan waren we intiem en was er enorm veel passie wat ik wel erg ga missen. Zijn buien daarentegen, het onvoorspelbare karakter, zijn opvliegende karakter, mij woorden in de mond leggen, mij naar beneden halen, beledigen etc dat zal ik zeker niet missen. Sta nu voor de zoveelste keer nadat we tig keer aan/uit relatie hadden weer voor hetzelfde dilemma wat nu.hij zal wanneer het hem uitkomt wel weer contact zoeken dat is altijd zo geweest en dan is het voor een dag, misschien paar dagen weer goed en dan weer uit het niets vaak gaat het weer zoals hij het wil neemt hij afstand en ben ik weer de slechterik. Ik kan er niet meer tegen en wil zo graag hier afstand van nemen maar hoe?

Monique, 20-10-2011 21:14 #64
Ik herken heel veel in alle persoonlijke reacties en de theoretische beschrijving van een narcist. Ik zit nu in de fase van een verbroken relatie met een narcist (hij is verliefd geworden op een ander, door te liegen en bedriegen). Ik heb na deze onthulling, voor mijzelf en mij dochter een aantal beslissingen genomen (o.a. inschakelen advocaat, psycholoog, ontslag zakelijke relatie). Nu worden de rollen omgedraaid en heb ik dit alles veroorzaakt. Ik word bedreigd, hij zet mij in een kwaad daglicht, hij belooft gouden bergen aan onze dochter. Ik ben letterlijk en figuurlijk bang, dat dit nog een hele lange nasleep gaat krijgen en dat mijn dochter hier de dupe van wordt.

Petereo, 07-10-2011 15:53 #63
Narcisme kan overgaan in antisociaal of psychopathie. Wat ik lees van deze schrijver is vooral psychopathie. http://www.authorstream.com/Presentation/hossan5-1183938-jeugdzorg/ Reactie infoteur, 08-10-2011
Petereo,

Bedank voor de nuttige link!

Hoewel hier zeker nog geen consensus over is, zijn de narcist, psychopaat, sociopaat en de antisociale persoonlijkheid, termen die regelmatig door elkaar gebruikt worden om dezelfde personen te omschrijven.

Ter verduidelijking; de 'Psychopathische Persoonlijkheid' was de diagnostische term die decennia lang gebruikt werd, totdat de term 'Sociopathische Persoonlijkheid' werd gebruikt.

Later werd de term 'Sociopathische Persoonlijkheid' weer veranderd in 'de antisociaal persoonlijkheid' en meer recentelijk veranderd in 'de antisociale persoonlijkheidsstoornis.'

Volgens de nieuwste inzichten is narcisme is een uiting van psychopathie. De kwaadaardige narcist is daarom ongetwijfeld een psychopaat, maar daarmee is de psychopaat nog niet altijd narcistisch. Integendeel, de psychopaat heeft niet altijd de charmante narcistische kenmerken.

De scheidslijn tussen narcisten en psychopaten etc, is dus veel dunner dan de meeste mensen denken. Sommige omschrijven de narcist als een milde psychopaat, maar de praktijk wijst uit dat zeker niet alle narcisten mild zijn!

Een psychopaat speelt hetzelfde spel, maar is lang niet zo bedreven in het bespelen van zijn publiek. Gewoonlijk verbergt een narcist zijn asociale kanten.

Misschien zit daarin nog wel het grootste verschil, de narcist is gewoon een betere acteur!

Ruurtje, 27-09-2011 14:21 #62
Ik ken hem al 40 jaar, was bijna 35 jaar getrouwd en nu een dik jaar gescheiden. Ik heb zelf de knoop door gehakt. Het voelt zo goed zonder hem! Ik mis hem ook totaal niet want door de jaren heen deed ik al alles zelf. Wilde onze relatie samenvatten en ineens schoot met het woord narcist te binnen. Maar wist eigenlijk niet precies wat dit inhield. Ben gaan zoeken op 'karakter van een narcist' en zo kwam ik hier. Heb alle artikelen gelezen, verbijsterd van herkenning was ik. Hier staat alles waar ik moeizaam achter kwam. Kan het nu een naam geven. Ben een heel positief ingesteld iemand, empatisch en niet voor één gat te vangen. Wat Ivonne schreef klopt maar het is desondanks toch heel zwaar! Mijn gezondheid leed eronder (tumor) en hij leek mijn ziekte te gebruiken om zelf aandacht te krijgen. Vroeg amper hoe ik me voelde en ik was natuurlijk allang gewend om alles zelf te dragen. En ik had een probleem, niet hij. Dat klopte, ik had een probleem en nu na de scheiding kan ik verder herstellen. Bij een feestje was hij de ene keer ontzettend joviaal naar mij en een andere keer 'heel zielig'. Toen iemand hem vroeg hoe het met hem was hoorde ik hem zeggen dat hij nu allemaal vrouwen om zich heen had. En ik was zo blij dat ik daar doorheen kon kijken. En ik ben zo blij dat ik hem niet mis. Zelfs mijn handschrift wordt er beter op gek genoeg. Mjon ontzettend bedankt voor wat je op deze website hebt gezet. In de boekhandel of bieb was er zo weinig te vinden.

Ivonne, 06-09-2011 16:10 #61
1 tip om uit de klauwen van een narcist te blijven: permanent positiviteit, liefde en zelfvertrouwen uitstralen. Dit maakt de narcist jaloers/competitief en zo zijn zij gemakkelijk te ontmaskeren.

Ilona de Graaff, 11-08-2011 20:35 #60
Helemaal top, zo duidelijk (helaas herkenbaar) opgeschreven. Zo duidelijk dat ik het een vriendin heb aangeraden die nog in de fase van 'kwaadaardig optimisme' zit. Héél gevaarlijk weet ik uit ervaring. Ik ben opgegroeid in zo'n klimaat en heb het met pijn en moeite moeten leren herkennen als NIET normaal. Het was een lange en gevaarlijke weg. Ik heb het overleefd! Succes en sterkte allemaal!

Silvia, 02-08-2011 16:32 #59
Ik ben nu bijna 2 jaar weg bij mijn ex-man, waar ik 19 jaar mee samen geleefd. Uit dit huwelijk zijn 3 kinderen geboren. Mijn ex-man is een voor de buitenwereld charmante man. Maar binnenshuis veranderde hij in een chagerijnige, veeleisende, opvliegende man. De eerste 2 jaar van onze relatie, was hij begripvol, luisterde goed en leek een emphaties vermogen te bezitten. Alles wat ik toen in vertrouwen vertelde en daar zaten voor mij kwetsbare dingen in werden later tegen mij gebruikt, en ontstonden de grootste ruzies uit. Hij begon mij te slaan, als ik voor mezelf op kwam en legde dit dan later weer uit, dat hij dit nog nooit gedaan had, maar dat ik in staat was om het bloed onder zijn nagels vandaan te halen. Ik ging toen mijn best doen en zorgde ervoor dat we niet weer in zo'n situatie terecht kwamen, dacht dus dat het geweld dan toch aan mij lag. Was gestopt met roken, hij vond mij een zwakkeling omdat ik weer ben begonnen en hij zou me wel helpen, brak al mijn sigeretten kwaad door midden en bleef vervolgens de halve nacht weg, en ik maar denken, hij heeft gelijk, het is slecht voor me, vind ik de sigaret belangrijker dan hem, dan heeft hij gelijk en ben ik onvolwassen want de sigaret is belangrijker dan onze relatie. Ik deed alles in onze relatie om hem tevreden te houden, slikte de psychische mishandeling, had dit niet eens door, maar was altijd wel moe en een leeg gevoel. Vriendinnen moest ik laten gaan omdat hij dit eiste, nee niet rechtstreeks maar op een manupilerende wijze, dat het leek dat ik ze wel moest laten schieten omdat ze ons gezin zoveel onrecht aan deden. Maar in werkelijkheid omdat ze te dichtbij kwamen en achter de waarheid van ons gezin zouden komen. Na 19 jaar, vertelde hij dat hij niet meer genoeg van mij hield, vreselijk vond ik dit, vroeg of hij een ander had, hij ontkende dit. Ik vond allerei bewijzen maar steeds werd hij boos en lag het aan mij, tja en ik had dit al 19 jaar geloofd, dus nu ook weer. Na 6 maanden voorliegen kwam de aap uit de mouw, hij had een vriendin die 11 jaar jonger dan hem was en wilde met haar verder{hij vertelde er niet bij, ook al 20 andere vrouwen gehad te hebben}. Hij vertelde dit voor mij zo zielig te vinden, dat hij het nu opgebiecht had omdat ik er anders aan onderdoor zou gaan. Hij was heel lief en zorgzaam voor me, voor mij een bewijs dat hij nog van me hield en hem dan ook gezegd dat we het samen nog moesten proberen. Hij is 's avonds teruggekomen en wilde met mij verder, ik was helemaal blij. De volgende dag was hij weer wat afstandelijker en vertelde dat hij niet te veel heisa wilde en ik dus wel normaal moest doen. Heb 4 maanden geprobeerd om mijn emoties weg te stoppen en hem te volgen in zijn grillige buien, kon het niet meer opbrengen, was helemaal stuk. Bij de gedachten aan scheiden en niet meer beinvloed te worden door zijn stemmingen en zelf weer een eigen leven op te bouwen, voelde ik mijn eigen oude verstopte ik weer terugkomen. Ik zorgde hierin nog steeds voor hem, door hem te troosten want hij was nu helemaal stuk, door dat ik hem ging verlaten, dat hij verder zou gaan met zijn jongere vriendin. Hij schreeuwde het uit, want hij zou veranderen, ik geloofde hier niet meer in en heb voor mezelf gekozen. Dacht dat we vrienden konden blijven en in goede harmonie uit elkaar konden gaan. Ben nu 2 jaar verder, erachter gekomen dat dat niet goed is gegaan. Heeft mij weer heel veel geld gekost, verdriet, kinderen worden gemanupileerd, vriendin helpt hem hierbij, heel veel lieve mensen verloren die in zijn verhalen geloven en ik heb de kracht niet om dit recht te zetten en voornamelijk weet niet hoe ik dit moet doen. Omdat wij samen kinderen hebben probeer ik elke keer weer op de juiste manier met hem te communiceren, waarna ik weer op verschillende manieren de deksel op de neus krijg. Het lastigste vind ik dat hij zo'n invloed heeft op de kinderen, het laatste jaar dat wij samen waren heeft hij mijn oudste regelmatig geslagen aan de haren getrokken omdat ze verkeerde puberdingen deed, ik ben hiermee naar een psycholoog gegaan om dit te voorkomen. De oudst had altijd ruzie met haar vader en nu we gescheiden zijn, de man kan niks meer verkeerd doen, de mishandeling is weggevaagd, ze is uit huis geplaatst en heeft een laag zelfbeeld, liegt manupileert, er staat in de stukken van de jeugdzorg dat ze mishandelt is en hier word niets mee gedaan. Er word niet gezien dat ze zich bij haar vader aanpast, ik zie de narcistische trekken bij haar, maar als ik voorzichtig wat noem aan de hulpverlening, ben ik de rancuneuze gescheiden vrouw. Weet soms niet meer wat ik moet, t.o.z. van mijn houding naar mijn ex-man ( af en toe twijfel ik nog wel of hij daadwerkelijk een narcist is?), mijn houding naar de kinderen toe, nu vertel ik nooit wat kwaads over hun vader tegen de kinderen, wil hun niet in een loyaliteitsconflict brengen, maar hierdoor krijgt hun vader wel de ruimte om dit wel te doen. Nu ga ik ervan uit dat alles wat je doet je terugkrijgt. Maar vertrouw niet zo veel meer op mijn gedachtes t.o.z. van mijn ex-man, om op de huiste manier hier mee om te gaan, stel dat ik hierdoor mijn kinderen ook nog kwijt raak.
Ik heb een lieve man gevonden die mij steunt, en heel begripvol is en die mij geleerd heeft hoe een relatie hoort te zijn. En wat vooral belangrijk is, precies ziet wat mijn ex nu weer aan het doen is, voor mij is het lastiger, trap er af en toe nog wel in, voel me dan zo'n domme gans.

Roos, 31-07-2011 21:19 #58
Alweer een hele tijd geleden heb ik mijn verhaal hier geschreven, over het leven met mijn ex partner (narcist). Regelmatig heb ik deze site nog bezocht en kan hier nog steeds steun uit halen, Rik bedankt voor de link geeft weer iets meer duidelijkheid.

Helaas ben ik nog dagelijk bezig met ex partner, waarom zei hij altijd van die nare dingen waarom was/is hij zo… Het pijnlijkste is dat ik hem regelmatig tegenkom of via via verhalen over hem hoor, naar buiten is hij een hele aardige jongen en dat krijg ik elke keer te horen "wij begrijpen het niet, hij is zo aardig"… het doet me zoveel verdriet als mensen dat zeggen en nog steeds heb ik dan het gevoel dat ik me moet verdedigen tegen hem. Ik weet en daar zal ik me bij neer moeten leggen dat hij naar de buitenwereld toe altijd aardig over zal komen, pas als je heel dichtbij hem komt zal hij veranderen in de narcist… Hij heeft me erg gekwest en helaas kom er ik er steeds meer achter dat ik aan me zelf ga twijfelen (hoe meer positieve verhalen ik van hem hoor), soms denk, had ik alles maar anders gedaan en ben ik dan toch echt een slecht persoon zoals hij altijd heeft gezegd… belachelijk ik weet het maar ben hier dagelijks mee bezig. Het verwerkingsproces duurt lang maar ik hoop dat echt en daar ga ik ook vanuit dat dit gevoel een keertje over zal gaan…

Sterkte allemaal!

Faloed, 31-07-2011 01:06 #57
Hallo Rik, heel bedankt voor deze tip. Ik ben ook zeer blij met die informatie! Naast de info die ik op deze site heb gelezen.
Ik weet nu een narcistische persoonlijkheid relatief eenvoudig te herkennen;
Aan een arrogante, opschepperige houding waarbij er geen of nauwelijks rekening met de gevoelens van anderen wordt gehouden.
Vriendelijkheid is meestal gespeeld en zelden constant, vaak zijn er woede-uitbarstingen maar zelden in het openbaar.
Kritiek of provocatie kan een narcist niet hebben, ook niet als dit met humor gepaard gaat.
Dergelijk asociaal en egoïstisch gedrag moet al maanden bestaan en constant aanwezig zijn.
Dus na een paar maanden kan je voorgoed gedag zeggen tegen een narcist, mocht je die tegenkomen.
Ik ben op mijn hoede van dit gedrag en hoop nooit meer een narcist tegen te komen.
Ik speel zijn spelletjes niet mee, ik moet emotieloos kijken als ik hem tegenkom, opeens zo erg gapen en doen of hij niet bestaat. Kijken of ik dat kan.

Rik, 30-07-2011 15:02 #56
Heb veel op internet over narcisme gelezen. Ik kwam laatst een artikel tegen wat mij aansprak. In dit artikel : wat is normaal, wat is abnormaal en waarom is narcisme abnormaal:
http://www.how-psychology-tests-brain-injury.com/narcistische-persoonlijkheid.html

Cherlaine, 29-07-2011 00:49 #55
Het heeft voor mij zolang geduurd voordat ik wist wat er nou eigenlijk aan de hand was.
Ik ben achter wel mijn valkuilen gekomen, ik geef ongevraagd advies en hulp en was grenzeloos in geven van mezelf aan hem en grenzeloos in het toelaten. Dat heb ik geleerd uit die relatie. Maar ik heb geleerd mezelf weerbaar te maken. Ondanks dat ik gevoelsmens ben. Daar ben ik trots op dat ik dat heb bereikt.

Toch voelde ik geen rust en had ik een woede over me waarom ik heb toegelaten wat hij me allemaal heeft aangedaan. Ik kon dat niet accepteren. Ik voelde me verantwoordelijk voor zijn gedrag.

In gesprekken maar ook letterlijk haalde altijd mijn vrienden en familie erbij.
Alles in zijn wereld klopte en mijn wereld werd tot op de grond afgefikt en lachte hij gewoon uit.
Zijn werk was erg belangrijk en zonder hem kon de zaak niet draaien en hij een groot kunstenaar. Voor zijn familie en vrienden deed hij zich ideaal voor en thuis ging zijn masker af;
Ineens zomaar werd hij woest om dingen die alleen in zijn hoofd klopte, maar in werkelijkheid er niet was en te pas en onpas dingen erbij halen die niets met de situatie zelf te maken hadden en daar een drama van maken.
De volgende dag zei hij dat hij niet meer wist wat hij had gedaan en had gezegd. En dan schaamde hij zich als ik het vertelde was hij heeft gezegd. Was dat zijn manier van wegwuiven, zodat ik hem weer zou vergeven?
En zette hij mij weer voor schut in het openbaar, hysterisch gillen en schelden dat hij zijn spullen terug eisten. In zijn huis dreigde hij met zelfmoord of in mijn auto, maar ik moest hem helpen. Hij ging zichzelf op de grond storten en dan ineens uitgebreid huilen en zelfmedelijden hebben. Aan mijn benen vastklampen en zeggen dat het nooit meer zal gebeuren.
Maar ook in zijn woede schreeuwde hij hysterisch dat ik zijn huis uit moest en dat hij mij haat en niet meer van mij houdt. En als ik wegging, praatte hij mij schuld aan waarom ik hem verliet. Dan weer lief zijn en wilde hij met mij vrijen.
Ik moest bij hem slapen omdat hij bang voor demonen en zwarte geesten. Terwijl hij wist dat ik me moest concentreren op mijn examen.

Hoe emotioneel verward werd gemaakt. Ik kon er niet uit stappen, omdat hij beloofde nooit meer zo te zijn.
Tot ik ontdekte dat ik zwanger was van hem en dat terwijl ik de pil innam.
Ik wilde het met hem bespreken. Maar zonder enig nadenken van zijn kant, zei hij dat ik het moest houden, terwijl hij vertelde dat hij geen kinderen wilde. En ik werd bewust gemaakt in wat voor situatie ik me bevond.
Een paar weken had ik geen contact met hem en ik kon uitzoomen en zien wat er gebeurde in die relatie. Wat voor relatie had ik? Hoe ver heb ik het laten komen? Ik dacht dat ik wat mankeerde. Want daar was hij zo goed in; zijn ellende bij mij neerleggen en zijn problemen oplossen. Ingaan op mijn zwakte. Maar ik begon een patroon te herkennen in plaats van de schuld alleen maar bij mezelf te zoeken.
Als ik deze zwangerschap doorzet, zit ik mijn leven lang aan hem vast en zijn patroon van extreme woede, manipuleren, schelden, liegen, chanteren, zelfmedelijden, zichzelf omhoog prijzen. Dat masker kreeg ik toch niet af en dat is ook niet mijn verantwoordelijkheid.
Ik moest eruit. Zo wil ik niet oud worden. Ik ben zo blij dat ik de kracht en moed heb gevonden uit de relatie te stappen.

En zijn stoornis bij hem te laten. Welke dat was wist ik echt niet. Was hij een borderliner? Een pathologische leugenaar? Een narcist? Een autist? Soms denk ik, is hij niet allemaal.
Ik was nog steeds boos omdat ik het niet begreep en ik kon het niet plaatsen. Ik wist wel dat hij me helemaal leeg zoog en elke keer zwoeg ik voor hem. Hij pakte mij op mijn gevoel en zwakte.



Toen kwam ik deze informatie tegen en dat heeft me adem gegeven en rust. Alles wat ik las over narcisme zie ik terug in hem. En nu begrijp ik het. En ik weet dat hij het nooit zal erkennen.
En mij vooral niet verantwoordelijk te laten voelen voor zijn daden, maar de daden bij hem te laten.
Me niet meer druk te maken dat zij vrienden en familie niet weten dat hij nog steeds een masker op heeft en nooit de ware persoon zullen leren kennen, behalve als iemand een relatie met hem heeft. Hij blijft in die cirkel en ik word niet meer meegezogen ik ben eruit.

Ik heb mezelf bevrijd. Mijn geest en lichaam is vrij, ik ben hersteld, ik heb mezelf weer gevonden, ik heb geleerd, ik heb mezelf weerbaar gemaakt en ik kan me weer verder ontwikkelen en ontplooien.

Poeka, 26-07-2011 18:08 #54
Ook ik ben blij met deze informatie, ik ben dus maandenlang onwetend gekweld door een narcist, helaas ben ik daar vandaag pas achter gekomen dus het herstel zal vast nog een tijd duren. Ik voel nog steeds de liefde voor de persoon waarvan ik dacht dat hij me leven schonk, ongelofelijk dat hij juist de persoon is die het leven uit me gezogen heeft. Ik voelde altijd dat er iets niet goed was maar ik kon het niet beschrijven, sinds een uur geleden dacht ik dat het aan mij lag en dat ik depressief was, niet wetend dat hij voor mijn depressie gezorgd heeft. ik voel me ongelofelijk moe en uitgeput zoals deze site al beschrijft is al mn levensvreugde uit me getrokken vanaf vandaag zal ik beginnen met mijn herstel. Bedankt voor deze site ik hoop dat het me lukt want het was de eerste keer dat ik ervan overtuigd was mijn man gevonden te hebben, dit komt als een klap in m'n gezicht. Nogmaals bedankt ik ga mijn uiterste best doen. Reactie infoteur, 27-07-2011
@ Poeka,

begrijp goed, dat het allemaal niets met jou te maken heeft! Vele anderen is exact hetzelfde overkomen. Een groot deel van de bevolking, gaat voor de bijl voor de charmante uitstraling en het manipulatieve brein van de narcist. Vrijwel iedereen kan door een narcist verleid en misleid worden.

Je denkt dat je gevoelens hebt van liefde voor de persoon, maar dat is slechts liefde voor de persoon die je dacht dat hij was. Niet voor de persoon die hij werkelijk is.

Na verloop van tijd, als je de verborgen stoornis in de persoon eindelijk ziet, dan zie dat er twee verschillende beelden naar boven komen. Het ene beeld is de wrede gestoorde narcistische persoon en de andere de afbeelding van de liefdevolle man. Dit laatste is het beeld dat je lang zag en dit is het valse beeld dat niet langer zal blijven bestaan, als je er niet meer in zal geloven. De echte persoon heeft geen liefe te geven en is alleen maar een acteur die je heeft belazerd met zijn façade.

Uiteindelijk zal het elke dag een beetje beter met je gaan. Je kunt nu weer op weg naar het mooiste wat je kunt worden; Jezelf!

Mjon

Marian, 15-07-2011 10:43 #53
Ook ik ben écht blij deze website gevonden te hebben. Sinds onlangs een definitief punt gezet aan een relatie die een half jaar geduurd heeft. Na deze relatie weet ik ook wat er vroeger bij ons thuis aan de hand was. Mijn ma had wss ook NPS, maar dan in een mildere vorm. Toch heb ik mij steeds afgevraagd hoe het kwam dat ik haar nooit als een moeder kon ervaren. Ze zei wel dat ze van me hield, maar haar gedrag was soms zo onbegrijpelijk. Nooit had ze schuld aan iets. Niet ten aanzien van haar kinderen, niet ten aanzien van haar vriendjes. Maar ze werd graag gezien, want ze was innemend en charmant. Maar haar kinderen wisten wel beter. Mijn vader was ook geen gemakkelijk kaliber. Eigenlijk 2 grote kinderen die samen kinderen op de wereld gebracht hebben, maar eigenlijk niet weten wat ze ermee moeten aanvangen. Vooral op emotioneel gebied. Voor de rest ontbrak het ons aan niets. Maar aandacht, respect, meevoelendheid… nada.
Het is ongelofelijk, het is alsof ik nu alles beter kan plaatsen. Terwijl ik vroeger altijd dacht dat ik 'fout' was, krijg ik nu een gans ander inzicht. Ik ga er mij verder in verdiepen en beetje bij beetje die puzzel uit mijn verleden samensprokkelen. En mijn vriendje… tja, ik weet nu dat hij zelf zijn problemen moet aanpakken. Ik kan hem niet helpen.

Gerda, 19-06-2011 12:09 #52
Hallo… Wat een verademing om te lezen allesover een narcist.pfff zit nu in een overgangsface om hier mee om te gaan… sinds 9weken is uit, na het eerder 3keer uitgemaakt te hebben. 2jaren gegeven.wist voorheen niet wat een narcist is, nu wel, alle kenmerken heetf hij.wist dat er wel iets niet goedwas met hem, na jaja9maanden was alles perfect deliefde van mijn leven.(dacht) loop bij de dokter nu.slik tablet voor mijn hypers.lichamelijke pijn.door alleste lezen over narcisme voelikmij nu beter in die zin dat het niet aan mij ligt.van een vrolijke vrouw werdt een andere vrouw.deed wat ikkon omhem terzijde testaan.vermoeiend.geestelijke verwarring.ben heel blij dat ikoptijd in zag dat hij niet spoorde.nu weet ikwaarom… mijn vrienden zelfs mijn kinderen zagenmijn veranderen… triest… voel dat iker over wilpraten dus daarom schrijf ikhet nu van mij af… Vr gr Gerda

Piet, 18-06-2011 16:11 #51
Ik ben ook in een relatie met een N (V) verzeild geraakt en we hebben inmiddels een kind samen. Dat is heel erg lastig. Manipulaties, spelletjes, stiltes, ik herken ze allemaal. Nog erger, alle middelen worden uit de kast gehaald om controle op mij te krijgen via ons kind.

Eén ding wat alleen aan me blijft knagen. NPS wordt hier als een stoornis, een psychische ziekte neergezet, terwijl het gedrag betreft dat door ouders/opvoeders is teweeg gebracht. M.a.w. N's zijn ook slachtoffers in zekere zin. Al zullen ze dat zelf nooit zien/erkennen. Zijn deze mensen dan slechts 'op te geven'? Bestaat dan niet juist het risico dat N-moeders dit 'doorgeven' aan hun kinderen? Wie doorbreekt deze vicieuze cirkel dan?

Het betekent ook dat mijn kind mogelijk slachtoffer gaat worden van N-moeder. Hoe kan ik dit voorkomen? Hoe!? Wie heeft inzichten? Reactie infoteur, 19-06-2011
Piet,

Narcisme is hier als stoornis / ziekte neergezet omdat dat is wat narcisme is; in ernstige vorm is narcisme een persoonlijkheidsstoornis.

Het is zeker niet altijd zo dat het is veroorzaakt door ouders/opvoeders er is een variatie aan oorzaken te noemen. Lees meer hierover in het artikel:
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/aandoeningen/48652-hoe-ontstaat-narcisme.html

Een aantal onderzoeken geven aan dat kinderen met één narcistische ouder zelf 30% kans hebben om ook narcistisch te worden. Recente inzichten laten ook een biologische / genetische oorsprong zien en dan kun je er waarschijnlijk niet veel aan doen om het te voorkomen. Volgens veel psychologische literatuur loopt een kind met een goede hechting minder kans om narcisme te ontwikkelen.

Inzichten verkrijg je door veel over narcisme te lezen en je er echt in te verdiepen. Niet alleen verkrijg je daardoor inzichten je krijgt ook de kennis om jezelf en je kind beter te beschermen tegen de manipulaties en controle.

Jos 03-06-2011, 03-06-2011 15:52 #50
Wat ben ik blij, dit allemaal te lezen. Ben 32 jaar getrouwd geweest met een narcist.
Weet als geen ander hoe men zich voelt, heb er geen woorden voor. Heb 22 jaar anti depressiva geslikt en sinds een jaar slik ik niets meer, god dank. Details zal ik jullie besparen, voel met jullie mee. Begin mijn leven opnieuw en heb het verleden achter mij gelaten wat niet makkelijk was. Heb nog 2 kinderen, waaraan ik nog niet durf te vertellen dat hun moeder een narcist is. Heeft zijn tijd nodig. Heb gelukkig afstand van haar genomen, wil niet meer met haar geconfronteerd worden. Dit doe ik bewust om mijzelf te beschermen, ben er klaar mee. Dank jullie allen voor het plaatsen van een reactie.

Ann, 30-05-2011 12:37 #49
Ik heb een weekje moeten wachten, vooraleer ik kon schrijven.
Had zoals zo vaak, een slapeloze nacht, en zocht op internet, na het lezen van een beknopte tekst in e psychologie-maandblad.
Was ad tekst genageld, en heb zoals anderen traantjes gelaten.herkenning, opluchting,
met de klassieker.het is niet allemaal " mijn" schuld, .
mijn relatie.en hoe ze ontstond.
onbegrijpelijk, want ik heb eens stevige persoonlijkheid.ik herken mezelf niet meer,
leeg, doelloos, geraak niet vooruit en zit helemaal vast.ik probeer wel, vandaag lukt het even.morgen een beetje beter?

Leerde tijdens mijn werk, een man kennen, we hadden e gelijkaardige job, mr in een andere sector, dus geen concurrentie.projecten die voor mij niet in aanmerking kwamen, stuurde ik hem door, zo kwamen we in zolder, waar we samen een meeting hadden,
met verschillende partijen.
Ik kreeg pijn.en om een lang verhaal kort te maken, moest hij me naar spoed brengen,
waar ik uiteindelijk moest blijven, we waren met één wagen, dus hij bleef bij me.ik ben al jaren alleenstaande.en hij was zo zorgzaam.
alles ging fout, en ik werd in spoed geopereerd.,
achteraf zie je de ernst.en hij was er.dagelijks.een telefoontje, een attentie.hij was
een steun en toeverlaat.en ik smolt.
ook weken erna thuis.was hij, de ideale man.mijn zielemaatje,
iemand waarvan je denkt, dat hij nooit kan bestaan…
Hij legde me in de watten, op alle manieren die je kan dromen.
ik werd verwend, met attenties, etentjes, cadeautjes.er kwam geen einde aan,
én.hij was gehuwd.maar.
ik was zo dom alles te geloven, omdat ik het zo graag wou,
hij hield nooit van zijn vrouw.hij kwam uit een probleemgezin, waar agressie en drank het leven bepaalden ( maar zijn ouders hielden van elkaar.) hij huwde een meisje, met een fysieke handicap, want zorgzaam als hij was, verdiende zij ook een "normaal" leven.met hém.samen kregen ze een kind.
alle verhalen, zoals 20 j geen sexuele relatie, maar enkel samen- door financieele problemen, want hij had een faling lopende.maar de vooruitzichten waren super.
en ik.slikte als koek.ook al gaf ik aan dat sommige verhalen niet zo geloofwaardig waren.
Maar hij beloofde.zijn vrouw op een correcte manier op de hoogte te brengen.januari.na de feestdagen, hij vroeg een open gesprek met mijn dochters, in eerlijkheid, omdat hij nog gehuwd was.om het uit te leggen.
Er kwam geen uitleg.alles ging over zijn verleden.altijd opnieuw.
er leek geen heden te zijn.
we geloofden zijn beloftes.
na nieuwjaar, gaan de maanden voorbij.vrienden komen langs, zoals ze jaren gewoon zijn.over iedereen krijg ik opmerkingen, dat hun bedoelingen niet zuiver of correct zijn,
dat ze wachten, op een zwak moment, om me te verleiden, .
Dat ze al jaren vrienden zijn, of dat ik nooit met één van hen een relatie had.is niet relevant.Bij elk bezoek, is hij super-vriendelijk, maar bezoek buiten, komen de ruzies.ik ben té intiem, té vriendschappelijk, geef foute signalen, té aanhankelijk, té uitdagend, maar ik ben zo naief.
ook mijn boekhouder moet eraan geloven.die al jaren mijn vertrouwensmaatje is.
stillaan ontwijkt iedereen me te bezoeken, als zijn auto er staat.
Hij is er alle dagen.het aantal telefoons en smsjes per dag is niet te tellen, en paranoia als het gaat over " mijn" telefoon.van wie? waarom? hoeveel? hij is bezeten van achterdocht.en alles is goed voor een ruzie.als we buitenshuis gaan, zorgt hij dat ik mijn telefoon niet vergeet, en als ik een smsje niet hoor, maakt hij me attent.ik word bang,
van elke telefoon, van elk smsje, want alles is een bron voor ruzie,
als ik zijn telefoon niet snel genoeg opneem, belt hij minutenlang op de verschillende lijnen, als ik toevallig mijn gsm niet bij me heb, belt hij mijn kinderen.
na 3 keer bellen, en niet opnemen, staat hij aan mijn deur.ik word gek van die controle, en ben bang als er bezoek komt.
maar als we samen zijn, is hij heel aanwezig.de sex is uitzonderlijk geweldig, verslavend.alsof je voor elkaar gemaakt bent.
Het verwennen, de attenties, de geweldige sex. of komen de ruzies, door zijn "gehuwde"situatie, en de spanningen dat die meebrengen?
Ik maak mezelf het laatste wijs… en hij beloofd 1 april, zijn vrouw te verlaten.
Alle spanningen, en woorden, wijt ik aan de situatie.het is té intens, van het ene uiterste,
na het andere, en ik balanceer helemaal fout.heb de voorbije maanden elke maand een operatie gehad, en dan is hij op zijn best.en ik, totaal afhankelijk.
20 maart.word de pijn me teveel, en ik neem pillen.niet dat ik wou sterven, maar ik wou de aanhoudende pijn vanbinnen, die strop rond mijn keel even kwijt.slapen, en tot rust komen.maar één pil werkte niet, en ik nam er meer, en nog meer, tot ik in slaap viel.
Hij kwam langs, onverwachts, en bracht me naar het ziekenhuis.
en ging, op uur en tijd, terug naar huis.de uren dat hij bij mij was, waren de uren, dat zijn vrouw dacht dat hij werkte / schaakte / fietste.alles tesamen, behoorlijk wat tijd.
Daar besefte ik.dat er voor zijn vrouw, helemaal niets verandert was.dat ik zijn "hobby" was.ik ging onderuit, en hij fleurde op, nam letterlijk alle energie, en ik begreep er niets van.hoe je in zijn situatie.er zo bangelijk goed kan uitzien.
zo zorgeloos, en hoe hij al die spanningen afkon.
Jaren was hij in behandeling bij een psychologe, voor zijn jeugd., maar na de confrontatie, met de pillen, had hij geen begeleiding meer nodig.hij begreep dit niet, en duidelijk drong ook de ernst niet door.ik noemde het struisvogel-?,
30 maart, een dag voor hij zijn vrouw zou verlaten, kwam de deurwaarder, om beslag voor zijn faling.ik heb nooit papieren gezien, maar hij kon daardoor zijn vrouw niet verlaten.
Erna, was er altijd een uitleg.advocaten-overleg, schikkingen.uitleg.uitleg.uitleg,
maar nooit een bewijs, .enkel gingen maanden voorbij.sommigen vermageren, ik kwam bij in gewicht.15 kg.ik sleepte me verder, van discussies, die totaal zinloos waren, over telefoons, berichtjes, bezoek, en stillaan belde niemand meer.en werd het rustiger, enkel voelde ik me zo leeg, geraakte niet meer vooruit.herstelde moeizaam na elke operatie, de chirurg begreep er niets van… ondertussen ging zijn leven verder, en hij zou een weekje naar mallorca gaan fietsen, was al een jaar ervoor vastgelegd.ruzies hierover, omdat ik al zoveel had moet tollereren.dat als hij zou gaan, ik het zou uitmaken.
De aswolk.was een uitleg, dat de vlucht niet vertrok (was zijn uitleg) en hij ging alles op een rij zetten in de ardennen, zonder mij.en ik geloofde hem.pas dit jaar kwam ik te weten, dat hij toch op mallorca zat.
Hij zocht een appartement.in Knokke.? waarom zo ver?
maar ook hier had hij een schitterende uitleg.in het weekend een buitenverblijf, en in de week bij mij.maar de twijfels groeide.net als de discussies, die hij verwijten noemde,
de opmerkingen over mijn haar, moest kort, en alle weken naar de kapper, die hij zou betalen, als ik het zou dragen zoals hij het wou.geen make-up.ik was mooi genoeg zonder.ik herkende mezelf niet meer, en nog niet, al herstel ik stillaan.
hoe kon ik mezelf zo laten gaan.
Hij richtte een appartement in.maar niets van meubelen, die ik dubbel had, wou hij gebruiken.alles moest nieuw.
en uiteindelijk werd het mooi.maar… niets van mij, mocht blijven liggen?
de ruzies talrijker, … ik koop een huis, omdat ik "samen" niet meer zie zitten, en dan gaat het pas goed fout., als er te verhuizen valt, is hij er niet, dan is er ruzie, en verdwijnt hij dagen, om terug te bellen, smssen.als het werk gedaan is, en zo lijkt het altijd te gaan,
Hij verwijt me, dat hij zijn werk rond mij plant.maar eigenlijk is het omgekeerd, ben ik degene, die plooit en buigt, om het hem aangenaam te maken.hij is de perfecte man, om te genieten, te vrijen, en hij leeft op een wolkje.in een illusie.ondertussen, leert hij mijn familie kennen, vrienden-koppels, die overblijven.en hij toont zich de perfecte vriend, tot ze buiten zijn, dan discussies en ruzies, waarna hij naar knokke vertrekt, en ik met de opkuis achter blijf.praten.kan niet, we komen nooit tot een deftig gesprek, want het énige wat ter sprake komt is nietszeggende prullen die stagneren tot drama en theater.en ik word het gewoon, dat hij zijn valiesje neemt, en het deuren-slaand afbolt.met de feestdagen, is het ook uit.en hij gaat op reis naar spanje.ik blijf hier.ik krijg terug ademruimte.gewoon omdat hij wég is.hij niet belt, geen smsjes, geen mails.tot oudjaar.zoals zo vaak, herbegint het met een smsje, of een telefoon.en weer krijg ik die liefdevolle man, na elke breuk, vind ik die terug.het lijkt of hij verslaafd is, aan de ruzies, en het goedmaken erna.maar ik ga eraan kapot.heb al maanden last van hartritmestoornissen, die ik tot dan nooit aan hem linkte, mijn schildklier, mijn nieren.als ik onder spanning sta, doet alles letterlijkpijn.hij.is bezeten, van zijn uiterlijk.kleding.geen winkel kan je binnen,
als ik vrienden op bezoek heb, is hij letterlijk de "joker".alles draait rond hem.zijn humor, zijn grapjes.iedereen ligt plat.behalve ik.iedere keer hetzelfde scenario.
Geen maand zonder vuurwerk, .en zoals zo vaak, een breuk.maar we gaan 1 april op reis, zodat we "moeten" praten, en niet kunnen weglopen.
Het financieel afhankelijk maken, het blokkeren van iedereen, hij smst zijn dochter, alsof hij alleen op reis is.en ik besef.dat "thuis" voor hem.nog gewoon doorloopt, ook al woont hij apart… zolang, alles rond hem draait, in de winkels, zonnen, want hij moet een mooi kleurtje als hij met zijn maten gaat fietsen, zijn obsessie voor kleding, verzorging.ik word er gek van.dingen die ik fijn vond, waar ik van genoot, beginnen me te ergeren,
Terug thuis, is hij onredelijk.voor het eerst sinds anderhalf jaar, doe ik een cinema met een homo-vriend, terwijl hij gaan schaken is.hij smst constand.en uiteindelijk komt hij in de cinema aan.hij wil overal bij zijn, wil alles weten.daar schuift hij zelfs zijn hobby voor opzij.als ik thuisblijf.gaat hij wél schaken.ga ik met mijn dochter na de cinéma.dan wil hij mee, en hoeft het schaken niet.ik wil een cursus volgen op donderdagavond, hij wil mee.dan ineens hoeft "zijn" hobby niet meer.
Op een ochtend, enkele dagen voor hij terug zou vertrekken voor een weekje fietsen in mallorca, vraag ik hem, hoe hij onze relatie ziet.
moeilijk.zegt hij.hij zit aan een gedekte tafel, op het terras met zijn kopje koffie, vanzelfsprekend, nadat hij opgetut uit de badkamer komt.en ik, letterlijk alles klaarzet.
en dan weer die woede-aanvallen, de agressie, die steeds sneller komt.de blikken,
dat ik dringend een spiegel moet voorhouden, en mezelf moet bezig zien.
dat het tijd is.om er een punt achter te zetten.en ik neem dat punt met 2 handen aan.
weer vertrekt hij, met theater, drama, en slaande deuren.en een week rust.
Erna.komen weer de mails, lief, hoe hij van me houd.vastzit aan me, maar dat het niet werkt, wij samen.ik dacht, dat hij het eindelijk begrepen had, en dat we konden afsluiten in vriendschap.fout gedacht.
de mails die ik toen kreeg.gingen door hart en ziel… onredelijkheid, arrogantie, ik was een ondankbare trut.ikzelf, mocht hem nooit bij naam noemen.dat was genoeg, om het vuurwerkt aan te steken.maar ondankbare trut, werd mijn naam, of schat.
Pas toen ik hem zei, dat ik hulp nodig had, om alles te verwerken, 20 maart, de pillen, mezelf, die ik niet meer herkende, hoe ik zo kon veranderen.leeg, en leeg.had ik voor hem de goal open gezet, om me nog verder de put in te trappen.
De mail die ik toen kreeg, was zo chockerend… dat ik ziek was.dat hij me niet kon helpen, met mijn ziekelijk denken, mijn verwijten en redeneringen.dat hij alles voor me gedaan had.( het taalgebruik was minder mooi in de mails)
Ik kon letterlijk niet meer.
en dan.
ik schaam me ervoor,
heb ik gedreigd.dat ik een fotoboek zou maken, van de foto's die ik had van ons samen,
en die naar zijn vrouw zou sturen, als hij me nog één mail, één sms, één telefoontje zou sturen.en ineens was het stil.
Sindsdien, heb ik hem niet meer gehoord.
Via een vriendin, weet ik, dat hij ok is, dat hij er verbazend goed uitziet.
en ik.ik besef.dat ik moet verwerken.leren mezelf terug te vinden,
ik begrijp wel, dat de situatie, de relatie in dehand gewerkt heeft.na het lezen van al de
publicaties, reacties, herken ik zoveel.hoe kon het zover komen?
Hoe kan het, dat hij zo geloofwaardig kan zweren en liegen,
terwijl ik bleef herhalen… iemand die een ander niet vertrouwd.is waarschijnlijk zelf niet betrouwbaar.klinkt dat bekend?
Ik besef, dat ik al maanden afscheid probeer te nemen, maar niet onderuit geraakte.
hoe schuldig ik me voel, naar mijn kinderen toe.want als hij er was, kwamen ze liever niet,
of helemaal niet.gelukkig kunnen we praten.maar hoe zinloos, was het allemaal,
ik probeer mezelf terug te vinden, maar ik weet niet, of ik hier alleen doorheen kom.
Hoe naief kan je zijn? of is het hopeloos, dat we dit allemaal tolereren, om niet alleen te zijn? voor de bangelijke sex? om die arm om ons heen?
Bedankt, voor het lezen van de persoonlijke reacties, zou nooit het mijne schrijven, uit angst dat iemand me zou herkennen.niet zou begrijpen.en toch.
hoeveel mensen in gelijke situaties belanden.
Hoe kunnen we herstellen? en dit voorkomen?
bedankt voor de openheid
ann

Rik, 02-05-2011 15:31 #48
Caroline-het ligt niet aan jou, jij verdient niet zo behandeld te worden. Bedenk-bij ruzie spiegelt n zn eigen gedrag op je. Verder zal je altijd zn zin moeten volgen, hij volgt je alleen als t hem uit komt. Waarsch. Ben je op dat moment een koningin voor hem-bij mij wel, ik hoopte dan dat n wat xtras voor me zou doen, helaas, dit werd eerder ruzie om nix zodat ik ipv beloond te worden juist weer xtra energie moest verspillen.
Het loslaten is moeilijk, zoals je hiervoor bij mij kan lezen.
Heb nu coaching en leesvoer gekregen:boek:leven in je leven-hfdstk 14: ik doe het altijd op jouw manier-de valkuil van de extreme aanpassing.
Goede herkenbare voorbeelden, hoe we zo zijn geworden, alles toelaten en waar om we zo zijn geworden.
Heel veel sterkte en assertiviteit komende tijd!

Rik, 02-05-2011 08:37 #47
Na 4 maanden geen kontakt met mn ex-N kwam ik haar (met haar vrienden) weer tegen op koninginnedag. Bijzonder. Ik kwam met vrienden aanlopen, ze zag me en kwam gelijk naar me toe en omhelsde me en zoen op mond. Gingen even zitten om te praten. Nou ja, praten. Zij praatte alleen maar over haarzelf, weinig intresse in mij. Ook moest ze opeens mijn vrienden heel graag gedag zeggen (terwijl ze daar altijd afstandelijk naar was), moest zeker even bewijzen hoe lief ze wel niet is. Ze wilde roken, gaf haar sigaret. Na 5 minuutjes gingen we apart dansen. Even later had ze ijsje gehaald. Laat ze aan me zien en steekt hem naar voren voor een hapje-trekt hem vervolgens terug en zegt: maar jij krijgt lekker niet. Snel gaat ze naar vriendin, om dit te vertellen natuurlijk. Een vriendin van mij had het tafereel gezien en keek me vreemd aan. Ik dacht dat het aan mij lag, maar die kon me gelukkig vertellen dat het erg kinderachtig was. Daarna af en toe paar woorden met mijn ex gewisseld. Toen ze later naar huis ging kwam ze naar me toe en omhelsde me weer. Ik lk kon het niet laten en vroeg of we weer eens gaan afspreken. Ja dat wilde ze graag, ze zou me mailen. Helaas merk ik dat ik nog niet stevig in mijn schoenen sta, ik weet dat ze toneelspel speelt, en toch hoop ik weer dat… natuurlijk laat ze niets horen, ze lokt me weer uit de tent, vernederd me en ik laat het weer toe. Dat omhelzen is een toneelspel, met als publiek haar en mijn vrienden.
Heb weer slecht geslapen, en zo steelt ze weer mijn energie. Wat een rot gevoel.

Caroline, 29-04-2011 02:42 #46
Heb net een relatie van twee jaar achter de rug. Deze werd nu vr de derde x stopgezet door hem. Zelf voelde ik me enorm aangetrokken door deze persoon en heb ik steeds het gevoel gehad hem te willen "redden"… "redden van iets". Wat dat "iets" was, wist ik echter nt. Hij is zwaar verslaafd aan softdrugs, is zeer onrustig en enorm wispelturig in zo goed als alles, behalve zijn werk. Wil ook steeds mr werken, want alles vr het geld. Hij is ook enorm materialistisch. Ik kan hier zo mr door gaan, mr waar het op neer komt is dat ik de laatste maanden heb moeten realiseren dat er toch "iets" nt juist is. Een gewone ruzie is nooit mogelijk geweest. Telkens werd hij absurt kwaad. Roepen, kleineren, alles was mijn schuld, ik deed nooit voldoende vr hem, ik verdiende nt genoeg, ik stelde nx voor, hij ziet me graag mr kan eigenlijk beter krijgen, ik ben gestoord en overdreven moeilijk, … dit zijn mr enkele uitspraken waar vaak mn mond van open viel. Ik weet dat wellicht velen wel eens over de schreef gaan tijdens een ruzie, mr dit kan niet juist zijn wanneer dit telkens opnieuw voorkomt. Al de verwijten zijn in mn hoofd gekropen en van mn eigenwaarde schiet nog mr weinig over. En dan wetende dat ik vaak hoor hoe mooi en lief ik ben en zoveel beter verdien. Raar mss dat ik dit zelf zeg, want kan het zelf nog niet aannemen, mr stillaan begint het weer tot me door te dringen…
De persoon in kwestie is 4j jonger en eigenlijk nog vaak kinderachtig mr ook een enorme charmeur. Hij overlaadt je eerst met alles wat je wil horen en geleidelijk aan moet het volgens zijn dagdagelijkse regels gaan. Alles liet ik me opdragen. En wanneer ik iets vroeg, dan was dat altijd overbodig of gezaag… Nog steeds twijfel ik of ik niet "overdrijf", want zo werd me dat telkens ingeprent, mr na allerlei artikels te hebben gelezen, ben ik toch al vr de helft overtuigd dat DIT is wat hij heeft. Het is gewoon een narscist! Aan mn naaste familie wil ik dit ook laten lezen, zodat zij kunnen begrijpen hoe het komt dat ik toch bij hem wou zijn. Ondanks alles zie ik hem graag… Begrijpen wie begrijpen kan… Ik hoop dat ik nu ditmaal de kracht zal vinden om nee te zeggen, indien hij weer terug zou komen.
Ik overweeg alles vr mezelf als het ware "uit" me te schrijven, want als ik dit zo overlees, dan zou ik nog zoveel meer willen vertellen. Ik kan het "extreme", zowel goed als slecht, nog steeds maar moeilijk vatten. Na alle verdriet, mis ik toch dat enorme entertainment-gehalte dat hij bezit…

Wilma, 26-04-2011 15:26 #45
Heb 17 jaar een relatie gehad met een narcist. Vooral toen de kinderen waren geboren werd het erger. Altijd commentaar, me kleineren, geen respect. En of het nu thuis was of in gezelschap, hij had de grootste lot erom. Ik heb me zo ontzettend geschaamd voor hem. En heb toen na 17 jaar de stap genomen om weg te gaan. Met alle gevolgen van dien. Ben nu 10 jaar alleen met de kids en hij treitert nog steeds als hij de kans heeft.
En hij blijft maar denken dat iedereen hem leuk vind, maar hij wordt hier in ons dorp uitgespuugd. Ik ben over een heleboel dingen heenl, maar heb nu een relatie van meer dan een jaar. Precies het tegenovergestelde van mijn ex. Hij is zo lief en behulpzaam. We doen dingen samen en hij zet me nooit in de zeik. We zijn veel te snel gaan samenwonen vorig jaar. Het liep fout van mijn kant. De muren vlogen op me af. We zijn weer samen maar elk eerst ons eigen huisje. Maar ik kan om de een of andere reden niet de hele dagen samen zijn. En dat vindt ik zo erg. Er komen allerlei nare herinneringen boven van mijn ex. En dit heeft helemaal niets met mijn vriend te maken. Maar moet het een plek gaan geven. Ik wil altijd voor iedereen het goed doen maar het lukt niet altijd.
En gelukkig kan ik hierover met hem praten, ook al is dit voor hem ook moeilijk.
Menig iemand had mij al alleen gelaten.
Herkent iemand dit probleem?
Wilma

Malou Ros, 23-04-2011 00:28 #44
Wat een herkenning! Ik ben nog niet gescheiden en merk inderdaad dat alle fasen door elkaar lopen. Sommige heb ik al gehad en sommige half. Ik had 5 jaar geleden een burn out en was helemaal op. De Mexicaanse griep erachteraan. Je weerstand is gewoon weg door het leven met een narcist. Nu ben ik aan het afslanken en ga meerdere keren per week naar de sportschool en klim langzaam uit het dal. De volgende stap is scheiden en een goede baan. Bedankt voor alle informatie.

Vero, 20-04-2011 10:26 #43
Ik ben me ook wat gaan verdiepen in de verhalen over narcisme. Als ik deze allemaal doorneem stel ik vast dat ik ook een relatie "had" met een narcist. 5 jaar geleden is hij weg gegaan omdat hij een andere relatie had. (mijn dokter had de opmerking van narcisme wel gegeven maar heb er niet echt bij stil gestaan) Nu na al deze verhalen te lezen besef ik het. Ik ben door een hel gegaan altijd gedacht dat ik degene was die fout zat. Hij heeft gedurende deze 5 jaar inderdaad steeds geprobeerd om mij terug te winnen (met al zijn charmes) en ik (hoe dom ook ) stond er ook voor open. Heb er zelfs 2x een andere relatie voor aan de kant gezet. Maar telkens werd ik met mijn gezicht tegen de muur gezet. Hij wou terug komen want hij was veranderd maar hijzelf gaf met niet het gevoel (liefde) die ik wou voelen. Hij doet niet anders dan maar werken en werken (prestatiegericht). Ik ben uiteindelijk blij dat mijn verstand steeds de bovenhand gehad heeft dat ik hem nog niet heb binnen gelaten. Ik ben inderdaad maar een object voor hem. Ik ben blij dat ik dit hier heb kunnen neerpennen. Ik hoop dat ik er eindelijk eens een punt kan achter zetten.

Meggie, 20-04-2011 10:08 #42
Moe gestreden en uitgeput en niet meer weten waar je het moet zoeken, drie jaar lang strijd gehad en de hele tijd gedacht ik moet het sus doen of zal ik het zo doen, het ligt allemaal aan mezelf, de vernederingen het heen en weer geslinger, je grenzen weer verleggen, controle houden en je lichamelijk en geestelijk naar de knoppen helpen.
De gedachte aan hoe het kan dat iemand dit met je kan doen of dat je het jezelf hebt aan laten doen gieren door je lichaam.

Al die jaren in een roes geleeft, mijn kind de aandacht onthouden, mijn familie en mijn vrienden op een bijspoor, alles om maar bij hem te zijn, weg is de spontane ondernemende vrouw, ze is veranderd in een bang en angstig vogeltje die wacht op goedkeuring. De obsessie om alles goed te doen en in zijn leven te willen blijven is elke minuut van de dag aanwezig, de rest is een automatische piloot. Op google het woord obsessie ingetypt en dan kom je er achter dat er een naam voor dit alles is, relatieverslaving, dus toch en ik ben er niet alleen in en ik ben zeker niet gek.
Ben gelijk hulp gaan zoeken, en kwam erachter dat deze verslaving zich alleen kan manifesteren bij een strijd tussen twee personen.

Zo ben ik erachter gekomen dat hij een narcist is, wat een vreselijke ziekte. Dagelijks slinger ik dus door deze gedachten heen en terwijl je dit alles weet blijf je twijfelen, nee hij is toch dit en dat. Ik heb het contact verbroken en probeer me van hem los te maken, maar hoe moeilijk is dat als hij een straat verder woont en in je vriendenclub zit en elke kroeg was van ons samen. Ik heb veel aan deze site en aan jullie berichten, ik hoop en ik weet dat ik hierdoor heen ga komen maar wat een strijd. Ik wens jullie allemaal veel sterkte. Bedankt dat ik mijn verhaal kan opschrijven want dat lucht weer even op.

Inge, 18-04-2011 11:10 #41
Joost!
Wat fijn om eens iemand te lezen die ook een NPS ouder heeft.
Ik lees veel over partners en herken hierin ook veel. Maar als kind hebje ook nog te maken met liefde en loyaliteit voor je ouder. ik ben nu 44 en begin langzaam mijn weg te vinden in de relatie met mijn vader ( wat vooral bestaat uit een scherm om niet geraakt te worden) Wat jij zegt over de vraag of je het zelf ook hebt heb ik nog regelmatig als ik de symptomen lees. Ook heb ik de angs voor de opvoeding van mijn kinderen, als ik maar niet… Ik weet dat het goed gaat en dat ik een "normaal" persoon ben maar die onzekerheid over jezelf raak je denk ik niet meer kwijt. Wat ik ook merk is dat ik me aanpas aan de signalen die een ander uitzend. Als ik aanvoel dat het niet goed gaat met een ander of dat een ander ergens mee zit, pas ik me er volledig aan aan, dat is ook een erfenis, inderdaad hoe is mijn vader vandaagals ik thuis kom en wat moet ik dan? Je weet soms gewoon niet wie je bent dat is een lange weg te gaan. Ik werd gezien als iemand die depressief was terwijl ik een kind van ben en dat vereist andere hulp, alhoewel ik veel gehad heb aan de therapiën die ik gevolgd heb. Langzaam kom ik erachter wie ik ben en wil zijn en kan ik trots zijn op mezelf en wat ik doe.

Christine, 06-04-2011 23:21 #40
Ik heb gelijk een brok in mijn keel.
Jeetje ik zit hier gewoon te snikken, ben doodziek en er is geen mens die weet waar het nou vandaan kom binnenkort heb ik een afspraak bij een Neuroloog omdat ik dacht dat ik gek word. Bizar hoor zo jeehee bizar ik mag niet vloeken maar zou het nu zo graag eens doen.
Al 18 jaar leef ik met een Narcist en ben al die tijd al ziek pfff, ik ben het echt helemaal zat ik weeg nog 55 kilo en het gaat helemaal niet goed.
Ik zal jullie als ik weer wat gekalmeerd ben mijn verhaal vertellen, ik zat er al aan te denken een boek te schrijven en nu ik dit gelezen heb zal ik dat zeker gaan doen.

Vele lieve groeten Christine

Rik, 14-03-2011 16:40 #39
Hoi Marcel, als je behoefte hebt zet gerust je verhaal neer. Helpt misschien ook anderen.
Het is idd. idioot hoe anders iemand zich voor kan doen en later langzaam begint te ontdekken dat iemand zo anders is. Helaas eenmaal in het web, en raak je bij elke beweging langzaam verder verstrikt.
Nu, 2 1/2 maand uit elkaar zit ze nog dagelijks in mijn hoofd/systeem. Het wordt wel minder maar toch… heb nog steeds behoefte om haar email te sturen.
Laatste email die ik haar gestuurd heb was zo'n 2 weken geleden, met hierin uitleg van iets dat ze me kwalijk nam maar waar ze het geheel mis had (ondersteund met krantenartikels-iets waar zij zich graag mee bedient). Geen emoties erin-meer zakelijk zeg maar. Geen reaktie gehad natuurlijk, wel gehoopt. Toch was dit niet goed om te doen; het zette me, precies zoals hierboven in de fases is omschreven inderdaad weer terug in het helingsproces.

Ja- er zal vast een nieuwe bron/vlam zijn- en die gedachte maakt misselijk; en anders staat er wel een ex klaar om haar te bedienen. Ook dit doet me beseffen dat ik nog teveel met mijn gedachten bij haar ben en dat ik nog een lange weg heb te gaan.

Sterkte allemaal!

Marcel, 13-03-2011 22:16 #38
Hoi Rik.

Ik heb 8 mnd een relatie gehad met een N. Waanzinnige begin periode beleeft. Alles klopte! Zelfde ideeen, interesses en doel. Ik dacht dat ik me maatje had gevonden. En toen, uit het niets veranderde ze. Ik begreep niets meer van haar. Ik kan hier het hele verhaal schrijven wat vast heel herkenbaar voor je is en voor alle andere lotgenoten. Ik wil vooral je vraag beantwoorden omdat het ook een vraag van mij was. En wat ik ook hoopte. Het is mogelijk dat ze terug komt om aan je te trekken, maar waarschijnlijk heeft ze al gewoon een ander slachtoffer! Heb dit ook ergens gelezen dat sommige narcisten zo te werk gaan. Ze verteren je, laten je gewetenloos achter en zoeken een ander slachtoffer om hun broze zelfbeeld op te projecteren. Ik denk ook na 1.5 mnd nog elke dag aan haar, maar het gaat elke dag beter. Blijf praten met vrienden en kennissen en een psych is ook oke. Volhouden! het komt goed. Houd van je zelf en realiseer dat ze, hoe hard dat ook klinkt alleen van zich zelf houd en een eventueel ander slachtoffer ook zal misbruiken. Het heeft NIETS met liefde te maken! Hou vol, het komt goed.

Rik, 08-03-2011 17:59 #37
Mijn mening:
Beste Joost- het valt haast niet te begrijpen, een N is zo anders. Enige waar we ons aan vast kunnen houden zijn de feiten, wat er gebeurd, wat je mee maakt.
Het is goed met anderen er over spreken, maar die missen wel het gevoel wat jij over je heen hebt gekregen, die druk, die spelletjes en die verandering van jezelf.
Het is enorm frustrerend dat een N zo koppig is en doet wat die doet, wat je ook zegt, met wat voor voorbeelden je ook komt om N te overtuigen van zijn ongelijk, je praat tegen een muur- of sterker nog, je krijgt nog meer ellende over je heen.
En ja, je gaat jezelf beschermen, jezelf opsluiten, controleren, kwaad worden, wantrouwen, onzeker worden enz.

Ook ik heb mezelf de vraag gesteld- ben ik N geworden?
Je wordt gemaakt tot wat een narcist is- je gaat dezelfde afweermechanismes gebruiken- wat dat betreft wordt je zijn levende spiegelbeeld.
Enige verschil is dat jij naar jezelf kijkt en beseft wat er gebeurd. Het kost alleen veel tijd voordat je er daadwerkelijk wat aan gaat doen door de banden met N te verbreken- puur om jezelf te beschermen, of omdat je gewoon niets maar dan ook niets meer te geven hebt.

Ik ben inmiddels naar psycholoog, want ik ben in 2 jaar mezelf kwijtgeraakt- het grote verschil met N is dat deze dat nooit zal doen en waarschijnlijk en zal blijven hoe die is. Ik moet mezelf weer terugvinden, weer van mezelf houden, gaan leven en anderen weer vertrouwen.

Joost, 08-03-2011 15:00 #36
Eén van mijn ouders is narcistisch. Ik woon door dit probleem nog bij mijn ouders.
Het merendeel van de fasen heb ik ondertussen doorlopen (Zelfs het geen contact maken doe ik al een tijd, hoe moeilijk het ook is als je nog thuis woont). Enkele dagen geleden heb ik pas gelezen over narcisme. Het is een enorme opluchting te lezen dat ik de dingen op de "normale manier" aanpak en doorsta. Ook een enorme opluchting dat ik de juiste conclusie heb getrokken.

Wat ik me nou afvraag is of jullie je ook hebben afgevraagd zelf narcist te zijn. Ik heb zelf tijden gezocht naar begrip van anderen. Begrip dat ze niet konden geven omdat ik het zelf ook niet begreep. Het lijkt er soms op dat ik ook wel om erg veel aandacht vraag, dat ik ook moeite heb met kritiek van anderen. Ik heb echt een enorm afweergeschut opgebouwd, die zo nu en dan eens afgaat. Gelukkig heb ik er daarna spijt van, zal het toegeven, ik zal leren van mijn fouten (Blijkbaar ben ik dus geen narcist).
Hebben jullie dit ook? Is het niet meer dan normaal dat je dit soort dingen vertoont na jarenlang met een narcist te hebben geleefd? Hebben jullie je dit ook afgevraagd?

Rik, 28-02-2011 18:04 #35
Ja Roos, het is moeilijk voor vrienden ed. om voor te stellen waar we doorheen zijn gegaan/nog gaan-meegemaakt hebben. Mijn vrienden heeft ze nooit opgezocht of naar meegegaan. Haar vrienden ken ik niet zo goed; toch viel me wel op dat mijn ex-N nog wel eens vertelde dat ze ruzie had met vrienden- de ruzies gingen vaak over iets waar de normen van mijn N werden overschreden (en waarvan ik zoiets heb van:waar om hierover ruzie maken…)- dat plaatst in het plaatje dat iedereen aan haar normen moet voldoen en dat haar ego heel erg snel gekwetst is. Ook kwam het wel eens voor dat ze een gevoelige opmerking maakte naar collega- die daarop kwaad werd. Mijn ex begreep dat totaal niet- en dat kwam natuurlijk omdat ze geen rekening houd/kan houden met gevoelens van anderen, laat staan dat ze aan zelfreflektie doet dat ze misschien iets te ver was gegaan.
Ik heb de moeite genomen om een ex van haar te contacten- en hoe bizar- hij vertelde me in geuren en kleuren wat ik ook had meegemaakt en dat ze dringend hulp zou moeten zoeken.
Aan de ene kant rot te horen dat ze idd. jaren niet spoort en dat ze waarschijnlijk nooit hulp zal zoeken/veranderen, maar eigenlijk wist ik dat al.
Zolang vrienden niet te close zijn, is het toneelspel voor N goed vol te houden- alhoewel het natuurlijk enorm veel energie kost om dat te doen en alles te onthouden; vandaar dat lage energie niveau en die vele dutjes. Er zal wel eens een ruzietje uitbreken, maar zolang dat een incident is zullen vrienden er niet gelijk iets achterzoeken- ook al zullen ze er een typische nasmaak overhouden dat iets is opgeblazen wat gewoon besproken had kunnen worden.
Andere faktor is haar familie/ouders. Heb ze een keer ontmoet, ben wel heel benieuwd of zij door het toneelspel heen prikken/gekke dingen hebben meegemaakt.

Toch blijft het nog steeds moeilijk om haar los te laten. Daar baal ik nog zo van - kon het niet laten haar een algemene email te sturen- hoe stom van mij. Misschien heeft ze me geblokt- en heeft ze niets gezien. Misschien heeft ze hem gelezen en gelijk weggegooid. Ben er wel nieuwsgierig naar en dat blokkeerd mij weer, daar ik weer met haar bezig ben.
Domme aktie van mij.

Sterkte Roos! Als je je verhaal of ontwikkelingen/steun wil kan je me prive mailen-evt telef. nrs uitwisselen- anders lees ik het hier wel.

Marion, 27-02-2011 07:37 #34
Heb de Informatie gelezen, over narcisme. Schrik ervan, omdat het me allemaal bekend voorkomt. Ben opgenomen in een centrum voor psychische herstel omdat ik het zelf allemaal niet meer op een rijtje krijg. Ben ook boos opmezelf dat ik me dit allemaal hen laten gebeuren in mijn leven. Werd er gek van, heb nog een lange weg te gaan. Het wordt me nu in een keer duidelijk waar dit aan ligt. Groetjes

Roos, 23-02-2011 21:15 #33
Dank voor jullie reacties (Rik dank voor je email)! Het geeft steun dat er mensen zijn die je begrijpen, die hetzelfde hebben meegemaakt want het is soms zo moeilijk om er met mensen over te praten. Nog steeds ben ik er dagelijks mee bezig, het lijkt soms wel of dat ik het er steeds moeilijker mee heb. Veel mensen beginnen nu te vragen wat er precies gebeurd is en je probeert het uit te leggen maat het is zo moeilijk, het eerste wat ze zeggen is: waarom heb je hem dan niet eerder verlaten? Wat je ook vaak te horen krijgt: Dat meen je niet, kan het me niet voorstellen, het is zo'n aardige jongen…
Het doet me zoveel verdriet, zoveel pijn dat ik me eigenlijk moet gaan verantwoorden voor wat hij mij heeft aangedaan! Ik besef nu wel dat hij echt niet normaal is maar de onmacht blijft en het waarom ook, twijfel nog vaak aan mezelf en dat doet me verdriet. Ik ga maar door met alles en probeer zoveel mogelijk te genieten van het leven maar dan ineens voel ik me zo eenzaam, onbegrepen en dat is heel moeilijk. De komende dagen ga ik mijn ex zeker een keertje tegenkomen en ik weet niet of dat ik dan voor mezelf ik kan staan… ik weet het ik bereik daar niets mee maar toch…

Door al jullie verhalen en reacties te lezen ga ik verder en ik haal er steun en begrip uit.

Succes allemaal we gaan door en we overwinnen dit!

Bella, 21-02-2011 12:52 #32
Het is duidelijk hoe zo'n persoon handelt en dat het allemaal heel gestoord is. Ik begrijp alleen nog niet helemaal hoe het kan dat hij je bedreigd, uitscheld voor alles wat mooi en lelijk is, je nooit meer wil zien en dan toch weer terug komt met mooie praatjes zoals : "ik zal altijd van jou houden" en alles voor je doen.

Als ik uitga van zijn denken en doen, het op een rijtje zet en het beredeneer snap ik het verstandelijk wel, alleen in mijn gevoel stuit ik nog steeds op een enorme ongeloof. Dat maakt het voor mij nog moeilijk en ik merk dat ik daar nog hard aan moet werken, zodat hij helemaal uit mijn systeem verdwenen is. Soms denk ik dat ik er ben en wat heb bereikt. Dan lijkt het alsof ik weer afglijd en het zo'n zinloos gevecht met mezelf is. Maar ik zet door, net zolang tot mijn gevoel geheeld is en ik mij weer sterk en vrij kan voelen, want daar verlang ik naar.

Borger, 19-02-2011 17:46 #31
Hoe te herstellen van narcistisch misbruik? Laat ik nu niet eens geweten hebben dat ik prooi ben geweest van een narcist, het artikel over NPS was verhelderend. Zelf dacht ik prooi en slachtoffer te zijn geweest van een pathologische gokverslaafde, nooit de link gelegd met narcisme. Voor de mensen die nog steeds een uitweg zoeken is het belangrijk om de verantwoordelijkheid voor die persoon los te laten. En in te zien dat de keuzes die gemaakt zijn, onderdeel waren van zijn (of haar) manipulatie. Heroverweeg jezelf, je bent gehersenspoelt, genees én vergeef jezelf. Stop met verontschuldigen, omdat je hem (haar) daarmee verontschuldigd het zorgt ervoor dat je onderdeel blijft van de manipulatie. En ja, je mag schaamte voelen (want hoe heb ik sterke man/vrouw hier ooit mee in kunnen stemmen), maar wees blij dat je die schaamte voelt. Het betekent dat jij niet zo bent als die ander! Niet medeschuldig bent!
Voor mensen die nog nooit in het web van een dergelijke persoon hebben gezeten is het bijna onmogelijk te begrijpen waar jij je uit moet losworstelen. Om hen dat te verduidelijken maak ik de volgende vergelijking. Stel je voor dat je een gesprek hebt met iemand over kinderen, hun onschuld, lach, spontaniteit. Dat ze zo puur zijn. Je houdt van kinderen, hebt ze misschien zelf en weet hoeveel liefde en blijdschap ze kunnen geven. In alle oprechtheid en zuiverheid voer je dat gesprek die deze gevoelens over die prachtwezentjes met je deelt. Enige tijd later ontdek je dat desbetreffende persoon pedofiel is. Geheid dat het hele gesprek in een totaal ander daglicht komt te staan en jij je smerig voelt. Je voelt je 'medeplichtig'.
Een narcist met de pathologie van godkverslaving, mishandeling (geestelijk en/of lichamelijk) doet precies hetzelfde. Hij maakt je deelgenoot en medeschuldig, maar waar de vergelijking over niet meer dan een 'gesprek' gaat, is er een sprake geweest van een partnerschap en dat betekent voor jezelf en de buitenwereld 'in voor- en tegenspoed'. Heb je zaken geaccepteert die je tegen de borst stuitte, excuses voor gedrag gegeven, jezelf keer op keer geweld aangedaan en mensen die je lief zijn gekwetst en afgestoten.
Loskomen betekent erkennen en vergeven. Realiseer je dat de manipulatie uiterst subtiel en geraffineerd is gegaan, beetje bij beetje ben je in het web getrokken, heeft hij je ingesponnen, maar wel zo dat je hoofd vrij bleef zodat hij iedere keer als je toch iets van een protest liet horen kon zeggen: "dit hebben we toch afgesproken, dit wist je toch". Loskomen betekent erkennen dat zijn denken en handelen het jouwe niet is. Stop met verexcuseren omdat je 'masochistisch in je gevoel bent'. Stop met denken dat je 'bipolair' bent. Stop met denken dat 'hij het ook niet kan helpen'. Stop met denken dat 'hij toch ook wel lief is'. Je bent PROOI! en omdat deze jager weet waar jij je ophoudt zal hij bij je terugkomen als het jachtveld dun bezaait is met nieuwe prooien.

Voor iedereen die nog volop bezig is zich uit het web los te worstelen, heel veel sterkte!

Rik, 16-02-2011 17:45 #30
Bella-bedankt voor boeken tip- zal er achteraan gaan :-) Tsja, up en down. Het is erg moeilijk richting de weekenden. Kon het niet laten om op Valentijnsdag te kijken of mijn ex online computerspelletjes aan het doen was. kwas superdown, huilbuien-maar toen ik zag dat ze s'avonds spelletjes aan het doen was, voelde ik me goed in het besef dat ze geen date had- hopende dat ze daardoor weer gaat beseffen hoeveel ze me mist. Hoe idioot van me. Ik voel me af en toe net een stalker-en wat maakt het eigenlijk uit, ik moet haar vergeten, niet meer willen.
Maar ook toch weer wel, ondanks ik weet dat ze keihard over me heen zal walsen, ze zich toch waarschijnlijk niet kwetsbaar opsteld en al mijn energie zou opvreten. :-(
Het lijkt wel of ik in de relatie -en nu geworden ben wat mijn ex-N is.
Ik baal van mezelf dat ik nog steeds zoveel bij haar ben in gedachte, en nog wil weten wat ze doet.
Neem daarbij dat ik een 2 maanden geleden in haar computer en telefoon heb gekeken, nadat ik haar weer op leugentjes had betrapt. Ik schaam me zo.
Wantrouwend, onzeker, energieloos, controlerend, maakte op gegeven moment maar leugentjes om best wil (om ruzie om kompleet niets te stoppen, mn relatie te redden, omdat ze er zo'n puinhoop uit het niets om niets)- ik ben totaal tegenovergesteld geworden van hoe ik was. Af en toe haat ik mezelf hierom.
Ik ben haar levende spiegel geworden. Ooit komt het weer goed met mij. Maar nu staat mijn leven even stil, ik blijf hangen, probeer er het beste van te maken- maar heb geen rust en heb bijna nergens plezier in. Ik wil mijn trots en leven terug!
Ik kan bij mn vrienden en familie terecht, maar wil die niet blijven belasten. Ze hebben zo gelijk met-ga verder met je leven- maar wil dat ook weer niet horen, ik hoor nog het liefst: komt wel goed tussen jullie.
Ben naar arts geweest, 3 weken voor ik naar psycholoog kan. Grrr.
Ik moest dit even kwijt.
Elke dag van geen kontakt met haar is in mijn voordeel
Het is nu even niet makkelijk, maar ik red het uiteindelijk wel.
Ps: Roos, heb je mail gestuurd.

Groetjes Rik

Bella, 13-02-2011 22:19 #29
Hallo Isa, Roos, Rik en alle anderen die met de nare nasleep zitten van hun relatie.

Ik heb het boek Destructieve relaties op de schop van Jan Storms gelezen. Voor mij kwamen er een hoop antwoorden op mijn vragen. Over mijn ex, maar nog meer over mijzelf. Wat er met je gebeurd als je in zo'n relatie zit en vooral wat belangrijk is om te weten als je er los van probeert te komen. Jij kan veranderen, hij/zij helaas niet. Best heftig om te lezen maar ook doordat het zo herkenbaar is, is het een enorme goede manier om wakker te worden, jezelf bij de hand te nemen om dan hard weg te rennen van zijn ellende.

De schrijver spreekt niet over slachtoffers maar over prooien en dat iedereen dat kan zijn. Het ligt niet aan jou of aan wie dan ook. Jij bent echt niet diegene die gek is ook al denk je dat soms. Hoe gezonder de persoon van geest hoe sneller men de prooi kan worden van een narcist/ antisociale persoonlijkheid/psychopaat. Zodra hij merkt dat jij gaat tegenwerken (omdat jouw gezonde ik dat doet) er bij jou niets meer te 'halen' valt, dan gaat hij al verder met nieuwe prooien, omdat hij die nodig heeft omdat hij zelf leeg is. Hoe meer jij dan nog van jezelf probeert te geven en alles wil redden hoe akeliger hij zich gaat gedragen en jij er helemaal niets meer van begrijpt. De macht, chaos en verwarring waar hij zo van houd.

Natuurlijk denk je (ik ook soms nog) dat hij het in zijn nieuwe relatie anders gaat doen omdat hij toch wel geleerd heeft van wat hij jou allemaal heeft aangedaan. Niets is minder waar. Zijn spel van verleiding, binding, ondergraving en vernietiging gaat gewoon voor hem weer beginnen. Misschien nog wel sneller en erger dan in mijn relatie. Ik ga het vanaf nu zo bekijken dat ik geen moeite meer hoef te hebben met zijn leven, met wie hij is of wat hij dan ook doet in de toekomst. Een leven wat voor hem zal bestaan uit overleven en iedere keer weer tegen dezelfde dingen aanloopt omdat hij niet zal genezen. Hij moet leven in zijn eigen wantrouwen en achterdocht. Hij leeft de laatste 6 jaar van de ene plek naar de andere (is 7 keer verhuisd zonder huur te betalen) en heeft niets, alleen maar heel veel schulden. Kun je nagaan wat hij allemaal weer moet beloven en waar hij over moet liegen, praatjes moet houden om haar ervan te overtuigen dat alles in 'orde' komt. Want zij ziet nu ook wel dat hij niets heeft en hoopt ook op beter, lijkt mij. Hij zal zeggen, haar eerst te 'helpen' met haar problemen ( die heeft zij, dat heeft hij verteld en dat is vast waar want dan kan hij de grote redder uithangen) en dan gaat hij zijn leven in orde maken. The story of his live. Ik hoor dat al jarenlang. Zij zal onherroepelijk geconfronteerd worden met zijn verleden en haar toekomst zal er net zo uit gaan zien zoals mijn verleden. Het aller- allerergste lijkt mij toch wel dat hij zelfs zijn zoon ( een geweldige vent van 20) door zijn gedrag heeft verloren. Dat hij uiteindelijk na al die jaren mij, lieve vrienden en familie en een goed thuis heeft verloren en dat nooit meer terug krijgt. Dat zou voor mij verschrikkelijk zijn. Voor hem niet, want hij is al weer bezig met het volgende project. Ik ken die man vanaf dat ik 15 jaar was en in die 30 jaar dat ik hem nu ken, is het altijd hetzelfde geweest en het wordt nu eigenlijk alleen maar erger. Ik zie het zo, dat als hij nu in zijn nieuwe relatie echt gelukkig zou zijn, zij hem wel gelukkig maakt, hij alles echt op orde zou hebben, hij echt zou inzien wat hij op zijn (gewetenloze) geweten heeft, dat hij zou inzien dat wat hij heeft gedaan verschrikkelijk is, hij nu dan ook heel goed voor zijn zoon zou zijn en mij niet meer agressief en scheldend zou benaderen. Maar het tegendeel is waar en ik twijfel daar niet meer aan. Dat heb ik veel te lang gedaan en dat vreet energie. Ik weet zeker dat zij ook weer een prooi is en allang het nodige met hem heeft meegemaakt en vast al wat van haar geld en eigenwaarde kwijt is. Ook zij zal er zelf achter moeten komen en is er niemand die haar kan waarschuwen. (ik zal het zeker niet doen) Ik ben ook heel vaak gewaarschuwd door heel wat mensen en ik ben als je het goed beschouwd zelfs door hem gewaarschuwd maar ik wilde het nooit zien omdat ik zelf uit ga van het goede van mensen en dat zij kunnen veranderen als je er maar genoeg liefde in stopt. Nou… dat heb ik geweten… Mijn besluit staat vast, geen contact meer met hem, op wat voor manier dan ook zodat mijn gezonde binnenste kan helen en ik diegene kan worden die ik echt ben en wil zijn.

Groetjes, Bella.

Missisfantastisch, 13-02-2011 20:40 #28
Wat mooi eindelijk te herkennen wat ik mee maak en meegemaakt heb.
Waanzinnig goed neergezet!
Het blijft telikens ook voor mij, nà 3 jaar gescheiden te zijn, moeilijk omdat wij kinderen samen hebben.
En omwille van de kinderen ik soms dingen denk te moeten zeggen. Maar 1 ding weet ik wel: ik laat weinig emotie's zien. En dat werkt… niet altijd… maar vaak! Het is alleen heel jammer dat ik heel mijn leven lang opgeschept blijf zitten met een nps waar ik nog steeds mee rekening dien te houden, omdat ik op een andere dan menselijke manier moet reageren. Ik moet altijd blijven weten, denken en reageren op de NPS ziekte.

Isa, 13-02-2011 16:26 #27
Rik, Bella en Roos, de (h)erkenning van je NPS ex hebben jullie allemaal verstandelijk op een rijtje, het duurt even voordat ook je hart vrijkomt. Ik spreek ook uit ervaring. De goede momenten komen boven als je je eenzaam voelt, waardoor de twijfel toeslaat, je bij jezelf weer gaat zoeken of je het niet anders oppakt dan bedoeld. excuses maken voor het gedrag van je ex waardoor je jezelf eigenlijk weer openstelt, dat het in de toekomst anders zal zijn. Maar bedenk dat eenzaamheid, vooral in de dagen als Kerst of nu Valentijnsdag, niet de reden mag zijn om terug te vallen in een relatie, waarvan de hoogtepunten steeds vaker zullen worden gevolgd door dieptepunten en uiteindelijk één groot dieptepunt blijven. Zoek afleiding bij familie en vrienden en verbreek alle communicatie, hoe moelijk ook.

Het werkt voor mij, ik kreeg daardoor de afstand om hem met andere ogen te gaan bekijken. De kracht en waardering voor mezelf terug te vinden en nietmeer van zijn mening te laten afhangen. Uiteindelijk gaat het erom. om de controle over je leven terug te pakken. Zal niet liegen, dat ondanks mijn kracht ik nog steeds moeite heb met zijn nieuwe leven en vriendin. Ook daarbij denk hoe leuk ze het wel niet samen hebben, hij weer de leuke charmante verliefde vent uithangt die ik ben verloren, ze samen leuke dingen ondernemen. Maar dat speelt voornamelijk in mijn hoofd af. Bij de uiteindelijke confrontatie met de twee, kon ik alleen maar medelijden voelen over zijn verlies. Ik vergelijk het maar als je alleen bent, je altijd oog hebt en een steek van jaloezie voelt voor de verliefde stelletjes die voorbij lopen. Als je in een lange relatie zit, vooral de (echt)paren ziet die elkaar niks meer te vertellen hebben aan tafel of waar de één sneller loopt en de ander erachteraan komt. Hoe meer je de afstand kan scheppen met tijd, hoe meer de nieuwe relatie van je ex aan het laatste beeld voldoet.

Confrontaties uitzoeken over niets, van de daken afschreeuwen hoeveel ze van je houden en niet zonder je kunnen, rechtpraten wat krom is, schuldgevoelens geven, jaloezie en beschuldigingen uit het niets, het klinkt voor alle lotgenoten bekend in de oren. Ik vergelijk het met een achtbaan, je grenzen verleggen, spannend en opwindend als je erin zit, maar misselijkmakend als je eruit stapt. Met beide benen op de grond jezelf afvragen waarom je bent ingestapt, omdat het nare aanhoudende gevoel in je buik erna het eigenlijk niet waard was.

Narcisten zijn ook enorme twijfelaars, die een constante bevestiging en gevoel willen hebben dat ze het belangrijkste in je leven zijn, dat jouw leven om hun persoon draait. Als je vanuit dit perspectief de relatie opnieuw bekijkt, snap je een heleboel van hun gedrag. Als jij het niet meer wil geven in hun beleving, staat er altijd een ander klaar als reserve.
Dat gevoel van onrechtvaardigheid, jij ligt k.o op de grond en zij gaan straffeloos door met hun leven, is in mijn beleving nog wel het ergste gevoel in de verwerking. Het is wel duidelijk dat jij als persoon er niet toe deed, maar het gevoel dat je hun gaf door je oprechte liefde en opoffering.

Het lezen van de verhalen van de lotgenoten isl een grote bron van herkenning. (Ik moest het verhaal van Bella twee keer lezen om zeker te weten dat ik het niet had geschreven, maar wist zeker dat ik niet onder mijn roepnaam mijn reacties had geplaatst).

Ik blijf in mijn proces deze site bezoeken, alle artikelen en mails doorlezen en reageren. Het geeft een enorme erkenning in je gevoelens en twijfel over je eigen rol in de relatie. Vooral "leven met een narcist" is verhelderend. Als het toekomstbeeld niet beangstigend is, stap dan vooral terug in de achtbaan. Anders ga door alle fasen heen en vindt het geluk voor jezelf. Het is een zwaar proces, dat je vooral in je eentje moet doen, omdat niet veel mensen begrijpen dat je nog steeds bereid bent om over je hart te strijken na alles wat je is aangedaan. Afkicken en clean worden, je ziet de wereld met andere ogen.

Rik, 11-02-2011 15:44 #26
Heb paar jaar relatie op afstand met N-vriendin gehad (vooral weekenden en vakanties bij elkaar) en al tijden alles aan het lezen over narcisme. Ik moet gewoon iets van me afschrijven, ben nu erg in de war (maar zal waarschijnlijk later de tijd nemen mijn verhaal hier neer te zetten). Overweeg nu sterk om naar arts te gaan voor coaching, want ik blijf hangen in cirkels.

Bella en Roos- wat een herkenning. Dat dubbele- de pijn die aangedaan is- maar toch niet kunnen loslaten. Ook ik heb er nog geen vrede mee, maar mis nu de energie nu om te vechten. Ondanks de vele "vernederingen", het gekwets, ruzies uit niets om niets, is er nog zo sterk het gevoel toch verder te willen; het verlangen naar die goede hemelse tijden dat het wel goed ging? Meestal kwam er ruzie als het super ging- als ik helemaal voor had klaar gestaan, of als zij heel erg had laten blijken heel erg gek van me te zijn, dat ze me nooit kwijt wilde.

Na samen genoten te hebben van een super oud/nieuw vakantie- waarin ze zo aanhankelijk was, naar me toe trok, konstant vertelde hoe gek ze op me was? Zocht ze ze een paar dagen later uit het niets weer ruzie over iets wat helemaal niet nodig is-waar je gewoon over praat? en wat ze vervolgens helemaal opblaast, positieve dingen negatief uitlegt etc. Wat een schril kontrast met wat ze op vakantie liet blijken, waar niets ad hand was, waar ze juist liet blijken hoe gek ze met me was. Natuurlijk gebeurde het ruzie maken weer via email, als ik weer thuis was. Bellen niet mogelijk (niet beantwoord) laat staan afspreken. Ze haalde er van alles bij, we verschillen teveel, je meende het niet dat je me een fijn weekend toewenste enz.enz.

Ben op onderzoek gegaan bij een paar vrienden en een ex van haar. Die bevestigde mijn ervaringen/beeld van haar. Er kwam ook uit dat ze had gelogen over bepaalde zaken. Heb haar dit geemailed, ik moest het kwijt aan haar, kon het niet voor me houden. Gevolg was natuurlijk een sarcastische mail en dat ze klaar was met me.

We hebben nu 3 weken geen kontakt, heb nu de drang- hoe moeilijk ook- kunnen weerstaan om me weer kwetsbaar op te stellen en kontakt te zoeken. Na ruzie was ik altijd degene die weer snel kontakt zocht en alles over me heen liet komen en slikte (tot excuses maken voor iets wat ik niet had gezegd enz.) zodat we weer verder konden.

Valentijnsdag komt eraan, en dat voelt zo rot in deze situatie. Het vreet het aan me, dag na dag- ik hoop vurig dat ze kontakt met me zoekt als haar narcistische woede is gezakt; maar dit zou dan wel de eerste keer moeten zijn dat het van haar uit komt.

De vraag die me zo heel erg bezig houd: Veel lees je dat een narcistische partner weer kontakt gaat zoeken, is die kans groot dat zij dat gaat doen als haar woede/depressie is gezakt?

(kan me voorstellen dat dat niet gebeurd als er al een vervanger/supplyer klaar stond-maar heb daar geen bewijs voor?)

Reakties en vooral op deze vraag heel erg welkom!

Bella, 07-02-2011 21:55 #25
Ik ben nu na een lange tijd nog steeds bezig met mijn narcistische ex. Ik zelf vind het een obsessie en kan de cirkel waar ik in zit moeilijk doorbreken.1 keer in de zoveel tijd belt hij mij op en begint meteen op een agressieve en nare toon tegen mij te praten. Ik hoor hem dan even aan in de hoop dat ik nog iets zinnigs hoor of normaal met hem kan praten. Maar dat is dus onmogelijk. Hij is aan het woord en wat ik heb te zeggen is niet belangrijk. Niemand om mij heen deugd, hij weet nog steeds alles beter en liegt over zijn werk en vertelt vooral met veel grootheidswaanzin over wat hij doet of wat hij is. Hoe hij over zijn bijna volwassen zoon (die overigens niet veel met zijn vader te maken wil hebben) praat is heel akelig. Hij heeft dan geen grip op de situatie en laat zich heel erg kennen. Men noemt dit wel dat bekende controlerende gedrag waar dit soort personen zich mee bezig houden.

Ook ik heb zo, n beetje alles wat er maar te vinden is over narcisme gelezen en nog steeds kan ik twijfelen(!) Voornamelijk aan mijzelf terwijl ik beter moet weten. Ik merk dat ik ook veel moeite heb met het loslaten en nog steeds wil weten waar hij mee bezig is. Ik zoek constant bevestiging in dat ik het echt niet verkeerd zie en voel. Hij beweert een relatie te hebben (vaag verhaal) en mijn angst is dat ik denk dat hij het misschien met een ander wel goed krijgt. Wel gaat waarmaken wat hij altijd allemaal beloofd. Dat een ander het wel voor elkaar krijgt wat ik 23 jaar lang heb geprobeerd te bereiken bij deze man. Dat als ik maar dit of als ik maar dat had gedaan dan… enz enz. Iedereen om mij heen, zelfs de psychotherapeute waar ik een jaar lang hulp heb gehad die zeggen hetzelfde over zo'n persoon en nog kan ik van tijd tot tijd niet met mijn angst en twijfel omgaan. Ook ik vraag mij wel eens af, gaat het bij mij ooit nog over? Er wordt gezegd dat het over gaat maar tijd kost. Wat heel belangrijk is voor het herstel en om je eigenwaarde weer te vinden is niets meer over hem te willen weten en niet meer over hem te praten. En zeker niet meer met hem praten of hem aanhoren. Ik merk zolang ik dat nog doe het probleem blijft bestaan. Ik ben blij met deze site omdat je veel terug kan vinden door verhalen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en het dan ook voelen en daardoor weten.

Weet jij info, of lezers van deze site, herkenbare verhalen en vooral die de angst herkennen en ook dachten dat hun ex zodanig kan veranderen dat een nieuwe relatie wel kan slagen? Ook ben ik benieuwd naar verhalen van mensen die de bevestiging kregen waaruit blijkt dat hun narcistische ex echt zo onveranderbaar is zoals eigenlijk altijd wordt gezegd.

Groetjes, Bella Reactie infoteur, 08-02-2011
@ Bella,

de snelste manier om je obsessie te stoppen is jezelf te beschermen door het toepassen van GEEN CONTACT!
Dus: in het vervolg niet meer opnemen als hij je belt!

Er zijn veel herkenbare verhalen van lotgenoten. Fora en groepen, zitten vol met sterke, intelligente, begripvolle vrouwen die proberen los te breken van een relatie met een narcist. Zij weten wat het is om 'In de Ban' te zijn en / of eruit te komen en te blijven, zij weten wat je doormaakt!

Het is belangrijk dat je mensen vindt, die begrijpen wat het is om slachtoffer te zijn. Die snappen waarom je voor hem op hetzelfde moment zowel intense gehechtheid en afkeer hebt. Die zien dat je symptomen anders zijn en waarom je binding met deze man intenser was dan met enig ander mens.

Er zijn veel ondersteunende en sterke vrouwen te vinden op de volgende links:

http://nps.bbforum.nl/

http://www.partnermishandeling.nl/

http://narcismevanfamilielid.web-log.nl/narcisme/2008/03/forum-over-narc.html

Dit zijn allemaal sites voor lotgenotencontact, er zit geen professionele hulpverlening.Ga eventueel voor professionele hulp naar je huisarts en overleg met hem welke hulp het beste bij je past.

Besef dat een narcistische persoonlijkheid in de hersenen zit, onbehandelbaar is en dat hij dus ook bij een ander nooit zal veranderen!

Roos, 06-02-2011 18:23 #24
Hallo,

Op 7 januari jl. heb ik op deze website mijn verhaal geschreven en dat heeft me goed gedaan.

Nu bijna een maand verder had ik gehoopt dat het beter met me zou gaan maar helaas, ik kan het niet loslaten en dagelijks ben er nog mee bezig.
Dagelijks loop ik met de vragen of ik misschien toch wel veel fouten heb gemaakt in de relatie zoals hij altijd zij en had ik het toch niet allemaal anders kunnen doen. We hadden ook leuke momenten samen en die mis ik steeds meer. Als ik over hem vertel en ik lees hieronder mijn verhaal dan besef ik ook dat hij echt niet normaal is maar het blijft me bezig houden. Hij gaat verder met zijn leven en mengt zich overal weer tussen, op sommige momenten heb ik zelfs medelijden met hem.
Waarom blijft hij me bezig houden en waarom kan ik het niet loslaten? Hij heeft me zoveel verdriet gedaan, maar nu ben ik alleen en ik voel me soms ook zo alleen. Ik heb hele lieve vrienden en familie en probeer er met hun over te praten maar soms voel ik me zo onbegrepen, je krijgt vaak te horen: je moet het los proberen te laten en verder gaan met je leven, helaas zo makkelijk is het niet. Waarom mis ik hem, waarom…

Graag zou ik met mensen in contact komen die in dezelfde situatie zitten of gezeten hebben en hoe dat zij dit hebben verwerkt en hieruit zijn gekomen.

Sterkte iedereeen!

Ryo, 02-02-2011 22:37 #23
Hallo, Met een knoop in mijn maag heb ik alles gelezen wat hier geschreven is over narcisme. Idd. voelde ik me erg overweldigd door wat ik las en ook emotioneel. Ik was zelf in de loop van de eerste 6 jaar dat we een relatie hadden al een eind gekomen qua inzichten in zijn gedrag maar nog niet op het idee van narcisme omdat ik er nog niet genoeg over wist. Alles wat hier beschreven wordt heb ik meegemaakt. Na 2 jaar los geweest te zijn van hem kwam hij weer in mijn leven met het verhaal dat hij zoveel bij had geleerd en dat hij veel inzichten had opgedaan omtrent zijn eigen gedrag. Hij was zooooo leuk en gezellig, betrok me overal bij en ik was die speciale vrouw.Ik ben hsp met borderline kenmerken, was me dat bewust, heb er veel aan gewerkt en had dat ook wel met hem besproken. Nou hij begreep het helemaal hoe gevoelig ik was en heeft me bezworen dat hij er 'niet was om mij te kwetsen' en we hadden zelfs goede afspraken gemaakt om het nooit meer zover te laten komen als de 6 jaar waar we eerder samen waren. (waarin ik ook suicidaal en aggressief gedrag begon te vertonen, wat ik in de latere periode (het laatste half jaar) goed kon beheersen. Dat wilde ik nooit meer!~Altijd als er wat was werd me verteld dat ik gestoord gedrag vertoonde en ik zocht overal verklaringen voor als het misging, maar vooral bij mezelf.ik immers hsp en borderlinekenmerken! dus ik zocht de schuld vooral bij mezelf. Ik kon ook niet verklaren waarom ik zulk 'verslaafd'gedrag aan hem vertoonde maar idd, zijn wisselvalligheid en stemmingen, depressies en vervolgens ook weer heeeel fijn en supergezellig hielden me gevangen. Naar de buitenwereld was mijn ex, die toevallig ook mark heet(!) een uiterst sociale man gezellig en charmant, dus als er iets was, ja, dan keek iedereen naar mij.ik hield het altijd maar zo lang uit met liefde en toewijding totdat het weer mis ging, meestal na veel kritiek op mijn zijn, mijn activiteiten (te weinig tijd voor hem, of teveel tijd aan hem besteden, teveel aandacht aan anderen, mijn studie, mijn kinderen etc. of weer te weinig aan mijn verplichtingen.om gek van te worden!) Dan knapte het toch weer in mij en werd ik goed boos en wees hem meestal scherp op zijn gedrag.met als gevolg dat ik weg moest (we woonden niet samen, maar alles moest in zijn huis plaats vinden, bij mij thuis iets doen behoorde niet tot de mogelijkheden) en in de negeerstand werd gegooid. Telefoontjes die eindigen met de hoorn erop gooien, niet reageren op contact van mijn kant, bel eraf, en dan na verloop van tijd weer contact opnemen.wat was ik dan blij!… en bood dan vervolgens deemoedig mijn verontschuldigingen aan voor mijn gedrag en scherpe woorden, waarna ik dan weer in genade aangenomen werd. In de 2 jaar dat ik zonder hem was had ik weer een leuk leven opgebouwd, een studie begonnen, diverse dingen gedaan om aan mezelf te werken, zo overtuigd dat ik hard aan mezelf moest werken.wat natuurlijk ook wel zo was. Ik was sterk en straalde.Op dat moment kwam hij dus weer in mijn leven zoals ik boven al beschreef. Met de genoemde zaken als gevolg. Omdat ik dacht dat hij niet trouw kon zijn(in de relatie van eerder had hij regelmatig stappen ondernomen om vreemd te gaan, of dat ook daadwerkelijk gebeurd is weet ik niet maar telefoonnummers van sexlijnen, condooms in zijn zakken etc. etc. en altijd als hij daar mee bezig was, begon hij mij ervan te beschuldigen dat ik misschien plannen had met andere mannen)… enfin, dat ik dus dacht dat hij niet trouw kon zijn had ik min of meer de vrijheid aan hem gegeven dan maar te gaan voor een sexdate, met alleen de sex als doel en dan niet meer verder gaan met die persoon.Nou, dat was echt een grove fout! Hij was nog maar nauwelijks 5 maanden met me in relatie toen hij iemand tegen het lijf liep die hem leuk vond, middenin ons eigen wereldje, niet ver uit de buurt maar dichtbij. Tja en toen begon het gelazer pas goed. Vanwege mijn hsp had ik het meteen in de gaten, en heb toen zijn telefoon gepakt, en ja hoor, smscontact met die vrouw en hij was van plan het contact nog voort te zetten ondanks onze duidelijke afspraken. Ik helemaal kapot, dat hij zich niet eens aan die afspraken kon houden (ik dacht dat dat ons meer op zou leveren om één of andere reden, waarvan ik nu wel besef dat het alles te maken heeft gehad met mij ondermijnen.) Door dit hele gedoe kon ik me niet meer concentreren, was depressief en al zijn reacties waren ronduit wreed hierover. Enfin, mijn studie ligt nu alweer een maand aan gort, precies de apathie die werd beschreven en het leeggezogen zijn. Als verklaring kreeg ik van hem dat ik niet meer --sorry voor het woord--zo geil was als eerst en dat het dus door mij kwam en dat ik overal aandacht voor had behalve voor hem (terwijl ik niet meer naar school ging om maar bij hem te zijn en steeds meer naar binnen gezogen werd in dit hele gebeuren een obsessie was het en ik begreep niet waarom) Vervolgens gaf hij aan voortaan eerlijk tegen mij te zijn en dat het hem speet dat ik er zo'n pijn van had. (hij had na het vreemdgaan de relatie min of meer verbroken omdat hij mijn pijn niet wilde zien zei hij, maar het was, dat weet ik na het lezen, niets anders dan het negeren en afstraffen van mijn gevoeligheid. Ondertussen zette hij het contact met de bewuste dame gewoon voort achter mijn rug, waarschijnlijk wel wetende dat ik het zou voelen.Omdat ik zo blij was dat hij na dit gebeuren toch weer met me in zee wilde gaan (!) wilde ik ook niet weten wat hij deed, hoewel ik hem wel eens vragen stelde als mijn gevoel weer zo sterk was dat weer iets gebeurd was met de betr. dame. en dan weet ik het aan mijn gebrekkige vertrouwen (vanuit mijn jeugd iets wat ik meedraag, vandaar de borderline kenmerken) ik wilde het liever niet zien, maar mijn gevoelens bleven maar zo sterk dat ik het uiteindelijk niet meer kon negeren. Toen heb ik zijn mail gecheckt, die hij gek genoeg voor iedereen te openen op zijn computer had gezet.de verleiding om de waarheid te achterhalen werd te sterk. Nu nog schaam ik me voor het feit dat ik iemands privacy schond maar ik kon niet meer! En daar kwamen alle mails die hij had uitgewisseld met die dame tevoorschijn. Van een superhoog pornografisch gehalte. Werkelijk schokkend en waar hij'gewoon' lieve dingen tegen haar had gezegd, zei hij exact dezelfde dingen tegen haar als tegen mij.ow.wat voelde ik me misbruikt en vernederd.Toen hij weer thuis kwam confronteerde ik hem met zijn leugens die hij gewoon voortgezet had tegen mij en zijn teksten aan haar.Mijn gevoel van eigenwaarde volkomen weg. Het was immers mijn schuld dat hij zover was gekomen! Ik was inmiddels al zover gekomen dat ik me enorm uitsloofde om hem sexueel te behagen omdat ik me volgens hem nooit 100% aan hem had gegeven… hij wilde me toen persé uit huis hebben maar ik had me heilig vorgenomen niet meer in de auto te stappen als ik zo overstuur was ivm met een eerder incident waarin ik zover was gekomen dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering tegen een boom was aangereden.waardoor ik mijn rijbewijs kwijtraakte gedurende een half jaar en nu nog moet ik naar het cbr voor controles en verlenging van mijn rijbewijs. Ook had ik inmiddels de neiging ontwikkeld bij ruziesituaties veel alcohol te drinken om de pijn maar niet te voelen. Bij het laatste voorval sneerde hij me toe, toen hij wegging, dat ik me wel weer 'klem zou zuipen' terwijl ik me juist voorgenomen had dat niet meer te doen. Maar door de heftigheid heb ik toch 2 borrels genomen om weer wat kalmer te worden.toen hij voor de 2e keer terugkwam die dag was ik er nog steeds ook vanwege het alcohol gebruik maar ook omdat ik niet los kon laten wat er was gebeurd en het met hem wilde bespreken. Bij zijn terugkeer heeft hij mij vervolgens alle hoeken van het huis laten zien.en ik zou volgwens hem begonnen zijn.hierbij doelend op mijn gedrag van vroeger. Omdat ik zo van streek was geloofde ik het bijna maar na een aantal dagen wist ik het verhaal weer terug te halen. Vervolgens vertrok hij weer mij in opperste wanhoop achterlatend terwijl hij naar onze vaste uitgaansplek was gegaan om te vertellen dat we gigantische bonje hadden gehad en dat ik me in zijn huis klem zat te zuipen. Twee dagen na dit incident was ik bij hem omdat ik het niet los kon laten… daar zag ik dat ik daadwerkelijk niet veel gedronken had… oef wat een opluchting! Dat heeft me weer veel geleerd over hoe erg je aan jezelf gaat twijfelen als iemand het maar vaak genoeg roept dat je gestoord bent. Inmiddels was ik al wel zover dat ik was gaan zoeken bij persoonlijkheidsstoornissen en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat NPS weleens zeer op hem van toepassing kon zijn. Vandaag ben ik uiteindelijk dan op deze site terecht gekomen en ik heb met veel emotie alles gelezen. Inmiddels ben ik zover dat ik echt zie dat het zo niet verder kan als ik een leven wil hebben, zoals ik in de 2 jaar tussenpauze had gehad… hoewel… een stukje van mij steeds maar tegen beter weten in wil blijven geloven dat hij ooit weleens inzicht in zichzelf zal krijgen! Hoe bestaat het he? Maar deze site helpt me enorm en is hét cadeautje voor mij na alle ellende in mijn relatie met hem… Ik ben dus niet gek! Wel een beetje gestoord vanwege mijn borderline kenmerken, maar de rol die dit heeft gespeeld tijdens onze relatie heb ik zwaar overschat. Wel maakt dit dat ik klampgedrag vertoon maar ik ben me bewust van mijn gebreken en werk er al lange tijd hard aan. In de tijd dat ik zonder hem was had ik helemaal geen last gehad van die kenmerken. Overigens al zijn exen hebben een soortgelijke achtergrond als ik en zelfs de dame met wie hij pas was heeft ook echt borderline. De kwetsbare hoek, daar haalt hij zijn slachtoffers… en nu begrijp ik eindelijk waarom. Dit alles heeft vorige week plaats gevonden dus de emoties zitten nog hoog en ik ben idd helemaal leeggezogen. Mijn huis een puinhoop en de kinderen hebben in de laatste weken sinds dit speelt meer voor mij gezorgd dan ik voor hen (ze zijn gelukkig al groot en al begrijpen ze mijn'drang'om door te gaan in deze situatie helemaal niet, ze helpen me wel) Niemand in mijn vriendenkring begrijpt mijn drang om te begrijpen wat er aan de hand is en vinden me obsessief in dat te willen Wat een opluchting hier te lezen dat het juist goed is om je in de NPS te verdiepen, zelfs daar ben ik blijkbaar minder gestoord in dan ik zelf dacht. Dank dank dank voor deze complete informatie, die in alle opzichten op ons van toepassing is geweest. Het is een heel groot verhaal geworden maar het is als één vloeiende beweging op deze site terecht gekomen zonder pauze en met de minuut dat ik typ voel ik de druk verminderen. Een zegen voor mijn ziel.
Hartelijk dank en hartelijke groet,
Ryo Reactie infoteur, 05-02-2011
Beste Ryo,
bedankt voor je verhaal!

Veel vrouwen vertellen me dat therapeuten ze gediagnosticeerd hebben met een verscheidenheid van diagnoses die gesteld zijn tijdens een destructieve relatie. Maar neem van mij aan; jij bent niet gek, alleen maar verward!

Veel vrouwen zijn gediagnosticeerd, met bijvoorbeeld aandoeningen zoals bipolaire, borderline persoonlijkheidsstoornis, paranoia, en andere niet-zulke-leuke labels.

De reden waarom je word gediagnosticeerd met deze verschillende aandoeningen is omdat je symptomen zijn vergelijkbaar met verschillende aandoeningen, het zijn echte psychische klachten.

Bijvoorbeeld, wanneer je stemming heen en weer gaat en je bent depressief en angstig, ziet men je als Bipolaire. Als je chagrijnig bent, zeer reactief lijk je Borderline. Als je bang bent over wat hij zal doen, angst hebt dat je wordt gevolgd, of bang bent dat hij stiekem iets doet, zodat hij kan beschuldigen, kun jij paranoïde lijken.

Het probleem is, dat dit allemaal normale reacties op wat wordt genoemd psychische misbruik. Je staat onder dwang, waardoor je het Stockholm Syndrome krijgt, je bent een soort krijgsgevangenen, of met andere woorden; je zit in een destructieve relatie. In die context, ontstaan je klachten! Je was gedwongen jezelf op te geven er werd met je brein gespeeld en je voelde dat je vast zat in een pathologische relatie tegen je eigen wil in.

Pas dus op voor een arts of therapeut, die de dynamiek van een dergelijke verwoestende relatie niet begrijpt. Op dat moment wordt je het verkeerde pad op gestuurd. Nadenken over je opvoeding, je leven en jezelf, kan nooit kwaad. Toch kun je jezelf in dit herstelproces maar beter even alleen richten op de dynamiek van de relatieproblemen en wat dit met je heeft gedaan. Dat is namelijk al moeilijk genoeg.

Laat jezelf vooral geen diagnoses meer aanpraten, veel vrouwen in narcistische relaties ontwikkelen gevoelens als; depressie, onzekerheid, mechanisch, automatisch, allerlei fysieke kwaaltjes tot… uitputting… etc. Als je niet uitkijkt krijg je zo het etiket dat jij, relatieverslaafd, borderline, manisch depressief bent!

Begrijp goed dat de problemen in de relatie niet zijn ontstaan door jouw opvoeding, karakter, of gebreken, maar omdat je een relatie had met iemand met een narcistische psychopaat!

Ik wil nogmaals nadrukkelijk onderstrepen dat je in de relatie met een narcist veranderde. Doctoren, therapeuten en psychiaters zouden dan ook de diagnose in deze situatie achterwegen moeten laten, tenzij ze je al lang kennen van voor de relatie.

Blijf lezen en schrijven dan kom je er wel!

Mark, 17-01-2011 02:25 #22
Wat mij opvalt dat (en ook andere sites over dit onderwerp) er steeds over"hij" wordt gesproken. Alsof er geen vrouwelijke narcisten zouden zijn. Mijn ex (vrouw dus) heeft mij dan wel niet fysiek gemanupuleerd, dat komt bijna niet voor maar wel geestelijk. Als je dat in aanmerking neemt is volgens mij het percentage man/vrouw wel ongeveer gelijk. Reactie infoteur, 17-01-2011
@ Mark
In de toelichting bij deze special staat: dat ik "hij" schrijf om het omslachtige hij/zij te vermijden. Daarmee wil ik zeker niet bewerken dat vrouwelijke narcisten niet net zo schadelijk kunnen zijn.

De meningen zijn verdeeld over de hoeveelheid mannen (75%) / vrouwen (25%)? maar het aantal vouwen neemt zo ie zo snel toe. Ik denk dat de rede voor dit verschi isl, dat vrouwen geneigd zijn om eerder Borderline te ontwikkelen dan narcisme.

Anoniem, 14-01-2011 17:30 #21
Ben 4 jaar met een narcist gegaan. Ben nu 25, hij was 18 jaar ouder. Voor iedereen die denkt met een narcist een relatie te hebben, ga op je gevoel af! En ren weg, verbreek elk contact en negeren en blijf negeren. Het is zo moeilijk want hij blijft contact zoeken en jij blijft van hem houden wetend dat er iets goed mis is maar je kan niet precies plaatsen wat want het is zo subtiel. Het is het niet waard. Het is zo zonde geweest van de afgelopen 4 jaar. Realiseer me nu pas dat ik er niks aan kon doen. Ben nu eindelijk weer mezelf maar er is wel veel verdriet aan vooraf gegaan. Voornamelijk omdat ik zo teleurgesteld was dat ik het zelf heb laten gebeuren. Voor degene die net uit zo'n relatie komen; het voelt als afkicken, hou vol! Want uiteindelijk zal je je zo veel beter gaan voelen!

Roos, 07-01-2011 21:46 #20
Ook ik heb net zoals velen die een reactie achter laten op deze website twee jaar lang een relatie gehad met een narcist! Ik kan veel herkennen in het verhaal van Sylvia.

Ik ken hem al heel erg lang en jaren geleden heb ik ook al eens een korte relatie met hem gehad, als ik nu terug denk had hij toen al een rare manier van doen en denken. Ondanks dat in mijn achterhoofd kwamen we elkaar ruim twee jaar geleden weer tegen, de charmante lieve man, en ook nog eens knap wil weer contact met mij… wat wil je nog meer…! Heb er even over nagedacht maar mensen kunnen veranderen… hij dus niet en het werd alleen maar erger…

Het eerste half jaar van onze relatie was het leuk en spannend, we gingen veel ondernemen en het was erg gezeliig. Tot dat ik bij hem ben gaan wonen, toen begon hij echt te veranderen. Het begon met opmerkingen van je bent depressief, je zult nooit een goede moeder zijn later, je kunt je baan niet aan etc etc. Het heeft me heel erg gekwetst en boos gemaakt, maar als het zo vaak tegen je gezegd wordt ga je er ook nog over nadenken en de schuld misschien toch bij jezelf neerleggen. Het werd van kwaad tot erger, geld is voor hem heel erg belangrijk (ook al geeft hij zelf aan van niet.). Het vernederen werd steeds erger, heb me geprobeerd aan te passen maar op den duur weet je echt niet meer hoe. Hij had nooit iets gedaan en hij had zich al genoeg aangepast, hij heeft me zelfs voor de keuze gesteld dat indien ik mijn baan niet op zou zeggen dat hij me eruit zou zetten!
Ook op sexueel gebied wilde hij steeds vaker dat ik dingen zou gaan doen waar ik niet voor open stond, hij keek porno (ook wel eens waar ik bij was)… heb ik op zich geen problemen mee maar alles werd vergeleken hoe dat ik het beter zou kunnen doen etc… pijnlijk! Vaak als we door de stad liepen of op een terrasje zaten keek hij naar andere vrouwen en daar had hij het dan ook over, over hoe knap ze waren en hoe ze gekleed waren… kon ik misschien iets van leren… deed met verdriet waarom deed hij dat?
Regelmatig kreeg ik ook te horen dat hij vriendinnetjes had gehad die wel alles voor hem deden, hij deed thuis in het huishouden namelijk helemaal niets… geen boodschappen, niet koken echt helemaal niets… Dat terwijl hij later van huis weg ging en eerder thuis was kon ik alles alleen doen! Heb wel mezelf vaak afgevraagd waarom zijn die vriendinnetjes er dan niet meer als je het daar zo goed mee had… natuurlijk nooit een antwoord op gekregen.
Hij loog, ook over kleine dingen maar het zou me ook zeker niet verbazen als ik nog te horen zou krijgen dat hij vreemd is gegaan, dit heeft hij altijd ontkend en heb hier ook geen bewijzen voor maar het zou me niet verbazen. Hij ging immers het liefst alleen op stap met een vriend, een vriend ja want hij had geen vrienden, niemand was goed genoeg voor hem! Het werd zelfs zo erg dat hij wel zo bepalen wanneer ik een keertje mee op stap zou mogen gaan, zodra ik me aan kon passen aan zijn niveau… hoe erg…
Hoe vaak heb ik niet op het punt gestaan om weg te gaan omdat ik het echt nier meer aan kon, ik was op helemaal op maar toch hield ik van hem hoe stom het ook klinkt. Hij had natuurlijk ook zijn leuke/goede kanten als moet ik zeggen dat ik deze bijna niet meer kon zien.
Heb zo vaak geprobeerd om met hem te praten maar altijd werd het uiteindelijk weer zo verdraaid dat het allemaal aan mij zo liggen, nog nooit maar dan ook echt nooit heeft hij maar een keer zijn fouten toegegeven!
Ook had hij thuis (met zijn ouders) problemen, zodra daar thuis ook maar iets over gezegd werd waar ik bij was kreeg ik daar thuis meteen iets van te horen dat ik het maar allemaal maar met een korreltje zout moest nemen wat daar gezegd werd, dat terwijl ik me er steeds meer een voorstelling van kon maken. Op den duur begon hij ook te dreigen dat hij me zou afmaken indien ik ook maar enige informatie tegen hem zou gaan gebruiken, het maakte me bang en het werd steeds duidelijker dat hij echt een probleem had…
Na onze vakantie was het echt te erg, kon het ook niet meer en liet alles maar over me heen komen omdat ik eigenlijk te moe was om er nog energie in te steken. Op een avond toen ik me niet had gedragen in gezelschap zoals hij dat gewild had is het helemaal uit de hand gelopen en heeft hij me de keel dichtgeknepen en bedreigd en geschopt. Dat was voor mij echt de druppel en ben weg gegaan… hoe moeilijk maar dit wat te erg…
Heb nog met zijn ouders gesproken en ze gaven zelf aan dat hij niet makkelijk is en dat ik voor mezelf moest kiezen. Ook daar had hij gezegd dat ik depressief zou zijn… dat kwest je echt want ik ben niet depressief nog nooit geweest!
Toen ik mijn spullen ben gaan halen had hij de sloten al veranderd zodat ik er niet meer in kon, ik was zo kwaad zo kwaad waarom heeft hij dit alles gedaan… Voor mij was het over hoeveel verdriet ik er toch ook mee had!

Hij probeerde alle macht over mij te krijgen, zowel geestelijk, lichamelijk maar ook zeker financieel!

Nu ruim 2 maanden later gaat het steeds beter al heb ik het nog vaak erg moeilijk. Ben opegelucht dat ik weer mezelf kan zijn en dat ik kan doen en laten wat ik zelf wil! Toch ondanks alles wat hij gedaan heeft denk ik veel hem, vooral het waarom, had ik het misschien toch anders kunnen doen… Ik ben hulp gaan zoeken en tijdens de gesprekken ben ik er ook pas achter gekomen dat ik met een narcist te maken heb gehad. Er ging een wereld voor me open, zijn er dan echt mensen die zou zijn… hoe meer ik er over lees hoe duidelijker het me allemaal wordt!
Wat me wel nog erg bezig houd is dat hij gewoon verder gaat met zijn leven, gaat op stap en krijgt het toch weer voor elkaar om met iemand af te spreken ondanks dat hij niemand moet want iedereen is immers te min voor hem… waarom… waarom

Het lucht op om er over te schrijven en over te lezen. Het gaat nu een stuk beter met me maar heb toch nog wel een lange weg te gaan om dit alles een plekje te geven!

Anoniem, 01-01-2011 21:08 #19
Na aanleiding van advies van een collega alles gelezen wat op deze site staat over narcisme.ik ben er nog steeds helemaal ondersteboven van.zoveel puzzelstukken vallen op zijn plaats.ik ben twaalf jaar samen geweest met begrijp ik nu een narcistische man. ik ben nu twee jaar weg bij hem en het is een grote hel.we hebben drie kinderen die hij langzaam maar zeker helemaal kapot maakt en mij daarbij. ben soms zo moe van alles, weet niet hoe overeind te blijven.wordt voordurend gemanipuleerd, zo ook de kinderen die alleen maar verhalen te horen krijgen hoe slecht ik ben en altijd liegde enz… moet ieder keer als de kinderen bij hun vader vandaan komen dealen met kinderen die niet weten hoe ze zich naar mij moeten gedragen.
wat herkenbaar om te lezen over de narcist en zijn gedrag en gelijk te voelen dat ik echt alles heb gedaan wat kon in de relatie, maar dat het me ook nooit had kunnen lukken. ook zoveel pijn en verdriet die boven komen.
zit nu in een onderzoek van de kinderbescherming verwikkeld nadat ik heb aangeven bij de rechter dat ik geen co-ouderschap meer wilde en dat de kinedern hun ontwikkelinmg in gevaar dreigt te komen bij hun vader. mijn ex heeft aangegeven door te gaan totdat ik kapot ben.ben soms ook erg bang het niet vol te houden.Ik lees dat ik me emotioneel moet sterken naar hem maar vind dit tegelijker tijd moeilijk omdat we kinderen hebben en dat mijn kwestbare plek is. heeft u of iemand adviezen of meer tips hoe hiermee te handelen?

Alice, 24-12-2010 17:46 #18
Ik lees van alles over het hestellen van narcistisch misbruik waarbij de (ex) (vaak mannelijke) partner de narcist is. Maar hoe herstellen van narcistisch misbruik waarbij de narcist je moeder is?

Sylvia, 18-12-2010 01:03 #17
Ik heb het forum uitvoerig gelezen. Kennis is macht, en dat is wat dit forum mij heeft opgeleverd. Jaren geleden toen ik deze jongen wat nu een man is heb leren kennen, ben ik voor deze omstandigheden al gewaarschuwd. Dat er een band ontstond tussen mij en hem was niet on opgevallen gebleven. Maar ik wilde het toen niet zien omdat ik hem juist heel open vond, charmant, en vriendelijk. Maar voornamelijk deelde wij ook veel interesses samen.

Jaren later is het pas tot een relatie gekomen, in die tussentijd was ik hem ook uit het oog verloren. Maar daar heb ik zo´n enorme spijt van. Ik kwam net uit een verbroken relatie en wilde eigenlijk alleen plezier, en he vernieuwde herstellende contact tussen mij en hem was ook een uitkomst. Alleen wilde ik niets echt serieus op dat moment. Hij voelde dat en vertelde herhaaldelijk hoe bijzonder hij mij niet vond en dat hij speciaal voor mij wilde zijn. Alle romantische poespas er aan te pas, en heb mij daar aan overgegeven. In plaats dat hij blij was kreeg ik een koude regen over mij heen dat hij dat niet voor mij kon voelen. Waarom al die moeite dan?! In plaats van dat ik vertrok ging ik harder rennen, en draaide de rollen om. Het werd toch een relatie met alle vernederingen, manipulaties, naar beneden halend gedrag van dien. Hoe aantrekkelijk ik eerst dacht te zijn voor hem, was mijn lichaam ineens niet goed genoeg en moest ik gaan trainen en naar de sportschool, andere lichamelijkheden waren niet goed genoeg en wilde hij ineens bepaalde seksuele handelingen niet meer doen, onthield hij het helemaal, aan de andere kant had hij wel vergaande seksuele voorkeuren waarin hij mij probeerde over te halen om dat te gaan doen, hij was seksueel gezien ook sadistisch, mijn huis was niet goed genoeg, hij was angstig voor mijn familie en vrienden, hij wenste dat ik mij totaal aanpaste aan zijn manier van leven en zijn wensen, en nam geen enkele verantwoordelijkheid in zijn eigen leven en dat van onze relatie. Bijna alsof ik de kar alleen moest trekken. Daarnaast had hij een enorm ego die ik niet vond kloppen, hij noemde zichzelf regelmatig bijzonder, hij vond zichzelf knap, en vroeg daar constante bevestiging voor, hij vond dat hij eigenschappen bezat die bovengemiddeld waren dan de gemiddelde mens, over hoe charmant hij wel niet was en veel bij mensen gedaan kon krijgen, hij keek ook constant in de spiegel als hij de gelegenheid had. Hij posseerde vaak halfnaakt achter de webcam, of deed alleen in zijn onderbroek vaak de deur open ook voor andere mensen. Ik vond juist dat hij vaak onderpresteerde in ieder geval in wat hij hij tot nu toe heeft bereikt wat echte waarde heeft zoals een baan, studie, en echte sociale vaardigheden. Het wekte bij mij veel ongeloof, irritatie en ook wel schaamte op hoe hij zichzelf profileerde naar mij. Maar aan de andere kant liet ik mij ook onzeker maken door hem en voornamelijk afhankelijk van hem door juist niet de aandacht te krijgen van hem die ik van hem wilde, of verwachte van een partner. Uiteindelijk dacht ik ook dat ik degene was die gek was. Waren mijn verwachtingen van een relatie niet reeel, waarom behandeld hij mij zo oneerlijk en waarin heb ik dat verdient, ben ik echt te dik of word ik onaantrekkelijk, wat heeft hij te verbergen. Niets was zeker, niet lekker werken aan een toekomstbeeld, maar juist het openhouden dat er wel iemand anders zou kunnen aandienen, wat bij mij een gevoel van concurrentie opwekte en allertheid.

Ik kan ook een feestje verzinnen waarin ik mij fijn voelde met hem want hij zocht constante bevestiging van andere vrouwen, voornamelijk van jongere vrouwen van net 18, of ging in elke aandacht mee wat een vrouw hem gaf. Hij ga ook vaak aan welke vrouwen hij mooi vond of welke hem leuk vonden, dat verscheurde mij. Hij noemde dat totale eerlijkheid ook de boodschap van ik hou niet van je, of heb vlakke gevoelens voor iedereen. Maar daarnaast zeggen dat ik zijn meisje was, en mij niet zo onzeker moest maken, dat creeer je toch op deze manier zelf! Ik vond het helemaal niet eerlijk, in ieder geval geen eerlijk gedrag. En hij spreekt zichzelf tegen omdat hij zichzelf omschijft als gevoelige lieve sympathieke man. Maar het enige waar hij gevoelig voor was was zichzelf wat er in hem omging, niet wat er in mij omging. En zoveel zelfmedelijden wat hij met zichzelf had. Ook als ik hem confronteerde met zijn absurde gedrag verschool hij achter zijn ziektebeeld die hij heel goed kon verwoorden, maar deed er niets mee, en uiteindelijk werden de rollen weer zo gedraait dat ik rekening moest houden met hem omdat hij een ziektebeeld heeft.

Ik heb het ook regelmatig uit proberen te maken, het kon niet meer, maar hij wist het zo te draaien dat ik wel bleef, met mooie woorden beloftes die niet werden waargemaakt, het werd zelfs steeds erger. Waar ik vooral mee zat was zijn grootheidswaanzin, die nergens op gebaseerd was want hij deed niets had geen baan, heeft ook geen enkele diploma, en het beneden trekken van mij. Ik moest steeds meer afvallen, inmiddels ben ik ook 15 kilo kwijt en weeg 53 kilo met mijn 1.60. Dat was niet goed genoeg want hij had een vrouw in een blad gezien die 49 kilo woog en zoveel moest ik ook gaan ween om aan zijn maatstaf te voldoen. Ik vond het altijd al belachelijk maar gebruikte dat als wisselgeld zodat hij is wat ging doen met zijn leven zoals werk of een studie halen. De vernederingen gebeurde altijd in het geniep zonder mensen erbij, want in de buitenwereld speelde hij inderdaad het perfecte vriendje. Daardoor ben ik mij geïsoleerd gaan voelen. Daarnaast kon hij niet overweg met mijn omgeving, wat aan hem lag, maar hij wel wou dat ik zijn kant koos, hij heeft er ook geen energie of aandacht ingestoken, wat ik erg vond. Hij vertoonde ook gedrag alsof hij iets te verbergen had, hij deed mysterieus over zaken die belangrijk waren, waardoor ik juist het gevoel had te willen pluizen en weten.

De enige voldoening wat ik nog zag was sterk genoeg zijn om er echt een punt achter te zetten, dat had mij misschien nog een stukje kracht terug kunnen geven, maar zelfs daarin was hij mij voor, met de boodschap dat hij vrij wilde zijn en wilde lirten en rond… met andere vrouwen zonder gebonden te zijn. Ik was zo gefrustreerd, kwaad en machteloos, dat ik confronterende mails ben gaan schrijven, echte nare smsjes, zelf werd ik ineens de agressor, ik heb hem zelfs geslagen uit zoveel woede en verdriet. Maar het had geen zin, dat betekende voor hem of zo ziet hij het hoeveel ik wel niet van hem hou en aanbid. Terwijl ik gewoon machteloos tegen een muur sta en hij totaal mijn pijn wat hij aanricht niet erkend maar er zelfs misbruik van maakt en er plezier uit haalt.

In een relatie heb ik mij nog nooit zo hopeloos, onzeker, machteloos en naar gevoeld. En hij is ineens een heel ander persoon met een heel ander leven en liet mij gewoon lekker met het gevoel zitten. Het was nog geen eens 1 dag uit en er kwamen al 6 andere vrouwen op facebook. De boodschap luide toen het uit was als ik jou niet had gekent was er wel een andere vrouw die voor mij in de bres was gesprongen en mij had geholpen met werk en een eigen huis. Het enige wat ik fijn vond om te horen van hem was dat hij ook wel vond dat het aan hem lag en zeker niet aan mij en dat mijn probleem was dat ik deze situatie mij te persoonlijk nam.

Ik kan nog zo drie bladzijdes vol typen met wat ik in die toch niet al te lange tijd met hem heb meegemaakt. Ik las hieronder verhalen van relaties van zeker meer dan 10 jaar, daar ben ik blij om dat het niet het geval is bij mij. Ik ben ook een psycholoog gaan opzoeken voor dit probleem. Ik heb ook nog nooit zo een relatie meegemaakt, en sta vol verbazing naar mijzelf te kijken waarom heb ik dit laten gebeuren, ik was er zelf bij, en dit forum maakt mij aan de ene kant zeker dat ik niet gek ben, aan de andere kant confronteert het mij slecht gehandeld te hebben in de situatie op zich. Dit forum heeft mij enkele dagen geleden wel op het punt gezet om er echt een punt achter te zetten en niet meer te hopen dat het beter word en de situatie te accepteren. Ik heb het laatste woord kunnen hebben hem nooit meer te willen zien of horen. Ik heb nu het inzicht gekregen dat het inderdaad niet aan mij lag, maar dat dit zijn karakter is en elke vrouw waarmee hij iets opbouwd helaas hetzelfde lot tegemoet gaat. Hoe graag ik wil waarschuwen kan ik dat niet want ik geloofde het ook niet jaren geleden, ik zie hem nu als een monster echt een wolf in schaapskleding, en ik zit nu met opluchting dat ik er nu ben verlost, behalve de frustratie dat hij gewoon kan doorgaan met dit gedrag en hij zichzelf door anderen zich zo slecht te laten voelen, zich omhoog trekt.

Het was ook zo moeilijk om weg te gaan omdat hij mij ook op momneten de man liet zien waarvan ik dacht waarvan ik hield, en ook zeker ook leuke momenten heb meegemaakt, maar voornamelijk dus dit, waarin echt de leuke mooie momenten echt te niet deed. Ik heb hem deze forums ook toegestuurd

Moen, 14-12-2010 10:53 #16
Ongelofelijk en ook weer helemaal niet.Ineens zie ik zomaar exact verwoord en beschreven : mijn ex-partner en helaas, vader van mijn kinderen, onze relatie van weleer en de vijftien zware, frustrerende jaren die daarop volgden. Ik ben dus niet de enige, er zijn mensen die dezelfde hel door zijn gegaan. Toch voelt dit maar deels als opluchting want dit gun ik niemand! Dit is oorlog. Alleen van een oorlog kun je nog hopen/verwachten dat die ooit eindigt… Als je kinderen hebt met zo'n man heb je levenslang. Twee dochters, een tweeling, kreeg ik met hem. Onze 3,5 jaar durende relatie daarvoor was zoals omschreven één van langzaam maar zeker opbouwende agressie, intimidatie, kleinering, leugens, manipulatie, kortom:een relatie zoals je die met een zeer kwaasaardig narcistje hebt.
Veel ellende dus maar ik zat nog in de fase waarin ik dacht dat ik het wel verdiend zou hebben. Hoe suf kun je zijn?
Toen onze tweeling 5 maanden oud was is hij, in een bui van slachtoffer spelen, opgestapt. Hij was ook wel heel zielig toen want hij hij was verliefd op een ander maar deze verliefdheid werd niet beantwoord en de agressie die daardoor ontstond kon hij niet volledig bij mij uitleven omdat er nogal eens één of twee baby's letterlijk tussen zaten…
Hij ging weg maar is mij tien jaar lang blijven terroriseren, stalken, bedreigen op de meest laffe wijze, natuurlijk, middels de kinderen. Het schuldgevoel zat er bij mij goed ingeprent, ik vond dat je kinderen nooit mag gebruiken als machtsmiddel dus pa moest ze kunnen blijven zien, ongeacht wat. Dat hij de meisjes wel telkens misbruikte om mij te jennen en gek te maken was nog steeds geen reden om hetzelfde te doen. Wat gij niet wilt dat u geschied…
En ik lees nu dat ik precies heb gedaan wat je bij een narcist niet moet doen: ik ben hem geweldig goed blijven voeden! Ik liet mijn kwetsbaarheid zien, praatte als Brugman om hem inzichten omtrent het omgaan met kindren te verschaffen enz enz.
Zes jaar geleden kwam ik mijn huidige man tegen, dit leek even te werken… Eerst nog wat geweld, mijn auto in brand steken onder het slaapkamerraam van onze dochter en veel gedreig en gegil via smsjes, uiteindelijk politie erbij, hij paar daagjes in de cel mogen afkoelen en toen besloot meneer dat hij mij nooit meer wilde zien of horen. Joepie, zou je denken maar dat werkt niet als je kinderen nog naar vader moeten.
Kortom, de ellende is nooit gestopt. Erger nog, het wordt nu juist erger. Het is hem gelukt één van de twee kinderen volledig te indoctrineren. Deze is zeer beinvloedbaar en ze is momenteel helemaal gehersenspoeld. Hij heeft haar gekocht, bestookt, gemanipuleerd enz, alles weer volgens het boekje. Thuis is ze niet meer te hebben, ze lijkt enorm veel op haar vader en ja, ook bepaalde trekjes van een kleine narcist. Zonder hem en met gedegen hulp zou ze nog te redden zijn maar hij is er en die hulp heb ik nog niet gevonden. Volgende week wordt ze zestien en dan gaat het, ben ik bang, helemaal mis. Ze staat nu op een cruciaal punt in haar leven, maar als ze hem achterna gaat, letterlijk en figuurlijk, zie ik het niet gebeuren dat ze een gelukkige en stabiele volwassene gaat worden. Ook zij zal geen gezonde relatie aankunnen, laat staan in stand houden.En honderden andere problemen voorzie ik. Hoef ik hier niet uit te leggen, iedereen die deze website heeft gelezen weet waar het over gaat. Dat ik bij zijn familie geen steun hoef te verwachten spreekt voor zich. Die zijn volledig in de ban en geloven ook al zijn leugens van de afgelopen 15 jaar.
Als iemand een idee heeft?Heel graag en het liefst voor ik hieraan kapot ga.

Ingeborg, 03-11-2010 12:35 #15
Heel heel hartelijk dank voor deze reeks artikelen over narcisme. Het appelleert aan al mijn bevindingen over de relatie die ik de afgelopen twee jaar gehad heb. Bovendien is het met heel veel liefde en begrip geschreven; iets waar ik, en velen met mij die zich hierin herkennen, nu heel veel behoefte heb. Ik ben nu nog steeds vol ongeloof en ik vind het vooral moeilijk om mijzelf te vergeven dat ik dit heb laten gebeuren. Ik bedacht me dat 'je' aan alle kwaad dat je berokkend wordt en toestaat zelf medeplichtig bent, en vooral als je het laat voortduren. Ik heb me daarom steeds de vraag gesteld: waarom wil(de) ik me met deze man verbinden? Dat wordt mijn zwaarste beproeving voor de komende tijd. Voelde ik mezelf misschien beter of superieur door deze man onvoorwaardelijk lief te hebben? Was hij soms een afweer tegen het nemen van verantwoordelijkheid voor mijn eigen geluk? In hoeverre ben ik slachtoffer van HEM, terwijl ik het mezelf, tegen beter weten in, heb aangedaan?

Een beeld dat ik nu gebruik om mezelf te beschermen is een groot kruis op mijn hart waarop geschreven; Heb Uzelf Lief, Zoals De Ander. Zo zal ik mijn eigen gekte bevechten, een gekte die ik ook koester, die mij in staat stelde onvoorwaardelijk lief te hebben.

Nogmaals Dank,
Ingeborg.

Annoniem, 17-10-2010 21:01 #14
Afgelopen april heeft mijn vriend me verteld dat hij niet meer van me houd. Er waren dingen aan mij zoals dat ik neit goed kon praten en hem niet in vertrouwen nemen die hem opbraken. Het was voor hem niet meer mogelijk een realtie met mij te hebben maar wie weet (alles was mogelijk zei hij) zou dat in de toekomst wel weer komen. Ik schrok me rot en ben in therapie gegaan met het idee dat het aan mij lag want hij kan tenslotte heel goed praten en stond zoveel meer in het leven. De last op mijn schouders dat ik alles kon maken of breken was heel zwaar. Wilde toch mijn relatie behouden, in het koophuis wat we pas een jaar hadden blijven wonen, enz…
Mijn vriend is jaren geleden bestempeld door de GGZ als iemand met narcistische neigingen. Hij geloof niet dat hij dat heeft en vind het raar dat ik mijzelf herkende op een site voor partners en kinderen van narcisten. Alle kenmerken sloegen op mij. Overal kon ik een reacties bij zetten. Zo veel herkenning en ook fijn om er achter te komen dat al die dingen die me bijna lieten denken dat ik gek was, dat het aan mij lag helemaal niet raar waren.
Ik heb hem gezegd dat ik dat allemaal tegen kwam op die site maar hij geloof niet dat hij dat heeft want hij heeft zo veel voor mij over.
Ik kan er inmiddels een boek over schrijven. ik voel me nu gelukkig sterker. Heb het idee dat ik echt wel een leuk persoon ben. Mijn eigenwaarde is namelijk heel erg laag en ik begin te ontdekken dat ik wel leuk ben om mee om te gaan. Hij zei nooit dat ik stom was maar op eens of andere manier voelde ik me altijd minder dan hem. Ik heb het allemaal nooit kunnen verwoorden tot nu!
Fijn om zo veel medemensen hun verhalen hier te lezen en wilde ook even van me laten horen. ik moet nu goed kijken wat ik ga doen met mijn leven. We wonen samen in een koophuis, hebben 2 kinderen en ik het geen werk en dus geen inkomen. Maar de situatie word steeds uitzichtlozer voor ons samen. Reactie infoteur, 27-10-2010
Het kan misschien een tijd duren om alle informatie die je hier leest emotioneel te verwerken. Het kan ook even duren voordat het echt tot je doordringt, dat het problematische gedrag van degene van wie je houd voortkomt uit een persoonlijkheidsstoornis. Het kan nog langer duren voordat je zelf tot de conclusie komt dat hij niet zal veranderen. En het zal waarschijnlijk nog langer duren om een beslissing te nemen over je relatie, die naar jouw gevoel goed is.

Ook al ben je niet in staat de relatie nu meteen te beëindigen, je hebt opties; keuzes en mogelijkheden.

Als een volwassen vrouw ervoor kiest om te blijven in een huwelijk met een narcist, dat is dat haar keuze. Sommige vrouwen besluiten dat het beter is, eenvoudiger om te verblijven met een narcistische man dan om het risico van vertrek te nemen, wat financiële instabiliteit en het opnieuw starten van hun leven kan betekenen.

Als je kinderen heeft met een narcist, is het een ander verhaal. Dan heb je geen keuze, maar wel de verantwoordelijkheid voor je kind. Wanneer je een kind met één narcistische ouder hebt, ben jij de geestelijk gezonde en de verantwoordelijke partij.

Op de een of andere manier zal de narcistische vader zorgen voor een variatie van negatieve psychologische en emotionele gevolgen voor zijn kind. Geen enkele goede moederzorg in een narcistische familieopstelling kan de schade beperken die de narcistische vader oplegt aan zijn kinderen.

Bescherm jezelf maar vooral ook je kinderen en laat je kinderen de dwingende motivator voor je keuze zijn!

Jolanda, 17-10-2010 00:54 #13
Net als wat Marije hieronder al heeft geschreven. Wat goed en duidelijk geschreven. Ik weet nu eindelijk dat ik niet gek ben, maar inderdaad dus heb moeten handelen met iemand met NPS en nog steeds en nog heel lang zou moeten ben ik bang voor. Helaas zit ik nog steeds in scheiding nu al bijna 2 jaar. Ik heb 12 jaar een relatie met deze persoon gehad. 2 kinderen gekregen. Zover ik weet was er de eerste 11 jaar niets aan het handje. Alleen af en toe wat standaard kibbelingetjes, maar meer ook niet. Tot hij van de een op andere dag zei dat hij weg ging. Echt letterlijk uit het niets. Mijn jongste was toen 7 mnd. We waren net een aantal weken terug van een zeer geslaagde vakantie.
Hij zei tijd voor zich zelf nodig te hebben, omdat hij al tijden niet lekker zat op zijn werk. kan gebeuren natuurlijk, maar afspraken hierover maken en praten hierover zou misschien wel handig zijn. Een maand later, mede door inpraten van zijn vader dat een gezin met de kerst bij elkaar hoort te zijn is hij weer terug gekomen.

Ik heb een totaal andere kerel thuis gekregen. Ineens zou onze relatie al jaren slecht zijn. Op zijn eis in relatietherapie, waar hij weigerde zijn mond open te doen en ik werd steeds naar voren geschoven. Niet vaak geweest. Maar de hel was los gebroken. De ene dag stond ik op een voetstuk en de andere dag werd ik uit het niets voor alles wat lelijk is uit gemaakt (zacht uitgedrukt). In begin dacht ik nog aan een midlife-crisis, maar helaas. Dit een jaar vol gehouden, inderdaag sterk aan mezelf twijfelend of ik niet normaal gek of weet ik veel was. Toen toch uit elkaar. In begin knapte ik op. Uit het spanningsveld thuis, maar dit was voor korte duur. Hij heeft zich letterlijk nu voor genomen om mij kapot te krijgen. En probeert van alles om de macht in handjes te houden. Erger nog ik ben er inderdaad achter gekomen dat hij al jaren een soort van dubbelleven heeft geleefd en in deze jaren naar buiten toe (hoe hij het voor elkaar heeft gekregen) collega's, familie, vrienden etc. heeft doen geloven dat ik labiel, gestoord ben etc. maar ook dat hij mij op een voetstuk heeft staan. Ik ben door het wantrouwen wat is gaan komen, achter zoveel dingen gekomen. En echt geloof thuis nooit een woord gerept over een slechte relatie of laten voelen in die eerste 11 jaar dat de relatie niet goed was. Hij was wel altijd ontevreden. Huis niet groot genoeg. Werk niet leuk. Niet genoeg verdienen en vaak genoeg op vakantie kunnen etc etc. Mijn kinderen zijn nu 7 en 3. Hij speelt de kinderen nu uit tegen mij. Helaas zit ik nog steeds in een koopwoning, die natuurlijk te koop staat, maar in deze tijd helaas niet wil lukken. Een gezamenlijke rekening de al die tijd al maximaal rood staat, die hij weigert af te sluiten. Een half jaar voor hij weg ging een goede vaste baan opgezegd. Ergens anders begonnen, maar direct gepland dat hij geen verlenging van zijn contract zou krijgen. Is nu werkloos, zodat hij niet kan betalen voor zijn kinderen etc. Hij heeft zoveel allang zitten plannen. Nu doet hij er alles aan om het convenant niet rond te krijgen. Waardoor ik geen urgentie voor een woning krijg. Zo probeert hij dus macht te houden. Gezamenlijke rekening niet aflossen. Convenant niet rond maken. Ik word inderdaad gestalkt Probeert alles en iedereen te laten geloven dat ik labiel ben en mijn kinderen niet aan kan en dat hij er voor zal zorgen dat ik de kinderen kwijt raak. Ik ben nu aan het proberen overal hulp te krijgen. Maar bewijs maar eens tegenover jeugdzorg, rechters etc. onder welk psychisch geweld ik en mijn kinderen bloot gesteld staan. En dat zowel ik, maar zeker mijn kinderen zo kapot gemaakt worden. (mijn kinderen zijn gek op papa, want dat toneelspel houdt hij natuurlijk goed vol). Ik voel me echt met m'n rug tegen de muur gedrukt. Ben nu bijna 2 jaar verder zonder hem, maar ipv dat ik verder kom, wordt het alleen maar erger en af en toe ben ik inderdaad bang dat het hem gaat lukken om me kapot te krijgen, want ik sta inderdaad op instorten letterlijk en figuurlijk. Begin door al die stress nu ook steeds meer lichamelijke klachten te krijgen. Enige hoop die ik voor nu heb is om op zo'n kort mogelijke termijn het huis te verkopen.
En eerlijk gezeg heb ik nu in dit stukje nog geen 10% verteld denk ik over wat ik met hem nu de afgelopen 3 jaar sowieso doorstaan heb. Hoe schuldig ik me heb gevoeld en nog steeds over veel dingen voel, zeker richtingen de kinderen.

En inderdaad bestaat er hulp die hier in gespecialiceerd is.

Jolanda Reactie infoteur, 17-10-2010
Beste Jolanda,

je verhaal lijkt op dat van vele anderen…
Helaas is er nog geen gespecialiseerde hulp op dit gebied

Onderstaand enkele tips die je kunnen helpen met de situatie om te kunnen gaan;

- Maak jezelf weerbaar door zo apathaisch mogelijk te zijn voor de narcist zijn streken, hoe moeilijk het ook is. Elke (emotionele) reactie van jou, maakt hem sterker. Probeer daarom je emoties te beheersen.

- Je hebt het recht om een goede ouder te kunnen zijn! Zorg dat je nooit als ouder aan de kant wordt gezet door de narcist. In wezen pakt hij dan ook nog jou als ouder van de kinderen af. De N is ertoe in staat om je ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren, zelfs voor een rechter. Laat je advocaat zijn werk doen, zorg dat je deze man en zijn leugens voor de rechter kunt ontmaskeren.

- Hou een goed dossier bij en correspondeer alleen nog maar met de narcist over de kinderen en enkel via e-mail. Zo heb je twee vliegen in een klap;
1. je bouwt eventueel een dossier/ bewijsmateriaal op
2. je houd je huis rustig

En als laatse; vertrouw op je eigen oprechte liefde, blijf altijd gaan voor jouw kinderen. Laat je nooit kapot maken door een narcist, want jouw kinderen hebben dan ook niets meer aan jou als ouder.

Veel kracht!

Marije, 13-10-2010 20:19 #12
Wat een goed stuk heeft deze schrijver geschreven! Echt mijn complimenten, het is zó herkenbaar! Volgens mij is dit stuk vrij recent, want ik lees al weken alles wat los en vast zit over narcisme en ik ben dit nog niet tegengekomen (bovenstaand stuk). En het is één van de beste en vooral meest herkenbare teksten die ik tot nu toe heb gelezen!

"Mijn" narcist heeft het alleen volgens mij wel snel begrepen dat ik niet meer wilde, dat heeft toch niet meer dan een maand geduurd. Hij lijkt me nu met rust te laten. Ik hoop niet dat deze conclusie te vroeg gesteld is, dat hij toch weer contact opneemt, want ik ben toch nog steeds gecharmeerd van hem. Daar komt ook nog bij dat ik chronisch ziek ben al bijna 14 jaar en daardoor ook wat psychische probleempjes heb. En hij was voor mij wel een manier om te ontsnappen aan mijn alleen-zijn en hij bood me de mogelijkheid om meer buiten te komen met een auto, rolstoel, enz. Wel lastig voor mij dus om nu zonder hem te zijn.

Gelukkig voor mij ben ik er snel achter gekomen dat hij een persoonlijkheidsstoornis heeft. Hij reageerde na ongeveer 5 maanden opeens heel overheersend, dominant, onsympathiek, hooghartig, enz. op mij. Ik had het eigenlijk na een week bij hem logeren al in de gaten dat hij "wat" had. Ik dacht eerst aan borderline. Toen ik echter iets las over de narcistische persoonlijkheidsstoornis, was het me snel duidelijk. Gelukkig! Ik heb veel steun gehad van een hulpverlener waar ik al lang kom. Gelukkig! Als dit langer had geduurd, had ik (mede door mijn afhankelijke situatie) onder zijn "bewind" kunnen komen en dat had geestelijke schade op kunnen leveren, dat is me wel duidelijk geworden na het lezen van al die teksten over kwaadaardig narcisme. Hij geeft altijd anderen de schuld van van alles. Hij heeft natuurlijk nooit schuld. Als ik hem met iets confronteer over zijn gedrag is het nooit waar of hij kaatst de bal terug en beschuldigt mij. Gelukkig trapte ik daar niet in. Daar ben ik erg trots op. Als mij dit 20 jaar eerder was overkomen, en hij was knapper geweest (wat hij niet is), dan had ik behoorlijk aan hem ten "prooi" kunnen vallen. Hij zou echt een enge sekte-leider kunnen zijn, met een facade van nederigheid en wijsheid en bescheidenheid, maar onderhand álles naar zijn hand zetten om zijn angsten en behoeften maar te bevredigen, en totaal geen enkele empathie hebben naar anderen, hoewel dat in het eerste contact wel zo lijkt.

Maar uiteindelijk draait alles om hem. Hij is bijzonder, hij is de slimste, hij weet het meest, hij is het meest creatief, hij weet het altijd beter, en dat alles moet hij ook steeds weer tentoonspreiden, door enorm uit te sloven over alles. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt, en was eigenlijk in eerste instantie zeer verbaasd. Maar gelukkig irriteerde vooral de uitsloverij en het "beter weten" me al heel snel. Verwonderlijk dat zo'n man zo weinig zelfreflectie heeft en zo weinig besef heeft hoe op anderen overkomt. Bijna niemand moet hem n.l. nog. Dat is ook wel het trieste van deze narcitst. Hoe ouder hij wordt hoe meer hij ook gevangen lijkt te raken in zijn eigen negatieve spiraal. Hij wordt steeds afgewezen door vrouwen, en hij wordt steeds depressiever en gekrenkter over deze afwijzingen.

Bedankt voor het luisterend oor, Marije :-)

Jan, 15-06-2010 12:32 #11
Ik ben door 2 narcistische ouders jaren lang misbruikt (geestelijk en lichamelijk(fysiek geweld), verwaarloost en mishandeld(zij noemde het opvoeden). Daardoor heb/had ik onbewust een liefde ontwikkeld voor afwijzing. Hierdoor kreeg ik allerlei relaties, werk, liefde, vriendschap, met narcistische personen. Totdat ik 8-9 jaar geleden zo diep was gezonken dat jeugdige suïcidale gedachtes mij weer in de greep hielden en ik volledig uitgeput was. Ik ben in therapie geweest omdat ik dacht dat er van alles mis was met mij. Ik had een vrouw(narcist) en kinderen met haar. Onze relatie was heel diep gezonken, iedere dag was het weer de vraag hoe haar pet zou staan, iedere dag ruzie en iedere dag schuldgevoel. Maandag beweerde ze groen, dinsdag rood en woensdag zei ze dat ze al drie dagen blauw bedoelt en dat ik niet luister. Ik had geen toegang tot mijn kinderen, dat hield zij voor zichzelf(zij was immers de betse moeder met de beste intenties), mijn dochter begon te huilen als ik haar in bad/bed, schone luier of wat dan ook wilde doen. Dit was koren op de molen van mijn ex en hiermee kon zij fijntjes duidelijk maken dat ik geen goede vader was. Zij heeft gemanipuleerd, mij veracht, ze heeft gelogen, ze heeft mij met alles gewantrouwd, ze heeft mij bestolen en zij vond dat zij het recht had. Alleen zij had alle goeie gevoelens, alleen zij was moeder Theresa, ik was vuil, slecht, onbetrouwbaar. Er was geen intimiteit, dat liet zij niet toe, maanden zonder. Ik heb haar tot 2 keer toe betrapt dat zij aan het masturberen was, ik kreeg niks, dan zei ze dat het alleen maar een gevoel is en dat ik een vieze oversekste man en verachtelijk was. Er waren regels voor mij en niet voor haar.
Augustus 93 barste de bom, wij waren eerder dat jaar voor haar verhuist naar breda (daar kwam zij vandaan) om onze relatie te redden en er alles aan te doen. Vanaf de eerste dag in Breda ging het mis, na een half jaar ben ik bij haar weggegaan. Toen kreeg ik pas echt te maken met de narcist ze heeft echt alles tegengewerkt, van de verkoop van het huis tot het verdelen van de spullen, het zien van mijn kinderen, bovendien heeft zij 3,5 jaar niet de kinderen willen brengen of halen (ik woonde vanaf toen bij Amsterdam) Had ik in de file gestaan kreeg ik ruzie bij het thuis brengen van de kinderen, viel mijn zoontje inslaap in de auto had ik ruzie en woorden bij het thuisbrengen. Heeft getreiterd, regelmatig met de kinderbescherming gedreigd omdat ik volgens haar altijd zo boos was op de moeder van mijn kinderen, wat voor een slecht persoon ik wel niet was.


Nu 7 jaar na mijn scheiding lees ik dit stuk over narcisme, ik hoorde over narcisme via mijn ex(hoe kan het)… Zij wees de vinger naar mij en naar mijn ouders. Plotseling wordt alles duidelijk, plotseling heeft mijn gevoel toch gelijk gehad, plotseling valt ieder stukje op zijn plaats. De relatie met mijn ouders heb ik 3 jaar geleden verbroken. Ik heb een hoop verdriet gehad, vooral voor mijn kinderen een hoop pijn en eenzaamheid gevoeld. Ik heb enorm aan mijzelf getwijfeld, ben nu weer in therapie om mijn kwaadheid naar deze personen in goede banen te leiden, ik voel me bedonderd, bedrogen en misbruikt.
Mijn ex vind dat ik eens uit de slachtoffer rol moet komen… wat een lef!

Dean, 08-06-2010 12:04 #10
Ben al heel wat wijzer geworden van dit artikel. Ik ben al jaren degene die in therapie is en steeds dacht wat is er mis met mij. Maar nu wordt hoop duidelijk wat ik eigenlijk diep in mijn hart al wist. Hoe nu verder, dat is niet eenvoudig na al die jaren. Hoop dat ik de juiste beslissing neem. Thanks.

Lisa, 19-05-2010 15:10 #9
Dit alles gaat om een relatie tussen twee volwassenen waarvan een narcist. Benieuwd ben ik naar een reeks voor kinderen die opgroeide bij een narcist!

Goedhuys Christine, 18-05-2010 20:49 #8
Hartelijk bedankt voor je heel duidelijke uiteenzetting.Inderdaad ik ben wakker geworden in deze nachtmerry, gelukkig!
Maandag heeft de terapeute, die samenwerkt met de psych.de antisociale en de narsistische persoonlijkheidsstoornis met onderliggend probleem autisme, mij duidelijk gemaakt.Mijn man waar ik al 34 jaar mee getrouwd ben heeft dus duidelijk nps.Ik chronish vermoeidheissindroom of c.v.s (kan ook niet anders)Ik heb heel veel aan je heel praktische en goede uitleg.Ik moet nog veel te plaatsen en te verwerken.Je artikkel is dan ook opgeslagen bij mijn favorieten.Ik zal het nog veel raadplegen.Inderdaad het vereist een goede planning om de volgende stappen te ondernemen.Een bevrijding en sheiding is dan ook onvermijdelijk.Nogmaal hartelijk bedankt!Hartelijke groeten.Christine

Debohra, 12-04-2010 23:40 #7
Ik heb sinds begin februari mijn relatie van 7 maanden met een narcist verbroken door hem aan te geven bij de poltie.
Deze relatie was zeer gewelddadig en als ik hem de deur uitzette, vaak ook door de poltie, werd ik gestalkt en wist hij zich zo zielig voor te doen dat ik er telkens weer in stonk. Mijn leven heeft een half jaar lang zo op zijn kop gestaan en heeft zoveel geld en energie gekost dat ik nu pas na twee maanden weer een beetje bijgekomen ben. Ik werk niet meer en liep door alles te ver achter met mijn studie. Ben daarmee gestopt en vervolg hem weer in september. Ik denk er zelfs over in therapie te gaan om mijn zelfvertrouwen weer op niveau te krijgen en assertiever te worden, ben nogal een goedsulletje namelijk… Nu heb ik net de herstelfases gelezen en vraag ik mij af of het normaal is dat ik na 2 maanden nog steeds ziek thuis zit. Ben al 2 maanden van hem af en de relatie heeft maar 7 maanden geduurd! Ja 9 als je het contact met zijn familie erbij rekent en de brieven die hij heeft verstuurd… Voel mij wel steeds sterker, zit nu in fase 3,4,en 8 geloof ik hahaha 1,2 en 7 heb ik gehad! Liefs Debohra

Margriet, 03-04-2010 18:44 #6
Heb 2 keer een relatie gehad met een narcist mijn man was 16 jaar samen en net een relatie van een jaar.door een artikel in de omroepgids waar instond welke mannen je moest vermijden stond de narcist en nu pas herkende ik de kenmerken.
ben nu helemaal op de bodem van de put en weet niet of het allemaal nog goed komt met mij. ben het vertrouwen in mannen helemaal kwijt want narcisme is zo gevaarlijk ze kunnen zich in het begin zo mooi voor doen. hoop met de hulp van mijn psyhcoloog er weer bovenop te komen en ben blij met de hulp van internet en de forums met lotgenoten het erge is dat je denkt dat het aan jou ligt ze weten de boel zo te manipuleren en ook de famlie en vrienden dat is het enge eraan.
ze zijn niet te stoppen mijn ex vrien heeft zich gewoon weer aangemeld op de datingsite en gaat weer opzoek naar een volgend slachtoffer.

Waarom Liefde Pijn Doet, 14-03-2010 11:12 #5
Ik geloof dat ik met een Narcistisch persoon een relatie heb. ik ben zo uitgeput van deze relatie. ik geef hem alle aandacht & liefde. Hij is alleen met zijn eigen leven bezig. ik heb een vakantie geboekt om meer tijd aan onze relatie te besteden. maar ben niet zeker of het help. hij maakt afspraken met me en komt ze niet na. hij heeft elke keer een smoes ik moet maar blijven accepteren. hij word heel erg boos en geef mij altijd de schuld.ik voel me zo kwetsbaar. ik ken me zelf niet meer. het lijkt alsof ik verslaafd aan hem bent. ik wil van deze verslaving afkomen ben zo uitgeput heb geen engerie meer. geestelijk ziek. ik wil vluchtennnnnnnnnnnnnnn maar hoe begin ik als hij mijn grootste liefde is. Ik ben blij dat ik informatie heb gevonden over narcastische mensen nu wil zeker bij hem weg

Boot, 20-02-2010 12:04 #4
Ik geloof dat ik ook met een Narcistisch persoon getrouwd ben, ik ben 34 jaar getrouwd met dezelfde persoon en moet ik eerlijk zeggen er komen vrijveel regels in deze omschrijvingen over Narcisme voor die ik zelf herken in deze verhouding, financieel problemen tussen ons zijn niet abnormaal tussen ons, ook hardwerken tussen ons beiden werkt goed met ons kleine zaak die we hebben. Maar er kwam ook een nadere vrouw hier in het spel met een vrij emotionele tijd ing daarin die ik niet kan verwerken, maar het theatrale, aandachttrekken en charming is heel sterk bij mijn man en dat hij vaak anders is thuis met ons of met de ondertussen opgegroeide kinderen die niet meer thuis wonen dan dat hij met ons is bij anderen dat is 100% waar.Ik ben in een fase dat ik niet weet of ik scheiden wil, of de knoop van de bussines (zaak) moet doorhakken en helemaal van hem weggaan zal, we hebben zeer zeker ook hele goede tijden gehad, liegen doet hij inderdaad ook veel en recht in je gezicht en is onmogelijk met familie leden, enja, zijn moeder liep weg toen hij 5 jaar oud was dus een verwrongen kindertijd.

Bec, 11-02-2010 16:51 #3
Hoe kan het dat je niet 1x maar meerdere x valt voor een narcist? In 1e instantie is 't niet heel zichtbaar, maar al snel wel, maar waarom steeds die aaatrekkingskracht naar deze mannen?

Tiny, 09-02-2010 20:53 #2
Omdat ik in een soort gelijke situatie verkeer wil ik even reageren. Ook ik worstelde met het probleem zal ik ingrijpen of niet. Nog maar sinds kort ben ik er achter dat mijn zus een ernstige NPS heeft. Inmiddels is ze 73 jaar. Haar leven is tot nu toe een waar rampscenario geweest. Heel lang ben ik de enigste van de familie geweest die het met haar bleef proberen.Maar nu heb ik ook met haar alle contact verbroken. Ik heb haar dit per brief laten weten.
Maar nu heeft ze via een datingsite een man van 76 jaar leren kennen. Op zich geen probleem maar nu wil ze haar woning gaan opzeggen en met deze man gaan samenwonen. Haar goed kennende weet ik dat ze zich gedurende een jaar tot anderhalf jaar heel charmant en vriendelijk kan gedragen. Maar ik weet zeker dat dan ineens de bom weer barst en haar ware aard te voorschijn komt. Met alle gevolgen van dien. Ze heeft vaker relaties gehad maar die duurden hooguit anderhalf jaar en dat waren LAT-relaties. Vanwege haar explosieve karakter heeft zij zo'n relatie nodig. Ze heeft af en toe een plek voor zichzelf nodig waar ze weer tot rust kan komen. En ook als zo'n relatie beeindigd is dan gedraagt ze zich afschuwelijk.Ze valt de ex via de telefoon dag en nacht lastig en benadert mensen uit zijn omgeving met negatieve verhalen enz.enz.
Mijn zorg betreft dus niet alleen mijn zus maar ook deze nieuwe man in haar leven. Op die leeftijd wil je dat toch allemaal niet meer mee maken. Bovendien als hem wat mocht overkomen eisen zijn kinderen het huis op en heeft zij geen enkel recht van spreken en dan heeft ze huis en haard al opgegeven.
Zowel telefonisch als schriftelijk heb ik contact met haar gehad en haar hiervoor gewaarschuwd. Zij ziet dit als bemoeizucht en niet als bezorgdheid. Het liefst zou ik deze man waarschuwen maar het is voor mij een vreemde dus doe ik het niet.In dit geval heb ik dus niet gehandeld.
Hoe jij moet handelen kan ik niet zeggen omdat ik niet weet hoe de band met je moeder is. Als je een goede moeder/dochter relatie hebt kun je toch met haar afspreken om eens samen een kop koffie te gaan drinken. Dan kun je haar toch polsen wat zij van de hele situatie vind?
Wat je vriend betreft kan ik kort zijn: hij hoeft geen contact met hun maar hij heeft niet het recht jou te verbieden om contact met je moeder te hebben. Dat beslis je echt helemaal zelf. Maar wie weet heb je inmiddels al een oplpssing gevonden en heb je geen advies meer nodig. Ik wens je succes.

Kim, 16-01-2010 19:25 #1
Beetje complexe situatie: 5 jaar geleden heeft mijn moeder een relatie gekregen met mijn narcistische schoonvader. Afgelopen zomer is het tot een grote ruzie gekomen tussen hem en mij. Mijn broer, schoonzus en vriend hadden al ruzie met hem maar ik bleef het maar proberen. Vooral omdat ik mijn moeder koste wat kost in mijn leven wilde houden. Mijn vraag is nu, moet ik mijn moeder uit deze relatie " redden"? Mijn moeder is zichzelf totaal kwijt geraakt en is volgens mij niet te meer te bereiken. Mijn schoonvader heeft haar totaal in haar macht. Zij is gestopt met werken, heeft de relatie met mijn broer verbroken etc etc. Totaal afhankeljk van hem. Het moelijke is dat mijn vriend met beide niks meer te maken wil hebben. Wie kan mij helpen? Reactie infoteur, 18-01-2010
Tip: http://nps.bbforum.nl/
Op dit forum vind je meer mensen in dezelfde situatie.

Infoteur: Mjon
Laatste update: 14-05-2016
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Relatie en huwelijk
Reacties: 219
Schrijf mee!