Herstellen van narcistisch misbruik

Angelique, 26-11-2011 22:23
@Jada; ook ik zit in een 'vechtscheiding'met een narcist. Ik heb alleen geen gedeelde ouderlijk gezag. Ik ben nu bijna 3 jaar weg en nu pas begint mijn advocaat een beetje te snappen, hoe mijn ex in elkaar zit!
Ook mijn ex probeert me op alle fronten kapot te maken, zelfs d.mv. chantage!
Je man heeft recht op omgang met zijn kinderen, hoe moeilijk dat ook is.
Bij mij waren er een paar mensen, die mij geloofden. Die zagen dat ik kapot gemaakt werd.
Toch ben ik naar maatschappelijk werk gegaan, want je moet sterk worden en geloof in jezelf gaan krijgen. Alleen al dat je de keus gemaakt hebt om bij hem weg e gaan, geeft aan dat je sterk bent en dapper!
Zelf communiceer ik niet direct met mijn ex,maar zoveel mogelijk per mail. Dan heb ik zijn uitspraken en niet nagekomen beloftes zwart-op-wit staan!
Ook ik ben er financieel slechter van geworden. Maar weet je, je vrijheid en je rust zijn belangrijker! Jij hebt de grootste rijkdom, n.l. je kinderen!
En nee, het is niet leuk als je er ellende en schulden aan over houdt, blijf bij je advocaat er op hameren dat hij je niets gunt en dat hij reageert als een kleuter met woede-aanvallen.
Mijn ex reageerde ook woest naar mijn advocaat, waardoor dat toch mij hielp!
Probeer niet emotioneel naar hem te reageren, daar geef je hem weer macht mee.
Geef toe in kleine dingen, maar weiger als het je absoluut niet bevalt! Per mail!
En zo zakelijk mogelijk met goede argumenten. Reageer niet op zijn negativiteit.
Laat je zoon naar hem toe gaan, hoe vreselijk dat ook is. Hij wil aan de buitenwereld laten zien, wat voor een geweldige vader hij is. En het is een machtspelletje naar jou toe!
Als jij niet laat merken dat het je zoveel doet, dan gaat de lol er wel van af.
En als er een situatie komt (wat dan ook) dat het lastig voor hem wordt om zijn kinderen te zien, zul je merken dat er van die 50/50 situatie niet veel overblijft.
Bouw je leven op en vooral geniet weer van je leven!
Heel veel sterkte!

Jada, 25-11-2011 21:07
Ik heb sinds een jaar door dat mijn toekomstie exman een ps heeft. Maar nu ik het weer lees zie ik dat het echt narcisme is. Maar nu is het te laat. Nu zitten we in een vechtscheiding. Een extreme hij doet alles om me kapot te maken en stopt er echt al zijn geld in en zorgt dat ik straks met niks achter blijf met de kinderen. We hebben 2 kids een pas geboren (waar hij niks van wilt weten) Maar die van 3 doet hij alles aan om hem bij m weg te halen. Ondertussen woont mijn "man al 9 maanden samen met een ander"
Niemand ziet in dat hij de boel liegt en bedriegt, alleen ik zie het en maak het mee.
Ik heb het idee alsof ik in een thriller zit!
Als ik op het politiebureau zit om een aangifte te doen, of bij de advocaat zit om te vertellen wat er allemaal gebeurt heb ik het idee dat niemand me geloofd. Het is ook zo onwerkelijk. En ik begrijp er niks van. Het erge is dat ik eigenlijk niks meer durft te vertellen omdat alle zo extreem is wat ik mee maak. Ik ben zelfs bang dat ze denken dat ik een stoornis heb.
Hij probeert mij ook zo af te schilderen alles wat hij doet zegt hij dat ik doe.
Hij heeft zijn hele omgeving beinvloed en ze geloven hem.
Ik heb wel het geluk dat hij me verlaten heeft voor een andere vrouw, alleen mijn nadeel is dat hij mij nu dus voor alles laat opdraaien en dus ook me kind bij me weg wilt halen.
Dit alles omdat ik niet mee werk of niet meer doe wat hij wilt.
Hij wilde scheiden maar liet niks meer horen nadat hij 3 maanden weg was heb ik de scheiding aangevraagd en toen sloegen alle stoppen door en nog steeds.
Ik ben 1,5 maand terug bevallen van onze dochter en hem volledig buiten beschouwing gelaten het lukte me zo goed hem te weren uit mijn leven. Maar ja op een gegeven moment hadden we toch contact gekregen, omdat ik zwak was en boos dat hij onze dochter dit kon aan doen. Toen heeft hij dus gelijk gebruik ervamn gemaakt. En 3 weken zaten we aan de telefoon. Hij is zelf 1 keer een blik naar onze dochter gaan werpen. maar toen hij met zijn nieuwe vriendin onze zoon kwam halen en onze dochter volledig negeerde was ik er klaar mee. IK heb hem gezegd geen contact meer te willen en ja daarna had hij gelijk weer ernstige maatregelen naar mij genomen waardoor ik juridisch weer een probleempje heb (gelukkig stond ik wel in me recht)
Het houdt niet op met deze man. En ik wil het liefste hem manipuleren, maar nu lees ik dat het geen zin heeft. Ik zit dus helemaal vast....
Ik moet onze zoon meegeven aan deze vreselijke man, en de zorg 50/50 delen. En dan straks schulden van hem overnemen die net eens uit onze relatie voort komen.
Ik dacht dat ik eruit was, maar hij is helaas nog lang niet klaar met mij.

Wie heeft er advies voor mij.
Mijn idee was op een of andere manier hem te beinvloeden, zodat hij zoals hij mij beloofd had zelf voor zijn schulden uit zijn verleden op te draaien. Ik wist nooit van die schulden af pas toen ik wilde scheiden.
Zodra ik lief tegen hem doe kan ik wel eens wat voor elkaar krijgen, maar emotioneel sloopt het me.
Maar ons hele leven is nu een puinhoop, alleen maar omdat hij zijn zin niet krijgt....
En ik las net totaal negeren is de enigste oplossing, maar hoe doe je dat als je kinderen hebt en gezamelijk gezag????
Is er iemand die hiermee ervaring heeft?

Ann, 22-11-2011 16:02
Een vraag, ik ben 22 jaar getrouwd geweest met een narcist. Nu eindelijk ben ik vrij, na 21/2 keihard knokken heb ik mezelf weer gevonden. Nu heeft hij ondertussen alweer ruim een jaar een relatie met een andere vrouw.. Dit is een bijzonder sympathieke vrouw, die m.i. volledig voor zijn "charme"is gevallen.. Moet ik haar waarschuwen voor ze aan hem vast zit? Het doet me zeer dat deze vrouw het volgende slachtoffer wordt van zijn narcistische trekken.. Wie geeft raad..

Pam, 18-11-2011 00:43
Ik ben reeds 10 jaar gehuwd met een narcist. Sinds 2 maanden ben ik van hem weg met onze 2 kinderen. dit is allemaal zo herkenbaar voor mij ook. Ik weet al langer dat er iets mis is met mijn man, maar onlangs heeft mijn psychologe me bewust gemaakt van het feit dat het probleem waarschijnlijk narcisme is. Ik heb lange tijd gedacht aan psychopathie (veel kenmerken gelijken erop). Het is echt zwaar om met zo iemand het leven te delen, ik heb tijdens mijn huwelijk voortdurend mezelf moeten troosten om mijn zelfvertrouwen niet helemaal kwijt te raken. Op het moment weet ik nog niet wat ik moet doen: scheiden of blijven. Tot vorige maand had ik nog de hoop dat er dingen konden veranderen. Ik heb ook altijd medelijden met hem gehad (hoe dom dat ook klinkt) omdat hij 'ziek" is en hij er niets aan kan doen.Ik kan wel bij hem weggaan, maar hij blijft die ziekte in hem dragen.Mijn kinderen zouden ons heel graag terug samen zien, maar ik weet dat we weer samen zullen lijden als ik naar hem terugga. Samen lijden, want: ik ben energieloos, moet steeds rusten, heb geen fut om me met de kinderen bezig te houden, ... Hoogstwaarschijnlijk zit een scheiding er wel in. Ik heb zelfs halftijds verlof aangevraagd van mijn werk omdat ik zo vermoeid ben.Ik denk dat ik momenteel in de actie fase zit. Dit is een heel goede site. Dank U redactie!

Moosa, 17-11-2011 16:50
Wat een herkenbaar verhaal, ik heb net de relatie verbroken, ik heb mijn ups en downs, maar heb overal hulp ingewonnen, want ik ben er zo mee bezig dat zelfs werken niet meer mogelijk is, terwijl ik het zo graag wilt, maar ja eerst even aan mijn herstel denken dan komt de rest weer goed.Bedankt voor deze zeer nuttige informatie en steun aan allen die zich herkennen in deze zware situatie. groetjes Moosa

Zana, 16-11-2011 14:29
Wat een herkenning, uit het artikel. Ook ik ben net uit een relatie gestapt, waarin ik er met behulp van de hulpverlening achter ben gekomen dat ook mijn inmiddels ex vriend, narcist is. Voor de buitenwereld een charmante, lieve, altijd behulpzame, spontane man. Zo heb ik hem ook leren kennen, als een geweldige buurtgenoot, waar je langzaam maar zeker tot over je oren verliefd op wordt. Dat het tussen ons niet tot samenwonen kwam, was te wijten aan het feit dat ik al wist, (want ik ken hem inmiddels al wat jaren, voor we daadwerkelijk een relatie kregen) dat hij "een persoonlijkheid stoornis" heeft, verder A.D.D en van tijd tot tijd depressief is, vooral najaar depressie. Omdat ik zelf ADHD heb, vond ik het wel prettig dat ik geen relatie zou hebben, waarin we steeds op elkaars lip zaten, want ook ik, heb van tijd tot tijd mijn rust nodig. Jaren terug hebben we een paar keer een "gezellige avond" gehad, na "eerlijke" kritiek op iets van mijn kant, werd dit van de ene op de andere dag door hem afgebroken, hij liet niets meer horen. Sterker nog, wanneer we elkaar tegenkwamen werd ik de eerste maanden echt genegeerd door hem. Later zocht hij langzaam maar zeker weer steeds meer contact met mij.
Dit had voor mij toen al de wake up call moeten zijn, maar nu deed hij echt moeite om mij te veroveren en dit lukte, heel langzaam begon hij steeds meer toenadering te zoeken. Ik wist al dat hij nogal wat relaties achter de rug had, lange maar na een traumatische afloop met één van zijn langere relaties, werden het kortstondige "relaties" waarin het altijd zo was, dat de vrouw in kwestie in moeilijkheden zat, met partner of ex partner, en hij de helpende hand bood, en er later dan iets meer uit voortkwam. Hij zei dan, dat hij zelf een hele tijd bewust zo geleefd heeft, omdat hij zich niet meer echt wilde binden. Hierdoor dacht ik dat hij bindingsangst had, en hij het daarom met mij zo rustig wilde opbouwen, iets wat hij ook met nadruk beaamde. We kregen een relatie waarin ik meteen al merkte dat onze LAT relatie zich alleen afspeelde bij hem thuis en wanneer hij zich "lekker in zijn vel" voelde. Als ik hem vroeg, wanneer hij eens bij mij kwam, zei hij dat hij zich nu éénmaal het prettigst voelde, in zijn eigen omgeving. Ik werd gebeld door hem, ik kwam, we hadden een fijne avond en later een heel weekend samen, soms gingen we samen iets leuks doen, maar hoewel we 5 minuten van elkaar af wonen en beiden honden hebben, belde hij nooit bij mij aan, om samen met onze honden te lopen. Alleen wanneer ik daar om vroeg. Wel hoorde ik dan, als ik hem een week niet had gezien, hoe hij met anderen was gaan wandelen, winkelen, of de PC van een buurvrouw had gemaakt. Want anderen te helpen, daar groeide hij van, zoals hij zelf aangaf. Ik merkte dat hij een "lekker" leventje had, met maar zeker ook zonder mij. De behoefte hem te zien, was bij mij veel sterker dan bij hem. Ja alleen wanneer het hem uitkwam. Vaak werden afspraken waar ik me enorm op verheugd had, het laatste uur voordat ik bij hem zou komen, plotseling weer afgezegd door hem. Niet lekker in zijn vel, of hij moest iemand helpen. Wat fijn dat ik de vrouw was, die hem zijn rust gunde en hem niet steeds belde. Toen ik hem 2 weken niet gezien en gehoord had, werd ik eens boos, want ik voelde me meer en meer teleurgesteld. Deze kritiek begreep hij totaal niet. Het is dat ik van je hou, anders had ik je gewoon nooit meer gebeld, zei hij dan. Toen ik verder vroeg, zei hij ook dat hij veel vrouwen gewoon nooit meer teruggebeld heeft, wanneer ze problemen maakte, want problemen of teveel gezeur in een relatie, dat kon hij niet aan. Hij wilde alleen het plezier, meer niet! Ik ben daar toen nogal van geschrokken, van zijn nonchalante houding. Na mate ik met hem omging, kwamen we steeds meer ex vriendinnen van hem tegen. Als ik bij hem was, werd er ook iedere keer zeker een uur van de tijd, over zijn ex vriendinnen gesproken, hij had voor sommige zelfs een nickname bedacht. Soms liet hij zelfs het seksuele de revue passeren. En een buurmeisje van nu 19 jaar waar hij met regelmaat de hond mee uitlaat, daarover zei hij een keer, als ze ouder was geweest of ik jonger, dan had ik zeker werk van haar gemaakt. Dat ik dit niet fijn vond te horen, begreep hij niet, want het was toch geen realiteit dus waar maakte ik me druk over? Langzaam ging ik inzien, dat hij totaal geen rekening hield met mijn gevoelens en verlangens. Het leek ook wel alsof hij me wilde kleineren door het vaak over andere vrouwen en ex vriendinnen te hebben. Ik was er voor hem, maar hij amper voor mij. Wanneer hij belde, moest ik meteen klaarstaan, wanneer ik belde, had hij meestal het verhaal dat zijn huis telefoon in de oplader stond, en hij veel had liggen slapen en de gemiste oproep op zijn mobiele telefoon, pas net gezien had. Soms belde hij dezelfde dag nog terug, soms duurde dat een paar dagen, soms belde hij gewoon helemaal niet terug, waardoor ik mails ging schrijven, om toch maar mijn gevoelens kenbaar te kunnen maken. Ook hierop geen antwoord, geen medeleven, hij was niet zo goed in schrijven, zei hij dan. Langzaam ging ik het voelen als eenrichtingsverkeer, een vriendin van mij, die zelf 20 jaar met een Narcist geleefd heeft, zei me eens, na het aanhoren van mijn verhalen, ik hoor zoveel herkenning, volgens mij is jou vriend een Narcist. Zelf zei hij eens, dat hij groeide wanneer hij iemand kon helpen, dat hij het nodig had, om veel met zijn honden op straat te lopen, want dan kreeg hij van iedereen aandacht. Wanneer hij iemand met ook maar iets kon helpen, kreeg hij uiteraard te horen hoe goed hij was! Ik heb gevraagd waarom hij me als hij niet lekker in zijn vel zat, mij soms weken helemaal negeerde, waarop hij uitlegde, dan een enorm kort lontje te hebben, en dan heel naar uit de hoek kan komen, en mij dat wilde besparen uit liefde. Kritiek kon hij wel heel goed geven aan anderen, want aan bijna iedereen mankeerde wel iets, maar zelf kritiek ontvangen, dat was reden om heel boos te reageren of te negeren. Afijn het najaar kwam, ik merkte dat hij steeds minder werk van mij maakte, me steeds minder ging bellen, wat ontzettend veel onzekerheid met zich meegebracht heeft bij mij. Nog 2x belde hij me, of ik bij hem kwam eten, 2 avonden achter elkaar belde hij me een uur voordat ik zou komen doodleuk af, met de woorden, ik zit niet lekker in mijn vel, ik ga naar bed toe. Daarna heeft hij me niet meer gebeld en heb ik hem maar zijn rust gegund omdat ik "dacht" dat hij in een depressie zat, maar toen hij me vertelde onder een korte wandeling met de honden (waarin ik hem toevallig zag lopen) dat hij wel met een buurvrouw was meegereden om haar met iets te helpen, knapte er iets in mij. Want hij wist via via te vertellen dat er dezelfde week met mij iets was gebeurd, en heeft mij hierin totaal genegeerd, niet eens een telefoontje om te informeren hoe het met mij ging. Hierop heb ik hem een mail gestuurd en hem om uitleg gevraagd. Ik kreeg een paar regels terug, dat onze relatie maar afgelopen moest zijn, om "mij" uit de onzekerheid te halen. Want hij "wist" dat hij van mij hield, maar door zijn depressie kon hij het op dit moment niet "voelen" en hoe graag hij ook anders had gewild, dat was op dit moment niet anders, zo schreef
hij. Een paar sprak ik hem niet, tot hij verleden week met zijn honden liep en hij me kuste, me vasthield en zei dat hij blij was mij te zien. Ik was ook blij, maar dit was van korte duur, want een dag later zag ik hem in het winkelcentrum en was hij aardig maar vol van afstand. Hij had haast, maar wilde mij wel een kraampje laten zien, tot een vrouw tussen beiden kwam en alle aandacht van hem opeiste, hij ging met de rug naar mij toestaan en ik voelde hoe hij hoopte dat ik weg zou gaan. Ze hadden alleen nog oog voor elkaar. Zelfs toen ik hem vriendelijk gedag zei, keek hij niet eens meer op of om. In mijn auto heb ik vreselijk gehuild, en wist ik hoe onbelangrijk ik in werkelijkheid voor hem ben. Gelukkig ben ik opgevangen door mijn vriendinnen, en kon ik gisteren bij de hulpverlening terecht waar ik te horen kreeg, dat ik maar eens via Google over Narcisme moest gaan zoeken en lezen. Naast de vriendin die eerder ook al aangaf, dat mijn ex vriend Narcistische trekjes heeft, klonk het uit de mond van de hulpverleenster als een soort van bevestiging. Ik heb 4 uur lang zitten lezen en lezen, en wordt langzaam maar zeker wakker uit een boze droom die ik maar steeds niet echt begreep. Ik was toch lief, vol van geduld en begrip, ik claimde hem toch niet, ik snapte gewoon niet, waarom ik zo genegeerd werd door hem, de laatste maanden met uitroepteken. Ik heb hem nadat ik hem zo gezien heb in het winkelcentrum met die vrouw, eens een niet zo aardige en begrip volle mail gestuurd, (want hem bellen had toch geen zin) en voelde hierin een soort van opluchting. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat daar die ochtend een einde is gekomen, aan mijn houden van. Ik weet al dat ik afstand moet gaan houden, van hem. We zijn buurtgenoten, ik zal hem zeker tegen gaan komen. Hij zal het waarschijnlijk over een poosje weer proberen. Nu snap ik ook, al die ex vriendinnen die we tegenkwamen, en de mensen uit zijn omgeving die al zeiden, hij kan geen enkele relatie in stand houden. Ik denk ook, dat ik niet de enige voor hem was, en hij best eens slecht in zijn vel zat, maar hij dit ook gebruikt heeft, mij op afstand te houden wanneer dat hem goed uitkwam. Als ik het goed heb, was deze vrouw ook een ex vriendinnetje van hem, en net zoals hij toen weer contact met mij zocht, probeert hij nu weer een ingang te vinden bij haar. Hij zal ook weer heerlijk gaan koken, en alles uit de kast trekken om zoveel mogelijk complimenten in ontvangst te kunnen nemen. Tot ook deze vrouw, eisen gaat stellen of wel genoeg krijgt van het wachten, zoals ik er ook genoeg van kreeg. Ik ben iets langer blijven hangen, maar had dan ook veel geduld en was stapelgek op deze man. Nu begrijp ik ook de opmerking van hem, ik wacht even om je voor te stellen aan mijn ouders, die hebben al zoveel schoondochters gehad. Ik heb ze leren kennen, ze vertelde mij dat ze mij in hun hart gesloten hadden maar zich niet durfde te hechten aan mij. Nu ben ik wakker en weet ik waarom. Jaloers ben ik niet op de vrouw na mij, ik vind het eerder oprecht zielig, omdat ik weet dat hij iemand compleet kan inpakken met zijn charmes en ze hetzelfde tegemoet gaat, als ik wanneer het verder gaat dan een paar nachten samen. Hoewel ik vooral in de zomer (waar hij op zijn best is) een geweldige tijd met hem heb beleefd en ik hem in die opzichten best zal missen, zal ik toch echt sterk in mijn schoenen moeten gaan staan hem vanaf nu, te vergeten. Hoe moeilijk dat ook is, want nogmaals, we zien elkaar (helaas) bijna wekelijks wel in het voorbij gaan. Sterkte ook alle mensen, die hier mee te maken hebben en/of hebben gehad. Afschuwelijk!

Marcel, 12-11-2011 19:08
Ik heb ook 7 maanden een relatie gehad waarvan ik nu pas zeker weet dat ik het slachtoffer ben van een narcistische poolse vrouw. In het begin was het alles maar de egoisme en het manipuleren werd steeds heftiger. Op een dag zonder aanleiding bij het grof vuil gezet. Ik heb maanden lang afgevraagd waar het aan lag. Leeg en kapot was ik en zij ging vrolijk met haar leven verder. Naar het lezen van al deze artikelen is het mij zo duidelijk geworden. Alle trekjes die genoemd worden heeft zij vertoond. Ook het dreigen met zelfmoord. En waar ben ik zo verdrietig van geweest? Van niets!!!!! Echt helemaal niets, want deze mensen vergeten je meteen en gaan verder om hun behoeften aan te vullen! Ik heb hier zoveel van geleerd en kijk nu wel uit. Het gekke van het hele verhaal is dat ik de afgelopen 3 weken ineens weer contact met haar had maar ze was weer zoveel aan het liegen. Mijn advies voor iedereen ís: Als je zo'n persoon door hebt, stuur dan een SMS en zet erin dat haar hele leven een leugen is en dat jij alleen dat weet en haar niet meer wil zien. Nou de resultaten zullen bewonderlijk zijn want ze weet dat ze diep en diep gekrenkt is. Succes allemaal!!

Freddy, 10-11-2011 18:07
Ikzelf heb ook net de relatie met een narcistische vrouw stopgezet. We waren sinds kort twee jaar getrouwd, we waren in totaal 11 jaar samen... Mijn ogen zijn pas sinds begin dit jaar open gegaan; ik kon niets nog goed doen, niettegenstaande ik alles zo goed mogelijk probeerde klaar te spelen en bij wijze van spreken dag en nacht heb gewerkt. Materieel had zij alles, maar ze had geen besef welke inspanning daarvoor moest worden geleverd. De laatste maanden verweet ze mij dat ik een burn-out had of depressief was, omdat ik mij (onbewust) emotioneel had afgesloten van alle verwijten en beschuldigingen, ik was apathisch (normaal zeer gevoelig en empathisch iemand). Ik moest van haar in behandeling gaan, maar ook dat was dan weer niet goed. Van haarzelf had ze een zeer negatief zelfbeeld (onterecht vond ik altijd en heb haar daar ook 11 jaar proberen van overtuigen, zonder succes) en was uiterst asociaal. Dat laatste verwachtte ze ook van mij; dat ik mijn vrienden liet vallen omdat ze het toch zo slecht voor hadden met ons en dat ze een slechte invloed op ons hadden. Nu ik sinds 2 maanden ben weggegaan, begin ik mij stilletjesaan te realiseren in welke ongelooflijke nachtmerrie ik heb geleefd (als je dat leven kunt noemen). Sinds kort ben ik er maar achtergekomen dat zij inderdaad heel veel kenmerken van een narciste vertoont. Verwijten, walgen, absolute onthouding, chantage, schuldgevoelens aansmeren, ... Ik ben er ook achter gekomen dat een narcist NOOIT gelukkig kan zijn en je kan daar ook niet bij helpen!!!! Het is gewoon zo. Cijfer je niet weg voor zo iemand! Je gaat er zelf aan ten onder en het wordt allemaal niet geapprecieerd, integendeel; er wordt alsmaar meer van je verwacht! Sinds kort is er een nieuw boek te koop (zie link hieronder) over dergelijke gevallen en het is onwaarschijnlijk herkenbaar en het helpt bij het plaatsen en verwerken van wat je hebt meegemaakt. Een echte aanrader voor zij die met een narcist(e) leven of hebben geleefd! Eén gouden tip: blijf jezelf en hou het been stijf; laat hem/haar niet bepalen wat jij moet doen of voelen of zeggen. Niemand heeft het recht dat van je te eisen! Niemand!! En ook als je breekt met zo'n monster; hij zal alle trucen uit de trucendoos halen om je toch weer naar zich toe te trekken; van medelijden tot verwijten tot schuldgevoel tot een "goed" gesprek... Trap daar niet in!!! In een mum van tijd zijn ze weer de oude en hervallen ze in hetzelfde patroon! Ze zijn het niet waard om dezelfde lucht in te ademen als de normale mens. Heb er geen medelijden mee, want zij kennen dat zelfs niet! Hun leven is één groot toneelstuk, waarvan ze denken de hoofdrol te spelen en de rest moet maar volgen... Fuck off!!! It's my life! (Ps: Ik zit momenteel in de 3e fase (=woedende fase)). Zeer goeie website hier!!!

Md, 08-11-2011 17:57
Ik zit ook met een probleem ze blijven je achtervolgen en contact zoeken mijn vriendin heeft een ander maar elke dag sms ik wil terug en mis jou en ik heb er een zooitje van gemaakt om niet goed van te worden. alle verhalen zijn helaas zo herken baar en het valt niet mee om er mee om te gaan. en de pijn die ik ervaren heb zo ondragelijk om gek van te worden heb net 7 stappen gelezen om van een narcist af te komen heel nuttig even google op afstand doen van patalogisch leugenaars en narcisme het heeft me een heel eind verder geholpen gr marc

Echtgenote, 24-10-2011 17:00
Wederom kom ik op deze website terecht. Wederom veel herkenning. Ik weet zeker dat ik sinds1996 met een narcist ben getrouwd. Eenmaal uit elkaar geweest en toch weer voor de charmes gezwicht. Inmiddels een zoon en ik ben chronisch ziek. Dat maakt de beslissing om te stoppen met dit huwelijk vele malen moeilijker. Maar het moet, want het maakt nu niet alleen mij maar ook onze puberzoon kapot. Ben blij dat ik niet de enige ben.

Lenie, 22-10-2011 19:31
Wat een herkenbare verhalen... Ik heb zelf een man leren kennen waarvan ik in beginsel dacht dit is de man van mijn dromen, charmant, interesse in mij, begaan, lief, open communicatie, presentjes etc..Wanneer het precies is misgegaan..dit heeft volgens mijn niet erg lang geduurd na een aantal maanden veranderde hij. Nu zijn we een aantal jaren verder en het afgelopen jaar is het voor mij duidelijk geworden dat wat er tussen ons gebeurd niet normaal is maar een antwoord kon ik niet vinden en daarom gooide ik het maar op dat hij misschien een ander zou hebben, ik kon geen normale verklaring vinden en twijfelde zelfs aan mijn eigen gedrag want wat deed ik precies verkeerd? Totdat er ineens uit het niets door hem conflicten met mij werden opgezocht nadat we het erg gezellig hadden en weer op weg waren (dit dacht ik tenminste) naar een nieuwe start. Ik wilde echt zo graag dat het weer goed zou komen tussen ons en deed er dan ook alles aan probeerde mijn gedrag daarop toe te passen. Hij wilde niet dat ik hem verwijten ging maken, dan deed ik dit niet meer meer. Hij wilde dat ik hem met rust liet dan deed ik dit etc etc. Ik merkte aan mezelf dat ik alleen met hem bezig was en niet meer met mezelf mijn eigen gevoelens en waarden wat ik nu eigenlijk wil en verwacht in een relatie. Als hij dan ineens uit het niets boos op me werd en van alles naar mijn hoofd slingerde wat totaal niets met de hele situatie te maken had, overdrijven, opblazen en nare dingen tegen me zei verleden erbij haalde, me op mijn zwaktes wees etc en de volgende dag weer poeslief was en zijn spijt weer betuigde dan was ik weer om. De "stiltes" die herken ik maar al te goed..dan was er iets voorgevallen en dan maakte hij het veel erger dan dan het was en dan kon hij me zo dagen zelfs maanden negeren wat mij weer erg onzeker maakte en ik er dan alles aan deed om het weer goed te maken maw hij was dan ineens slachtoffer en ik de boosdoener..zo voelde ik het tenminste. Telkens bang voor hoe zijn pet weer stond, en toch vertrouwen dat hij na paar dagen lief te zijn geweest toch weer de oude zou zijn en het nu misschien wat langer goed zou gaan tussen ons. Als ik dan boos was omdat hij weer uit het niets tegen me uitviel, beledigde, dominant gedrag vertoonde, agressief was en hem ff met rust liet dan werd ik erg onzeker en twijfelde ik wel of hij spijt had omdat er alleen maar sorry van af kon, twijfelde ik wel of hij echt van me hield, zoveel twijfels en dan begon ik dus over vreemdgaan wat hij vervolgens naar mij toe gebruikte want ik zou psychisch gestoord zijn ik zou zelf wel vreemdgaan als ik hem daarvan betichtte. Idd ben ik vreemdgegaan en was ik bang dat hij ook vreemd zou gaan dit omdat niets uit zijn hele gedrag bleek dat er een reden zou zijn om niet op zoek te gaan naar anderen. Hij heeft me flink onzeker gemaakt, terwijl ik een sterke vrouw was en nu vandaag na de confrontering met hem..omdat ik hem toch mistte voel ik me alleen nog maar slechter. Ja idd de intimiteit heeft ook meegespeeld want de passie was erg groot tussen ons en telkens wanneer het weer goedkwam dan waren we intiem en was er enorm veel passie wat ik wel erg ga missen.. Zijn buien daarentegen, het onvoorspelbare karakter, zijn opvliegende karakter, mij woorden in de mond leggen, mij naar beneden halen, beledigen etc dat zal ik zeker niet missen. Sta nu voor de zoveelste keer nadat we tig keer aan/uit relatie hadden weer voor hetzelfde dilemma wat nu..hij zal wanneer het hem uitkomt wel weer contact zoeken dat is altijd zo geweest en dan is het voor een dag, misschien paar dagen weer goed en dan weer uit het niets vaak gaat het weer zoals hij het wil neemt hij afstand en ben ik weer de slechterik. Ik kan er niet meer tegen en wil zo graag hier afstand van nemen maar hoe?

Monique, 20-10-2011 21:14
Ik herken heel veel in alle persoonlijke reacties en de theoretische beschrijving van een narcist. Ik zit nu in de fase van een verbroken relatie met een narcist (hij is verliefd geworden op een ander, door te liegen en bedriegen). Ik heb na deze onthulling , voor mijzelf en mij dochter een aantal beslissingen genomen (o.a. inschakelen advocaat, psycholoog, ontslag zakelijke relatie). Nu worden de rollen omgedraaid en heb ik dit alles veroorzaakt. Ik word bedreigd, hij zet mij in een kwaad daglicht, hij belooft gouden bergen aan onze dochter. Ik ben letterlijk en figuurlijk bang, dat dit nog een hele lange nasleep gaat krijgen en dat mijn dochter hier de dupe van wordt.

Petereo, 07-10-2011 15:53
Narcisme kan overgaan in antisociaal of psychopathie. Wat ik lees van deze schrijver is vooral psychopathie. http://www.authorstream.com/Presentation/hossan5-1183938-jeugdzorg/ Reactie infoteur, 08-10-2011
Petereo,

Bedank voor de nuttige link!

Hoewel hier zeker nog geen consensus over is, zijn de narcist, psychopaat, sociopaat en de antisociale persoonlijkheid, termen die regelmatig door elkaar gebruikt worden om dezelfde personen te omschrijven.

Ter verduidelijking; de 'Psychopathische Persoonlijkheid' was de diagnostische term die decennia lang gebruikt werd, totdat de term 'Sociopathische Persoonlijkheid' werd gebruikt.

Later werd de term 'Sociopathische Persoonlijkheid' weer veranderd in 'de antisociaal persoonlijkheid' en meer recentelijk veranderd in 'de antisociale persoonlijkheidsstoornis.'

Volgens de nieuwste inzichten is narcisme is een uiting van psychopathie. De kwaadaardige narcist is daarom ongetwijfeld een psychopaat, maar daarmee is de psychopaat nog niet altijd narcistisch. Integendeel, de psychopaat heeft niet altijd de charmante narcistische kenmerken.

De scheidslijn tussen narcisten en psychopaten etc, is dus veel dunner dan de meeste mensen denken. Sommige omschrijven de narcist als een milde psychopaat, maar de praktijk wijst uit dat zeker niet alle narcisten mild zijn!

Een psychopaat speelt hetzelfde spel, maar is lang niet zo bedreven in het bespelen van zijn publiek. Gewoonlijk verbergt een narcist zijn asociale kanten.

Misschien zit daarin nog wel het grootste verschil, de narcist is gewoon een betere acteur!

Ruurtje, 27-09-2011 14:21
Ik ken hem al 40 jaar, was bijna 35 jaar getrouwd en nu een dik jaar gescheiden. Ik heb zelf de knoop door gehakt. Het voelt zo goed zonder hem! Ik mis hem ook totaal niet want door de jaren heen deed ik al alles zelf. Wilde onze relatie samenvatten en ineens schoot met het woord narcist te binnen. Maar wist eigenlijk niet precies wat dit inhield. Ben gaan zoeken op 'karakter van een narcist' en zo kwam ik hier. Heb alle artikelen gelezen, verbijsterd van herkenning was ik. Hier staat alles waar ik moeizaam achter kwam. Kan het nu een naam geven. Ben een heel positief ingesteld iemand, empatisch en niet voor één gat te vangen. Wat Ivonne schreef klopt maar het is desondanks toch heel zwaar! Mijn gezondheid leed eronder (tumor) en hij leek mijn ziekte te gebruiken om zelf aandacht te krijgen. Vroeg amper hoe ik me voelde en ik was natuurlijk allang gewend om alles zelf te dragen. En ik had een probleem, niet hij. Dat klopte, ik had een probleem en nu na de scheiding kan ik verder herstellen. Bij een feestje was hij de ene keer ontzettend joviaal naar mij en een andere keer 'heel zielig'. Toen iemand hem vroeg hoe het met hem was hoorde ik hem zeggen dat hij nu allemaal vrouwen om zich heen had. En ik was zo blij dat ik daar doorheen kon kijken. En ik ben zo blij dat ik hem niet mis. Zelfs mijn handschrift wordt er beter op gek genoeg. Mjon ontzettend bedankt voor wat je op deze website hebt gezet. In de boekhandel of bieb was er zo weinig te vinden.

Ivonne, 06-09-2011 16:10
1 tip om uit de klauwen van een narcist te blijven: permanent positiviteit, liefde en zelfvertrouwen uitstralen. Dit maakt de narcist jaloers/competitief en zo zijn zij gemakkelijk te ontmaskeren.

Ilona de Graaff, 11-08-2011 20:35
Helemaal top, zo duidelijk (helaas herkenbaar) opgeschreven. Zo duidelijk dat ik het een vriendin heb aangeraden die nog in de fase van 'kwaadaardig optimisme' zit. Héél gevaarlijk weet ik uit ervaring. Ik ben opgegroeid in zo'n klimaat en heb het met pijn en moeite moeten leren herkennen als NIET normaal. Het was een lange en gevaarlijke weg. Ik heb het overleefd! Succes en sterkte allemaal!

Silvia, 02-08-2011 16:32
Ik ben nu bijna 2 jaar weg bij mijn ex-man, waar ik 19 jaar mee samen geleefd. Uit dit huwelijk zijn 3 kinderen geboren. Mijn ex-man is een voor de buitenwereld charmante man. Maar binnenshuis veranderde hij in een chagerijnige, veeleisende, opvliegende man. De eerste 2 jaar van onze relatie, was hij begripvol, luisterde goed en leek een emphaties vermogen te bezitten. Alles wat ik toen in vertrouwen vertelde en daar zaten voor mij kwetsbare dingen in werden later tegen mij gebruikt, en ontstonden de grootste ruzies uit. Hij begon mij te slaan, als ik voor mezelf op kwam en legde dit dan later weer uit, dat hij dit nog nooit gedaan had, maar dat ik in staat was om het bloed onder zijn nagels vandaan te halen. Ik ging toen mijn best doen en zorgde ervoor dat we niet weer in zo'n situatie terecht kwamen, dacht dus dat het geweld dan toch aan mij lag. Was gestopt met roken, hij vond mij een zwakkeling omdat ik weer ben begonnen en hij zou me wel helpen, brak al mijn sigeretten kwaad door midden en bleef vervolgens de halve nacht weg, en ik maar denken, hij heeft gelijk, het is slecht voor me, vind ik de sigaret belangrijker dan hem, dan heeft hij gelijk en ben ik onvolwassen want de sigaret is belangrijker dan onze relatie. Ik deed alles in onze relatie om hem tevreden te houden, slikte de psychische mishandeling, had dit niet eens door, maar was altijd wel moe en een leeg gevoel. Vriendinnen moest ik laten gaan omdat hij dit eiste, nee niet rechtstreeks maar op een manupilerende wijze, dat het leek dat ik ze wel moest laten schieten omdat ze ons gezin zoveel onrecht aan deden. Maar in werkelijkheid omdat ze te dichtbij kwamen en achter de waarheid van ons gezin zouden komen. Na 19 jaar, vertelde hij dat hij niet meer genoeg van mij hield, vreselijk vond ik dit, vroeg of hij een ander had, hij ontkende dit. Ik vond allerei bewijzen maar steeds werd hij boos en lag het aan mij, tja en ik had dit al 19 jaar geloofd, dus nu ook weer. Na 6 maanden voorliegen kwam de aap uit de mouw, hij had een vriendin die 11 jaar jonger dan hem was en wilde met haar verder{hij vertelde er niet bij,ook al 20 andere vrouwen gehad te hebben}. Hij vertelde dit voor mij zo zielig te vinden, dat hij het nu opgebiecht had omdat ik er anders aan onderdoor zou gaan. Hij was heel lief en zorgzaam voor me, voor mij een bewijs dat hij nog van me hield en hem dan ook gezegd dat we het samen nog moesten proberen. Hij is 's avonds teruggekomen en wilde met mij verder, ik was helemaal blij. De volgende dag was hij weer wat afstandelijker en vertelde dat hij niet te veel heisa wilde en ik dus wel normaal moest doen. Heb 4 maanden geprobeerd om mijn emoties weg te stoppen en hem te volgen in zijn grillige buien, kon het niet meer opbrengen, was helemaal stuk. Bij de gedachten aan scheiden en niet meer beinvloed te worden door zijn stemmingen en zelf weer een eigen leven op te bouwen, voelde ik mijn eigen oude verstopte ik weer terugkomen. Ik zorgde hierin nog steeds voor hem, door hem te troosten want hij was nu helemaal stuk,door dat ik hem ging verlaten, dat hij verder zou gaan met zijn jongere vriendin. Hij schreeuwde het uit, want hij zou veranderen, ik geloofde hier niet meer in en heb voor mezelf gekozen. Dacht dat we vrienden konden blijven en in goede harmonie uit elkaar konden gaan. Ben nu 2 jaar verder, erachter gekomen dat dat niet goed is gegaan. Heeft mij weer heel veel geld gekost, verdriet, kinderen worden gemanupileerd, vriendin helpt hem hierbij, heel veel lieve mensen verloren die in zijn verhalen geloven en ik heb de kracht niet om dit recht te zetten en voornamelijk weet niet hoe ik dit moet doen. Omdat wij samen kinderen hebben probeer ik elke keer weer op de juiste manier met hem te communiceren, waarna ik weer op verschillende manieren de deksel op de neus krijg. Het lastigste vind ik dat hij zo'n invloed heeft op de kinderen, het laatste jaar dat wij samen waren heeft hij mijn oudste regelmatig geslagen aan de haren getrokken omdat ze verkeerde puberdingen deed, ik ben hiermee naar een psycholoog gegaan om dit te voorkomen. De oudst had altijd ruzie met haar vader en nu we gescheiden zijn, de man kan niks meer verkeerd doen, de mishandeling is weggevaagd, ze is uit huis geplaatst en heeft een laag zelfbeeld, liegt manupileert, er staat in de stukken van de jeugdzorg dat ze mishandelt is en hier word niets mee gedaan. Er word niet gezien dat ze zich bij haar vader aanpast, ik zie de narcistische trekken bij haar, maar als ik voorzichtig wat noem aan de hulpverlening, ben ik de rancuneuze gescheiden vrouw. Weet soms niet meer wat ik moet,t.o.z. van mijn houding naar mijn ex-man ( af en toe twijfel ik nog wel of hij daadwerkelijk een narcist is?), mijn houding naar de kinderen toe, nu vertel ik nooit wat kwaads over hun vader tegen de kinderen, wil hun niet in een loyaliteitsconflict brengen, maar hierdoor krijgt hun vader wel de ruimte om dit wel te doen. Nu ga ik ervan uit dat alles wat je doet je terugkrijgt. Maar vertrouw niet zo veel meer op mijn gedachtes t.o.z. van mijn ex-man, om op de huiste manier hier mee om te gaan, stel dat ik hierdoor mijn kinderen ook nog kwijt raak.
Ik heb een lieve man gevonden die mij steunt, en heel begripvol is en die mij geleerd heeft hoe een relatie hoort te zijn. En wat vooral belangrijk is, precies ziet wat mijn ex nu weer aan het doen is, voor mij is het lastiger, trap er af en toe nog wel in, voel me dan zo'n domme gans.

Roos, 31-07-2011 21:19
Alweer een hele tijd geleden heb ik mijn verhaal hier geschreven, over het leven met mijn ex partner (narcist). Regelmatig heb ik deze site nog bezocht en kan hier nog steeds steun uit halen, Rik bedankt voor de link geeft weer iets meer duidelijkheid.

Helaas ben ik nog dagelijk bezig met ex partner, waarom zei hij altijd van die nare dingen waarom was/is hij zo.... Het pijnlijkste is dat ik hem regelmatig tegenkom of via via verhalen over hem hoor, naar buiten is hij een hele aardige jongen en dat krijg ik elke keer te horen "wij begrijpen het niet, hij is zo aardig"... het doet me zoveel verdriet als mensen dat zeggen en nog steeds heb ik dan het gevoel dat ik me moet verdedigen tegen hem. Ik weet en daar zal ik me bij neer moeten leggen dat hij naar de buitenwereld toe altijd aardig over zal komen, pas als je heel dichtbij hem komt zal hij veranderen in de narcist.... Hij heeft me erg gekwest en helaas kom er ik er steeds meer achter dat ik aan me zelf ga twijfelen (hoe meer positieve verhalen ik van hem hoor), soms denk, had ik alles maar anders gedaan en ben ik dan toch echt een slecht persoon zoals hij altijd heeft gezegd.... belachelijk ik weet het maar ben hier dagelijks mee bezig. Het verwerkingsproces duurt lang maar ik hoop dat echt en daar ga ik ook vanuit dat dit gevoel een keertje over zal gaan....

Sterkte allemaal!

Faloed, 31-07-2011 01:06
Hallo Rik, heel bedankt voor deze tip. Ik ben ook zeer blij met die informatie! Naast de info die ik op deze site heb gelezen.
Ik weet nu een narcistische persoonlijkheid relatief eenvoudig te herkennen;
Aan een arrogante, opschepperige houding waarbij er geen of nauwelijks rekening met de gevoelens van anderen wordt gehouden.
Vriendelijkheid is meestal gespeeld en zelden constant, vaak zijn er woede-uitbarstingen maar zelden in het openbaar.
Kritiek of provocatie kan een narcist niet hebben, ook niet als dit met humor gepaard gaat.
Dergelijk asociaal en egoïstisch gedrag moet al maanden bestaan en constant aanwezig zijn.
Dus na een paar maanden kan je voorgoed gedag zeggen tegen een narcist, mocht je die tegenkomen.
Ik ben op mijn hoede van dit gedrag en hoop nooit meer een narcist tegen te komen.
Ik speel zijn spelletjes niet mee, ik moet emotieloos kijken als ik hem tegenkom, opeens zo erg gapen en doen of hij niet bestaat. Kijken of ik dat kan.

Rik, 30-07-2011 15:02
Heb veel op internet over narcisme gelezen. Ik kwam laatst een artikel tegen wat mij aansprak. In dit artikel : wat is normaal, wat is abnormaal en waarom is narcisme abnormaal:
http://www.how-psychology-tests-brain-injury.com/narcistische-persoonlijkheid.html

Cherlaine, 29-07-2011 00:49
Het heeft voor mij zolang geduurd voordat ik wist wat er nou eigenlijk aan de hand was.
Ik ben achter wel mijn valkuilen gekomen, ik geef ongevraagd advies en hulp en was grenzeloos in geven van mezelf aan hem en grenzeloos in het toelaten. Dat heb ik geleerd uit die relatie. Maar ik heb geleerd mezelf weerbaar te maken. Ondanks dat ik gevoelsmens ben. Daar ben ik trots op dat ik dat heb bereikt.

Toch voelde ik geen rust en had ik een woede over me waarom ik heb toegelaten wat hij me allemaal heeft aangedaan. Ik kon dat niet accepteren. Ik voelde me verantwoordelijk voor zijn gedrag.

In gesprekken maar ook letterlijk haalde altijd mijn vrienden en familie erbij.
Alles in zijn wereld klopte en mijn wereld werd tot op de grond afgefikt en lachte hij gewoon uit.
Zijn werk was erg belangrijk en zonder hem kon de zaak niet draaien en hij een groot kunstenaar. Voor zijn familie en vrienden deed hij zich ideaal voor en thuis ging zijn masker af;
Ineens zomaar werd hij woest om dingen die alleen in zijn hoofd klopte, maar in werkelijkheid er niet was en te pas en onpas dingen erbij halen die niets met de situatie zelf te maken hadden en daar een drama van maken.
De volgende dag zei hij dat hij niet meer wist wat hij had gedaan en had gezegd. En dan schaamde hij zich als ik het vertelde was hij heeft gezegd. Was dat zijn manier van wegwuiven, zodat ik hem weer zou vergeven?
En zette hij mij weer voor schut in het openbaar, hysterisch gillen en schelden dat hij zijn spullen terug eisten. In zijn huis dreigde hij met zelfmoord of in mijn auto, maar ik moest hem helpen. Hij ging zichzelf op de grond storten en dan ineens uitgebreid huilen en zelfmedelijden hebben. Aan mijn benen vastklampen en zeggen dat het nooit meer zal gebeuren.
Maar ook in zijn woede schreeuwde hij hysterisch dat ik zijn huis uit moest en dat hij mij haat en niet meer van mij houdt. En als ik wegging, praatte hij mij schuld aan waarom ik hem verliet. Dan weer lief zijn en wilde hij met mij vrijen.
Ik moest bij hem slapen omdat hij bang voor demonen en zwarte geesten. Terwijl hij wist dat ik me moest concentreren op mijn examen.

Hoe emotioneel verward werd gemaakt. Ik kon er niet uit stappen, omdat hij beloofde nooit meer zo te zijn.
Tot ik ontdekte dat ik zwanger was van hem en dat terwijl ik de pil innam.
Ik wilde het met hem bespreken. Maar zonder enig nadenken van zijn kant, zei hij dat ik het moest houden, terwijl hij vertelde dat hij geen kinderen wilde. En ik werd bewust gemaakt in wat voor situatie ik me bevond.
Een paar weken had ik geen contact met hem en ik kon uitzoomen en zien wat er gebeurde in die relatie. Wat voor relatie had ik? Hoe ver heb ik het laten komen? Ik dacht dat ik wat mankeerde. Want daar was hij zo goed in; zijn ellende bij mij neerleggen en zijn problemen oplossen. Ingaan op mijn zwakte. Maar ik begon een patroon te herkennen in plaats van de schuld alleen maar bij mezelf te zoeken.
Als ik deze zwangerschap doorzet, zit ik mijn leven lang aan hem vast en zijn patroon van extreme woede, manipuleren, schelden, liegen, chanteren, zelfmedelijden, zichzelf omhoog prijzen. Dat masker kreeg ik toch niet af en dat is ook niet mijn verantwoordelijkheid.
Ik moest eruit. Zo wil ik niet oud worden. Ik ben zo blij dat ik de kracht en moed heb gevonden uit de relatie te stappen.

En zijn stoornis bij hem te laten. Welke dat was wist ik echt niet. Was hij een borderliner? Een pathologische leugenaar? Een narcist? Een autist? Soms denk ik, is hij niet allemaal.
Ik was nog steeds boos omdat ik het niet begreep en ik kon het niet plaatsen. Ik wist wel dat hij me helemaal leeg zoog en elke keer zwoeg ik voor hem. Hij pakte mij op mijn gevoel en zwakte.



Toen kwam ik deze informatie tegen en dat heeft me adem gegeven en rust. Alles wat ik las over narcisme zie ik terug in hem. En nu begrijp ik het. En ik weet dat hij het nooit zal erkennen.
En mij vooral niet verantwoordelijk te laten voelen voor zijn daden, maar de daden bij hem te laten.
Me niet meer druk te maken dat zij vrienden en familie niet weten dat hij nog steeds een masker op heeft en nooit de ware persoon zullen leren kennen, behalve als iemand een relatie met hem heeft. Hij blijft in die cirkel en ik word niet meer meegezogen ik ben eruit.

Ik heb mezelf bevrijd. Mijn geest en lichaam is vrij, ik ben hersteld, ik heb mezelf weer gevonden, ik heb geleerd, ik heb mezelf weerbaar gemaakt en ik kan me weer verder ontwikkelen en ontplooien.

Poeka, 26-07-2011 18:08
Ook ik ben blij met deze informatie, ik ben dus maandenlang onwetend gekweld door een narcist, helaas ben ik daar vandaag pas achter gekomen dus het herstel zal vast nog een tijd duren. Ik voel nog steeds de liefde voor de persoon waarvan ik dacht dat hij me leven schonk, ongelofelijk dat hij juist de persoon is die het leven uit me gezogen heeft. Ik voelde altijd dat er iets niet goed was maar ik kon het niet beschrijven, sinds een uur geleden dacht ik dat het aan mij lag en dat ik depressief was, niet wetend dat hij voor mijn depressie gezorgd heeft. ik voel me ongelofelijk moe en uitgeput zoals deze site al beschrijft is al mn levensvreugde uit me getrokken vanaf vandaag zal ik beginnen met mijn herstel. Bedankt voor deze site ik hoop dat het me lukt want het was de eerste keer dat ik ervan overtuigd was mijn man gevonden te hebben, dit komt als een klap in m'n gezicht. Nogmaals bedankt ik ga mijn uiterste best doen. Reactie infoteur, 27-07-2011
@ Poeka,

begrijp goed, dat het allemaal niets met jou te maken heeft! Vele anderen is exact hetzelfde overkomen. Een groot deel van de bevolking, gaat voor de bijl voor de charmante uitstraling en het manipulatieve brein van de narcist. Vrijwel iedereen kan door een narcist verleid en misleid worden.

Je denkt dat je gevoelens hebt van liefde voor de persoon, maar dat is slechts liefde voor de persoon die je dacht dat hij was. Niet voor de persoon die hij werkelijk is.

Na verloop van tijd, als je de verborgen stoornis in de persoon eindelijk ziet, dan zie dat er twee verschillende beelden naar boven komen. Het ene beeld is de wrede gestoorde narcistische persoon en de andere de afbeelding van de liefdevolle man. Dit laatste is het beeld dat je lang zag en dit is het valse beeld dat niet langer zal blijven bestaan, als je er niet meer in zal geloven. De echte persoon heeft geen liefe te geven en is alleen maar een acteur die je heeft belazerd met zijn façade.

Uiteindelijk zal het elke dag een beetje beter met je gaan. Je kunt nu weer op weg naar het mooiste wat je kunt worden; Jezelf!

Mjon

Marian, 15-07-2011 10:43
Ook ik ben écht blij deze website gevonden te hebben. Sinds onlangs een definitief punt gezet aan een relatie die een half jaar geduurd heeft. Na deze relatie weet ik ook wat er vroeger bij ons thuis aan de hand was. Mijn ma had wss ook NPS, maar dan in een mildere vorm. Toch heb ik mij steeds afgevraagd hoe het kwam dat ik haar nooit als een moeder kon ervaren. Ze zei wel dat ze van me hield, maar haar gedrag was soms zo onbegrijpelijk. Nooit had ze schuld aan iets. Niet ten aanzien van haar kinderen, niet ten aanzien van haar vriendjes. Maar ze werd graag gezien, want ze was innemend en charmant. Maar haar kinderen wisten wel beter. Mijn vader was ook geen gemakkelijk kaliber. Eigenlijk 2 grote kinderen die samen kinderen op de wereld gebracht hebben, maar eigenlijk niet weten wat ze ermee moeten aanvangen. Vooral op emotioneel gebied. Voor de rest ontbrak het ons aan niets. Maar aandacht, respect, meevoelendheid...nada.
Het is ongelofelijk, het is alsof ik nu alles beter kan plaatsen. Terwijl ik vroeger altijd dacht dat ik 'fout' was, krijg ik nu een gans ander inzicht. Ik ga er mij verder in verdiepen en beetje bij beetje die puzzel uit mijn verleden samensprokkelen. En mijn vriendje...tja, ik weet nu dat hij zelf zijn problemen moet aanpakken. Ik kan hem niet helpen.

Gerda, 19-06-2011 12:09
Hallo... Wat een verademing om te lezen allesover een narcist ..pfff zit nu in een overgangsface om hier mee om te gaan ...sinds 9weken is uit , na het eerder 3keer uitgemaakt te hebben .. 2jaren gegeven ..wist voorheen niet wat een narcist is ,nu wel ,alle kenmerken heetf hij ..wist dat er wel iets niet goedwas met hem ,na jaja9maanden was alles perfect deliefde van mijn leven ..(dacht) loop bij de dokter nu ..slik tablet voor mijn hypers .lichamelijke pijn ..door alleste lezen over narcisme voelikmij nu beter in die zin dat het niet aan mij ligt ..van een vrolijke vrouw werdt een andere vrouw ..deed wat ikkon omhem terzijde testaan ..vermoeiend..geestelijke verwarring ..ben heel blij dat ikoptijd in zag dat hij niet spoorde ..nu weet ikwaarom....mijn vrienden zelfs mijn kinderen zagenmijn veranderen ... triest...voel dat iker over wilpraten dus daarom schrijf ikhet nu van mij af ...Vr gr Gerda

Piet, 18-06-2011 16:11
Ik ben ook in een relatie met een N (V) verzeild geraakt en we hebben inmiddels een kind samen. Dat is heel erg lastig. Manipulaties, spelletjes, stiltes, ik herken ze allemaal. Nog erger, alle middelen worden uit de kast gehaald om controle op mij te krijgen via ons kind.

Eén ding wat alleen aan me blijft knagen. NPS wordt hier als een stoornis, een psychische ziekte neergezet, terwijl het gedrag betreft dat door ouders/opvoeders is teweeg gebracht. M.a.w. N's zijn ook slachtoffers in zekere zin. Al zullen ze dat zelf nooit zien/erkennen. Zijn deze mensen dan slechts 'op te geven'? Bestaat dan niet juist het risico dat N-moeders dit 'doorgeven' aan hun kinderen? Wie doorbreekt deze vicieuze cirkel dan?

Het betekent ook dat mijn kind mogelijk slachtoffer gaat worden van N-moeder. Hoe kan ik dit voorkomen? Hoe!? Wie heeft inzichten? Reactie infoteur, 19-06-2011
Piet,

Narcisme is hier als stoornis / ziekte neergezet omdat dat is wat narcisme is; in ernstige vorm is narcisme een persoonlijkheidsstoornis.

Het is zeker niet altijd zo dat het is veroorzaakt door ouders/opvoeders er is een variatie aan oorzaken te noemen. Lees meer hierover in het artikel:
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/aandoeningen/48652-hoe-ontstaat-narcisme.html

Een aantal onderzoeken geven aan dat kinderen met één narcistische ouder zelf 30% kans hebben om ook narcistisch te worden. Recente inzichten laten ook een biologische / genetische oorsprong zien en dan kun je er waarschijnlijk niet veel aan doen om het te voorkomen. Volgens veel psychologische literatuur loopt een kind met een goede hechting minder kans om narcisme te ontwikkelen.

Inzichten verkrijg je door veel over narcisme te lezen en je er echt in te verdiepen. Niet alleen verkrijg je daardoor inzichten je krijgt ook de kennis om jezelf en je kind beter te beschermen tegen de manipulaties en controle .

Jos 03-06-2011, 03-06-2011 15:52
Wat ben ik blij, dit allemaal te lezen. Ben 32 jaar getrouwd geweest met een narcist.
Weet als geen ander hoe men zich voelt, heb er geen woorden voor. Heb 22 jaar anti depressiva geslikt en sinds een jaar slik ik niets meer, god dank. Details zal ik jullie besparen, voel met jullie mee. Begin mijn leven opnieuw en heb het verleden achter mij gelaten wat niet makkelijk was. Heb nog 2 kinderen, waaraan ik nog niet durf te vertellen dat hun moeder een narcist is. Heeft zijn tijd nodig. Heb gelukkig afstand van haar genomen, wil niet meer met haar geconfronteerd worden. Dit doe ik bewust om mijzelf te beschermen, ben er klaar mee. Dank jullie allen voor het plaatsen van een reactie.

Ann, 30-05-2011 12:37
Ik heb een weekje moeten wachten, vooraleer ik kon schrijven..
Had zoals zo vaak, een slapeloze nacht, en zocht op internet, na het lezen van een beknopte tekst in e psychologie-maandblad.
Was ad tekst genageld, en heb zoals anderen traantjes gelaten..herkenning,opluchting,
met de klassieker..het is niet allemaal " mijn" schuld,..
mijn relatie..en hoe ze ontstond..
onbegrijpelijk, want ik heb eens stevige persoonlijkheid..ik herken mezelf niet meer,
leeg, doelloos, geraak niet vooruit en zit helemaal vast..ik probeer wel, vandaag lukt het even..morgen een beetje beter ?

Leerde tijdens mijn werk, een man kennen, we hadden e gelijkaardige job, mr in een andere sector, dus geen concurrentie..projecten die voor mij niet in aanmerking kwamen, stuurde ik hem door, zo kwamen we in zolder , waar we samen een meeting hadden,
met verschillende partijen..
Ik kreeg pijn..en om een lang verhaal kort te maken, moest hij me naar spoed brengen,
waar ik uiteindelijk moest blijven, we waren met één wagen, dus hij bleef bij me..ik ben al jaren alleenstaande..en hij was zo zorgzaam..
alles ging fout , en ik werd in spoed geopereerd..,
achteraf zie je de ernst..en hij was er..dagelijks..een telefoontje, een attentie..hij was
een steun en toeverlaat..en ik smolt..
ook weken erna thuis..was hij, de ideale man..mijn zielemaatje,
iemand waarvan je denkt, dat hij nooit kan bestaan...
Hij legde me in de watten, op alle manieren die je kan dromen..
ik werd verwend, met attenties, etentjes, cadeautjes..er kwam geen einde aan,
én..hij was gehuwd..maar..
ik was zo dom alles te geloven, omdat ik het zo graag wou,
hij hield nooit van zijn vrouw..hij kwam uit een probleemgezin, waar agressie en drank het leven bepaalden ( maar zijn ouders hielden van elkaar.) hij huwde een meisje, met een fysieke handicap, want zorgzaam als hij was, verdiende zij ook een "normaal" leven..met hém..samen kregen ze een kind..
alle verhalen, zoals 20 j geen sexuele relatie, maar enkel samen- door financieele problemen, want hij had een faling lopende..maar de vooruitzichten waren super..
en ik..slikte als koek..ook al gaf ik aan dat sommige verhalen niet zo geloofwaardig waren..
Maar hij beloofde..zijn vrouw op een correcte manier op de hoogte te brengen..januari..na de feestdagen, hij vroeg een open gesprek met mijn dochters, in eerlijkheid, omdat hij nog gehuwd was..om het uit te leggen..
Er kwam geen uitleg..alles ging over zijn verleden..altijd opnieuw..
er leek geen heden te zijn..
we geloofden zijn beloftes..
na nieuwjaar, gaan de maanden voorbij..vrienden komen langs, zoals ze jaren gewoon zijn..over iedereen krijg ik opmerkingen, dat hun bedoelingen niet zuiver of correct zijn,
dat ze wachten, op een zwak moment, om me te verleiden, ..
Dat ze al jaren vrienden zijn, of dat ik nooit met één van hen een relatie had..is niet relevant..Bij elk bezoek, is hij super-vriendelijk, maar bezoek buiten, komen de ruzies..ik ben té intiem, té vriendschappelijk, geef foute signalen, té aanhankelijk, té uitdagend, maar ik ben zo naief..
ook mijn boekhouder moet eraan geloven..die al jaren mijn vertrouwensmaatje is..
stillaan ontwijkt iedereen me te bezoeken, als zijn auto er staat..
Hij is er alle dagen..het aantal telefoons en smsjes per dag is niet te tellen, en paranoia als het gaat over " mijn" telefoon..van wie ? waarom ? hoeveel ? hij is bezeten van achterdocht..en alles is goed voor een ruzie..als we buitenshuis gaan, zorgt hij dat ik mijn telefoon niet vergeet, en als ik een smsje niet hoor, maakt hij me attent..ik word bang,
van elke telefoon, van elk smsje, want alles is een bron voor ruzie,
als ik zijn telefoon niet snel genoeg opneem, belt hij minutenlang op de verschillende lijnen, als ik toevallig mijn gsm niet bij me heb, belt hij mijn kinderen..
na 3 keer bellen, en niet opnemen, staat hij aan mijn deur..ik word gek van die controle, en ben bang als er bezoek komt..
maar als we samen zijn, is hij heel aanwezig..de sex is uitzonderlijk geweldig, verslavend..alsof je voor elkaar gemaakt bent..
Het verwennen, de attenties, de geweldige sex .. of komen de ruzies, door zijn "gehuwde"situatie, en de spanningen dat die meebrengen ?
Ik maak mezelf het laatste wijs... en hij beloofd 1 april, zijn vrouw te verlaten..
Alle spanningen, en woorden, wijt ik aan de situatie..het is té intens, van het ene uiterste,
na het andere, en ik balanceer helemaal fout..heb de voorbije maanden elke maand een operatie gehad, en dan is hij op zijn best..en ik, totaal afhankelijk..
20 maart..word de pijn me teveel, en ik neem pillen..niet dat ik wou sterven, maar ik wou de aanhoudende pijn vanbinnen, die strop rond mijn keel even kwijt..slapen, en tot rust komen..maar één pil werkte niet, en ik nam er meer, en nog meer, tot ik in slaap viel.
Hij kwam langs , onverwachts, en bracht me naar het ziekenhuis..
en ging, op uur en tijd, terug naar huis..de uren dat hij bij mij was, waren de uren, dat zijn vrouw dacht dat hij werkte / schaakte / fietste..alles tesamen, behoorlijk wat tijd.
Daar besefte ik..dat er voor zijn vrouw, helemaal niets verandert was..dat ik zijn "hobby" was..ik ging onderuit, en hij fleurde op, nam letterlijk alle energie, en ik begreep er niets van..hoe je in zijn situatie..er zo bangelijk goed kan uitzien..
zo zorgeloos, en hoe hij al die spanningen afkon.
Jaren was hij in behandeling bij een psychologe, voor zijn jeugd.., maar na de confrontatie, met de pillen, had hij geen begeleiding meer nodig..hij begreep dit niet, en duidelijk drong ook de ernst niet door..ik noemde het struisvogel- ?,
30 maart, een dag voor hij zijn vrouw zou verlaten, kwam de deurwaarder, om beslag voor zijn faling..ik heb nooit papieren gezien, maar hij kon daardoor zijn vrouw niet verlaten..
Erna, was er altijd een uitleg..advocaten-overleg, schikkingen..uitleg..uitleg..uitleg,
maar nooit een bewijs,..enkel gingen maanden voorbij..sommigen vermageren, ik kwam bij in gewicht..15 kg ..ik sleepte me verder, van discussies, die totaal zinloos waren, over telefoons, berichtjes, bezoek , en stillaan belde niemand meer..en werd het rustiger, enkel voelde ik me zo leeg, geraakte niet meer vooruit..herstelde moeizaam na elke operatie, de chirurg begreep er niets van...ondertussen ging zijn leven verder, en hij zou een weekje naar mallorca gaan fietsen, was al een jaar ervoor vastgelegd..ruzies hierover,omdat ik al zoveel had moet tollereren..dat als hij zou gaan, ik het zou uitmaken..
De aswolk..was een uitleg, dat de vlucht niet vertrok (was zijn uitleg) en hij ging alles op een rij zetten in de ardennen, zonder mij..en ik geloofde hem..pas dit jaar kwam ik te weten, dat hij toch op mallorca zat.
Hij zocht een appartement..in Knokke.. ??? waarom zo ver ??
maar ook hier had hij een schitterende uitleg..in het weekend een buitenverblijf, en in de week bij mij..maar de twijfels groeide..net als de discussies, die hij verwijten noemde,
de opmerkingen over mijn haar, moest kort, en alle weken naar de kapper, die hij zou betalen, als ik het zou dragen zoals hij het wou..geen make-up..ik was mooi genoeg zonder..ik herkende mezelf niet meer, en nog niet, al herstel ik stillaan..
hoe kon ik mezelf zo laten gaan..
Hij richtte een appartement in..maar niets van meubelen, die ik dubbel had, wou hij gebruiken..alles moest nieuw..
en uiteindelijk werd het mooi..maar...niets van mij, mocht blijven liggen ?
de ruzies talrijker, . .. ik koop een huis, omdat ik "samen" niet meer zie zitten, en dan gaat het pas goed fout.., als er te verhuizen valt, is hij er niet, dan is er ruzie, en verdwijnt hij dagen, om terug te bellen, smssen..als het werk gedaan is, en zo lijkt het altijd te gaan,
Hij verwijt me, dat hij zijn werk rond mij plant..maar eigenlijk is het omgekeerd, ben ik degene, die plooit en buigt,om het hem aangenaam te maken..hij is de perfecte man, om te genieten, te vrijen, en hij leeft op een wolkje..in een illusie..ondertussen, leert hij mijn familie kennen, vrienden-koppels, die overblijven..en hij toont zich de perfecte vriend, tot ze buiten zijn, dan discussies en ruzies, waarna hij naar knokke vertrekt, en ik met de opkuis achter blijf..praten..kan niet, we komen nooit tot een deftig gesprek, want het énige wat ter sprake komt is nietszeggende prullen die stagneren tot drama en theater..en ik word het gewoon, dat hij zijn valiesje neemt, en het deuren-slaand afbolt..met de feestdagen, is het ook uit..en hij gaat op reis naar spanje..ik blijf hier..ik krijg terug ademruimte..gewoon omdat hij wég is..hij niet belt, geen smsjes, geen mails..tot oudjaar..zoals zo vaak, herbegint het met een smsje, of een telefoon..en weer krijg ik die liefdevolle man, na elke breuk, vind ik die terug..het lijkt of hij verslaafd is, aan de ruzies, en het goedmaken erna..maar ik ga eraan kapot..heb al maanden last van hartritmestoornissen, die ik tot dan nooit aan hem linkte, mijn schildklier, mijn nieren..als ik onder spanning sta, doet alles letterlijkpijn..hij ..is bezeten, van zijn uiterlijk..kleding..geen winkel kan je binnen,
als ik vrienden op bezoek heb, is hij letterlijk de "joker"..alles draait rond hem..zijn humor, zijn grapjes..iedereen ligt plat..behalve ik..iedere keer hetzelfde scenario..
Geen maand zonder vuurwerk,..en zoals zo vaak, een breuk..maar we gaan 1 april op reis, zodat we "moeten" praten, en niet kunnen weglopen..
Het financieel afhankelijk maken, het blokkeren van iedereen, hij smst zijn dochter, alsof hij alleen op reis is..en ik besef..dat "thuis" voor hem..nog gewoon doorloopt, ook al woont hij apart...zolang, alles rond hem draait, in de winkels, zonnen, want hij moet een mooi kleurtje als hij met zijn maten gaat fietsen, zijn obsessie voor kleding, verzorging..ik word er gek van..dingen die ik fijn vond, waar ik van genoot, beginnen me te ergeren,
Terug thuis, is hij onredelijk..voor het eerst sinds anderhalf jaar, doe ik een cinema met een homo-vriend, terwijl hij gaan schaken is..hij smst constand..en uiteindelijk komt hij in de cinema aan..hij wil overal bij zijn, wil alles weten..daar schuift hij zelfs zijn hobby voor opzij..als ik thuisblijf..gaat hij wél schaken..ga ik met mijn dochter na de cinéma..dan wil hij mee, en hoeft het schaken niet..ik wil een cursus volgen op donderdagavond, hij wil mee..dan ineens hoeft "zijn" hobby niet meer..
Op een ochtend, enkele dagen voor hij terug zou vertrekken voor een weekje fietsen in mallorca, vraag ik hem, hoe hij onze relatie ziet..
moeilijk..zegt hij..hij zit aan een gedekte tafel, op het terras met zijn kopje koffie, vanzelfsprekend, nadat hij opgetut uit de badkamer komt..en ik, letterlijk alles klaarzet.
en dan weer die woede-aanvallen, de agressie, die steeds sneller komt..de blikken,
dat ik dringend een spiegel moet voorhouden, en mezelf moet bezig zien..
dat het tijd is..om er een punt achter te zetten..en ik neem dat punt met 2 handen aan..
weer vertrekt hij, met theater, drama, en slaande deuren..en een week rust..
Erna..komen weer de mails, lief, hoe hij van me houd..vastzit aan me, maar dat het niet werkt, wij samen..ik dacht, dat hij het eindelijk begrepen had, en dat we konden afsluiten in vriendschap..fout gedacht..
de mails die ik toen kreeg..gingen door hart en ziel...onredelijkheid, arrogantie, ik was een ondankbare trut..ikzelf, mocht hem nooit bij naam noemen..dat was genoeg, om het vuurwerkt aan te steken..maar ondankbare trut, werd mijn naam, of schat..
Pas toen ik hem zei, dat ik hulp nodig had, om alles te verwerken, 20 maart, de pillen, mezelf, die ik niet meer herkende, hoe ik zo kon veranderen..leeg, en leeg..had ik voor hem de goal open gezet, om me nog verder de put in te trappen..
De mail die ik toen kreeg, was zo chockerend...dat ik ziek was..dat hij me niet kon helpen, met mijn ziekelijk denken, mijn verwijten en redeneringen..dat hij alles voor me gedaan had..( het taalgebruik was minder mooi in de mails)
Ik kon letterlijk niet meer..
en dan..
ik schaam me ervoor,
heb ik gedreigd..dat ik een fotoboek zou maken, van de foto's die ik had van ons samen,
en die naar zijn vrouw zou sturen, als hij me nog één mail, één sms, één telefoontje zou sturen..en ineens was het stil.
Sindsdien, heb ik hem niet meer gehoord..
Via een vriendin, weet ik, dat hij ok is, dat hij er verbazend goed uitziet..
en ik..ik besef..dat ik moet verwerken..leren mezelf terug te vinden,
ik begrijp wel, dat de situatie, de relatie in dehand gewerkt heeft..na het lezen van al de
publicaties, reacties, herken ik zoveel..hoe kon het zover komen ?
Hoe kan het, dat hij zo geloofwaardig kan zweren en liegen,
terwijl ik bleef herhalen...iemand die een ander niet vertrouwd..is waarschijnlijk zelf niet betrouwbaar..klinkt dat bekend ?
Ik besef, dat ik al maanden afscheid probeer te nemen, maar niet onderuit geraakte..
hoe schuldig ik me voel, naar mijn kinderen toe..want als hij er was, kwamen ze liever niet,
of helemaal niet..gelukkig kunnen we praten..maar hoe zinloos, was het allemaal,
ik probeer mezelf terug te vinden, maar ik weet niet, of ik hier alleen doorheen kom..
Hoe naief kan je zijn ? of is het hopeloos, dat we dit allemaal tolereren, om niet alleen te zijn ? voor de bangelijke sex ? om die arm om ons heen ?
Bedankt, voor het lezen van de persoonlijke reacties, zou nooit het mijne schrijven, uit angst dat iemand me zou herkennen..niet zou begrijpen..en toch..
hoeveel mensen in gelijke situaties belanden..
Hoe kunnen we herstellen ? en dit voorkomen ?
bedankt voor de openheid
ann

Rik, 02-05-2011 15:31
Caroline-het ligt niet aan jou,jij verdient niet zo behandeld te worden. Bedenk-bij ruzie spiegelt n zn eigen gedrag op je. Verder zal je altijd zn zin moeten volgen,hij volgt je alleen als t hem uit komt. Waarsch. Ben je op dat moment een koningin voor hem-bij mij wel,ik hoopte dan dat n wat xtras voor me zou doen, helaas,dit werd eerder ruzie om nix zodat ik ipv beloond te worden juist weer xtra energie moest verspillen.
Het loslaten is moeilijk,zoals je hiervoor bij mij kan lezen.
Heb nu coaching en leesvoer gekregen:boek:leven in je leven-hfdstk 14: ik doe het altijd op jouw manier-de valkuil van de extreme aanpassing.
Goede herkenbare voorbeelden,hoe we zo zijn geworden,alles toelaten en waar om we zo zijn geworden.
Heel veel sterkte en assertiviteit komende tijd!

Rik, 02-05-2011 08:37
Na 4 maanden geen kontakt met mn ex-N kwam ik haar (met haar vrienden) weer tegen op koninginnedag. Bijzonder. Ik kwam met vrienden aanlopen, ze zag me en kwam gelijk naar me toe en omhelsde me en zoen op mond. Gingen even zitten om te praten. Nou ja, praten. Zij praatte alleen maar over haarzelf, weinig intresse in mij. Ook moest ze opeens mijn vrienden heel graag gedag zeggen (terwijl ze daar altijd afstandelijk naar was), moest zeker even bewijzen hoe lief ze wel niet is. Ze wilde roken, gaf haar sigaret. Na 5 minuutjes gingen we apart dansen. Even later had ze ijsje gehaald. Laat ze aan me zien en steekt hem naar voren voor een hapje-trekt hem vervolgens terug en zegt: maar jij krijgt lekker niet. Snel gaat ze naar vriendin, om dit te vertellen natuurlijk. Een vriendin van mij had het tafereel gezien en keek me vreemd aan. Ik dacht dat het aan mij lag, maar die kon me gelukkig vertellen dat het erg kinderachtig was. Daarna af en toe paar woorden met mijn ex gewisseld. Toen ze later naar huis ging kwam ze naar me toe en omhelsde me weer. Ik lk kon het niet laten en vroeg of we weer eens gaan afspreken. Ja dat wilde ze graag, ze zou me mailen. Helaas merk ik dat ik nog niet stevig in mijn schoenen sta, ik weet dat ze toneelspel speelt, en toch hoop ik weer dat... natuurlijk laat ze niets horen, ze lokt me weer uit de tent, vernederd me en ik laat het weer toe. Dat omhelzen is een toneelspel, met als publiek haar en mijn vrienden.
Heb weer slecht geslapen, en zo steelt ze weer mijn energie. Wat een rot gevoel.

Caroline, 29-04-2011 02:42
Heb net een relatie van twee jaar achter de rug. Deze werd nu vr de derde x stopgezet door hem. Zelf voelde ik me enorm aangetrokken door deze persoon en heb ik steeds het gevoel gehad hem te willen "redden"..."redden van iets". Wat dat "iets" was, wist ik echter nt. Hij is zwaar verslaafd aan softdrugs, is zeer onrustig en enorm wispelturig in zo goed als alles, behalve zijn werk. Wil ook steeds mr werken, want alles vr het geld. Hij is ook enorm materialistisch. Ik kan hier zo mr door gaan, mr waar het op neer komt is dat ik de laatste maanden heb moeten realiseren dat er toch "iets" nt juist is. Een gewone ruzie is nooit mogelijk geweest. Telkens werd hij absurt kwaad. Roepen, kleineren, alles was mijn schuld, ik deed nooit voldoende vr hem, ik verdiende nt genoeg, ik stelde nx voor, hij ziet me graag mr kan eigenlijk beter krijgen, ik ben gestoord en overdreven moeilijk,.....dit zijn mr enkele uitspraken waar vaak mn mond van open viel. Ik weet dat wellicht velen wel eens over de schreef gaan tijdens een ruzie, mr dit kan niet juist zijn wanneer dit telkens opnieuw voorkomt. Al de verwijten zijn in mn hoofd gekropen en van mn eigenwaarde schiet nog mr weinig over. En dan wetende dat ik vaak hoor hoe mooi en lief ik ben en zoveel beter verdien. Raar mss dat ik dit zelf zeg, want kan het zelf nog niet aannemen, mr stillaan begint het weer tot me door te dringen....
De persoon in kwestie is 4j jonger en eigenlijk nog vaak kinderachtig mr ook een enorme charmeur. Hij overlaadt je eerst met alles wat je wil horen en geleidelijk aan moet het volgens zijn dagdagelijkse regels gaan. Alles liet ik me opdragen. En wanneer ik iets vroeg, dan was dat altijd overbodig of gezaag.....Nog steeds twijfel ik of ik niet "overdrijf", want zo werd me dat telkens ingeprent, mr na allerlei artikels te hebben gelezen, ben ik toch al vr de helft overtuigd dat DIT is wat hij heeft. Het is gewoon een narscist! Aan mn naaste familie wil ik dit ook laten lezen, zodat zij kunnen begrijpen hoe het komt dat ik toch bij hem wou zijn. Ondanks alles zie ik hem graag......Begrijpen wie begrijpen kan. .... Ik hoop dat ik nu ditmaal de kracht zal vinden om nee te zeggen, indien hij weer terug zou komen.
Ik overweeg alles vr mezelf als het ware "uit" me te schrijven, want als ik dit zo overlees, dan zou ik nog zoveel meer willen vertellen. Ik kan het "extreme", zowel goed als slecht, nog steeds maar moeilijk vatten. Na alle verdriet, mis ik toch dat enorme entertainment-gehalte dat hij bezit.....

Wilma, 26-04-2011 15:26
Heb 17 jaar een relatie gehad met een narcist. Vooral toen de kinderen waren geboren werd het erger. Altijd commentaar, me kleineren, geen respect. En of het nu thuis was of in gezelschap, hij had de grootste lot erom. Ik heb me zo ontzettend geschaamd voor hem. En heb toen na 17 jaar de stap genomen om weg te gaan. Met alle gevolgen van dien. Ben nu 10 jaar alleen met de kids en hij treitert nog steeds als hij de kans heeft.
En hij blijft maar denken dat iedereen hem leuk vind, maar hij wordt hier in ons dorp uitgespuugd. Ik ben over een heleboel dingen heenl, maar heb nu een relatie van meer dan een jaar. Precies het tegenovergestelde van mijn ex. Hij is zo lief en behulpzaam. We doen dingen samen en hij zet me nooit in de zeik. We zijn veel te snel gaan samenwonen vorig jaar. Het liep fout van mijn kant. De muren vlogen op me af. We zijn weer samen maar elk eerst ons eigen huisje. Maar ik kan om de een of andere reden niet de hele dagen samen zijn. En dat vindt ik zo erg. Er komen allerlei nare herinneringen boven van mijn ex. En dit heeft helemaal niets met mijn vriend te maken. Maar moet het een plek gaan geven. Ik wil altijd voor iedereen het goed doen maar het lukt niet altijd.
En gelukkig kan ik hierover met hem praten, ook al is dit voor hem ook moeilijk.
Menig iemand had mij al alleen gelaten.
Herkent iemand dit probleem?
Wilma

Malou Ros, 23-04-2011 00:28
Wat een herkenning! Ik ben nog niet gescheiden en merk inderdaad dat alle fasen door elkaar lopen. Sommige heb ik al gehad en sommige half. Ik had 5 jaar geleden een burn out en was helemaal op. De Mexicaanse griep erachteraan. Je weerstand is gewoon weg door het leven met een narcist. Nu ben ik aan het afslanken en ga meerdere keren per week naar de sportschool en klim langzaam uit het dal. De volgende stap is scheiden en een goede baan. Bedankt voor alle informatie.

Vero, 20-04-2011 10:26
Ik ben me ook wat gaan verdiepen in de verhalen over narcisme. Als ik deze allemaal doorneem stel ik vast dat ik ook een relatie "had" met een narcist. 5 jaar geleden is hij weg gegaan omdat hij een andere relatie had. (mijn dokter had de opmerking van narcisme wel gegeven maar heb er niet echt bij stil gestaan) Nu na al deze verhalen te lezen besef ik het. Ik ben door een hel gegaan altijd gedacht dat ik degene was die fout zat. Hij heeft gedurende deze 5 jaar inderdaad steeds geprobeerd om mij terug te winnen (met al zijn charmes) en ik (hoe dom ook ) stond er ook voor open. Heb er zelfs 2x een andere relatie voor aan de kant gezet. Maar telkens werd ik met mijn gezicht tegen de muur gezet. Hij wou terug komen want hij was veranderd maar hijzelf gaf met niet het gevoel (liefde) die ik wou voelen. Hij doet niet anders dan maar werken en werken (prestatiegericht). Ik ben uiteindelijk blij dat mijn verstand steeds de bovenhand gehad heeft dat ik hem nog niet heb binnen gelaten. Ik ben inderdaad maar een object voor hem. Ik ben blij dat ik dit hier heb kunnen neerpennen. Ik hoop dat ik er eindelijk eens een punt kan achter zetten.

Meggie, 20-04-2011 10:08
Moe gestreden en uitgeput en niet meer weten waar je het moet zoeken, drie jaar lang strijd gehad en de hele tijd gedacht ik moet het sus doen of zal ik het zo doen, het ligt allemaal aan mezelf, de vernederingen het heen en weer geslinger, je grenzen weer verleggen, controle houden en je lichamelijk en geestelijk naar de knoppen helpen.
De gedachte aan hoe het kan dat iemand dit met je kan doen of dat je het jezelf hebt aan laten doen gieren door je lichaam.

Al die jaren in een roes geleeft, mijn kind de aandacht onthouden, mijn familie en mijn vrienden op een bijspoor, alles om maar bij hem te zijn, weg is de spontane ondernemende vrouw , ze is veranderd in een bang en angstig vogeltje die wacht op goedkeuring. De obsessie om alles goed te doen en in zijn leven te willen blijven is elke minuut van de dag aanwezig, de rest is een automatische piloot. Op google het woord obsessie ingetypt en dan kom je er achter dat er een naam voor dit alles is, relatieverslaving, dus toch en ik ben er niet alleen in en ik ben zeker niet gek.
Ben gelijk hulp gaan zoeken, en kwam erachter dat deze verslaving zich alleen kan manifesteren bij een strijd tussen twee personen.

Zo ben ik erachter gekomen dat hij een narcist is, wat een vreselijke ziekte. Dagelijks slinger ik dus door deze gedachten heen en terwijl je dit alles weet blijf je twijfelen, nee hij is toch dit en dat. Ik heb het contact verbroken en probeer me van hem los te maken, maar hoe moeilijk is dat als hij een straat verder woont en in je vriendenclub zit en elke kroeg was van ons samen. Ik heb veel aan deze site en aan jullie berichten, ik hoop en ik weet dat ik hierdoor heen ga komen maar wat een strijd. Ik wens jullie allemaal veel sterkte. Bedankt dat ik mijn verhaal kan opschrijven want dat lucht weer even op.

Inge, 18-04-2011 11:10
Joost!!!!!!!
Wat fijn om eens iemand te lezen die ook een NPS ouder heeft.
Ik lees veel over partners en herken hierin ook veel. Maar als kind hebje ook nog te maken met liefde en loyaliteit voor je ouder. ik ben nu 44 en begin langzaam mijn weg te vinden in de relatie met mijn vader ( wat vooral bestaat uit een scherm om niet geraakt te worden) Wat jij zegt over de vraag of je het zelf ook hebt heb ik nog regelmatig als ik de symptomen lees. Ook heb ik de angs voor de opvoeding van mijn kinderen, als ik maar niet....... Ik weet dat het goed gaat en dat ik een "normaal" persoon ben maar die onzekerheid over jezelf raak je denk ik niet meer kwijt. Wat ik ook merk is dat ik me aanpas aan de signalen die een ander uitzend. Als ik aanvoel dat het niet goed gaat met een ander of dat een ander ergens mee zit, pas ik me er volledig aan aan, dat is ook een erfenis, inderdaad hoe is mijn vader vandaagals ik thuis kom en wat moet ik dan?? Je weet soms gewoon niet wie je bent dat is een lange weg te gaan. Ik werd gezien als iemand die depressief was terwijl ik een kind van ben en dat vereist andere hulp, alhoewel ik veel gehad heb aan de therapiën die ik gevolgd heb. Langzaam kom ik erachter wie ik ben en wil zijn en kan ik trots zijn op mezelf en wat ik doe.

Christine, 06-04-2011 23:21
Ik heb gelijk een brok in mijn keel.
Jeetje ik zit hier gewoon te snikken, ben doodziek en er is geen mens die weet waar het nou vandaan kom binnenkort heb ik een afspraak bij een Neuroloog omdat ik dacht dat ik gek word. Bizar hoor zo jeehee bizar ik mag niet vloeken maar zou het nu zo graag eens doen.
Al 18 jaar leef ik met een Narcist en ben al die tijd al ziek pfff, ik ben het echt helemaal zat ik weeg nog 55 kilo en het gaat helemaal niet goed.
Ik zal jullie als ik weer wat gekalmeerd ben mijn verhaal vertellen, ik zat er al aan te denken een boek te schrijven en nu ik dit gelezen heb zal ik dat zeker gaan doen.

Vele lieve groeten Christine

Rik, 14-03-2011 16:40
Hoi Marcel, als je behoefte hebt zet gerust je verhaal neer. Helpt misschien ook anderen.
Het is idd. idioot hoe anders iemand zich voor kan doen en later langzaam begint te ontdekken dat iemand zo anders is. Helaas eenmaal in het web, en raak je bij elke beweging langzaam verder verstrikt.
Nu, 2 1/2 maand uit elkaar zit ze nog dagelijks in mijn hoofd/systeem. Het wordt wel minder maar toch....heb nog steeds behoefte om haar email te sturen.
Laatste email die ik haar gestuurd heb was zo'n 2 weken geleden, met hierin uitleg van iets dat ze me kwalijk nam maar waar ze het geheel mis had (ondersteund met krantenartikels-iets waar zij zich graag mee bedient). Geen emoties erin-meer zakelijk zeg maar. Geen reaktie gehad natuurlijk, wel gehoopt. Toch was dit niet goed om te doen; het zette me,precies zoals hierboven in de fases is omschreven inderdaad weer terug in het helingsproces.

Ja- er zal vast een nieuwe bron/vlam zijn- en die gedachte maakt misselijk; en anders staat er wel een ex klaar om haar te bedienen. Ook dit doet me beseffen dat ik nog teveel met mijn gedachten bij haar ben en dat ik nog een lange weg heb te gaan.

Sterkte allemaal !

Marcel, 13-03-2011 22:16
Hoi Rik.

Ik heb 8 mnd een relatie gehad met een N. Waanzinnige begin periode beleeft. Alles klopte! Zelfde ideeen, interesses en doel. Ik dacht dat ik me maatje had gevonden. En toen, uit het niets veranderde ze. Ik begreep niets meer van haar. Ik kan hier het hele verhaal schrijven wat vast heel herkenbaar voor je is en voor alle andere lotgenoten. Ik wil vooral je vraag beantwoorden omdat het ook een vraag van mij was. En wat ik ook hoopte. Het is mogelijk dat ze terug komt om aan je te trekken, maar waarschijnlijk heeft ze al gewoon een ander slachtoffer! Heb dit ook ergens gelezen dat sommige narcisten zo te werk gaan. Ze verteren je, laten je gewetenloos achter en zoeken een ander slachtoffer om hun broze zelfbeeld op te projecteren. Ik denk ook na 1.5 mnd nog elke dag aan haar, maar het gaat elke dag beter. Blijf praten met vrienden en kennissen en een psych is ook oke. Volhouden! het komt goed. Houd van je zelf en realiseer dat ze, hoe hard dat ook klinkt alleen van zich zelf houd en een eventueel ander slachtoffer ook zal misbruiken. Het heeft NIETS met liefde te maken! Hou vol, het komt goed.

Rik, 08-03-2011 17:59
Mijn mening:
Beste Joost- het valt haast niet te begrijpen, een N is zo anders. Enige waar we ons aan vast kunnen houden zijn de feiten, wat er gebeurd, wat je mee maakt.
Het is goed met anderen er over spreken, maar die missen wel het gevoel wat jij over je heen hebt gekregen, die druk , die spelletjes en die verandering van jezelf.
Het is enorm frustrerend dat een N zo koppig is en doet wat die doet, wat je ook zegt, met wat voor voorbeelden je ook komt om N te overtuigen van zijn ongelijk, je praat tegen een muur- of sterker nog, je krijgt nog meer ellende over je heen.
En ja, je gaat jezelf beschermen, jezelf opsluiten, controleren, kwaad worden, wantrouwen , onzeker worden enz.

Ook ik heb mezelf de vraag gesteld- ben ik N geworden?
Je wordt gemaakt tot wat een narcist is- je gaat dezelfde afweermechanismes gebruiken- wat dat betreft wordt je zijn levende spiegelbeeld.
Enige verschil is dat jij naar jezelf kijkt en beseft wat er gebeurd. Het kost alleen veel tijd voordat je er daadwerkelijk wat aan gaat doen door de banden met N te verbreken- puur om jezelf te beschermen, of omdat je gewoon niets maar dan ook niets meer te geven hebt.

Ik ben inmiddels naar psycholoog, want ik ben in 2 jaar mezelf kwijtgeraakt- het grote verschil met N is dat deze dat nooit zal doen en waarschijnlijk en zal blijven hoe die is. Ik moet mezelf weer terugvinden, weer van mezelf houden, gaan leven en anderen weer vertrouwen.

Joost, 08-03-2011 15:00
Eén van mijn ouders is narcistisch. Ik woon door dit probleem nog bij mijn ouders.
Het merendeel van de fasen heb ik ondertussen doorlopen (Zelfs het geen contact maken doe ik al een tijd, hoe moeilijk het ook is als je nog thuis woont). Enkele dagen geleden heb ik pas gelezen over narcisme. Het is een enorme opluchting te lezen dat ik de dingen op de "normale manier" aanpak en doorsta. Ook een enorme opluchting dat ik de juiste conclusie heb getrokken.

Wat ik me nou afvraag is of jullie je ook hebben afgevraagd zelf narcist te zijn. Ik heb zelf tijden gezocht naar begrip van anderen. Begrip dat ze niet konden geven omdat ik het zelf ook niet begreep. Het lijkt er soms op dat ik ook wel om erg veel aandacht vraag, dat ik ook moeite heb met kritiek van anderen. Ik heb echt een enorm afweergeschut opgebouwd, die zo nu en dan eens afgaat. Gelukkig heb ik er daarna spijt van, zal het toegeven, ik zal leren van mijn fouten (Blijkbaar ben ik dus geen narcist).
Hebben jullie dit ook? Is het niet meer dan normaal dat je dit soort dingen vertoont na jarenlang met een narcist te hebben geleefd? Hebben jullie je dit ook afgevraagd?

Rik, 28-02-2011 18:04
Ja Roos, het is moeilijk voor vrienden ed. om voor te stellen waar we doorheen zijn gegaan/nog gaan-meegemaakt hebben. Mijn vrienden heeft ze nooit opgezocht of naar meegegaan. Haar vrienden ken ik niet zo goed; toch viel me wel op dat mijn ex-N nog wel eens vertelde dat ze ruzie had met vrienden- de ruzies gingen vaak over iets waar de normen van mijn N werden overschreden (en waarvan ik zoiets heb van:waar om hierover ruzie maken...)- dat plaatst in het plaatje dat iedereen aan haar normen moet voldoen en dat haar ego heel erg snel gekwetst is. Ook kwam het wel eens voor dat ze een gevoelige opmerking maakte naar collega- die daarop kwaad werd. Mijn ex begreep dat totaal niet- en dat kwam natuurlijk omdat ze geen rekening houd/kan houden met gevoelens van anderen, laat staan dat ze aan zelfreflektie doet dat ze misschien iets te ver was gegaan.
Ik heb de moeite genomen om een ex van haar te contacten- en hoe bizar- hij vertelde me in geuren en kleuren wat ik ook had meegemaakt en dat ze dringend hulp zou moeten zoeken.
Aan de ene kant rot te horen dat ze idd. jaren niet spoort en dat ze waarschijnlijk nooit hulp zal zoeken/veranderen, maar eigenlijk wist ik dat al.
Zolang vrienden niet te close zijn, is het toneelspel voor N goed vol te houden- alhoewel het natuurlijk enorm veel energie kost om dat te doen en alles te onthouden; vandaar dat lage energie niveau en die vele dutjes. Er zal wel eens een ruzietje uitbreken, maar zolang dat een incident is zullen vrienden er niet gelijk iets achterzoeken- ook al zullen ze er een typische nasmaak overhouden dat iets is opgeblazen wat gewoon besproken had kunnen worden.
Andere faktor is haar familie/ouders. Heb ze een keer ontmoet, ben wel heel benieuwd of zij door het toneelspel heen prikken/gekke dingen hebben meegemaakt.

Toch blijft het nog steeds moeilijk om haar los te laten. Daar baal ik nog zo van - kon het niet laten haar een algemene email te sturen- hoe stom van mij. Misschien heeft ze me geblokt- en heeft ze niets gezien. Misschien heeft ze hem gelezen en gelijk weggegooid. Ben er wel nieuwsgierig naar en dat blokkeerd mij weer, daar ik weer met haar bezig ben.
Domme aktie van mij.

Sterkte Roos! Als je je verhaal of ontwikkelingen/steun wil kan je me prive mailen-evt telef. nrs uitwisselen- anders lees ik het hier wel.

Marion, 27-02-2011 07:37
Heb de Informatie gelezen, over narcisme. Schrik ervan, omdat het me allemaal bekend voorkomt. Ben opgenomen in een centrum voor psychische herstel omdat ik het zelf allemaal niet meer op een rijtje krijg. Ben ook boos opmezelf dat ik me dit allemaal hen laten gebeuren in mijn leven. Werd er gek van, heb nog een lange weg te gaan. Het wordt me nu in een keer duidelijk waar dit aan ligt. Groetjes

Roos, 23-02-2011 21:15
Dank voor jullie reacties (Rik dank voor je email)! Het geeft steun dat er mensen zijn die je begrijpen, die hetzelfde hebben meegemaakt want het is soms zo moeilijk om er met mensen over te praten. Nog steeds ben ik er dagelijks mee bezig, het lijkt soms wel of dat ik het er steeds moeilijker mee heb. Veel mensen beginnen nu te vragen wat er precies gebeurd is en je probeert het uit te leggen maat het is zo moeilijk, het eerste wat ze zeggen is: waarom heb je hem dan niet eerder verlaten? Wat je ook vaak te horen krijgt: Dat meen je niet, kan het me niet voorstellen, het is zo'n aardige jongen......
Het doet me zoveel verdriet, zoveel pijn dat ik me eigenlijk moet gaan verantwoorden voor wat hij mij heeft aangedaan! Ik besef nu wel dat hij echt niet normaal is maar de onmacht blijft en het waarom ook, twijfel nog vaak aan mezelf en dat doet me verdriet. Ik ga maar door met alles en probeer zoveel mogelijk te genieten van het leven maar dan ineens voel ik me zo eenzaam, onbegrepen en dat is heel moeilijk. De komende dagen ga ik mijn ex zeker een keertje tegenkomen en ik weet niet of dat ik dan voor mezelf ik kan staan.....ik weet het ik bereik daar niets mee maar toch.....

Door al jullie verhalen en reacties te lezen ga ik verder en ik haal er steun en begrip uit.

Succes allemaal we gaan door en we overwinnen dit!

Bella, 21-02-2011 12:52
Het is duidelijk hoe zo'n persoon handelt en dat het allemaal heel gestoord is. Ik begrijp alleen nog niet helemaal hoe het kan dat hij je bedreigd, uitscheld voor alles wat mooi en lelijk is, je nooit meer wil zien en dan toch weer terug komt met mooie praatjes zoals : "ik zal altijd van jou houden" en alles voor je doen.

Als ik uitga van zijn denken en doen, het op een rijtje zet en het beredeneer snap ik het verstandelijk wel, alleen in mijn gevoel stuit ik nog steeds op een enorme ongeloof. Dat maakt het voor mij nog moeilijk en ik merk dat ik daar nog hard aan moet werken, zodat hij helemaal uit mijn systeem verdwenen is. Soms denk ik dat ik er ben en wat heb bereikt. Dan lijkt het alsof ik weer afglijd en het zo'n zinloos gevecht met mezelf is. Maar ik zet door, net zolang tot mijn gevoel geheeld is en ik mij weer sterk en vrij kan voelen, want daar verlang ik naar.

Borger, 19-02-2011 17:46
Hoe te herstellen van narcistisch misbruik? Laat ik nu niet eens geweten hebben dat ik prooi ben geweest van een narcist, het artikel over NPS was verhelderend. Zelf dacht ik prooi en slachtoffer te zijn geweest van een pathologische gokverslaafde, nooit de link gelegd met narcisme. Voor de mensen die nog steeds een uitweg zoeken is het belangrijk om de verantwoordelijkheid voor die persoon los te laten. En in te zien dat de keuzes die gemaakt zijn, onderdeel waren van zijn (of haar) manipulatie. Heroverweeg jezelf, je bent gehersenspoelt, genees én vergeef jezelf. Stop met verontschuldigen, omdat je hem (haar) daarmee verontschuldigd het zorgt ervoor dat je onderdeel blijft van de manipulatie. En ja, je mag schaamte voelen (want hoe heb ik sterke man/vrouw hier ooit mee in kunnen stemmen), maar wees blij dat je die schaamte voelt. Het betekent dat jij niet zo bent als die ander! Niet medeschuldig bent!
Voor mensen die nog nooit in het web van een dergelijke persoon hebben gezeten is het bijna onmogelijk te begrijpen waar jij je uit moet losworstelen. Om hen dat te verduidelijken maak ik de volgende vergelijking. Stel je voor dat je een gesprek hebt met iemand over kinderen, hun onschuld, lach, spontaniteit. Dat ze zo puur zijn. Je houdt van kinderen, hebt ze misschien zelf en weet hoeveel liefde en blijdschap ze kunnen geven. In alle oprechtheid en zuiverheid voer je dat gesprek die deze gevoelens over die prachtwezentjes met je deelt. Enige tijd later ontdek je dat desbetreffende persoon pedofiel is. Geheid dat het hele gesprek in een totaal ander daglicht komt te staan en jij je smerig voelt. Je voelt je 'medeplichtig'.
Een narcist met de pathologie van godkverslaving, mishandeling (geestelijk en/of lichamelijk) doet precies hetzelfde. Hij maakt je deelgenoot en medeschuldig, maar waar de vergelijking over niet meer dan een 'gesprek' gaat, is er een sprake geweest van een partnerschap en dat betekent voor jezelf en de buitenwereld 'in voor- en tegenspoed'. Heb je zaken geaccepteert die je tegen de borst stuitte, excuses voor gedrag gegeven, jezelf keer op keer geweld aangedaan en mensen die je lief zijn gekwetst en afgestoten.
Loskomen betekent erkennen en vergeven. Realiseer je dat de manipulatie uiterst subtiel en geraffineerd is gegaan, beetje bij beetje ben je in het web getrokken, heeft hij je ingesponnen, maar wel zo dat je hoofd vrij bleef zodat hij iedere keer als je toch iets van een protest liet horen kon zeggen: "dit hebben we toch afgesproken, dit wist je toch". Loskomen betekent erkennen dat zijn denken en handelen het jouwe niet is. Stop met verexcuseren omdat je 'masochistisch in je gevoel bent'. Stop met denken dat je 'bipolair' bent. Stop met denken dat 'hij het ook niet kan helpen'. Stop met denken dat 'hij toch ook wel lief is'. Je bent PROOI! en omdat deze jager weet waar jij je ophoudt zal hij bij je terugkomen als het jachtveld dun bezaait is met nieuwe prooien.

Voor iedereen die nog volop bezig is zich uit het web los te worstelen, heel veel sterkte!!

Rik, 16-02-2011 17:45
Bella-bedankt voor boeken tip- zal er achteraan gaan :-) Tsja, up en down. Het is erg moeilijk richting de weekenden. Kon het niet laten om op Valentijnsdag te kijken of mijn ex online computerspelletjes aan het doen was. kwas superdown, huilbuien-maar toen ik zag dat ze s'avonds spelletjes aan het doen was, voelde ik me goed in het besef dat ze geen date had- hopende dat ze daardoor weer gaat beseffen hoeveel ze me mist. Hoe idioot van me. Ik voel me af en toe net een stalker-en wat maakt het eigenlijk uit, ik moet haar vergeten, niet meer willen.
Maar ook toch weer wel, ondanks ik weet dat ze keihard over me heen zal walsen, ze zich toch waarschijnlijk niet kwetsbaar opsteld en al mijn energie zou opvreten. :-(
Het lijkt wel of ik in de relatie -en nu geworden ben wat mijn ex-N is.
Ik baal van mezelf dat ik nog steeds zoveel bij haar ben in gedachte, en nog wil weten wat ze doet.
Neem daarbij dat ik een 2 maanden geleden in haar computer en telefoon heb gekeken, nadat ik haar weer op leugentjes had betrapt. Ik schaam me zo.
Wantrouwend, onzeker, energieloos, controlerend, maakte op gegeven moment maar leugentjes om best wil (om ruzie om kompleet niets te stoppen, mn relatie te redden, omdat ze er zo'n puinhoop uit het niets om niets)- ik ben totaal tegenovergesteld geworden van hoe ik was. Af en toe haat ik mezelf hierom.
Ik ben haar levende spiegel geworden. Ooit komt het weer goed met mij. Maar nu staat mijn leven even stil, ik blijf hangen, probeer er het beste van te maken- maar heb geen rust en heb bijna nergens plezier in. Ik wil mijn trots en leven terug !
Ik kan bij mn vrienden en familie terecht, maar wil die niet blijven belasten. Ze hebben zo gelijk met-ga verder met je leven- maar wil dat ook weer niet horen, ik hoor nog het liefst: komt wel goed tussen jullie.
Ben naar arts geweest, 3 weken voor ik naar psycholoog kan. Grrr.
Ik moest dit even kwijt.
Elke dag van geen kontakt met haar is in mijn voordeel
Het is nu even niet makkelijk, maar ik red het uiteindelijk wel.
Ps: Roos, heb je mail gestuurd.

Groetjes Rik

Bella, 13-02-2011 22:19
Hallo Isa, Roos, Rik en alle anderen die met de nare nasleep zitten van hun relatie.

Ik heb het boek Destructieve relaties op de schop van Jan Storms gelezen. Voor mij kwamen er een hoop antwoorden op mijn vragen. Over mijn ex, maar nog meer over mijzelf. Wat er met je gebeurd als je in zo'n relatie zit en vooral wat belangrijk is om te weten als je er los van probeert te komen. Jij kan veranderen, hij/zij helaas niet. Best heftig om te lezen maar ook doordat het zo herkenbaar is, is het een enorme goede manier om wakker te worden, jezelf bij de hand te nemen om dan hard weg te rennen van zijn ellende.

De schrijver spreekt niet over slachtoffers maar over prooien en dat iedereen dat kan zijn. Het ligt niet aan jou of aan wie dan ook. Jij bent echt niet diegene die gek is ook al denk je dat soms. Hoe gezonder de persoon van geest hoe sneller men de prooi kan worden van een narcist/ antisociale persoonlijkheid/psychopaat. Zodra hij merkt dat jij gaat tegenwerken (omdat jouw gezonde ik dat doet) er bij jou niets meer te 'halen' valt, dan gaat hij al verder met nieuwe prooien, omdat hij die nodig heeft omdat hij zelf leeg is. Hoe meer jij dan nog van jezelf probeert te geven en alles wil redden hoe akeliger hij zich gaat gedragen en jij er helemaal niets meer van begrijpt. De macht, chaos en verwarring waar hij zo van houd.

Natuurlijk denk je (ik ook soms nog) dat hij het in zijn nieuwe relatie anders gaat doen omdat hij toch wel geleerd heeft van wat hij jou allemaal heeft aangedaan. Niets is minder waar. Zijn spel van verleiding, binding, ondergraving en vernietiging gaat gewoon voor hem weer beginnen. Misschien nog wel sneller en erger dan in mijn relatie. Ik ga het vanaf nu zo bekijken dat ik geen moeite meer hoef te hebben met zijn leven, met wie hij is of wat hij dan ook doet in de toekomst. Een leven wat voor hem zal bestaan uit overleven en iedere keer weer tegen dezelfde dingen aanloopt omdat hij niet zal genezen. Hij moet leven in zijn eigen wantrouwen en achterdocht. Hij leeft de laatste 6 jaar van de ene plek naar de andere (is 7 keer verhuisd zonder huur te betalen) en heeft niets, alleen maar heel veel schulden. Kun je nagaan wat hij allemaal weer moet beloven en waar hij over moet liegen, praatjes moet houden om haar ervan te overtuigen dat alles in 'orde' komt. Want zij ziet nu ook wel dat hij niets heeft en hoopt ook op beter, lijkt mij. Hij zal zeggen, haar eerst te 'helpen' met haar problemen ( die heeft zij, dat heeft hij verteld en dat is vast waar want dan kan hij de grote redder uithangen) en dan gaat hij zijn leven in orde maken. The story of his live. Ik hoor dat al jarenlang. Zij zal onherroepelijk geconfronteerd worden met zijn verleden en haar toekomst zal er net zo uit gaan zien zoals mijn verleden. Het aller- allerergste lijkt mij toch wel dat hij zelfs zijn zoon ( een geweldige vent van 20) door zijn gedrag heeft verloren. Dat hij uiteindelijk na al die jaren mij, lieve vrienden en familie en een goed thuis heeft verloren en dat nooit meer terug krijgt. Dat zou voor mij verschrikkelijk zijn. Voor hem niet, want hij is al weer bezig met het volgende project. Ik ken die man vanaf dat ik 15 jaar was en in die 30 jaar dat ik hem nu ken, is het altijd hetzelfde geweest en het wordt nu eigenlijk alleen maar erger. Ik zie het zo, dat als hij nu in zijn nieuwe relatie echt gelukkig zou zijn, zij hem wel gelukkig maakt, hij alles echt op orde zou hebben, hij echt zou inzien wat hij op zijn (gewetenloze) geweten heeft, dat hij zou inzien dat wat hij heeft gedaan verschrikkelijk is, hij nu dan ook heel goed voor zijn zoon zou zijn en mij niet meer agressief en scheldend zou benaderen. Maar het tegendeel is waar en ik twijfel daar niet meer aan. Dat heb ik veel te lang gedaan en dat vreet energie. Ik weet zeker dat zij ook weer een prooi is en allang het nodige met hem heeft meegemaakt en vast al wat van haar geld en eigenwaarde kwijt is. Ook zij zal er zelf achter moeten komen en is er niemand die haar kan waarschuwen. (ik zal het zeker niet doen) Ik ben ook heel vaak gewaarschuwd door heel wat mensen en ik ben als je het goed beschouwd zelfs door hem gewaarschuwd maar ik wilde het nooit zien omdat ik zelf uit ga van het goede van mensen en dat zij kunnen veranderen als je er maar genoeg liefde in stopt. Nou... dat heb ik geweten...Mijn besluit staat vast, geen contact meer met hem, op wat voor manier dan ook zodat mijn gezonde binnenste kan helen en ik diegene kan worden die ik echt ben en wil zijn.

Groetjes, Bella.

Missisfantastisch, 13-02-2011 20:40
Wat mooi eindelijk te herkennen wat ik mee maak en meegemaakt heb.
Waanzinnig goed neergezet!
Het blijft telikens ook voor mij, nà 3 jaar gescheiden te zijn, moeilijk omdat wij kinderen samen hebben.
En omwille van de kinderen ik soms dingen denk te moeten zeggen. Maar 1 ding weet ik wel: ik laat weinig emotie's zien. En dat werkt....niet altijd...maar vaak! Het is alleen heel jammer dat ik heel mijn leven lang opgeschept blijf zitten met een nps waar ik nog steeds mee rekening dien te houden, omdat ik op een andere dan menselijke manier moet reageren. Ik moet altijd blijven weten, denken en reageren op de NPS ziekte.

Isa, 13-02-2011 16:26
Rik, Bella en Roos, de (h)erkenning van je NPS ex hebben jullie allemaal verstandelijk op een rijtje, het duurt even voordat ook je hart vrijkomt. Ik spreek ook uit ervaring. De goede momenten komen boven als je je eenzaam voelt, waardoor de twijfel toeslaat, je bij jezelf weer gaat zoeken of je het niet anders oppakt dan bedoeld. excuses maken voor het gedrag van je ex waardoor je jezelf eigenlijk weer openstelt, dat het in de toekomst anders zal zijn. Maar bedenk dat eenzaamheid, vooral in de dagen als Kerst of nu Valentijnsdag, niet de reden mag zijn om terug te vallen in een relatie, waarvan de hoogtepunten steeds vaker zullen worden gevolgd door dieptepunten en uiteindelijk één groot dieptepunt blijven. Zoek afleiding bij familie en vrienden en verbreek alle communicatie, hoe moelijk ook.

Het werkt voor mij, ik kreeg daardoor de afstand om hem met andere ogen te gaan bekijken. De kracht en waardering voor mezelf terug te vinden en nietmeer van zijn mening te laten afhangen. Uiteindelijk gaat het erom. om de controle over je leven terug te pakken. Zal niet liegen, dat ondanks mijn kracht ik nog steeds moeite heb met zijn nieuwe leven en vriendin. Ook daarbij denk hoe leuk ze het wel niet samen hebben, hij weer de leuke charmante verliefde vent uithangt die ik ben verloren, ze samen leuke dingen ondernemen. Maar dat speelt voornamelijk in mijn hoofd af. Bij de uiteindelijke confrontatie met de twee, kon ik alleen maar medelijden voelen over zijn verlies. Ik vergelijk het maar als je alleen bent, je altijd oog hebt en een steek van jaloezie voelt voor de verliefde stelletjes die voorbij lopen. Als je in een lange relatie zit, vooral de (echt)paren ziet die elkaar niks meer te vertellen hebben aan tafel of waar de één sneller loopt en de ander erachteraan komt. Hoe meer je de afstand kan scheppen met tijd, hoe meer de nieuwe relatie van je ex aan het laatste beeld voldoet.

Confrontaties uitzoeken over niets, van de daken afschreeuwen hoeveel ze van je houden en niet zonder je kunnen, rechtpraten wat krom is, schuldgevoelens geven, jaloezie en beschuldigingen uit het niets, het klinkt voor alle lotgenoten bekend in de oren. Ik vergelijk het met een achtbaan, je grenzen verleggen, spannend en opwindend als je erin zit, maar misselijkmakend als je eruit stapt. Met beide benen op de grond jezelf afvragen waarom je bent ingestapt, omdat het nare aanhoudende gevoel in je buik erna het eigenlijk niet waard was.

Narcisten zijn ook enorme twijfelaars, die een constante bevestiging en gevoel willen hebben dat ze het belangrijkste in je leven zijn, dat jouw leven om hun persoon draait. Als je vanuit dit perspectief de relatie opnieuw bekijkt, snap je een heleboel van hun gedrag. Als jij het niet meer wil geven in hun beleving, staat er altijd een ander klaar als reserve.
Dat gevoel van onrechtvaardigheid, jij ligt k.o op de grond en zij gaan straffeloos door met hun leven, is in mijn beleving nog wel het ergste gevoel in de verwerking. Het is wel duidelijk dat jij als persoon er niet toe deed, maar het gevoel dat je hun gaf door je oprechte liefde en opoffering.

Het lezen van de verhalen van de lotgenoten isl een grote bron van herkenning. (Ik moest het verhaal van Bella twee keer lezen om zeker te weten dat ik het niet had geschreven, maar wist zeker dat ik niet onder mijn roepnaam mijn reacties had geplaatst).

Ik blijf in mijn proces deze site bezoeken, alle artikelen en mails doorlezen en reageren. Het geeft een enorme erkenning in je gevoelens en twijfel over je eigen rol in de relatie. Vooral "leven met een narcist" is verhelderend. Als het toekomstbeeld niet beangstigend is, stap dan vooral terug in de achtbaan. Anders ga door alle fasen heen en vindt het geluk voor jezelf. Het is een zwaar proces, dat je vooral in je eentje moet doen, omdat niet veel mensen begrijpen dat je nog steeds bereid bent om over je hart te strijken na alles wat je is aangedaan. Afkicken en clean worden, je ziet de wereld met andere ogen.

Rik, 11-02-2011 15:44
Heb paar jaar relatie op afstand met N-vriendin gehad (vooral weekenden en vakanties bij elkaar) en al tijden alles aan het lezen over narcisme. Ik moet gewoon iets van me afschrijven, ben nu erg in de war (maar zal waarschijnlijk later de tijd nemen mijn verhaal hier neer te zetten). Overweeg nu sterk om naar arts te gaan voor coaching, want ik blijf hangen in cirkels.

Bella en Roos- wat een herkenning. Dat dubbele- de pijn die aangedaan is- maar toch niet kunnen loslaten. Ook ik heb er nog geen vrede mee, maar mis nu de energie nu om te vechten. Ondanks de vele "vernederingen", het gekwets, ruzies uit niets om niets, is er nog zo sterk het gevoel toch verder te willen; het verlangen naar die goede hemelse tijden dat het wel goed ging? Meestal kwam er ruzie als het super ging- als ik helemaal voor had klaar gestaan, of als zij heel erg had laten blijken heel erg gek van me te zijn, dat ze me nooit kwijt wilde.

Na samen genoten te hebben van een super oud/nieuw vakantie- waarin ze zo aanhankelijk was, naar me toe trok, konstant vertelde hoe gek ze op me was? Zocht ze ze een paar dagen later uit het niets weer ruzie over iets wat helemaal niet nodig is-waar je gewoon over praat ? en wat ze vervolgens helemaal opblaast, positieve dingen negatief uitlegt etc. Wat een schril kontrast met wat ze op vakantie liet blijken, waar niets ad hand was, waar ze juist liet blijken hoe gek ze met me was. Natuurlijk gebeurde het ruzie maken weer via email, als ik weer thuis was. Bellen niet mogelijk (niet beantwoord) laat staan afspreken. Ze haalde er van alles bij, we verschillen teveel, je meende het niet dat je me een fijn weekend toewenste enz.enz.

Ben op onderzoek gegaan bij een paar vrienden en een ex van haar. Die bevestigde mijn ervaringen/beeld van haar. Er kwam ook uit dat ze had gelogen over bepaalde zaken. Heb haar dit geemailed, ik moest het kwijt aan haar, kon het niet voor me houden. Gevolg was natuurlijk een sarcastische mail en dat ze klaar was met me.

We hebben nu 3 weken geen kontakt, heb nu de drang- hoe moeilijk ook- kunnen weerstaan om me weer kwetsbaar op te stellen en kontakt te zoeken. Na ruzie was ik altijd degene die weer snel kontakt zocht en alles over me heen liet komen en slikte (tot excuses maken voor iets wat ik niet had gezegd enz.) zodat we weer verder konden.

Valentijnsdag komt eraan, en dat voelt zo rot in deze situatie. Het vreet het aan me, dag na dag- ik hoop vurig dat ze kontakt met me zoekt als haar narcistische woede is gezakt; maar dit zou dan wel de eerste keer moeten zijn dat het van haar uit komt.

De vraag die me zo heel erg bezig houd: Veel lees je dat een narcistische partner weer kontakt gaat zoeken, is die kans groot dat zij dat gaat doen als haar woede/depressie is gezakt?

(kan me voorstellen dat dat niet gebeurd als er al een vervanger/supplyer klaar stond-maar heb daar geen bewijs voor?)

Reakties en vooral op deze vraag heel erg welkom!

Bella, 07-02-2011 21:55
Ik ben nu na een lange tijd nog steeds bezig met mijn narcistische ex. Ik zelf vind het een obsessie en kan de cirkel waar ik in zit moeilijk doorbreken.1 keer in de zoveel tijd belt hij mij op en begint meteen op een agressieve en nare toon tegen mij te praten. Ik hoor hem dan even aan in de hoop dat ik nog iets zinnigs hoor of normaal met hem kan praten. Maar dat is dus onmogelijk. Hij is aan het woord en wat ik heb te zeggen is niet belangrijk. Niemand om mij heen deugd, hij weet nog steeds alles beter en liegt over zijn werk en vertelt vooral met veel grootheidswaanzin over wat hij doet of wat hij is. Hoe hij over zijn bijna volwassen zoon (die overigens niet veel met zijn vader te maken wil hebben) praat is heel akelig. Hij heeft dan geen grip op de situatie en laat zich heel erg kennen. Men noemt dit wel dat bekende controlerende gedrag waar dit soort personen zich mee bezig houden.

Ook ik heb zo,n beetje alles wat er maar te vinden is over narcisme gelezen en nog steeds kan ik twijfelen(!) Voornamelijk aan mijzelf terwijl ik beter moet weten. Ik merk dat ik ook veel moeite heb met het loslaten en nog steeds wil weten waar hij mee bezig is. Ik zoek constant bevestiging in dat ik het echt niet verkeerd zie en voel. Hij beweert een relatie te hebben (vaag verhaal) en mijn angst is dat ik denk dat hij het misschien met een ander wel goed krijgt. Wel gaat waarmaken wat hij altijd allemaal beloofd. Dat een ander het wel voor elkaar krijgt wat ik 23 jaar lang heb geprobeerd te bereiken bij deze man. Dat als ik maar dit of als ik maar dat had gedaan dan... enz enz. Iedereen om mij heen, zelfs de psychotherapeute waar ik een jaar lang hulp heb gehad die zeggen hetzelfde over zo'n persoon en nog kan ik van tijd tot tijd niet met mijn angst en twijfel omgaan. Ook ik vraag mij wel eens af, gaat het bij mij ooit nog over? Er wordt gezegd dat het over gaat maar tijd kost. Wat heel belangrijk is voor het herstel en om je eigenwaarde weer te vinden is niets meer over hem te willen weten en niet meer over hem te praten. En zeker niet meer met hem praten of hem aanhoren. Ik merk zolang ik dat nog doe het probleem blijft bestaan. Ik ben blij met deze site omdat je veel terug kan vinden door verhalen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en het dan ook voelen en daardoor weten..

Weet jij info, of lezers van deze site, herkenbare verhalen en vooral die de angst herkennen en ook dachten dat hun ex zodanig kan veranderen dat een nieuwe relatie wel kan slagen? Ook ben ik benieuwd naar verhalen van mensen die de bevestiging kregen waaruit blijkt dat hun narcistische ex echt zo onveranderbaar is zoals eigenlijk altijd wordt gezegd.

Groetjes, Bella Reactie infoteur, 08-02-2011
@ Bella,

de snelste manier om je obsessie te stoppen is jezelf te beschermen door het toepassen van GEEN CONTACT!
Dus: in het vervolg niet meer opnemen als hij je belt!

Er zijn veel herkenbare verhalen van lotgenoten. Fora en groepen, zitten vol met sterke, intelligente, begripvolle vrouwen die proberen los te breken van een relatie met een narcist. Zij weten wat het is om 'In de Ban' te zijn en / of eruit te komen en te blijven, zij weten wat je doormaakt!

Het is belangrijk dat je mensen vindt, die begrijpen wat het is om slachtoffer te zijn. Die snappen waarom je voor hem op hetzelfde moment zowel intense gehechtheid en afkeer hebt. Die zien dat je symptomen anders zijn en waarom je binding met deze man intenser was dan met enig ander mens.

Er zijn veel ondersteunende en sterke vrouwen te vinden op de volgende links:

http://nps.bbforum.nl/

http://www.partnermishandeling.nl/

http://narcismevanfamilielid.web-log.nl/narcisme/2008/03/forum-over-narc.html

Dit zijn allemaal sites voor lotgenotencontact, er zit geen professionele hulpverlening.Ga eventueel voor professionele hulp naar je huisarts en overleg met hem welke hulp het beste bij je past.

Besef dat een narcistische persoonlijkheid in de hersenen zit, onbehandelbaar is en dat hij dus ook bij een ander nooit zal veranderen!

Roos, 06-02-2011 18:23
Hallo,

Op 7 januari jl. heb ik op deze website mijn verhaal geschreven en dat heeft me goed gedaan.

Nu bijna een maand verder had ik gehoopt dat het beter met me zou gaan maar helaas, ik kan het niet loslaten en dagelijks ben er nog mee bezig.
Dagelijks loop ik met de vragen of ik misschien toch wel veel fouten heb gemaakt in de relatie zoals hij altijd zij en had ik het toch niet allemaal anders kunnen doen. We hadden ook leuke momenten samen en die mis ik steeds meer. Als ik over hem vertel en ik lees hieronder mijn verhaal dan besef ik ook dat hij echt niet normaal is maar het blijft me bezig houden. Hij gaat verder met zijn leven en mengt zich overal weer tussen, op sommige momenten heb ik zelfs medelijden met hem.
Waarom blijft hij me bezig houden en waarom kan ik het niet loslaten? Hij heeft me zoveel verdriet gedaan, maar nu ben ik alleen en ik voel me soms ook zo alleen. Ik heb hele lieve vrienden en familie en probeer er met hun over te praten maar soms voel ik me zo onbegrepen, je krijgt vaak te horen: je moet het los proberen te laten en verder gaan met je leven, helaas zo makkelijk is het niet. Waarom mis ik hem, waarom....

Graag zou ik met mensen in contact komen die in dezelfde situatie zitten of gezeten hebben en hoe dat zij dit hebben verwerkt en hieruit zijn gekomen.

Sterkte iedereeen!

Ryo, 02-02-2011 22:37
Hallo, Met een knoop in mijn maag heb ik alles gelezen wat hier geschreven is over narcisme. Idd. voelde ik me erg overweldigd door wat ik las en ook emotioneel. Ik was zelf in de loop van de eerste 6 jaar dat we een relatie hadden al een eind gekomen qua inzichten in zijn gedrag maar nog niet op het idee van narcisme omdat ik er nog niet genoeg over wist. Alles wat hier beschreven wordt heb ik meegemaakt. Na 2 jaar los geweest te zijn van hem kwam hij weer in mijn leven met het verhaal dat hij zoveel bij had geleerd en dat hij veel inzichten had opgedaan omtrent zijn eigen gedrag. Hij was zooooo leuk en gezellig, betrok me overal bij en ik was die speciale vrouw..Ik ben hsp met borderline kenmerken, was me dat bewust, heb er veel aan gewerkt en had dat ook wel met hem besproken. Nou hij begreep het helemaal hoe gevoelig ik was en heeft me bezworen dat hij er 'niet was om mij te kwetsen' en we hadden zelfs goede afspraken gemaakt om het nooit meer zover te laten komen als de 6 jaar waar we eerder samen waren. (waarin ik ook suicidaal en aggressief gedrag begon te vertonen, wat ik in de latere periode (het laatste half jaar) goed kon beheersen. Dat wilde ik nooit meer!~Altijd als er wat was werd me verteld dat ik gestoord gedrag vertoonde en ik zocht overal verklaringen voor als het misging, maar vooral bij mezelf..ik immers hsp en borderlinekenmerken! dus ik zocht de schuld vooral bij mezelf. Ik kon ook niet verklaren waarom ik zulk 'verslaafd'gedrag aan hem vertoonde maar idd, zijn wisselvalligheid en stemmingen, depressies en vervolgens ook weer heeeel fijn en supergezellig hielden me gevangen. Naar de buitenwereld was mijn ex, die toevallig ook mark heet(!) een uiterst sociale man gezellig en charmant, dus als er iets was, ja, dan keek iedereen naar mij..ik hield het altijd maar zo lang uit met liefde en toewijding totdat het weer mis ging, meestal na veel kritiek op mijn zijn, mijn activiteiten (te weinig tijd voor hem, of teveel tijd aan hem besteden, teveel aandacht aan anderen, mijn studie, mijn kinderen etc. of weer te weinig aan mijn verplichtingen..om gek van te worden!) Dan knapte het toch weer in mij en werd ik goed boos en wees hem meestal scherp op zijn gedrag..met als gevolg dat ik weg moest (we woonden niet samen, maar alles moest in zijn huis plaats vinden, bij mij thuis iets doen behoorde niet tot de mogelijkheden) en in de negeerstand werd gegooid. Telefoontjes die eindigen met de hoorn erop gooien, niet reageren op contact van mijn kant, bel eraf, en dan na verloop van tijd weer contact opnemen..wat was ik dan blij!!!...en bood dan vervolgens deemoedig mijn verontschuldigingen aan voor mijn gedrag en scherpe woorden, waarna ik dan weer in genade aangenomen werd. In de 2 jaar dat ik zonder hem was had ik weer een leuk leven opgebouwd, een studie begonnen, diverse dingen gedaan om aan mezelf te werken, zo overtuigd dat ik hard aan mezelf moest werken..wat natuurlijk ook wel zo was. Ik was sterk en straalde..Op dat moment kwam hij dus weer in mijn leven zoals ik boven al beschreef. Met de genoemde zaken als gevolg. Omdat ik dacht dat hij niet trouw kon zijn(in de relatie van eerder had hij regelmatig stappen ondernomen om vreemd te gaan, of dat ook daadwerkelijk gebeurd is weet ik niet maar telefoonnummers van sexlijnen, condooms in zijn zakken etc. etc. en altijd als hij daar mee bezig was, begon hij mij ervan te beschuldigen dat ik misschien plannen had met andere mannen)...enfin, dat ik dus dacht dat hij niet trouw kon zijn had ik min of meer de vrijheid aan hem gegeven dan maar te gaan voor een sexdate, met alleen de sex als doel en dan niet meer verder gaan met die persoon..Nou, dat was echt een grove fout! Hij was nog maar nauwelijks 5 maanden met me in relatie toen hij iemand tegen het lijf liep die hem leuk vond, middenin ons eigen wereldje, niet ver uit de buurt maar dichtbij. Tja en toen begon het gelazer pas goed. Vanwege mijn hsp had ik het meteen in de gaten, en heb toen zijn telefoon gepakt, en ja hoor, smscontact met die vrouw en hij was van plan het contact nog voort te zetten ondanks onze duidelijke afspraken. Ik helemaal kapot, dat hij zich niet eens aan die afspraken kon houden (ik dacht dat dat ons meer op zou leveren om één of andere reden , waarvan ik nu wel besef dat het alles te maken heeft gehad met mij ondermijnen.) Door dit hele gedoe kon ik me niet meer concentreren, was depressief en al zijn reacties waren ronduit wreed hierover. Enfin, mijn studie ligt nu alweer een maand aan gort, precies de apathie die werd beschreven en het leeggezogen zijn. Als verklaring kreeg ik van hem dat ik niet meer --sorry voor het woord--zo geil was als eerst en dat het dus door mij kwam en dat ik overal aandacht voor had behalve voor hem (terwijl ik niet meer naar school ging om maar bij hem te zijn en steeds meer naar binnen gezogen werd in dit hele gebeuren een obsessie was het en ik begreep niet waarom) Vervolgens gaf hij aan voortaan eerlijk tegen mij te zijn en dat het hem speet dat ik er zo'n pijn van had. (hij had na het vreemdgaan de relatie min of meer verbroken omdat hij mijn pijn niet wilde zien zei hij, maar het was, dat weet ik na het lezen, niets anders dan het negeren en afstraffen van mijn gevoeligheid. Ondertussen zette hij het contact met de bewuste dame gewoon voort achter mijn rug, waarschijnlijk wel wetende dat ik het zou voelen..Omdat ik zo blij was dat hij na dit gebeuren toch weer met me in zee wilde gaan (!) wilde ik ook niet weten wat hij deed, hoewel ik hem wel eens vragen stelde als mijn gevoel weer zo sterk was dat weer iets gebeurd was met de betr. dame. en dan weet ik het aan mijn gebrekkige vertrouwen (vanuit mijn jeugd iets wat ik meedraag, vandaar de borderline kenmerken) ik wilde het liever niet zien, maar mijn gevoelens bleven maar zo sterk dat ik het uiteindelijk niet meer kon negeren. Toen heb ik zijn mail gecheckt, die hij gek genoeg voor iedereen te openen op zijn computer had gezet..de verleiding om de waarheid te achterhalen werd te sterk. Nu nog schaam ik me voor het feit dat ik iemands privacy schond maar ik kon niet meer! En daar kwamen alle mails die hij had uitgewisseld met die dame tevoorschijn. Van een superhoog pornografisch gehalte. Werkelijk schokkend en waar hij'gewoon' lieve dingen tegen haar had gezegd, zei hij exact dezelfde dingen tegen haar als tegen mij..ow..wat voelde ik me misbruikt en vernederd.Toen hij weer thuis kwam confronteerde ik hem met zijn leugens die hij gewoon voortgezet had tegen mij en zijn teksten aan haar.Mijn gevoel van eigenwaarde volkomen weg. Het was immers mijn schuld dat hij zover was gekomen! Ik was inmiddels al zover gekomen dat ik me enorm uitsloofde om hem sexueel te behagen omdat ik me volgens hem nooit 100% aan hem had gegeven....hij wilde me toen persé uit huis hebben maar ik had me heilig vorgenomen niet meer in de auto te stappen als ik zo overstuur was ivm met een eerder incident waarin ik zover was gekomen dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering tegen een boom was aangereden..waardoor ik mijn rijbewijs kwijtraakte gedurende een half jaar en nu nog moet ik naar het cbr voor controles en verlenging van mijn rijbewijs. Ook had ik inmiddels de neiging ontwikkeld bij ruziesituaties veel alcohol te drinken om de pijn maar niet te voelen. Bij het laatste voorval sneerde hij me toe, toen hij wegging, dat ik me wel weer 'klem zou zuipen' terwijl ik me juist voorgenomen had dat niet meer te doen. Maar door de heftigheid heb ik toch 2 borrels genomen om weer wat kalmer te worden ..toen hij voor de 2e keer terugkwam die dag was ik er nog steeds ook vanwege het alcohol gebruik maar ook omdat ik niet los kon laten wat er was gebeurd en het met hem wilde bespreken. Bij zijn terugkeer heeft hij mij vervolgens alle hoeken van het huis laten zien..en ik zou volgwens hem begonnen zijn..hierbij doelend op mijn gedrag van vroeger. Omdat ik zo van streek was geloofde ik het bijna maar na een aantal dagen wist ik het verhaal weer terug te halen. Vervolgens vertrok hij weer mij in opperste wanhoop achterlatend terwijl hij naar onze vaste uitgaansplek was gegaan om te vertellen dat we gigantische bonje hadden gehad en dat ik me in zijn huis klem zat te zuipen. Twee dagen na dit incident was ik bij hem omdat ik het niet los kon laten...daar zag ik dat ik daadwerkelijk niet veel gedronken had...oef wat een opluchting! Dat heeft me weer veel geleerd over hoe erg je aan jezelf gaat twijfelen als iemand het maar vaak genoeg roept dat je gestoord bent. Inmiddels was ik al wel zover dat ik was gaan zoeken bij persoonlijkheidsstoornissen en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat NPS weleens zeer op hem van toepassing kon zijn. Vandaag ben ik uiteindelijk dan op deze site terecht gekomen en ik heb met veel emotie alles gelezen. Inmiddels ben ik zover dat ik echt zie dat het zo niet verder kan als ik een leven wil hebben, zoals ik in de 2 jaar tussenpauze had gehad.....hoewel....een stukje van mij steeds maar tegen beter weten in wil blijven geloven dat hij ooit weleens inzicht in zichzelf zal krijgen! Hoe bestaat het he? Maar deze site helpt me enorm en is hét cadeautje voor mij na alle ellende in mijn relatie met hem...Ik ben dus niet gek! Wel een beetje gestoord vanwege mijn borderline kenmerken, maar de rol die dit heeft gespeeld tijdens onze relatie heb ik zwaar overschat. Wel maakt dit dat ik klampgedrag vertoon maar ik ben me bewust van mijn gebreken en werk er al lange tijd hard aan. In de tijd dat ik zonder hem was had ik helemaal geen last gehad van die kenmerken. Overigens al zijn exen hebben een soortgelijke achtergrond als ik en zelfs de dame met wie hij pas was heeft ook echt borderline. De kwetsbare hoek, daar haalt hij zijn slachtoffers....en nu begrijp ik eindelijk waarom. Dit alles heeft vorige week plaats gevonden dus de emoties zitten nog hoog en ik ben idd helemaal leeggezogen. Mijn huis een puinhoop en de kinderen hebben in de laatste weken sinds dit speelt meer voor mij gezorgd dan ik voor hen (ze zijn gelukkig al groot en al begrijpen ze mijn'drang'om door te gaan in deze situatie helemaal niet, ze helpen me wel) Niemand in mijn vriendenkring begrijpt mijn drang om te begrijpen wat er aan de hand is en vinden me obsessief in dat te willen Wat een opluchting hier te lezen dat het juist goed is om je in de NPS te verdiepen, zelfs daar ben ik blijkbaar minder gestoord in dan ik zelf dacht. Dank dank dank voor deze complete informatie, die in alle opzichten op ons van toepassing is geweest. Het is een heel groot verhaal geworden maar het is als één vloeiende beweging op deze site terecht gekomen zonder pauze en met de minuut dat ik typ voel ik de druk verminderen. Een zegen voor mijn ziel.
Hartelijk dank en hartelijke groet,
Ryo Reactie infoteur, 05-02-2011
Beste Ryo,
bedankt voor je verhaal!

Veel vrouwen vertellen me dat therapeuten ze gediagnosticeerd hebben met een verscheidenheid van diagnoses die gesteld zijn tijdens een destructieve relatie. Maar neem van mij aan; jij bent niet gek, alleen maar verward!

Veel vrouwen zijn gediagnosticeerd, met bijvoorbeeld aandoeningen zoals bipolaire, borderline persoonlijkheidsstoornis, paranoia, en andere niet-zulke-leuke labels.

De reden waarom je word gediagnosticeerd met deze verschillende aandoeningen is omdat je symptomen zijn vergelijkbaar met verschillende aandoeningen, het zijn echte psychische klachten.

Bijvoorbeeld, wanneer je stemming heen en weer gaat en je bent depressief en angstig, ziet men je als Bipolaire. Als je chagrijnig bent, zeer reactief lijk je Borderline. Als je bang bent over wat hij zal doen, angst hebt dat je wordt gevolgd, of bang bent dat hij stiekem iets doet, zodat hij kan beschuldigen, kun jij paranoïde lijken.

Het probleem is, dat dit allemaal normale reacties op wat wordt genoemd psychische misbruik. Je staat onder dwang, waardoor je het Stockholm Syndrome krijgt, je bent een soort krijgsgevangenen, of met andere woorden; je zit in een destructieve relatie. In die context, ontstaan je klachten! Je was gedwongen jezelf op te geven er werd met je brein gespeeld en je voelde dat je vast zat in een pathologische relatie tegen je eigen wil in.

Pas dus op voor een arts of therapeut, die de dynamiek van een dergelijke verwoestende relatie niet begrijpt. Op dat moment wordt je het verkeerde pad op gestuurd. Nadenken over je opvoeding, je leven en jezelf, kan nooit kwaad. Toch kun je jezelf in dit herstelproces maar beter even alleen richten op de dynamiek van de relatieproblemen en wat dit met je heeft gedaan. Dat is namelijk al moeilijk genoeg.

Laat jezelf vooral geen diagnoses meer aanpraten, veel vrouwen in narcistische relaties ontwikkelen gevoelens als; depressie, onzekerheid, mechanisch, automatisch, allerlei fysieke kwaaltjes tot.... uitputting...etc. Als je niet uitkijkt krijg je zo het etiket dat jij, relatieverslaafd, borderline, manisch depressief bent!

Begrijp goed dat de problemen in de relatie niet zijn ontstaan door jouw opvoeding, karakter, of gebreken, maar omdat je een relatie had met iemand met een narcistische psychopaat!

Ik wil nogmaals nadrukkelijk onderstrepen dat je in de relatie met een narcist veranderde. Doctoren, therapeuten en psychiaters zouden dan ook de diagnose in deze situatie achterwegen moeten laten, tenzij ze je al lang kennen van voor de relatie.

Blijf lezen en schrijven dan kom je er wel!

Mark, 17-01-2011 02:25
Wat mij opvalt dat (en ook andere sites over dit onderwerp) er steeds over"hij" wordt gesproken. Alsof er geen vrouwelijke narcisten zouden zijn. Mijn ex (vrouw dus) heeft mij dan wel niet fysiek gemanupuleerd, dat komt bijna niet voor maar wel geestelijk. Als je dat in aanmerking neemt is volgens mij het percentage man/vrouw wel ongeveer gelijk. Reactie infoteur, 17-01-2011
@ Mark
In de toelichting bij deze special staat: dat ik "hij" schrijf om het omslachtige hij/zij te vermijden. Daarmee wil ik zeker niet bewerken dat vrouwelijke narcisten niet net zo schadelijk kunnen zijn.

De meningen zijn verdeeld over de hoeveelheid mannen (75%) / vrouwen (25%)??? maar het aantal vouwen neemt zo ie zo snel toe. Ik denk dat de rede voor dit verschi isl, dat vrouwen geneigd zijn om eerder Borderline te ontwikkelen dan narcisme.

Anoniem, 14-01-2011 17:30
Ben 4 jaar met een narcist gegaan. Ben nu 25, hij was 18 jaar ouder. Voor iedereen die denkt met een narcist een relatie te hebben, ga op je gevoel af! En ren weg, verbreek elk contact en negeren en blijf negeren. Het is zo moeilijk want hij blijft contact zoeken en jij blijft van hem houden wetend dat er iets goed mis is maar je kan niet precies plaatsen wat want het is zo subtiel. Het is het niet waard. Het is zo zonde geweest van de afgelopen 4 jaar. Realiseer me nu pas dat ik er niks aan kon doen. Ben nu eindelijk weer mezelf maar er is wel veel verdriet aan vooraf gegaan. Voornamelijk omdat ik zo teleurgesteld was dat ik het zelf heb laten gebeuren. Voor degene die net uit zo'n relatie komen; het voelt als afkicken, hou vol! Want uiteindelijk zal je je zo veel beter gaan voelen!

Roos, 07-01-2011 21:46
Ook ik heb net zoals velen die een reactie achter laten op deze website twee jaar lang een relatie gehad met een narcist! Ik kan veel herkennen in het verhaal van Sylvia.

Ik ken hem al heel erg lang en jaren geleden heb ik ook al eens een korte relatie met hem gehad, als ik nu terug denk had hij toen al een rare manier van doen en denken. Ondanks dat in mijn achterhoofd kwamen we elkaar ruim twee jaar geleden weer tegen, de charmante lieve man, en ook nog eens knap wil weer contact met mij....wat wil je nog meer...! Heb er even over nagedacht maar mensen kunnen veranderen.....hij dus niet en het werd alleen maar erger...

Het eerste half jaar van onze relatie was het leuk en spannend, we gingen veel ondernemen en het was erg gezeliig. Tot dat ik bij hem ben gaan wonen, toen begon hij echt te veranderen. Het begon met opmerkingen van je bent depressief, je zult nooit een goede moeder zijn later, je kunt je baan niet aan etc etc. Het heeft me heel erg gekwetst en boos gemaakt, maar als het zo vaak tegen je gezegd wordt ga je er ook nog over nadenken en de schuld misschien toch bij jezelf neerleggen. Het werd van kwaad tot erger, geld is voor hem heel erg belangrijk (ook al geeft hij zelf aan van niet..). Het vernederen werd steeds erger, heb me geprobeerd aan te passen maar op den duur weet je echt niet meer hoe. Hij had nooit iets gedaan en hij had zich al genoeg aangepast, hij heeft me zelfs voor de keuze gesteld dat indien ik mijn baan niet op zou zeggen dat hij me eruit zou zetten!
Ook op sexueel gebied wilde hij steeds vaker dat ik dingen zou gaan doen waar ik niet voor open stond, hij keek porno (ook wel eens waar ik bij was)...heb ik op zich geen problemen mee maar alles werd vergeleken hoe dat ik het beter zou kunnen doen etc...pijnlijk! Vaak als we door de stad liepen of op een terrasje zaten keek hij naar andere vrouwen en daar had hij het dan ook over, over hoe knap ze waren en hoe ze gekleed waren...kon ik misschien iets van leren....deed met verdriet waarom deed hij dat?
Regelmatig kreeg ik ook te horen dat hij vriendinnetjes had gehad die wel alles voor hem deden, hij deed thuis in het huishouden namelijk helemaal niets....geen boodschappen, niet koken echt helemaal niets.....Dat terwijl hij later van huis weg ging en eerder thuis was kon ik alles alleen doen! Heb wel mezelf vaak afgevraagd waarom zijn die vriendinnetjes er dan niet meer als je het daar zo goed mee had...natuurlijk nooit een antwoord op gekregen.
Hij loog, ook over kleine dingen maar het zou me ook zeker niet verbazen als ik nog te horen zou krijgen dat hij vreemd is gegaan, dit heeft hij altijd ontkend en heb hier ook geen bewijzen voor maar het zou me niet verbazen. Hij ging immers het liefst alleen op stap met een vriend, een vriend ja want hij had geen vrienden, niemand was goed genoeg voor hem! Het werd zelfs zo erg dat hij wel zo bepalen wanneer ik een keertje mee op stap zou mogen gaan, zodra ik me aan kon passen aan zijn niveau...hoe erg.....
Hoe vaak heb ik niet op het punt gestaan om weg te gaan omdat ik het echt nier meer aan kon, ik was op helemaal op maar toch hield ik van hem hoe stom het ook klinkt. Hij had natuurlijk ook zijn leuke/goede kanten als moet ik zeggen dat ik deze bijna niet meer kon zien.
Heb zo vaak geprobeerd om met hem te praten maar altijd werd het uiteindelijk weer zo verdraaid dat het allemaal aan mij zo liggen, nog nooit maar dan ook echt nooit heeft hij maar een keer zijn fouten toegegeven!
Ook had hij thuis (met zijn ouders) problemen, zodra daar thuis ook maar iets over gezegd werd waar ik bij was kreeg ik daar thuis meteen iets van te horen dat ik het maar allemaal maar met een korreltje zout moest nemen wat daar gezegd werd, dat terwijl ik me er steeds meer een voorstelling van kon maken. Op den duur begon hij ook te dreigen dat hij me zou afmaken indien ik ook maar enige informatie tegen hem zou gaan gebruiken, het maakte me bang en het werd steeds duidelijker dat hij echt een probleem had....
Na onze vakantie was het echt te erg, kon het ook niet meer en liet alles maar over me heen komen omdat ik eigenlijk te moe was om er nog energie in te steken. Op een avond toen ik me niet had gedragen in gezelschap zoals hij dat gewild had is het helemaal uit de hand gelopen en heeft hij me de keel dichtgeknepen en bedreigd en geschopt. Dat was voor mij echt de druppel en ben weg gegaan.....hoe moeilijk maar dit wat te erg...
Heb nog met zijn ouders gesproken en ze gaven zelf aan dat hij niet makkelijk is en dat ik voor mezelf moest kiezen. Ook daar had hij gezegd dat ik depressief zou zijn....dat kwest je echt want ik ben niet depressief nog nooit geweest!
Toen ik mijn spullen ben gaan halen had hij de sloten al veranderd zodat ik er niet meer in kon, ik was zo kwaad zo kwaad waarom heeft hij dit alles gedaan..... Voor mij was het over hoeveel verdriet ik er toch ook mee had!

Hij probeerde alle macht over mij te krijgen, zowel geestelijk, lichamelijk maar ook zeker financieel!

Nu ruim 2 maanden later gaat het steeds beter al heb ik het nog vaak erg moeilijk. Ben opegelucht dat ik weer mezelf kan zijn en dat ik kan doen en laten wat ik zelf wil! Toch ondanks alles wat hij gedaan heeft denk ik veel hem, vooral het waarom, had ik het misschien toch anders kunnen doen....Ik ben hulp gaan zoeken en tijdens de gesprekken ben ik er ook pas achter gekomen dat ik met een narcist te maken heb gehad. Er ging een wereld voor me open, zijn er dan echt mensen die zou zijn...hoe meer ik er over lees hoe duidelijker het me allemaal wordt!
Wat me wel nog erg bezig houd is dat hij gewoon verder gaat met zijn leven, gaat op stap en krijgt het toch weer voor elkaar om met iemand af te spreken ondanks dat hij niemand moet want iedereen is immers te min voor hem...waarom...waarom

Het lucht op om er over te schrijven en over te lezen. Het gaat nu een stuk beter met me maar heb toch nog wel een lange weg te gaan om dit alles een plekje te geven!

Anoniem, 01-01-2011 21:08
Na aanleiding van advies van een collega alles gelezen wat op deze site staat over narcisme.ik ben er nog steeds helemaal ondersteboven van.zoveel puzzelstukken vallen op zijn plaats.ik ben twaalf jaar samen geweest met begrijp ik nu een narcistische man. ik ben nu twee jaar weg bij hem en het is een grote hel.we hebben drie kinderen die hij langzaam maar zeker helemaal kapot maakt en mij daarbij. ben soms zo moe van alles, weet niet hoe overeind te blijven.wordt voordurend gemanipuleerd, zo ook de kinderen die alleen maar verhalen te horen krijgen hoe slecht ik ben en altijd liegde enz...moet ieder keer als de kinderen bij hun vader vandaan komen dealen met kinderen die niet weten hoe ze zich naar mij moeten gedragen.
wat herkenbaar om te lezen over de narcist en zijn gedrag en gelijk te voelen dat ik echt alles heb gedaan wat kon in de relatie ,maar dat het me ook nooit had kunnen lukken. ook zoveel pijn en verdriet die boven komen.
zit nu in een onderzoek van de kinderbescherming verwikkeld nadat ik heb aangeven bij de rechter dat ik geen co-ouderschap meer wilde en dat de kinedern hun ontwikkelinmg in gevaar dreigt te komen bij hun vader. mijn ex heeft aangegeven door te gaan totdat ik kapot ben.ben soms ook erg bang het niet vol te houden.Ik lees dat ik me emotioneel moet sterken naar hem maar vind dit tegelijker tijd moeilijk omdat we kinderen hebben en dat mijn kwestbare plek is. heeft u of iemand adviezen of meer tips hoe hiermee te handelen?

Alice, 24-12-2010 17:46
Ik lees van alles over het hestellen van narcistisch misbruik waarbij de (ex) (vaak mannelijke) partner de narcist is. Maar hoe herstellen van narcistisch misbruik waarbij de narcist je moeder is?

Sylvia, 18-12-2010 01:03
Ik heb het forum uitvoerig gelezen. Kennis is macht, en dat is wat dit forum mij heeft opgeleverd. Jaren geleden toen ik deze jongen wat nu een man is heb leren kennen, ben ik voor deze omstandigheden al gewaarschuwd. Dat er een band ontstond tussen mij en hem was niet on opgevallen gebleven. Maar ik wilde het toen niet zien omdat ik hem juist heel open vond, charmant, en vriendelijk. Maar voornamelijk deelde wij ook veel interesses samen.

Jaren later is het pas tot een relatie gekomen, in die tussentijd was ik hem ook uit het oog verloren. Maar daar heb ik zo´n enorme spijt van. Ik kwam net uit een verbroken relatie en wilde eigenlijk alleen plezier, en he vernieuwde herstellende contact tussen mij en hem was ook een uitkomst. Alleen wilde ik niets echt serieus op dat moment. Hij voelde dat en vertelde herhaaldelijk hoe bijzonder hij mij niet vond en dat hij speciaal voor mij wilde zijn. Alle romantische poespas er aan te pas, en heb mij daar aan overgegeven. In plaats dat hij blij was kreeg ik een koude regen over mij heen dat hij dat niet voor mij kon voelen. Waarom al die moeite dan?! In plaats van dat ik vertrok ging ik harder rennen, en draaide de rollen om. Het werd toch een relatie met alle vernederingen, manipulaties, naar beneden halend gedrag van dien. Hoe aantrekkelijk ik eerst dacht te zijn voor hem, was mijn lichaam ineens niet goed genoeg en moest ik gaan trainen en naar de sportschool, andere lichamelijkheden waren niet goed genoeg en wilde hij ineens bepaalde seksuele handelingen niet meer doen, onthield hij het helemaal, aan de andere kant had hij wel vergaande seksuele voorkeuren waarin hij mij probeerde over te halen om dat te gaan doen, hij was seksueel gezien ook sadistisch, mijn huis was niet goed genoeg, hij was angstig voor mijn familie en vrienden, hij wenste dat ik mij totaal aanpaste aan zijn manier van leven en zijn wensen, en nam geen enkele verantwoordelijkheid in zijn eigen leven en dat van onze relatie. Bijna alsof ik de kar alleen moest trekken. Daarnaast had hij een enorm ego die ik niet vond kloppen, hij noemde zichzelf regelmatig bijzonder, hij vond zichzelf knap, en vroeg daar constante bevestiging voor, hij vond dat hij eigenschappen bezat die bovengemiddeld waren dan de gemiddelde mens, over hoe charmant hij wel niet was en veel bij mensen gedaan kon krijgen, hij keek ook constant in de spiegel als hij de gelegenheid had. Hij posseerde vaak halfnaakt achter de webcam, of deed alleen in zijn onderbroek vaak de deur open ook voor andere mensen. Ik vond juist dat hij vaak onderpresteerde in ieder geval in wat hij hij tot nu toe heeft bereikt wat echte waarde heeft zoals een baan, studie, en echte sociale vaardigheden. Het wekte bij mij veel ongeloof, irritatie en ook wel schaamte op hoe hij zichzelf profileerde naar mij. Maar aan de andere kant liet ik mij ook onzeker maken door hem en voornamelijk afhankelijk van hem door juist niet de aandacht te krijgen van hem die ik van hem wilde, of verwachte van een partner. Uiteindelijk dacht ik ook dat ik degene was die gek was. Waren mijn verwachtingen van een relatie niet reeel, waarom behandeld hij mij zo oneerlijk en waarin heb ik dat verdient, ben ik echt te dik of word ik onaantrekkelijk, wat heeft hij te verbergen. Niets was zeker, niet lekker werken aan een toekomstbeeld, maar juist het openhouden dat er wel iemand anders zou kunnen aandienen, wat bij mij een gevoel van concurrentie opwekte en allertheid.

Ik kan ook een feestje verzinnen waarin ik mij fijn voelde met hem want hij zocht constante bevestiging van andere vrouwen, voornamelijk van jongere vrouwen van net 18, of ging in elke aandacht mee wat een vrouw hem gaf. Hij ga ook vaak aan welke vrouwen hij mooi vond of welke hem leuk vonden, dat verscheurde mij. Hij noemde dat totale eerlijkheid ook de boodschap van ik hou niet van je, of heb vlakke gevoelens voor iedereen. Maar daarnaast zeggen dat ik zijn meisje was, en mij niet zo onzeker moest maken, dat creeer je toch op deze manier zelf! Ik vond het helemaal niet eerlijk, in ieder geval geen eerlijk gedrag. En hij spreekt zichzelf tegen omdat hij zichzelf omschijft als gevoelige lieve sympathieke man. Maar het enige waar hij gevoelig voor was was zichzelf wat er in hem omging, niet wat er in mij omging. En zoveel zelfmedelijden wat hij met zichzelf had. Ook als ik hem confronteerde met zijn absurde gedrag verschool hij achter zijn ziektebeeld die hij heel goed kon verwoorden, maar deed er niets mee, en uiteindelijk werden de rollen weer zo gedraait dat ik rekening moest houden met hem omdat hij een ziektebeeld heeft.

Ik heb het ook regelmatig uit proberen te maken, het kon niet meer, maar hij wist het zo te draaien dat ik wel bleef, met mooie woorden beloftes die niet werden waargemaakt, het werd zelfs steeds erger. Waar ik vooral mee zat was zijn grootheidswaanzin, die nergens op gebaseerd was want hij deed niets had geen baan, heeft ook geen enkele diploma, en het beneden trekken van mij. Ik moest steeds meer afvallen, inmiddels ben ik ook 15 kilo kwijt en weeg 53 kilo met mijn 1.60. Dat was niet goed genoeg want hij had een vrouw in een blad gezien die 49 kilo woog en zoveel moest ik ook gaan ween om aan zijn maatstaf te voldoen. Ik vond het altijd al belachelijk maar gebruikte dat als wisselgeld zodat hij is wat ging doen met zijn leven zoals werk of een studie halen. De vernederingen gebeurde altijd in het geniep zonder mensen erbij, want in de buitenwereld speelde hij inderdaad het perfecte vriendje. Daardoor ben ik mij geïsoleerd gaan voelen. Daarnaast kon hij niet overweg met mijn omgeving, wat aan hem lag, maar hij wel wou dat ik zijn kant koos, hij heeft er ook geen energie of aandacht ingestoken, wat ik erg vond. Hij vertoonde ook gedrag alsof hij iets te verbergen had, hij deed mysterieus over zaken die belangrijk waren, waardoor ik juist het gevoel had te willen pluizen en weten.

De enige voldoening wat ik nog zag was sterk genoeg zijn om er echt een punt achter te zetten, dat had mij misschien nog een stukje kracht terug kunnen geven, maar zelfs daarin was hij mij voor, met de boodschap dat hij vrij wilde zijn en wilde lirten en rond..... met andere vrouwen zonder gebonden te zijn. Ik was zo gefrustreerd, kwaad en machteloos, dat ik confronterende mails ben gaan schrijven, echte nare smsjes, zelf werd ik ineens de agressor, ik heb hem zelfs geslagen uit zoveel woede en verdriet. Maar het had geen zin, dat betekende voor hem of zo ziet hij het hoeveel ik wel niet van hem hou en aanbid. Terwijl ik gewoon machteloos tegen een muur sta en hij totaal mijn pijn wat hij aanricht niet erkend maar er zelfs misbruik van maakt en er plezier uit haalt.

In een relatie heb ik mij nog nooit zo hopeloos, onzeker, machteloos en naar gevoeld. En hij is ineens een heel ander persoon met een heel ander leven en liet mij gewoon lekker met het gevoel zitten. Het was nog geen eens 1 dag uit en er kwamen al 6 andere vrouwen op facebook. De boodschap luide toen het uit was als ik jou niet had gekent was er wel een andere vrouw die voor mij in de bres was gesprongen en mij had geholpen met werk en een eigen huis. Het enige wat ik fijn vond om te horen van hem was dat hij ook wel vond dat het aan hem lag en zeker niet aan mij en dat mijn probleem was dat ik deze situatie mij te persoonlijk nam.

Ik kan nog zo drie bladzijdes vol typen met wat ik in die toch niet al te lange tijd met hem heb meegemaakt. Ik las hieronder verhalen van relaties van zeker meer dan 10 jaar, daar ben ik blij om dat het niet het geval is bij mij. Ik ben ook een psycholoog gaan opzoeken voor dit probleem. Ik heb ook nog nooit zo een relatie meegemaakt, en sta vol verbazing naar mijzelf te kijken waarom heb ik dit laten gebeuren, ik was er zelf bij, en dit forum maakt mij aan de ene kant zeker dat ik niet gek ben, aan de andere kant confronteert het mij slecht gehandeld te hebben in de situatie op zich. Dit forum heeft mij enkele dagen geleden wel op het punt gezet om er echt een punt achter te zetten en niet meer te hopen dat het beter word en de situatie te accepteren. Ik heb het laatste woord kunnen hebben hem nooit meer te willen zien of horen. Ik heb nu het inzicht gekregen dat het inderdaad niet aan mij lag, maar dat dit zijn karakter is en elke vrouw waarmee hij iets opbouwd helaas hetzelfde lot tegemoet gaat. Hoe graag ik wil waarschuwen kan ik dat niet want ik geloofde het ook niet jaren geleden, ik zie hem nu als een monster echt een wolf in schaapskleding, en ik zit nu met opluchting dat ik er nu ben verlost, behalve de frustratie dat hij gewoon kan doorgaan met dit gedrag en hij zichzelf door anderen zich zo slecht te laten voelen, zich omhoog trekt.

Het was ook zo moeilijk om weg te gaan omdat hij mij ook op momneten de man liet zien waarvan ik dacht waarvan ik hield, en ook zeker ook leuke momenten heb meegemaakt, maar voornamelijk dus dit, waarin echt de leuke mooie momenten echt te niet deed. Ik heb hem deze forums ook toegestuurd

Moen, 14-12-2010 10:53
Ongelofelijk en ook weer helemaal niet.Ineens zie ik zomaar exact verwoord en beschreven : mijn ex-partner en helaas, vader van mijn kinderen, onze relatie van weleer en de vijftien zware, frustrerende jaren die daarop volgden. Ik ben dus niet de enige, er zijn mensen die dezelfde hel door zijn gegaan. Toch voelt dit maar deels als opluchting want dit gun ik niemand! Dit is oorlog. Alleen van een oorlog kun je nog hopen/verwachten dat die ooit eindigt... Als je kinderen hebt met zo'n man heb je levenslang. Twee dochters, een tweeling, kreeg ik met hem. Onze 3,5 jaar durende relatie daarvoor was zoals omschreven één van langzaam maar zeker opbouwende agressie, intimidatie, kleinering, leugens, manipulatie, kortom:een relatie zoals je die met een zeer kwaasaardig narcistje hebt.
Veel ellende dus maar ik zat nog in de fase waarin ik dacht dat ik het wel verdiend zou hebben. Hoe suf kun je zijn??
Toen onze tweeling 5 maanden oud was is hij, in een bui van slachtoffer spelen, opgestapt. Hij was ook wel heel zielig toen want hij hij was verliefd op een ander maar deze verliefdheid werd niet beantwoord en de agressie die daardoor ontstond kon hij niet volledig bij mij uitleven omdat er nogal eens één of twee baby's letterlijk tussen zaten...
Hij ging weg maar is mij tien jaar lang blijven terroriseren, stalken, bedreigen op de meest laffe wijze, natuurlijk, middels de kinderen. Het schuldgevoel zat er bij mij goed ingeprent, ik vond dat je kinderen nooit mag gebruiken als machtsmiddel dus pa moest ze kunnen blijven zien, ongeacht wat. Dat hij de meisjes wel telkens misbruikte om mij te jennen en gek te maken was nog steeds geen reden om hetzelfde te doen. Wat gij niet wilt dat u geschied...
En ik lees nu dat ik precies heb gedaan wat je bij een narcist niet moet doen: ik ben hem geweldig goed blijven voeden! Ik liet mijn kwetsbaarheid zien, praatte als Brugman om hem inzichten omtrent het omgaan met kindren te verschaffen enz enz.
Zes jaar geleden kwam ik mijn huidige man tegen, dit leek even te werken...Eerst nog wat geweld, mijn auto in brand steken onder het slaapkamerraam van onze dochter en veel gedreig en gegil via smsjes, uiteindelijk politie erbij, hij paar daagjes in de cel mogen afkoelen en toen besloot meneer dat hij mij nooit meer wilde zien of horen. Joepie, zou je denken maar dat werkt niet als je kinderen nog naar vader moeten.
Kortom, de ellende is nooit gestopt. Erger nog, het wordt nu juist erger. Het is hem gelukt één van de twee kinderen volledig te indoctrineren. Deze is zeer beinvloedbaar en ze is momenteel helemaal gehersenspoeld. Hij heeft haar gekocht, bestookt, gemanipuleerd enz, alles weer volgens het boekje. Thuis is ze niet meer te hebben, ze lijkt enorm veel op haar vader en ja, ook bepaalde trekjes van een kleine narcist. Zonder hem en met gedegen hulp zou ze nog te redden zijn maar hij is er en die hulp heb ik nog niet gevonden. Volgende week wordt ze zestien en dan gaat het, ben ik bang, helemaal mis. Ze staat nu op een cruciaal punt in haar leven, maar als ze hem achterna gaat, letterlijk en figuurlijk, zie ik het niet gebeuren dat ze een gelukkige en stabiele volwassene gaat worden. Ook zij zal geen gezonde relatie aankunnen, laat staan in stand houden.En honderden andere problemen voorzie ik. Hoef ik hier niet uit te leggen, iedereen die deze website heeft gelezen weet waar het over gaat. Dat ik bij zijn familie geen steun hoef te verwachten spreekt voor zich. Die zijn volledig in de ban en geloven ook al zijn leugens van de afgelopen 15 jaar.
Als iemand een idee heeft???Heel graag en het liefst voor ik hieraan kapot ga.

Ingeborg, 03-11-2010 12:35
Heel heel hartelijk dank voor deze reeks artikelen over narcisme. Het appelleert aan al mijn bevindingen over de relatie die ik de afgelopen twee jaar gehad heb. Bovendien is het met heel veel liefde en begrip geschreven; iets waar ik, en velen met mij die zich hierin herkennen, nu heel veel behoefte heb. Ik ben nu nog steeds vol ongeloof en ik vind het vooral moeilijk om mijzelf te vergeven dat ik dit heb laten gebeuren. Ik bedacht me dat 'je' aan alle kwaad dat je berokkend wordt en toestaat zelf medeplichtig bent, en vooral als je het laat voortduren. Ik heb me daarom steeds de vraag gesteld: waarom wil(de) ik me met deze man verbinden? Dat wordt mijn zwaarste beproeving voor de komende tijd. Voelde ik mezelf misschien beter of superieur door deze man onvoorwaardelijk lief te hebben? Was hij soms een afweer tegen het nemen van verantwoordelijkheid voor mijn eigen geluk? In hoeverre ben ik slachtoffer van HEM, terwijl ik het mezelf, tegen beter weten in, heb aangedaan?

Een beeld dat ik nu gebruik om mezelf te beschermen is een groot kruis op mijn hart waarop geschreven; Heb Uzelf Lief, Zoals De Ander. Zo zal ik mijn eigen gekte bevechten, een gekte die ik ook koester, die mij in staat stelde onvoorwaardelijk lief te hebben.

Nogmaals Dank,
Ingeborg.

Annoniem, 17-10-2010 21:01
Afgelopen april heeft mijn vriend me verteld dat hij niet meer van me houd. Er waren dingen aan mij zoals dat ik neit goed kon praten en hem niet in vertrouwen nemen die hem opbraken. Het was voor hem niet meer mogelijk een realtie met mij te hebben maar wie weet (alles was mogelijk zei hij) zou dat in de toekomst wel weer komen. Ik schrok me rot en ben in therapie gegaan met het idee dat het aan mij lag want hij kan tenslotte heel goed praten en stond zoveel meer in het leven. De last op mijn schouders dat ik alles kon maken of breken was heel zwaar. Wilde toch mijn relatie behouden, in het koophuis wat we pas een jaar hadden blijven wonen, enz...
Mijn vriend is jaren geleden bestempeld door de GGZ als iemand met narcistische neigingen. Hij geloof niet dat hij dat heeft en vind het raar dat ik mijzelf herkende op een site voor partners en kinderen van narcisten. Alle kenmerken sloegen op mij. Overal kon ik een reacties bij zetten. Zo veel herkenning en ook fijn om er achter te komen dat al die dingen die me bijna lieten denken dat ik gek was, dat het aan mij lag helemaal niet raar waren.
Ik heb hem gezegd dat ik dat allemaal tegen kwam op die site maar hij geloof niet dat hij dat heeft want hij heeft zo veel voor mij over.
Ik kan er inmiddels een boek over schrijven. ik voel me nu gelukkig sterker. Heb het idee dat ik echt wel een leuk persoon ben. Mijn eigenwaarde is namelijk heel erg laag en ik begin te ontdekken dat ik wel leuk ben om mee om te gaan. Hij zei nooit dat ik stom was maar op eens of andere manier voelde ik me altijd minder dan hem. Ik heb het allemaal nooit kunnen verwoorden tot nu!
Fijn om zo veel medemensen hun verhalen hier te lezen en wilde ook even van me laten horen. ik moet nu goed kijken wat ik ga doen met mijn leven. We wonen samen in een koophuis, hebben 2 kinderen en ik het geen werk en dus geen inkomen. Maar de situatie word steeds uitzichtlozer voor ons samen. Reactie infoteur, 27-10-2010
Het kan misschien een tijd duren om alle informatie die je hier leest emotioneel te verwerken. Het kan ook even duren voordat het echt tot je doordringt, dat het problematische gedrag van degene van wie je houd voortkomt uit een persoonlijkheidsstoornis. Het kan nog langer duren voordat je zelf tot de conclusie komt dat hij niet zal veranderen. En het zal waarschijnlijk nog langer duren om een beslissing te nemen over je relatie, die naar jouw gevoel goed is.

Ook al ben je niet in staat de relatie nu meteen te beëindigen, je hebt opties; keuzes en mogelijkheden.

Als een volwassen vrouw ervoor kiest om te blijven in een huwelijk met een narcist, dat is dat haar keuze. Sommige vrouwen besluiten dat het beter is, eenvoudiger om te verblijven met een narcistische man dan om het risico van vertrek te nemen, wat financiële instabiliteit en het opnieuw starten van hun leven kan betekenen.

Als je kinderen heeft met een narcist, is het een ander verhaal. Dan heb je geen keuze, maar wel de verantwoordelijkheid voor je kind. Wanneer je een kind met één narcistische ouder hebt, ben jij de geestelijk gezonde en de verantwoordelijke partij.

Op de een of andere manier zal de narcistische vader zorgen voor een variatie van negatieve psychologische en emotionele gevolgen voor zijn kind. Geen enkele goede moederzorg in een narcistische familieopstelling kan de schade beperken die de narcistische vader oplegt aan zijn kinderen.

Bescherm jezelf maar vooral ook je kinderen en laat je kinderen de dwingende motivator voor je keuze zijn!

Jolanda, 17-10-2010 00:54
Net als wat Marije hieronder al heeft geschreven. Wat goed en duidelijk geschreven. Ik weet nu eindelijk dat ik niet gek ben, maar inderdaad dus heb moeten handelen met iemand met NPS en nog steeds en nog heel lang zou moeten ben ik bang voor. Helaas zit ik nog steeds in scheiding nu al bijna 2 jaar. Ik heb 12 jaar een relatie met deze persoon gehad. 2 kinderen gekregen. Zover ik weet was er de eerste 11 jaar niets aan het handje. Alleen af en toe wat standaard kibbelingetjes, maar meer ook niet. Tot hij van de een op andere dag zei dat hij weg ging. Echt letterlijk uit het niets. Mijn jongste was toen 7 mnd. We waren net een aantal weken terug van een zeer geslaagde vakantie.
Hij zei tijd voor zich zelf nodig te hebben, omdat hij al tijden niet lekker zat op zijn werk. kan gebeuren natuurlijk, maar afspraken hierover maken en praten hierover zou misschien wel handig zijn. Een maand later, mede door inpraten van zijn vader dat een gezin met de kerst bij elkaar hoort te zijn is hij weer terug gekomen.

Ik heb een totaal andere kerel thuis gekregen. Ineens zou onze relatie al jaren slecht zijn. Op zijn eis in relatietherapie, waar hij weigerde zijn mond open te doen en ik werd steeds naar voren geschoven. Niet vaak geweest. Maar de hel was los gebroken. De ene dag stond ik op een voetstuk en de andere dag werd ik uit het niets voor alles wat lelijk is uit gemaakt (zacht uitgedrukt). In begin dacht ik nog aan een midlife-crisis, maar helaas. Dit een jaar vol gehouden, inderdaag sterk aan mezelf twijfelend of ik niet normaal gek of weet ik veel was. Toen toch uit elkaar. In begin knapte ik op. Uit het spanningsveld thuis, maar dit was voor korte duur. Hij heeft zich letterlijk nu voor genomen om mij kapot te krijgen. En probeert van alles om de macht in handjes te houden. Erger nog ik ben er inderdaad achter gekomen dat hij al jaren een soort van dubbelleven heeft geleefd en in deze jaren naar buiten toe (hoe hij het voor elkaar heeft gekregen) collega's, familie, vrienden etc. heeft doen geloven dat ik labiel, gestoord ben etc. maar ook dat hij mij op een voetstuk heeft staan. Ik ben door het wantrouwen wat is gaan komen, achter zoveel dingen gekomen. En echt geloof thuis nooit een woord gerept over een slechte relatie of laten voelen in die eerste 11 jaar dat de relatie niet goed was. Hij was wel altijd ontevreden. Huis niet groot genoeg. Werk niet leuk. Niet genoeg verdienen en vaak genoeg op vakantie kunnen etc etc. Mijn kinderen zijn nu 7 en 3. Hij speelt de kinderen nu uit tegen mij. Helaas zit ik nog steeds in een koopwoning, die natuurlijk te koop staat, maar in deze tijd helaas niet wil lukken. Een gezamenlijke rekening de al die tijd al maximaal rood staat, die hij weigert af te sluiten. Een half jaar voor hij weg ging een goede vaste baan opgezegd. Ergens anders begonnen, maar direct gepland dat hij geen verlenging van zijn contract zou krijgen. Is nu werkloos, zodat hij niet kan betalen voor zijn kinderen etc. Hij heeft zoveel allang zitten plannen. Nu doet hij er alles aan om het convenant niet rond te krijgen. Waardoor ik geen urgentie voor een woning krijg. Zo probeert hij dus macht te houden. Gezamenlijke rekening niet aflossen. Convenant niet rond maken. Ik word inderdaad gestalkt Probeert alles en iedereen te laten geloven dat ik labiel ben en mijn kinderen niet aan kan en dat hij er voor zal zorgen dat ik de kinderen kwijt raak. Ik ben nu aan het proberen overal hulp te krijgen. Maar bewijs maar eens tegenover jeugdzorg, rechters etc. onder welk psychisch geweld ik en mijn kinderen bloot gesteld staan. En dat zowel ik, maar zeker mijn kinderen zo kapot gemaakt worden. (mijn kinderen zijn gek op papa, want dat toneelspel houdt hij natuurlijk goed vol). Ik voel me echt met m'n rug tegen de muur gedrukt. Ben nu bijna 2 jaar verder zonder hem, maar ipv dat ik verder kom, wordt het alleen maar erger en af en toe ben ik inderdaad bang dat het hem gaat lukken om me kapot te krijgen, want ik sta inderdaad op instorten letterlijk en figuurlijk. Begin door al die stress nu ook steeds meer lichamelijke klachten te krijgen. Enige hoop die ik voor nu heb is om op zo'n kort mogelijke termijn het huis te verkopen.
En eerlijk gezeg heb ik nu in dit stukje nog geen 10% verteld denk ik over wat ik met hem nu de afgelopen 3 jaar sowieso doorstaan heb. Hoe schuldig ik me heb gevoeld en nog steeds over veel dingen voel, zeker richtingen de kinderen.

En inderdaad bestaat er hulp die hier in gespecialiceerd is.

Jolanda Reactie infoteur, 17-10-2010
Beste Jolanda,

je verhaal lijkt op dat van vele anderen...
Helaas is er nog geen gespecialiseerde hulp op dit gebied

Onderstaand enkele tips die je kunnen helpen met de situatie om te kunnen gaan;

- Maak jezelf weerbaar door zo apathaisch mogelijk te zijn voor de narcist zijn streken, hoe moeilijk het ook is. Elke (emotionele) reactie van jou, maakt hem sterker. Probeer daarom je emoties te beheersen.

- Je hebt het recht om een goede ouder te kunnen zijn! Zorg dat je nooit als ouder aan de kant wordt gezet door de narcist. In wezen pakt hij dan ook nog jou als ouder van de kinderen af. De N is ertoe in staat om je ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren, zelfs voor een rechter. Laat je advocaat zijn werk doen, zorg dat je deze man en zijn leugens voor de rechter kunt ontmaskeren.

- Hou een goed dossier bij en correspondeer alleen nog maar met de narcist over de kinderen en enkel via e-mail. Zo heb je twee vliegen in een klap;
1. je bouwt eventueel een dossier/ bewijsmateriaal op
2. je houd je huis rustig

En als laatse; vertrouw op je eigen oprechte liefde, blijf altijd gaan voor jouw kinderen. Laat je nooit kapot maken door een narcist, want jouw kinderen hebben dan ook niets meer aan jou als ouder.

Veel kracht!

Marije, 13-10-2010 20:19
Wat een goed stuk heeft deze schrijver geschreven! Echt mijn complimenten, het is zó herkenbaar! Volgens mij is dit stuk vrij recent, want ik lees al weken alles wat los en vast zit over narcisme en ik ben dit nog niet tegengekomen (bovenstaand stuk). En het is één van de beste en vooral meest herkenbare teksten die ik tot nu toe heb gelezen!

"Mijn" narcist heeft het alleen volgens mij wel snel begrepen dat ik niet meer wilde, dat heeft toch niet meer dan een maand geduurd. Hij lijkt me nu met rust te laten. Ik hoop niet dat deze conclusie te vroeg gesteld is, dat hij toch weer contact opneemt, want ik ben toch nog steeds gecharmeerd van hem. Daar komt ook nog bij dat ik chronisch ziek ben al bijna 14 jaar en daardoor ook wat psychische probleempjes heb. En hij was voor mij wel een manier om te ontsnappen aan mijn alleen-zijn en hij bood me de mogelijkheid om meer buiten te komen met een auto, rolstoel, enz. Wel lastig voor mij dus om nu zonder hem te zijn.

Gelukkig voor mij ben ik er snel achter gekomen dat hij een persoonlijkheidsstoornis heeft. Hij reageerde na ongeveer 5 maanden opeens heel overheersend, dominant, onsympathiek, hooghartig, enz. op mij. Ik had het eigenlijk na een week bij hem logeren al in de gaten dat hij "wat" had. Ik dacht eerst aan borderline. Toen ik echter iets las over de narcistische persoonlijkheidsstoornis, was het me snel duidelijk. Gelukkig! Ik heb veel steun gehad van een hulpverlener waar ik al lang kom. Gelukkig! Als dit langer had geduurd, had ik (mede door mijn afhankelijke situatie) onder zijn "bewind" kunnen komen en dat had geestelijke schade op kunnen leveren, dat is me wel duidelijk geworden na het lezen van al die teksten over kwaadaardig narcisme. Hij geeft altijd anderen de schuld van van alles. Hij heeft natuurlijk nooit schuld. Als ik hem met iets confronteer over zijn gedrag is het nooit waar of hij kaatst de bal terug en beschuldigt mij. Gelukkig trapte ik daar niet in. Daar ben ik erg trots op. Als mij dit 20 jaar eerder was overkomen, en hij was knapper geweest (wat hij niet is), dan had ik behoorlijk aan hem ten "prooi" kunnen vallen. Hij zou echt een enge sekte-leider kunnen zijn, met een facade van nederigheid en wijsheid en bescheidenheid, maar onderhand álles naar zijn hand zetten om zijn angsten en behoeften maar te bevredigen, en totaal geen enkele empathie hebben naar anderen, hoewel dat in het eerste contact wel zo lijkt.

Maar uiteindelijk draait alles om hem. Hij is bijzonder, hij is de slimste, hij weet het meest, hij is het meest creatief, hij weet het altijd beter, en dat alles moet hij ook steeds weer tentoonspreiden, door enorm uit te sloven over alles. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt, en was eigenlijk in eerste instantie zeer verbaasd. Maar gelukkig irriteerde vooral de uitsloverij en het "beter weten" me al heel snel. Verwonderlijk dat zo'n man zo weinig zelfreflectie heeft en zo weinig besef heeft hoe op anderen overkomt. Bijna niemand moet hem n.l. nog. Dat is ook wel het trieste van deze narcitst. Hoe ouder hij wordt hoe meer hij ook gevangen lijkt te raken in zijn eigen negatieve spiraal. Hij wordt steeds afgewezen door vrouwen, en hij wordt steeds depressiever en gekrenkter over deze afwijzingen.

Bedankt voor het luisterend oor, Marije :-)

Conny van der Meeren, 02-08-2010 20:55
Ik heb een paar traantjes gelaten bij het lezen van al deze informatie. Het klopt allemaal 100%. 19 jaar getrouwd geweest met zo'n iemand. Geestelijk mishandeld, en mijn kinderen. Nu 3 jr na de scheiding probeert hij nog steeds het leven zuur te maken. Rechtzaken, stalken, anonieme telefoontjes, dreigingen. Min kinderen hebben nachtmerries (19 en 15 jr oud) en willen hun vader niet meer zien. Nog steeds probeert hij invloed op ons leven te hebben. Ik zou graag een psycholoog willen benaderen, die precies weet hoe hiermee om te gaan, zeker voor mijn kinderen.

Jan, 15-06-2010 12:32
Ik ben door 2 narcistische ouders jaren lang misbruikt (geestelijk en lichamelijk(fysiek geweld), verwaarloost en mishandeld(zij noemde het opvoeden). Daardoor heb/had ik onbewust een liefde ontwikkeld voor afwijzing. Hierdoor kreeg ik allerlei relaties, werk, liefde, vriendschap, met narcistische personen. Totdat ik 8-9 jaar geleden zo diep was gezonken dat jeugdige suïcidale gedachtes mij weer in de greep hielden en ik volledig uitgeput was. Ik ben in therapie geweest omdat ik dacht dat er van alles mis was met mij. Ik had een vrouw(narcist) en kinderen met haar. Onze relatie was heel diep gezonken, iedere dag was het weer de vraag hoe haar pet zou staan, iedere dag ruzie en iedere dag schuldgevoel. Maandag beweerde ze groen, dinsdag rood en woensdag zei ze dat ze al drie dagen blauw bedoelt en dat ik niet luister. Ik had geen toegang tot mijn kinderen, dat hield zij voor zichzelf(zij was immers de betse moeder met de beste intenties), mijn dochter begon te huilen als ik haar in bad/bed, schone luier of wat dan ook wilde doen. Dit was koren op de molen van mijn ex en hiermee kon zij fijntjes duidelijk maken dat ik geen goede vader was. Zij heeft gemanipuleerd, mij veracht, ze heeft gelogen, ze heeft mij met alles gewantrouwd, ze heeft mij bestolen en zij vond dat zij het recht had. Alleen zij had alle goeie gevoelens, alleen zij was moeder Theresa, ik was vuil, slecht, onbetrouwbaar. Er was geen intimiteit, dat liet zij niet toe, maanden zonder. Ik heb haar tot 2 keer toe betrapt dat zij aan het masturberen was, ik kreeg niks, dan zei ze dat het alleen maar een gevoel is en dat ik een vieze oversekste man en verachtelijk was. Er waren regels voor mij en niet voor haar.
Augustus 93 barste de bom, wij waren eerder dat jaar voor haar verhuist naar breda (daar kwam zij vandaan) om onze relatie te redden en er alles aan te doen. Vanaf de eerste dag in Breda ging het mis, na een half jaar ben ik bij haar weggegaan. Toen kreeg ik pas echt te maken met de narcist ze heeft echt alles tegengewerkt, van de verkoop van het huis tot het verdelen van de spullen, het zien van mijn kinderen, bovendien heeft zij 3,5 jaar niet de kinderen willen brengen of halen (ik woonde vanaf toen bij Amsterdam) Had ik in de file gestaan kreeg ik ruzie bij het thuis brengen van de kinderen, viel mijn zoontje inslaap in de auto had ik ruzie en woorden bij het thuisbrengen. Heeft getreiterd, regelmatig met de kinderbescherming gedreigd omdat ik volgens haar altijd zo boos was op de moeder van mijn kinderen, wat voor een slecht persoon ik wel niet was.


Nu 7 jaar na mijn scheiding lees ik dit stuk over narcisme, ik hoorde over narcisme via mijn ex(hoe kan het)...Zij wees de vinger naar mij en naar mijn ouders. Plotseling wordt alles duidelijk, plotseling heeft mijn gevoel toch gelijk gehad, plotseling valt ieder stukje op zijn plaats. De relatie met mijn ouders heb ik 3 jaar geleden verbroken. Ik heb een hoop verdriet gehad, vooral voor mijn kinderen een hoop pijn en eenzaamheid gevoeld. Ik heb enorm aan mijzelf getwijfeld, ben nu weer in therapie om mijn kwaadheid naar deze personen in goede banen te leiden, ik voel me bedonderd, bedrogen en misbruikt.
Mijn ex vind dat ik eens uit de slachtoffer rol moet komen.......wat een lef!

Dean, 08-06-2010 12:04
Ben al heel wat wijzer geworden van dit artikel. Ik ben al jaren degene die in therapie is en steeds dacht wat is er mis met mij. Maar nu wordt hoop duidelijk wat ik eigenlijk diep in mijn hart al wist. Hoe nu verder, dat is niet eenvoudig na al die jaren. Hoop dat ik de juiste beslissing neem. Thanks.

Lisa, 19-05-2010 15:10
Dit alles gaat om een relatie tussen twee volwassenen waarvan een narcist. Benieuwd ben ik naar een reeks voor kinderen die opgroeide bij een narcist!

Goedhuys Christine, 18-05-2010 20:49
Hartelijk bedankt voor je heel duidelijke uiteenzetting.Inderdaad ik ben wakker geworden in deze nachtmerry,gelukkig!
Maandag heeft de terapeute ,die samenwerkt met de psych.de antisociale en de narsistische persoonlijkheidsstoornis met onderliggend probleem autisme,mij duidelijk gemaakt.Mijn man waar ik al 34 jaar mee getrouwd ben heeft dus duidelijk nps.Ik chronish vermoeidheissindroom of c.v.s (kan ook niet anders)Ik heb heel veel aan je heel praktische en goede uitleg.Ik moet nog veel te plaatsen en te verwerken.Je artikkel is dan ook opgeslagen bij mijn favorieten.Ik zal het nog veel raadplegen.Inderdaad het vereist een goede planning om de volgende stappen te ondernemen.Een bevrijding en sheiding is dan ook onvermijdelijk.Nogmaal hartelijk bedankt!!Hartelijke groeten.Christine

Debohra, 12-04-2010 23:40
Ik heb sinds begin februari mijn relatie van 7 maanden met een narcist verbroken door hem aan te geven bij de poltie.
Deze relatie was zeer gewelddadig en als ik hem de deur uitzette, vaak ook door de poltie, werd ik gestalkt en wist hij zich zo zielig voor te doen dat ik er telkens weer in stonk. Mijn leven heeft een half jaar lang zo op zijn kop gestaan en heeft zoveel geld en energie gekost dat ik nu pas na twee maanden weer een beetje bijgekomen ben. Ik werk niet meer en liep door alles te ver achter met mijn studie. Ben daarmee gestopt en vervolg hem weer in september. Ik denk er zelfs over in therapie te gaan om mijn zelfvertrouwen weer op niveau te krijgen en assertiever te worden, ben nogal een goedsulletje namelijk..... Nu heb ik net de herstelfases gelezen en vraag ik mij af of het normaal is dat ik na 2 maanden nog steeds ziek thuis zit. Ben al 2 maanden van hem af en de relatie heeft maar 7 maanden geduurd!!! Ja 9 als je het contact met zijn familie erbij rekent en de brieven die hij heeft verstuurd.......... Voel mij wel steeds sterker, zit nu in fase 3,4,en 8 geloof ik hahaha 1,2 en 7 heb ik gehad! Liefs Debohra

Margriet, 03-04-2010 18:44
Heb 2 keer een relatie gehad met een narcist mijn man was 16 jaar samen en net een relatie van een jaar .door een artikel in de omroepgids waar instond welke mannen je moest vermijden stond de narcist en nu pas herkende ik de kenmerken.
ben nu helemaal op de bodem van de put en weet niet of het allemaal nog goed komt met mij. ben het vertrouwen in mannen helemaal kwijt want narcisme is zo gevaarlijk ze kunnen zich in het begin zo mooi voor doen. hoop met de hulp van mijn psyhcoloog er weer bovenop te komen en ben blij met de hulp van internet en de forums met lotgenoten het erge is dat je denkt dat het aan jou ligt ze weten de boel zo te manipuleren en ook de famlie en vrienden dat is het enge eraan .
ze zijn niet te stoppen mijn ex vrien heeft zich gewoon weer aangemeld op de datingsite en gaat weer opzoek naar een volgend slachtoffer.

Waarom Liefde Pijn Doet, 14-03-2010 11:12
Ik geloof dat ik met een Narcistisch persoon een relatie heb. ik ben zo uitgeput van deze relatie. ik geef hem alle aandacht & liefde. Hij is alleen met zijn eigen leven bezig. ik heb een vakantie geboekt om meer tijd aan onze relatie te besteden. maar ben niet zeker of het help. hij maakt afspraken met me en komt ze niet na. hij heeft elke keer een smoes ik moet maar blijven accepteren. hij word heel erg boos en geef mij altijd de schuld.ik voel me zo kwetsbaar. ik ken me zelf niet meer. het lijkt alsof ik verslaafd aan hem bent. ik wil van deze verslaving afkomen ben zo uitgeput heb geen engerie meer. geestelijk ziek. ik wil vluchtennnnnnnnnnnnnnn maar hoe begin ik als hij mijn grootste liefde is. Ik ben blij dat ik informatie heb gevonden over narcastische mensen nu wil zeker bij hem weg

Boot, 20-02-2010 12:04
Ik geloof dat ik ook met een Narcistisch persoon getrouwd ben, ik ben 34 jaar getrouwd met dezelfde persoon en moet ik eerlijk zeggen er komen vrijveel regels in deze omschrijvingen over Narcisme voor die ik zelf herken in deze verhouding, financieel problemen tussen ons zijn niet abnormaal tussen ons, ook hardwerken tussen ons beiden werkt goed met ons kleine zaak die we hebben. Maar er kwam ook een nadere vrouw hier in het spel met een vrij emotionele tijd ing daarin die ik niet kan verwerken, maar het theatrale, aandachttrekken en charming is heel sterk bij mijn man en dat hij vaak anders is thuis met ons of met de ondertussen opgegroeide kinderen die niet meer thuis wonen dan dat hij met ons is bij anderen dat is 100% waar.Ik ben in een fase dat ik niet weet of ik scheiden wil, of de knoop van de bussines (zaak) moet doorhakken en helemaal van hem weggaan zal,,, we hebben zeer zeker ook hele goede tijden gehad, liegen doet hij inderdaad ook veel en recht in je gezicht en is onmogelijk met familie leden, enja, zijn moeder liep weg toen hij 5 jaar oud was dus een verwrongen kindertijd.

Bec, 11-02-2010 16:51
Hoe kan het dat je niet 1x maar meerdere x valt voor een narcist? In 1e instantie is 't niet heel zichtbaar, maar al snel wel, maar waarom steeds die aaatrekkingskracht naar deze mannen?

Tiny, 09-02-2010 20:53
Omdat ik in een soort gelijke situatie verkeer wil ik even reageren. Ook ik worstelde met het probleem zal ik ingrijpen of niet. Nog maar sinds kort ben ik er achter dat mijn zus een ernstige NPS heeft. Inmiddels is ze 73 jaar. Haar leven is tot nu toe een waar rampscenario geweest. Heel lang ben ik de enigste van de familie geweest die het met haar bleef proberen.Maar nu heb ik ook met haar alle contact verbroken. Ik heb haar dit per brief laten weten.
Maar nu heeft ze via een datingsite een man van 76 jaar leren kennen. Op zich geen probleem maar nu wil ze haar woning gaan opzeggen en met deze man gaan samenwonen. Haar goed kennende weet ik dat ze zich gedurende een jaar tot anderhalf jaar heel charmant en vriendelijk kan gedragen. Maar ik weet zeker dat dan ineens de bom weer barst en haar ware aard te voorschijn komt. Met alle gevolgen van dien. Ze heeft vaker relaties gehad maar die duurden hooguit anderhalf jaar en dat waren LAT-relaties. Vanwege haar explosieve karakter heeft zij zo'n relatie nodig. Ze heeft af en toe een plek voor zichzelf nodig waar ze weer tot rust kan komen. En ook als zo'n relatie beeindigd is dan gedraagt ze zich afschuwelijk.Ze valt de ex via de telefoon dag en nacht lastig en benadert mensen uit zijn omgeving met negatieve verhalen enz.enz.
Mijn zorg betreft dus niet alleen mijn zus maar ook deze nieuwe man in haar leven. Op die leeftijd wil je dat toch allemaal niet meer mee maken. Bovendien als hem wat mocht overkomen eisen zijn kinderen het huis op en heeft zij geen enkel recht van spreken en dan heeft ze huis en haard al opgegeven.
Zowel telefonisch als schriftelijk heb ik contact met haar gehad en haar hiervoor gewaarschuwd. Zij ziet dit als bemoeizucht en niet als bezorgdheid. Het liefst zou ik deze man waarschuwen maar het is voor mij een vreemde dus doe ik het niet.In dit geval heb ik dus niet gehandeld.
Hoe jij moet handelen kan ik niet zeggen omdat ik niet weet hoe de band met je moeder is. Als je een goede moeder/dochter relatie hebt kun je toch met haar afspreken om eens samen een kop koffie te gaan drinken. Dan kun je haar toch polsen wat zij van de hele situatie vind?
Wat je vriend betreft kan ik kort zijn: hij hoeft geen contact met hun maar hij heeft niet het recht jou te verbieden om contact met je moeder te hebben. Dat beslis je echt helemaal zelf. Maar wie weet heb je inmiddels al een oplpssing gevonden en heb je geen advies meer nodig. Ik wens je succes.

Kim, 16-01-2010 19:25
Beetje complexe situatie: 5 jaar geleden heeft mijn moeder een relatie gekregen met mijn narcistische schoonvader. Afgelopen zomer is het tot een grote ruzie gekomen tussen hem en mij. Mijn broer, schoonzus en vriend hadden al ruzie met hem maar ik bleef het maar proberen. Vooral omdat ik mijn moeder koste wat kost in mijn leven wilde houden. Mijn vraag is nu, moet ik mijn moeder uit deze relatie " redden" ? Mijn moeder is zichzelf totaal kwijt geraakt en is volgens mij niet te meer te bereiken. Mijn schoonvader heeft haar totaal in haar macht. Zij is gestopt met werken, heeft de relatie met mijn broer verbroken etc etc. Totaal afhankeljk van hem. Het moelijke is dat mijn vriend met beide niks meer te maken wil hebben. Wie kan mij helpen? Reactie infoteur, 18-01-2010
Tip: http://nps.bbforum.nl/
Op dit forum vind je meer mensen in dezelfde situatie.

• Plaats zelf een reactie op dit artikel…