InfoNu.nl > Mens en Gezondheid > Aandoeningen > Depersonalisatiestoornis: een vervreemding van jezelf

Depersonalisatiestoornis: een vervreemding van jezelf

Depersonalisatiestoornis: een vervreemding van jezelf Iemand die lijdt aan een depersonalisatiestoornis, heeft het gevoel dat hij buiten de werkelijkheid staat. Het is een gevoel van vervreemding, waarbij het lijkt alsof je droomt en dat alles wat er gebeurt niet echt is. Veel mensen kennen dit gevoel soms, maar bij depersonalisatie verkeert iemand voortdurend in een staat dat alles onwerkelijk is. Vervreemding van je eigen persoonlijkheid kan ontstaan als gevolg van een traumatische gebeurtenis, maar bij sommigen ontstaat het zonder duidelijke oorzaak.

Wat depersonalisatie is

Het kan zijn dat je wordt overvallen door een gevoel alsof je midden in een droom zit. Wat je om je heen ziet lijkt ineens onwerkelijk. De meeste mensen hebben dit gevoel wel eens, maar wanneer iemand aan een depersonalisatiestoornis lijdt, is dit gevoel steeds aanwezig. De patiënt voelt zichzelf gescheiden van de wereld en heeft het gevoel dat hij zich in een film bevindt. Het lijkt alsof de dingen om hem heen niet echt zijn en dat hij geen identiteit heeft. Het besef van de eigen persoonlijkheid zakt weg en het kan zelfs zijn dat iemand zichzelf niet herkent als hij in de spiegel kijkt.

Vervreemding

Het gevoel van vervreemding kan elk moment ontstaan en kan je zelfs overvallen. Ineens lijkt het alsof je vervreemd bent van jezelf en van je omgeving. Vervreemding komt binnen de psychiatrie vaak voor. Het kan zo ineens aanwezig zijn en even later weer zijn verdwenen. Dan lijkt het alsof het nooit heeft plaats gevonden. Bij anderen blijft dit gevoel steeds aanwezig of keert het steeds weer terug. De oorzaak van een depersonalisatie is vaak een gevolg van een psychisch trauma, bijvoorbeeld als gevolg van een verkeersongeluk of seksueel misbruik.

Symptomen

Vaak zijn de mensen zich er niet van bewust dat ze aan een depersonalisatiestoornis lijden. Kenmerken die passen bij deze stoornis zijn:

  • Gevoel hebben dat je buiten het lichaam zit
  • De wereld van een afstand zien
  • Vervreemding wanneer je naar je eigen lichaamsdelen kijkt
  • Dingen dringen nauwelijks tot je door
  • Het gevoel hebben dat je elk moment aangevallen kunt worden
  • Geen ambities of wensen meer hebben
  • Na contact met anderen kun je jezelf gesloopt voelen
  • Gevoel hebben dat je ver van de werkelijkheid staat
  • Tijd lijkt niet verder te gaan
  • Afvlakking van emoties

Oorzaken

Pas de laatste jaren krijgt depersonalisatie meer aandacht. Het is een reactie van het menselijk brein op een bedreigende situatie. Het wordt vaak gezien bij mensen die last hebben van depressies, angststoornissen, dwangstoornissen, schizofrenie, migraine en enkele vormen van epilepsie. Een mens dat zich bedreigd voelt en in gevaar is, zal instinctief willen vechten of vluchten. Het lichaam geeft adrenaline vrij zodat het klaar is voor actie. Angst en andere emoties kunnen geblokkeerd raken. Na de stressvolle situatie moet het lichaam weer overgaan naar een normale situatie. Wanneer de hersenen langer dan nodig in deze toestand blijven steken, kan er depersonalisatie ontstaan.

Drugs

Drugs kunnen een trigger vormen voor het ontstaan van het gevoel van vervreemding. Het gaat meestal om bewustzijnsveranderende middelen zoals ecstasy, cannabis en lsd. Wanneer iemand hier gevoelig voor is, kan het gebruik van een klein pilletje of stickie al voor langdurige depersonalisatie zorgen.

Behandeling

Wanneer depersonalisatie zonder dreiging van buitenaf ontstaat, is er iets mis en dat moet worden behandeld. Het systeem waarop de patiënt zijn bewustzijn heeft gebaseerd moet worden aangepakt. Er wordt aangeleerd om het lichaam weer beter te leren kennen en je bewust te worden van je gevoel. Je moet beter begrijpen wie je bent en terugkeren naar jezelf. Je leert zelf het leven weer actief te sturen. Dit kan met behulp van psychische hulp. Een psychiater behandelt depersonalisatie vaak met antipsychotische medicijnen. Dit geldt voor mensen die vervreemding zo beangstigend vinden dat bang zijn dat ze gek worden. Behandeling van depersonalisatie duurt meestal enkele weken tot een aantal maanden.

Lees verder

© 2014 - 2019 Ymbakker, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden. Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Gerelateerde artikelen
DepersonalisatieDepersonalisatieDepersonalisatie is het vreemd staan ten opzichte van de eigen persoon. Dit kan voorkomen bij mensen die ernstig vermoei…
Angststoornis door een middelAngststoornis door een middelDe angststoornis door een middel is één van de twaalf angststoornissen die door de DSM-IV worden onderscheiden. In dit a…
Kraambedpsychose: psychose na de bevallingKraambedpsychose: psychose na de bevallingEen kraambedpsychose is een psychiatrische toestand, waarbij iemand het normale contact met werkelijkheid kwijt is. Er k…
Piekerstoornis - symptomen & behandeling piekerstoornisPiekerstoornis - symptomen & behandeling piekerstoornisDe piekerstoornis is beter bekend als de gegeneraliseerde angststoornis. Mensen die lijden aan een piekerstoornis zijn v…
Waarom gebruiken mensen drugsBijna iedereen is wel eens in aanraking gekomen met drugs, al is het niet cannabis (de meest gebruikte drug in Nederland…
Bronnen en referenties
  • Inleidingsfoto: Geralt, Pixabay
  • Trouw.nl, artikel “Buiten het lichaam, buiten de wereld” d.d. 23-10-2003
  • www.jereisnaarhuis.nl

Reageer op het artikel "Depersonalisatiestoornis: een vervreemding van jezelf"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Survivallaar (infoteur), 19-04-2019 09:42 #3
Quintin, mocht je dit lezen (of iemand anders die zich er in herkent)… herkenbaar wat je schrijft, heel erg naar gevoel. Heeft veel impact. Ik vond uiteindelijk de oorzaak: neuroborreliose (Lyme). Behandeld met een antibiotica-infuus en dat heeft het gevoel verminderd. Ik heb het nog steeds, maar niet meer zo extreem dat het echt eng is. Het is nu goed te handelen.

P., 18-09-2015 08:49 #2
Heel herkenbaar. Mijn tweetalige dochter ging in het buitenland studeren en kreeg dis. Ze kon niet meer lopen, praten, en alles wat jij ook beschrijft. Verwarrend en moeilijk contact met haar te krijgen. Ze heeft medicijnen gekregen en is weer terug in eigen veilige omgeving die ze niet herkend. Ze moet haar emoties onder controle zien te houden, erover praten, schrijven, relativeren, veel alleen zijn, dingen doen die ze vroeger leuk vond of een nieuwe hobby zoeken, niet perfectionistisch meer zijn en de beste willen worden. Geduld en vertrouwen hebben. Niet alleen maar doen wat een ander zegt maar je eigen mening telt. Uniek zijn is mooi. Je hebt iets te vertellen wat een ander niet weet.
Het heeft veel tijd, liefde en aandacht nodig. Neem een hond en ga veel lopen in de natuur. ( wist je dat er hulphonden bestaan die angst lijken te begrijpen?) Een huisdier deelt je verdriet, houdt geheim wat alleen voor jou is. Hij moet verzorgd worden. Eten, uitlaten. Zo krijg je verantwoordelijkheid weer terug en ga je beter in je vel zitten. Een hond geeft je net dat ene duwtje wat je nodig hebt om op gang te komen.
Denk niet na of je wil eten en of je het wel lekker vind. Gewoon op vaste tijden gezonde maaltijd. Mijn dochter wist niet wanneer ze honger had. Dus standaardhoeveelheden was een houvast en het liefst op vaste tijden.Wat lekkers mag! Verwen je zelf eens!
Bedenk dat tegenslagen bij het leven hoort en dat na regen de zon begint te schijnen.
Wij werken nu aan een dag en nachtritme. Vaste tijd naar bed. Wekker zetten en leuke dingen doen. Lopen voor het slapen gaan. Voel je matras voel je veilig. Massage helpt ook met rustige muziek. Vraag je ouders om veel te lezen over dis. Misschien kunnen zij je helpen te ontspannen. Je MOET er moeite voor doen om het contact te herstellen. Dit geld voor je ouders ook. Ik ben tijdelijk gestopt met werken anders was het mij te veel geworden.
Succes!

Quentin, 15-09-2015 13:10 #1
Alles wat hier beschreven wordt herken ik volledig. Precies een jaar geleden tijdens de zomervakantie begon het al, ik kreeg plotseling de indruk dat alles onwerkelijk was. Ik probeerde me er tegen te verweren maar alles verliep averechts, ik herkende op een gegeven moment mijn vrienden niet meer, was niet meer in staat om een conversatie te voeren met mensen over de simpelste onderwerpen. Als ik op gang kwam met lichaamsbeweging voelde het heel nep en zweverig aan. Zodra ik uit de deur stapte kon ik niet zo goed plaatsen waar ik was terwijl ik al jaren mijn tijd in die omgeving had doorgebracht. Alles ging gelukkig beter toen ik een leuk iemand had ontmoet. Ik werd energieker kreeg weer levenslust niks was een obstakel meer maar precies in de zelfde periode als vorig jaar kwam het terug maar dan veel erger: bijv. last van spraakverlies, continu naar woorden zoeken, slapeloosheid, verwaarlozing geen eetlust. Daardoor ben ik iedereen verloren die mij dierbaar is, ik kan ze niet bereiken zelfs mijn eigen ouders. Ik zal graag tips willen ontvangen om dit gevoel te beperken. Mvg. Quentin

Infoteur: Ymbakker
Laatste update: 30-09-2016
Rubriek: Mens en Gezondheid
Subrubriek: Aandoeningen
Bronnen en referenties: 3
Reacties: 3
Medische informatie…
Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies. Raadpleeg bij medische problemen en/of vragen altijd een arts.
Schrijf mee!